சுனனுத் தாரிமி

அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

ஒருவர், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! (இஸ்லாத்தை ஏற்பதற்கு முன்னால்) அறியாமைக் காலத்தில் செய்த செயல்களுக்காக ஒருவர் குற்றம் பிடிக்கப்படுவாரா?” என்று கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “யார் இஸ்லாத்தில் (உறுதியாக இருந்து) நற்செயல்கள் செய்கிறாரோ, அவர் அறியாமைக் காலத்தில் செய்தவற்றுக்காகக் குற்றம் பிடிக்கப்பட மாட்டார். ஆனால், யார் இஸ்லாத்தில் (இருந்து கொண்டே) தீய செயல்கள் செய்கிறாரோ (அல்லது இஸ்லாத்தை விட்டு வெளியேறுகிறாரோ), அவர் முந்தைய மற்றும் பிந்தைய (அனைத்துச்) செயல்களுக்காகவும் குற்றம் பிடிக்கப்படுவார்” என்று பதிலளித்தார்கள்.

ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் அறியாமைக் காலத்தவர்களாகவும், சிலைகளை வணங்குபவர்களாகவும் இருந்தோம். மேலும், நாங்கள் (எங்கள்) குழந்தைகளைக் கொன்று வந்தோம். எனக்கு ஒரு பெண் குழந்தை இருந்தாள். அவள் (பேசும் வயதை அடைந்து) நான் அழைத்தால் பதிலளிக்கும் நிலையிலும், நான் அழைக்கும்போது மகிழ்ச்சியடைபவளாகவும் இருந்தாள். ஒரு நாள் நான் அவளை அழைத்தேன்; அவள் என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தாள். என் குடும்பத்தினருக்குச் சொந்தமான, அதிக தொலைவில் இல்லாத ஒரு கிணற்றை அடையும் வரை நான் நடந்து சென்றேன். அப்போது அவளது கையைப் பிடித்து, அவளை அந்தக் கிணற்றுக்குள் தள்ளிவிட்டேன். அவள் 'என் தந்தையே! என் தந்தையே!' என்று கதறியதே நான் அவளிடம் கடைசியாகக் கேட்ட வார்த்தையாகும்" என்று கூறினார்.

(இதைக் கேட்ட) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தம் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழியும் அளவுக்கு அழுதார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சபையில் அமர்ந்திருந்தவர்களில் ஒருவர் அந்த மனிதரிடம், "நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைக் கவலையடையச் செய்துவிட்டீர்களே!" என்று கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள் (அந்தத் தோழரிடம்), "அவரைத் தடுக்காதீர்கள்; அவர் தம்மைக் கவலையில் ஆழ்த்திய ஒரு விஷயத்தைப் பற்றியே கேட்கிறார்" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் அந்த மனிதரிடம், "உமது செய்தியை மீண்டும் எனக்குக் கூறுவீராக!" என்றார்கள். அவரும் அதனை மீண்டும் கூறினார். அப்போதும் நபி (ஸல்) அவர்கள், தம் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்து தாடியை நனைக்கும் அளவுக்கு அழுதார்கள். பின்னர் அவரிடம், "நிச்சயமாக அல்லாஹ் அறியாமைக் காலத்தில் (அவர்கள்) செய்த பாவங்களை மன்னித்துவிட்டான். எனவே, உமது நற்செயல்களைப் (புதிதாகத்) தொடங்குவீராக!" என்று கூறினார்கள்.

முஜாஹித் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
என் எஜமானர் என்னிடம் அறிவித்தார்:
அவருடைய குடும்பத்தினர் வெண்ணெயும் பாலும் கொண்ட ஒரு கிண்ணத்தை அவரிடம் கொடுத்து, தங்களின் தெய்வங்களுக்கு (படைப்பதற்காக) அனுப்பி வைத்தனர். அவர் கூறினார்: "(அச்சிலைகளின் மீதிருந்த) பயம் அந்த வெண்ணெயை உண்பதை விட்டும் என்னைத் தடுத்தது. அப்போது அங்கு ஒரு நாய் வந்து, அந்த வெண்ணெயைத் தின்றுவிட்டு, பாலையும் குடித்தது. பின்னர், அந்தச் சிலையின் மீது அது சிறுநீர் கழித்தது. அது 'இஸாஃப்' மற்றும் 'நாயிலா' (ஆகிய பெயருடைய) சிலைகளாகும்."

(அறிவிப்பாளர்) ஹாரூன் கூறுகிறார்:
"அறியாமைக் காலத்தில் (ஜாஹிலிய்யாவில்) ஒரு மனிதர் பயணம் சென்றால், தன்னுடன் நான்கு கற்களை எடுத்துச் செல்வார். மூன்றைத் தனது சமையல் பானைக்காகவும் (அடுப்புக்கல்லாகவும்), நான்காவதை அவர் வணங்குவதற்காகவும் வைத்துக்கொள்வார். மேலும், அவர் தனது நாயை வளர்ப்பார்; (ஆனால் வறுமைக்கு அஞ்சி) தனது குழந்தையைக் கொன்றுவிடுவார்."

அபுர் ரஜா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"அறியாமைக் காலத்தில் (ஜாஹிலிய்யாவில்) நாங்கள் இருந்தபோது, அழகான ஒரு கல்லைக் கண்டால் அதனை நாங்கள் வணங்குவோம். கல் ஏதும் கிடைக்காவிட்டால், மணலை ஒரு குவியலாகச் சேகரிப்போம். பின்னர், 'ஸஃபிய்யா' (அதிகப் பால் தரும்) பெண் ஒட்டகத்தைக் கொண்டுவருவோம். அது (பால் கறப்பதற்காகத்) தனது பின்னங்கால்களை அகல விரித்து நிற்கும். அந்த மணல் குவியல் (நன்கு நனையும் வரை) அதன்மீது பாலைக் கறப்போம். பின்னர், நாங்கள் அந்த இடத்தில் தங்கியிருக்கும் காலம் வரை அந்த மணல் குவியலையே (கடவுளாகக் கருதி) வணங்குவோம்."

அபூ முஹம்மத் (இமாம் தாரிமி) அவர்கள் விளக்கினார்கள்: "'ஸஃபிய்யா' என்பது அதிகப் பால் தரும் ஒட்டகத்தைக் குறிக்கும். 'ஃபதஃபாஜ்ஜு' என்பது பால் கறப்பதற்காக ஒட்டகம் தன் கால்களை அகல விரித்து நிற்பதைக் குறிக்கும். 'அல்-ஃபஜ்' என்பது அகலமான பாதையைக் குறிக்கும், இதன் பன்மை 'ஃபிஜாஜ்' என்பதாகும்."

கஅப் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"(முந்தைய வேதங்களில்) 'முஹம்மத், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) ஆவார்கள்' என்று எழுதப்பட்டிருப்பதை நாங்கள் காண்கிறோம். அவர் கடுகடுப்பானவரோ, முரட்டுச் சுபாவம் கொண்டவரோ அல்ல; கடைவீதிகளில் கூச்சலிடுபவரும் அல்ல. அவர் தீமைக்குத் தீமையால் பதிலளிக்க மாட்டார்; மாறாக, (அதை) மன்னித்து (குற்றங்களைப்) பொறுத்துக்கொள்வார். அவருடைய சமுதாயத்தினர் (எல்லா நிலைகளிலும் அல்லாஹ்வை) அதிகம் புகழக்கூடியவர்கள்; அவர்கள் ஒவ்வொரு மேட்டிலும் (உயர்ந்த இடத்திலும்) அல்லாஹ்வை (தக்பீர் கூறி) பெருமைப்படுத்துவார்கள். ஒவ்வொரு நிலையிலும் அவனைப் புகழ்ந்து போற்றுவார்கள். அவர்கள் தங்களது கீழாடையை (தங்களின் உடலின்) பாதி வரை அணிவார்கள்; தங்களது (உடலின் நுனி) உறுப்புகளைக் கழுவி அங்கசுத்தி (உளூ) செய்வார்கள். அவர்களை (தொழுகைக்கு) அழைப்பவர் வானத்தின் இடைவெளியில் (உயரத்தில் நின்று) அழைப்பார். போர்க்களத்தில் (அவர்கள்) அமைக்கும் வரிசைகளும், தொழுகையில் (அவர்கள்) அமைக்கும் வரிசைகளும் சமமாக (நேர்த்தியாக) இருக்கும். இரவில் தேனீக்களின் ரீங்காரத்தைப் போன்று (குர்ஆன் ஓதும் மற்றும் இறைவனைத் துதிக்கும்) சத்தம் அவர்களிடம் இருக்கும். அவர் பிறக்கும் இடம் மக்காவாகும்; அவர் ஹிஜ்ரத் (புலம்பெயர்ந்து) செல்லும் இடம் தய்பா (மதீனா) ஆகும்; அவருடைய ஆட்சி ஷாம் தேசத்தில் (நிலைபெற்று) இருக்கும்."

இப்னு ஸலாம் (ரலி) அவர்கள் (முந்தைய வேதங்களைக் குறித்துக்) கூறுவார்கள்:
"நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் பண்புகளை (வேதங்களில்) இவ்வாறு காண்கிறோம்: 'நிச்சயமாக நாம் உங்களை ஒரு சாட்சியாளராகவும், நற்செய்தி கூறுபவராகவும், எச்சரிக்கை செய்பவராகவும் அனுப்பியுள்ளோம்' (அல்குர்ஆன் 33:45). மேலும், எழுதப்படிக்கத் தெரியாத (அரபு) மக்களின் அரணாகவும் உங்களை ஆக்கியுள்ளோம். நீங்கள் என்னுடைய அடியாரும் என்னுடைய தூதருமாவீர். உங்களுக்கு ‘அல்-முத்தவக்கில்’ (அல்லாஹ்வையே முழுமையாகச் சார்ந்திருப்பவர்) என்று நான் பெயரிட்டுள்ளேன். நீங்கள் கடுஞ்சொல் பேசுபவரோ, கடின சித்தமுடையவரோ, கடைவீதிகளில் (வீணாகக்) கூச்சலிடுபவரோ அல்ல. நீங்கள் தீமைக்குத் தீமையால் பதிலடி கொடுக்க மாட்டீர்கள்; மாறாக, (அவர்களின் பிழைகளை) மன்னித்து அலட்சியப்படுத்தி விடுவீர்கள். 'லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்' (அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் வேறு யாருமில்லை) என்று (மக்களைச்) சாட்சி கூறச் செய்து, தடம் புரண்ட (இப்ராஹீமிய) மார்க்கத்தை நேரானதாக நிலைநிறுத்தும் வரை நான் உங்கள் உயிரைக் கைப்பற்ற மாட்டேன். மேலும், அதன் மூலம் (உண்மையை அறியாத) குருடான கண்களையும், செவிடான காதுகளையும், மூடியுள்ள இதயங்களையும் திறப்பேன்.' "

அதாஉ இப்னு யஸார் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
"கஅப் (அல்-அஹ்பார்) அவர்கள், இப்னு ஸலாம் (ரலி) கூறியதைப் போலவே கூறுவதை நான் கேட்டேன்" என்று அபூவாகித் அல்லைஸீ (ரலி) எனக்கு அறிவித்தார்கள்.

கஅப் (அஹ்பார்) அவர்கள் கூறியதாவது:

(வேதத்தின்) முதல் வரியில், "முஹம்மத் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஆவார். அவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எனது அடியார். அவர் (சந்தைகளில்) கடுஞ்சொல் பேசுபவராகவோ, முரடனானவராகவோ, கூச்சலிடுபவராகவோ இருக்க மாட்டார். அவர் தீமைக்குத் தீமையால் பதிலடி கொடுக்க மாட்டார்; மாறாக, மன்னிப்பவராகவும், சகித்துக்கொள்பவராகவும் இருப்பார். அவரது பிறப்பிடம் மக்காவாகும். அவரது ஹிஜ்ரத் (புலம்பெயர்வு) தய்பாவை (மதீனாவை) நோக்கியதாகும். மேலும், அவரது ஆட்சி ஷாம் (சிரியா உள்ளிட்ட நிலப்பரப்பு) பகுதியில் இருக்கும்" (என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது).

இரண்டாவது வரியில், "முஹம்மத் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஆவார். அவரது சமுதாயத்தினர் (உம்மத்தினர்) அதிகம் புகழக்கூடியவர்கள் (அல்-ஹம்மாத்தூன்). அவர்கள் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் அல்லாஹ்வைப் புகழ்வார்கள். ஒவ்வொரு நிலையிலும் அவர்கள் அல்லாஹ்வைப் புகழ்வார்கள்; ஒவ்வொரு உயரமான இடத்திலும் (ஏறும்போதும்) அவனைப் பெருமைப்படுத்துவார்கள் (தக்பீர் கூறுவார்கள்). அவர்கள் (தொழுகை நேரத்திற்காகச்) சூரியனைக் கண்காணிப்பவர்கள். தொழுகையின் நேரம் வந்துவிட்டால், அவர்கள் குப்பை மேட்டின் மீது இருந்தாலும் சரியே, (அங்கேயே) தொழுதுவிடுவார்கள். அவர்கள் தங்கள் இடுப்புகளில் ஆடை (வேட்டி) அணிவார்கள்; தங்கள் உறுப்புகளைக் கழுவுவார்கள் (உளூச் செய்வார்கள்). இரவில் வானத்தை நோக்கி எழும் அவர்களின் சப்தம் (திக்ரு மற்றும் குர்ஆன் ஓதுவதால்) தேனீக்களின் ரீங்காரத்தைப் போன்று ஒலிக்கும்" (என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது).

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் (கஅப் அல்-அஹ்பார் அவர்களிடம்), "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வர்ணனையை தவ்ராத் (வேதத்தில்) நீங்கள் எவ்வாறு காண்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு கஅப் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நாங்கள் (தவ்ராத்தில்) இவ்வாறு காண்கிறோம்: 'அவர் முஹம்மது பின் அப்தில்லாஹ். அவர் மக்காவில் பிறப்பார். தாபாவுக்கு (மதீனாவுக்கு) ஹிஜ்ரத் செய்வார். அவரது ஆட்சி ஷாம் (சிரியா உள்ளிட்ட) தேசத்தில் அமையும். அவர் ஆபாசமாகப் பேசுபவரோ, கடைவீதிகளில் கூச்சலிடுபவரோ அல்லர். அவர் தீமைக்குத் தீமையால் பதிலளிக்க மாட்டார்; மாறாக, (அதை) மன்னித்து அலட்சியம் செய்து விடுவார்.

அவருடைய சமுதாயத்தினர் (அல்லாஹ்வை) அதிகம் புகழக் கூடியவர்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சியான நேரத்திலும் அல்லாஹ்வைப் புகழ்வார்கள்; ஒவ்வொரு உயர்ந்த இடத்திலும் (ஏறும்போதும்) அல்லாஹ்வைப் பெருமைப்படுத்துவார்கள் (தக்பீர் கூறுவார்கள்). அவர்கள் தங்கள் உறுப்புகளை (உளூச் செய்து) தூய்மையாக்குவார்கள். தங்கள் இடுப்புகளில் (கீழாடையை) அணிவார்கள். போர்க்களத்தில் அணிவகுப்பதைப் போன்றே அவர்கள் தங்கள் தொழுகைகளிலும் அணிவகுத்து நிற்பார்கள். தேனீக்களின் ரீங்காரத்தைப் போன்று பள்ளிவாசல்களில் அவர்களின் (திக்ரு மற்றும் குர்ஆன் ஓதும்) ஓசை ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும். அவர்களை (தொழுகைக்கு) அழைப்பவரின் குரல் வானத்தின் முகட்டில் கேட்கும்.'"

ஜுபைர் பின் நுஃபைர் அல்-ஹள்ரமீ (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நிச்சயமாக உங்களிடம் ஒரு தூதர் வந்துள்ளார். அவர் பலவீனமானவரோ (மன உறுதி அற்றவரோ), சோம்பேறியோ அல்லர். (உண்மை மறைக்கப்பட்டு) மூடப்பட்ட உள்ளங்களை உயிர்ப்பிப்பதற்காகவும், (சத்தியத்தைக் காணாத) குருடான கண்களைத் திறப்பதற்காகவும், (நேர்வழியைக் கேட்காத) செவிடான காதுகளைக் கேட்கச் செய்வதற்காகவும், 'லா இலாஹ இல்லல்லாஹ் வஹ்தஹு' (அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரியவன் வேறு யாருமில்லை, அவன் தனித்தவன்) என்று (உறுதியாகக்) கூறப்படும் வரை, கோணலான (தவறான பாதையில் சென்ற) வழிமுறையை நேராக்குவதற்காகவும் (அவர் அனுப்பப்பட்டுள்ளார்)."

நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் ஒருவர் அறிவிக்கிறார்:

எனக்கு நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ஒரு தேவை இருந்தது. எனவே, அவர்கள் (ஒரு வீட்டிற்குள்) நுழையும் வரை நான் அவர்களுடன் நடந்து சென்றேன். அப்போது, அவர்களின் ஒரு கால் வீட்டிற்குள்ளும், மற்றொரு கால் வீட்டின் வெளியேயும் இருந்தது. அவர்கள் (யாரிடமோ) இரகசியமாகப் பேசுவதைப் போன்று காணப்பட்டார்கள். பின்னர் அவர்கள் (என் பக்கம்) திரும்பி, "நான் யாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன் என்று உமக்குத் தெரியுமா? இவர் ஒரு வானவர் ஆவார். இன்றைய தினத்திற்கு முன்பு இவரை நான் பார்த்ததே இல்லை. அவர் எனக்கு ஸலாம் கூறுவதற்காகத் தனது இறைவனிடம் அனுமதி கோரினார்" என்று கூறினார்கள்.

(மேலும் அந்த வானவர் தன்னிடம் கூறியதாக நபி (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக நாம் உமக்கு (நன்மைகளை) வழங்கியுள்ளோம் அல்லது குர்ஆனைத் தெளிவான பிரித்தறிதலாகவும் (ஃபஸ்லன்), அமைதியைத் திடமான பொறுமையாகவும் (ஸகீனத்த ஸப்ரன்), சத்தியத்தையும் அசத்தியத்தையும் பிரித்தறிவதை ஒரு தொடர்பாகவும் (ஃபுர்கான வஸ்லன்) அருளியுள்ளோம்."

ரபீஆ அல்-ஜுரஷீ (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (வானவர்கள்) வந்து, "உமது கண்கள் தூங்கட்டும், உமது செவிகள் கேட்கட்டும், உமது உள்ளம் விளங்கிக்கொள்ளட்டும்" என்று கூறப்பட்டது. (அதற்கு) நபி (ஸல்) அவர்கள், "எனது கண்கள் உறங்கின, எனது செவிகள் கேட்டன, எனது உள்ளம் விளங்கிக்கொண்டது" என்று கூறினார்கள்.

(தொடர்ந்து) நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பிறகு என்னிடம் (ஓர் உதாரணம்) கூறப்பட்டது: ஒரு தலைவர் ஒரு மாளிகையைக் கட்டினார். அதிலோர் விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்து, (மக்களை) அழைப்பதற்காக ஒருவரை அனுப்பினார். அந்த அழைப்பாளரின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டவர் மாளிகைக்குள் நுழைந்து, அந்த விருந்தில் உண்பார்; அந்தத் தலைவர் அவர் மீது திருப்தி கொள்வார். எவர் அழைப்பாளரின் அழைப்பை ஏற்கவில்லையோ, அவர் மாளிகைக்குள் நுழையமாட்டார்; அந்த விருந்தில் உண்ணமாட்டார்; அந்தத் தலைவர் அவர் மீது கோபம்கொள்வார்."

(மேலும்) நபி (ஸல்) அவர்கள் (இதற்கு விளக்கமாக), "அந்தத் தலைவர் அல்லாஹ் ஆவான். அந்த அழைப்பாளர் முஹம்மது (ஸல்) ஆவார். அந்த மாளிகை இஸ்லாம் ஆகும். அந்த விருந்து சொர்க்கம் ஆகும்" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு மஸ்வூத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மக்காவிற்கு அருகிலுள்ள) அல்-பத்ஹா எனும் இடத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்; அவர்களுடன் இப்னு மஸ்வூத் (ஆகிய நான்) இருந்தேன். அவர்கள் அவரை (என்னை) அமரச் செய்து, அவரைச் சுற்றி ஒரு கோட்டை வரைந்தார்கள். பின்னர், "நீ (இங்கிருந்து) அகல வேண்டாம்; நிச்சயமாகச் சில மனிதர்கள் உன்னிடம் வருவார்கள், நீ அவர்களிடம் பேச வேண்டாம்; ஏனெனில் அவர்கள் உன்னிடம் பேச மாட்டார்கள்" என்று கூறினார்கள். பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தாங்கள் நாடிய இடத்திற்குச் சென்றார்கள். பிறகு (அவர்கள் சொன்னது போலவே) சிலர் அந்தக் கோட்டின் அருகே வரத் தொடங்கினர், ஆனால் அவர்கள் அதைத் தாண்டவில்லை; பின்னர் அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களை நோக்கிச் சென்றனர்.

இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, எனது தொடையைத் தலையணையாக வைத்துப் படுத்தார்கள். அவர்கள் தூங்கும்போது (ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் அடையாளமாக) மூச்சு விடும் சத்தம் எழுப்பக்கூடியவர்களாக இருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனது தொடையைத் தலையணையாக வைத்துத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒட்டகங்களைப் போன்ற (உயரமான/கம்பீரமான) தோற்றமுடைய சிலர் என்னிடம் வந்தனர். அவர்கள் வெண்ணிற ஆடைகளை அணிந்திருந்தனர் - அவர்களின் அழகு எவ்வளவு சிறந்தது என்பதை அல்லாஹ்வே மிக அறிந்தவன். அவர்களில் ஒரு குழுவினர் நபி (ஸல்) அவர்களின் தலைமாட்டிலும், மற்றொரு குழுவினர் அவர்களின் கால்மாட்டிலும் அமர்ந்தனர்.

அவர்கள் தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள்: "இந்த நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற சிறப்பை வேறெந்த அடியாருக்கும் வழங்கப்பட்டதாக நாங்கள் கண்டதில்லை. இவர்களது இரு கண்களும் உறங்குகின்றன, ஆனால் இவர்களது உள்ளம் விழித்திருக்கிறது. இவருக்கு ஓர் உதாரணத்தைக் கூறுங்கள்: ஒரு தலைவர் ஒரு மாளிகையைக் கட்டினார், பின்னர் ஒரு விருந்துக்கு (உணவு உபசரிப்பிற்கு) ஏற்பாடு செய்து, மக்களைத் தனது உணவுக்கும் பானத்திற்கும் அழைத்தார்." பின்னர் அவர்கள் (வானவர்கள்) மேலே ஏறிச் சென்றனர்.

அப்போது விழித்தெழுந்த அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவர்கள் யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா?" எனக் கேட்டார்கள். நான், "அல்லாஹ்வும் அவனது தூதருமே மிக அறிந்தவர்கள்" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "அவர்கள் மலக்குகள் (வானவர்கள்)" என்று கூறினார்கள்.

தொடர்ந்து அவர்கள், "அவர்கள் கூறிய உதாரணம் என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா?" எனக் கேட்டார்கள். நான், "அல்லாஹ்வும் அவனது தூதருமே மிக அறிந்தவர்கள்" என்று கூறினேன். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "அளவற்ற அருளாளன் (அல்லாஹ்) சொர்க்கத்தைப் படைத்து, தனது அடியார்களை அதன்பால் அழைத்தான். அவனது அழைப்பை ஏற்றவர் அவனது சொர்க்கத்தில் நுழைவார்; அவனது அழைப்பை ஏற்காதவரை அவன் தண்டிப்பான், வேதனை செய்வான்" என்று கூறினார்கள்.

உத்பா பின் அப்த் அஸ்-ஸுலமீ (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
ஒரு மனிதர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்களின் ஆரம்ப நிலை எவ்வாறு இருந்தது?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்:
"எனது செவிலித்தாய் பனூ ஸஅத் பின் பக்ர் குலத்தைச் சேர்ந்தவர். நானும் அவருடைய மகனும் (எனது பால்குடிச் சகோதரரும்) எங்களின் ஆட்டுக்குட்டிகளை மேய்ப்பதற்காகச் சென்றோம். நாங்கள் எங்களுடன் உணவை எடுத்துச் செல்லவில்லை. எனவே நான், 'என் சகோதரரே! நீங்கள் சென்று நமது தாயிடம் இருந்து நமக்கு உணவைக் கொண்டு வாருங்கள்' என்று கூறினேன். எனது சகோதரர் சென்றார். நான் ஆட்டுக்குட்டிகளிடம் தங்கியிருந்தேன்.
அப்போது கழுகுகளைப் போன்ற இரண்டு வெள்ளை நிறப் பறவைகள் (வானவர்கள்) வந்தன. அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றிடம், 'இவர் தானா அவர்?' என்று கேட்டது. மற்றொன்று, 'ஆம்' என்று கூறியது. பின்னர் அவை இரண்டும் என்னை நோக்கி விரைந்து வந்து, என்னைப் பிடித்து, மல்லாக்கப் படுக்க வைத்தன. எனது வயிற்றைப் பிளந்து, எனது இதயத்தை வெளியே எடுத்து, அதையும் பிளந்தன. அதிலிருந்து இரண்டு கருப்பு நிற இரத்தக் கட்டிகளை வெளியே எடுத்தன.
பின்னர் அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றிடம், 'எனக்குப் பனிக்கட்டி நீரைக் கொண்டு வா' என்று கூறியது. அதைக் கொண்டு எனது வயிற்றைக் கழுவியது. பிறகு, 'எனக்கு ஆலங்கட்டி நீரைக் கொண்டு வா' என்று கூறியது. அதைக் கொண்டு எனது இதயத்தைக் கழுவியது. பிறகு, 'எனக்கு அமைதியைக் (சகீனாவை) கொண்டு வா' என்று கூறியது. அதை எனது இதயத்தில் தூவியது.
பின்னர் அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றிடம், 'இவரைத் தைத்து விடு' என்று கூறியது. அது அதைத் தைத்து, அதன் மீது நுபுவ்வத்தின் (நபித்துவத்தின்) முத்திரையை இட்டது.
பின்னர் அவற்றில் ஒன்று மற்றொன்றிடம், 'இவரை ஒரு தட்டிலும், இவருடைய சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த ஆயிரம் பேரை மற்றொரு தட்டிலும் வைத்து நிறுப்பாயாக' என்று கூறியது."
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அப்போது நான் எனக்கு மேலே இருந்த அந்த ஆயிரம் பேரைப் பார்த்தேன். அவர்களில் சிலர் என் மீது விழுந்து விடுவார்களோ என்று நான் அஞ்சினேன். அப்போது அது, 'இவருடைய சமுதாயம் முழுவதும் இவருடன் நிறுக்கப்பட்டாலும், இவரே அவர்களை விட கனமாக இருப்பார்' என்று கூறியது. பின்னர் அவை இரண்டும் என்னை விட்டுச் சென்றன."
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நான் மிகவும் பயந்துவிட்டேன். பின்னர் எனது (செவிலித்) தாயிடம் சென்று, எனக்கு நேர்ந்ததை அவரிடம் தெரிவித்தேன். எனக்கு ஏதேனும் தீங்கு (ஜின் பிசாசுகளால்) ஏற்பட்டிருக்குமோ என்று அவர் அஞ்சினார். 'நான் உன்னை அல்லாஹ்விடம் ஒப்படைக்கிறேன்' என்று கூறிவிட்டு, தனது ஒட்டகத்தைத் தயார் செய்து, என்னை ஒட்டகச் சேணத்தில் அமர வைத்து, எனக்குப் பின்னால் அவரும் ஏறிக்கொண்டார். நாங்கள் எனது (பெற்ற) தாயிடம் வந்து சேர்ந்தோம்.
அப்போது அவர் (செவிலித்தாய்), 'எனது அமானிதத்தையும் பொறுப்பையும் நான் நிறைவேற்றிவிட்டேன்' என்று கூறிவிட்டு, எனக்கு நேர்ந்ததை அவரிடம் (எனது தாயிடம்) தெரிவித்தார். ஆனால் அது அவருக்கு (எனது தாயாருக்கு) எந்த அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் கூறினார்: 'இவர் என்னிலிருந்து வெளிப்பட்டபோது, ஷாம் நாட்டின் மாளிகைகளை ஒளிரச் செய்யும் ஒரு ஒளியை நான் கண்டேன்'."

அபூ தர் அல்-கிஃபாரீ (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் (நபியவர்களிடம்) கேட்டேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் ஒரு நபி என்பதை (உறுதியாக) நம்பும் அளவிற்கு அதனை எப்படி அறிந்து கொண்டீர்கள்?" அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: "அபூ தர்ரே! நான் மக்காவின் சமவெளி ஒன்றில் இருந்தபோது, இரண்டு வானவர்கள் என்னிடம் வந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் பூமியில் இறங்கினார்; மற்றொருவர் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையில் இருந்தார்.

அவர்களில் ஒருவர் தம் தோழரிடம், 'இவர் அவர்தானா (நாம் தேடி வந்த இறைத்தூதரா)?' என்று கேட்டார். அதற்கு மற்றவர், 'ஆம்' என்று பதிலளித்தார். பிறகு அவர், 'இவரை ஒரு மனிதருடன் (தராசில் வைத்து) எடையிடுங்கள்' என்றார். அவ்வாறே நான் அவருடன் எடையிடப்பட்டேன், (அவரை விட) நானே எடையில் மிகைத்திருந்தேன்.

பிறகு அவர், 'இவரைப் பத்து பேருடன் எடையிடுங்கள்' என்றார். அவர்களுடன் நான் எடையிடப்பட்டேன், (அவர்களையும் விட) நானே எடையில் மிகைத்திருந்தேன். பிறகு அவர், 'இவரை நூறு பேருடன் எடையிடுங்கள்' என்றார். அவர்களுடன் நான் எடையிடப்பட்டேன், (அவர்களையும் விட) நானே எடையில் மிகைத்திருந்தேன். பிறகு அவர், 'இவரை ஆயிரம் பேருடன் எடையிடுங்கள்' என்றார். அவர்களுடன் நான் எடையிடப்பட்டேன், (அவர்களையும் விட) நானே எடையில் மிகைத்திருந்தேன். தராசின் (அவர்களுடைய) தட்டு எடை குறைவாக இருந்ததால் அவர்கள் என் மீது சிதறி விழுவதை நான் (இப்போதும்) நேரில் பார்ப்பது போன்று இருந்தது.

அப்போது அவர்களில் ஒருவர் தம் தோழரிடம் கூறினார்: 'நீங்கள் இவரை இவரது முழு உம்மத்தினருடன் (சமுதாயத்தினருடன்) ஒப்பிட்டு எடையிட்டாலும், இவரே (அனைவரையும் விட) எடையில் மிகைத்திருப்பார்'."

அபூ ஸாலிஹ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:
நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் (மக்களை நோக்கி), "மக்களே! நிச்சயமாக நான் (இறைவனால்) அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்ட ஓர் அருட்கொடையாவேன்" என்று அழைத்துக் கூறுவார்கள்.

இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். அப்போது ஒரு கிராமவாசி (அஃராபி) வந்தார். அவர் (நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு) நெருங்கி வந்ததும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், "நீர் எங்கு செல்ல நாடுகிறீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "(நான்) என் குடும்பத்தாரிடம் (செல்ல நாடுகிறேன்)" என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "உமக்கு ஒரு நன்மையில் (நாட்டம்) உண்டா?" என்று கேட்டார்கள். "அது என்ன?" என்று அவர் கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "'லா இலாஹ இல்லல்லாஹு வஹ்தஹு லா ஷரீக்க லஹு, வ அன்ன முஹம்மதன் அப்துஹு வ ரசூலுஹு' (வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ் ஒருவனைத் தவிர வேறு யாருமில்லை; அவன் தனித்தவன்; அவனுக்கு எவ்வித இணையுமில்லை; மேலும் முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அவனுடைய அடியாரும் தூதரும் ஆவார்கள்) என்று நீர் சாட்சி கூறுவதாகும்" என்றார்கள்.

அதற்கு அவர், "நீர் கூறுவதற்கு யார் சாட்சி (கூறுவார்)?" என்று கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "இந்தச் சலமா மரம் (சாட்சி கூறும்)" என்றார்கள். பள்ளத்தாக்கின் ஓரத்தில் (நின்று) கொண்டிருந்த அந்த மரத்தை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அழைத்தார்கள். அது பூமியைப் பிளந்துகொண்டு (தடம் பதித்தவாறு) வந்து, நபி (ஸல்) அவர்களின் முன்னே நின்றது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அதனிடம் மூன்று முறை சாட்சி கேட்டார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியவாறே அதுவும் மூன்று முறை சாட்சி கூறியது. பின்னர், அது தான் முளைத்திருந்த இடத்திற்கே திரும்பச் சென்றது.

பிறகு, அந்தக் கிராமவாசி தன் சமுதாயத்தாரிடம் திரும்பிச் சென்றார். (அவர் செல்லும்போது) "அவர்கள் என்னைப் பின்பற்றினால் (இஸ்லாத்தை ஏற்றால்), நான் அவர்களை உங்களிடம் அழைத்து வருவேன்; இல்லையென்றால், நான் உங்களிடமே திரும்பி வந்து, உங்களுடனேயே இருந்துவிடுவேன்" என்று கூறினார்.

ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நான் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் புறப்பட்டேன். அவர்கள் (இயற்கைத் தேவையை நிறைவேற்றுவதற்காக) எவரும் பார்க்க முடியாதவாறு மறைவிடத்திற்குச் செல்லும்வரை (தமது தேவையை) நிறைவேற்ற மாட்டார்கள். நாங்கள் மரம் மற்றும் எந்த அடையாளமும் இல்லாத ஒரு வெட்டவெளியில் தங்கினோம். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஜாபிரே! உமது தோல்பையில் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டு என்னுடன் வாரும்" என்று கூறினார்கள்.

அவ்வாறே (எங்களை யாரும்) பார்க்க முடியாத தூரம் வரை நாங்கள் சென்றோம். அங்கு நான்கு முழம் இடைவெளியில் இரண்டு மரங்கள் இருந்தன. நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஜாபிரே! இந்த மரத்திடம் சென்று, 'உன் தோழியுடன் (மற்றொரு மரத்துடன்) இணைந்து கொள்; உங்கள் இருவருக்கும் பின்னால் நான் அமரும் வரை' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உன்னிடம் கூறுகிறார்கள் எனச் சொல்" என்றார்கள். நான் அவ்வாறே செய்தேன். அந்த மரம் மற்றொன்றுடன் (நெருங்கிச் சென்று) இணைந்து கொண்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவற்றுக்குப் பின்னால் அமர்ந்தார்கள் (தமது தேவையை நிறைவேற்றினார்கள்). பின்னர், அந்த இரு மரங்களும் (மீண்டும்) தத்தம் இடங்களுக்கே திரும்பிச் சென்றன.

பிறகு, நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் வாகனத்தில் பயணித்தோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கு மத்தியில் இருந்தார்கள். பறவைகள் எங்களுக்கு நிழல்தருவதைப் போல (அமைதியாகவும் கண்ணியமாகவும்) நாங்கள் இருந்தோம். அப்போது ஒரு பெண்மணி தன் சிறு குழந்தையுடன் அவர்களிடம் வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இந்த என் மகனை தினமும் மூன்று முறை ஷைத்தான் பீடித்துக் கொள்கிறான்" என்று கூறினாள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அக்குழந்தையை வாங்கி, தமக்கும் ஒட்டகச் சேணத்தின் முன் பகுதிக்கும் இடையே வைத்துக் கொண்டார்கள். பின்னர், "அல்லாஹ்வின் எதிரியே! இழிவடைந்து போ! நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஆவேன்)" என்று மூன்று முறை கூறிவிட்டு, அக்குழந்தையை அவளிடம் திருப்பிக் கொடுத்தார்கள்.

நாங்கள் எங்களது பயணத்தை முடித்துவிட்டு அதே இடத்தைக் கடந்து சென்றபோது, அந்தப் பெண்மணி தன் குழந்தையுடனும், ஓட்டி வந்த இரண்டு செம்மறியாடுகளுடனும் எங்களை எதிர்கொண்டாள். அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனது அன்பளிப்பை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். உங்களை சத்தியத்தைக் கொண்டு அனுப்பியவன் மீது சத்தியமாக! (நீங்கள் ஓதிய) அதன் பிறகு அவனுக்கு அந்தப் பாதிப்பு திரும்பவே இல்லை" என்று கூறினாள். நபி (ஸல்) அவர்கள் (தோழர்களிடம்), "இவற்றில் ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு, மற்றொன்றை அவளிடமே திருப்பிக் கொடுத்து விடுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு, நாங்கள் எங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கு மத்தியில் இருந்தார்கள். பறவைகள் எங்களுக்கு நிழல்தருவதைப் போல நாங்கள் இருந்தோம். அப்போது மிரண்டோடிய ஒரு ஒட்டகம் வந்து, (மக்களின்) இரண்டு வரிசைகளுக்கு இடையே (நபி ஸல் அவர்களுக்கு முன்னால்) ஸஜ்தாவில் விழுந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்து கொண்டு, "இந்த ஒட்டகத்தின் உரிமையாளர் யார்?" என்று கேட்டார்கள்.

அப்போது அன்சாரிகளைச் சேர்ந்த சில இளைஞர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அது எங்களது ஒட்டகம்" என்றனர். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "இதற்கு என்ன நேர்ந்தது?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "இருபது ஆண்டுகளாக இதன் மூலம் நாங்கள் தண்ணீர் இறைத்து வந்தோம். இப்போது அது சிறிது சதைப்பற்றுடன் (முதிர்ச்சியுடன்) இருந்ததால், இதனை அறுத்து எங்கள் இளைஞர்களிடையே பங்கிட்டுக் கொள்ள நாடினோம். ஆனால், அது எங்களிடமிருந்து தப்பியோடி விட்டது" என்று கூறினர்.

நபி (ஸல்) அவர்கள், "அதை எனக்கு விற்றுவிடுங்கள்" என்றார்கள். அதற்கு அவர்கள், "இல்லை, அல்லாஹ்வின் தூதரே! அது உங்களுக்கே (அன்பளிப்பாகச்) சொந்தம்" என்றனர். நபி (ஸல்) அவர்கள், "அப்படியென்றால், அதன் ஆயுள் முடியும்வரை அதனுடன் கனிவாக நடந்து கொள்ளுங்கள் (அதை அறுக்க வேண்டாம்)" என்றார்கள்.

அதைக் கண்ட முஸ்லிம்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! கால்நடைகளை விட நாங்களே உங்களுக்கு ஸஜ்தா செய்வதற்கு அதிக தகுதியுடையவர்கள்" என்று கூறினர். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "எந்தவொரு படைப்பும் மற்றொரு படைப்புக்கு ஸஜ்தா செய்வது தகுதியானதல்ல. அவ்வாறு (படைப்புகளுக்கு ஸஜ்தா செய்ய) அனுமதி இருந்திருந்தால், பெண்கள் தங்கள் கணவன்மார்களுக்கு ஸஜ்தா செய்யுமாறு கட்டளையிட்டிருப்பேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் (பயணம் செய்து) பனூ நஜ்ஜார் குலத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு தோட்டத்திற்குச் சென்றோம். அங்கு ஒரு ஒட்டகம் இருந்தது. அத்தோட்டத்திற்குள் நுழையும் எவர் மீதும் அது பாய்ந்து (தாக்குவதற்காக) ஓடி வந்தது. இது குறித்து நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம் தெரிவிக்கப்பட்டது.

அப்போது அவர்கள் அங்கு சென்று, அந்த ஒட்டகத்தை அழைத்தார்கள். உடனே அந்த ஒட்டகம், தனது உதட்டைத் தரையில் வைத்தவாறு (பணிவுடன்) வந்து, நபியவர்களுக்கு முன்பாக மண்டியிட்டு அமர்ந்தது. பிறகு நபியவர்கள், "ஒரு (மூக்கணாங்)கயிறைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதைக் கொண்டு அந்த ஒட்டகத்தைக் கட்டி, அதன் உரிமையாளரிடம் அதை ஒப்படைத்தார்கள்.

பின்னர் (எங்களை நோக்கித்) திரும்பி, "வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையில் உள்ள (படைப்பினங்களில்), ஜின்கள் மற்றும் மனிதர்களில் உள்ள கீழ்ப்படியாதவர்களைத் தவிர, மற்ற அனைத்தும் நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்பதை நிச்சயமாக அறியும்" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒரு பெண்மணி தன் மகனை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் மகனுக்குப் பைத்தியம் (போன்ற பாதிப்பு) பிடித்துள்ளது. நாங்கள் மதிய உணவும் இரவு உணவும் உண்ணும் நேரங்களில் அது இவனைப் பிடித்துக் கொள்கிறது; அதனால் அவன் எங்களுக்கு (உணவைக்) கெடுத்து (சிரமத்தை ஏற்படுத்தி) விடுகிறான்" என்று கூறினாள்.

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனுடைய நெஞ்சைத் தடவி (அல்லாஹ்விடம்) பிரார்த்தித்தார்கள். உடனே அவன் ஒருமுறை வாந்தியெடுத்தான். அவனது வயிற்றிலிருந்து கறுப்பு நிற நாய்க்குட்டி போன்ற ஒன்று வெளியேறி, (வேகமாக) ஓடிவிட்டது.

ஜாபிர் பின் சமுரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நான் (இறைத்தூதராக) அனுப்பப்படுவதற்கு முன்பு, மக்காவில் எனக்கு ஸலாம் உரைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கல்லை நான் (நன்கு) அறிவேன்; இப்போதும் அதனை நான் (அடையாளம்) அறிவேன்."

அலி இப்னு அபீ தாலிப் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நாங்கள் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுடன் மக்காவில் இருந்தோம். (அப்போது) மக்காவின் சில (சுற்றுப்புற) பகுதிகளுக்கு நாங்கள் அவர்களுடன் சென்றோம். அப்போது மலைகள் மற்றும் மரங்களுக்கு இடையே (நாங்கள்) நடந்து சென்றோம். நாங்கள் எந்தவொரு மரத்தையோ அல்லது மலையையோ கடந்து சென்றாலும், அவை "அஸ்ஸலாமு அலைக்க யா ரசூலல்லாஹ்" (அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாவதாக) என்று (சத்தமிட்டு) கூறாமல் இருந்ததில்லை.

முஸைனா அல்லது ஜுஹைனா குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் (ரலி) அறிவிக்கிறார்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஃபஜ்ர் தொழுகையை நிறைவேற்றினார்கள். அப்போது திடீரென ஏறக்குறைய நூறு ஓநாய்கள் (அங்கு வந்திருந்தன). அந்த ஓநாய்க் கூட்டங்கள் (தங்கள் பின்னங்கால்களில்) அமர்ந்திருந்தன. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மக்களைப் பார்த்து), "உங்களின் உணவிலிருந்து சிறிதளவு அவற்றுக்கு வழங்கி, மற்றவற்றுக்கு (உங்கள் கால்நடைகளுக்குப்) பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்திக் கொள்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு மக்கள், தங்களின் வறுமை நிலையை (உணவுத் தேவையை) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். நபியவர்கள், "அவற்றுக்கு (உணவில்லை என்று) அறிவித்து விடுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே மக்கள் அவற்றுக்கு அறிவிக்க, அந்த ஓநாய்கள் ஊளையிட்டவாறே (அங்கிருந்து வெளியேறிச் சென்றன).

அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

மக்காவைச் சேர்ந்த குறைஷிகளின் செயல்களால் (தாக்கப்பட்டுக் காயமடைந்து) இரத்தம் தோய்ந்தவராக, கவலையுடன் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களிடம் ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் வந்தார்கள். ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (உமது உள்ளத்திற்கு ஆறுதல் அளிக்கும் வகையில்) நான் உங்களுக்கு ஓர் அத்தாட்சியைக் காண்பிக்க நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள். உடனே, அவர்களுக்குப் பின்னால் இருந்த ஒரு மரத்தைப் பார்த்து, "அதை அழையுங்கள்" என்று ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் கூறினார்கள். அவ்வாறே நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்த மரத்தை அழைத்ததும், அது (வேரோடு பிடுங்கிக் கொண்டு) வந்து அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றது. பிறகு ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள், "அது (மீண்டும் தனது இடத்திற்குத்) திரும்பிச் செல்லும்படி கட்டளையிடுங்கள்" என்றார்கள். அவ்வாறே நபி (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட, அது திரும்பிச் சென்றது. அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "(அல்லாஹ்வின் ஆற்றலை உணர்த்தும் இந்த அத்தாட்சி) இதுவே எனக்குப் போதும்! இதுவே எனக்குப் போதும்!" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

பனூ ஆமிர் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தார். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நான் உமக்கு ஓர் அற்புதத்தைக் (அத்தாட்சியைப்) காட்டட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "ஆம் (நிச்சயமாக)" என்றார். "நீர் சென்று அந்தப் பேரீச்சை மரத்தை அழைப்பீராக!" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) கூறினார்கள். அவர் அதை அழைத்தவுடன், அது (வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு) அவருக்கு முன்பாகத் தத்தித் தத்தி (குதித்து) வந்தது. (அதைப் பார்த்த அவர் வியப்படைந்து) "அதைத் திரும்பிப் போகச் சொல்லுங்கள்" என்றார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதனிடம், "திரும்பிச் செல்" என்று கூறினார்கள். அது தனது பழைய இடத்திற்குப் போய்ச் சேரும் வரை திரும்பிச் சென்றது. பின்னர் அந்த மனிதர் (தன் கூட்டத்தாரிடம் சென்று), "பனூ ஆமிர் குலத்தாரே! இன்றைய தினம் இவரைப் போன்று சூனியத்தில் (கைதேர்ந்த) ஒருவரை நான் கண்டதே இல்லை!" என்று கூறினார்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் பிலால் (ரழி) அவர்களை (அழைத்து தண்ணீர் கொண்டு வருமாறு கூறினார்கள்). பிலால் (ரழி) தண்ணீர் தேடிச் சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வந்து, "இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! எனக்குத் தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை" என்று கூறினார்கள். அப்போது நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், "(தண்ணீர் இல்லாத) பழைய தோல் பை ஏதேனும் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார்கள். எனவே, அவர்கள் ஒரு பழைய தோல் பையைக் கொண்டு வந்தார்கள். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அதில் தமது இரு உள்ளங்கைகளையும் விரித்து வைத்தார்கள். (உடனடியாக) அவர்களின் கைகளுக்கு அடியிலிருந்து ஒரு நீரூற்று பொங்கி வழிந்தது. (அப்போது) இப்னு மஸ்வூத் (ரழி) (மற்றும் சிலர்) அதிலிருந்து நீரை அருந்தினார்கள்; வேறு சிலர் (அதனைக் கொண்டு) உளூ (அங்கசுத்தி) செய்தார்கள்.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு (புனிதப்) போருக்காக அல்லது ஒரு பயணத்திற்காகச் சென்றிருந்தோம். அப்போது நாங்கள் இருநூற்றுப் பதின்மருக்கும் (இருநூற்றுப் பதின்மூன்று முதல் பத்தொன்பது வரை) அதிகமானவர்களாக இருந்தோம். தொழுகை நேரம் வந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "மக்களிடம் (உளூச் செய்வதற்குத் தேவையான) தூய்மையான நீர் ஏதேனும் உள்ளதா?" என்று கேட்டார்கள். அப்போது ஒரு மனிதர், சிறிதளவு நீர் இருந்த ஒரு (தோல்) பையுடன் விரைந்து வந்தார். அந்த மக்களிடம் அதைத் தவிர வேறு நீர் இருக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்த நீரை ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றினார்கள். பிறகு அதைக் கொண்டு மிக அழகிய முறையில் உளூ செய்தார்கள். பின்பு அந்தப் பாத்திரத்தை (அங்கேயே) விட்டுவிட்டுத் திரும்பினார்கள். மக்கள் அந்தப் பாத்திரத்தை நோக்கி முண்டியடித்துக் கொண்டு, "(பரக்கத்திற்காக அந்த நீரை உடலில்) தடவிக் கொள்ளுங்கள்! தடவிக் கொள்ளுங்கள்!" என்று (தங்களுக்குள்) கூறிக் கொண்டனர்.

மக்கள் அவ்வாறு கூறுவதைக் கேட்டபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நிதானமாக இருங்கள்!" என்று கூறினார்கள். பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது உள்ளங்கையை அந்த நீரிலும் பாத்திரத்திலும் வைத்தார்கள். மேலும், "பிஸ்மில்லாஹ் (அல்லாஹ்வின் பெயரால்)" என்று கூறிவிட்டு, "உளூவை முழுமையாகச் செய்யுங்கள்" என்று கூறினார்கள். எனது பார்வையை (பறித்ததன்) மூலம் என்னைச் சோதித்தவன் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் விரல்களுக்கிடையிலிருந்து நீரூற்றுகள் - தண்ணீரின் ஊற்றுகள் - வெளிப்படுவதை நான் (கண்கூடாகப்) பார்த்தேன். மக்கள் அனைவரும் உளூ செய்து முடிக்கும் வரை அவர்கள் தமது கையை (அப்பாத்திரத்திலிருந்து) எடுக்கவில்லை.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

எங்களுக்குக் கடும் தாகம் ஏற்பட்டது. (தாகத்தின் மிகுதியால்) நாங்கள் அழுதுகொண்டே (அல்லது பதற்றத்துடன்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றோம். அவர்கள் ஒரு (சிறிய) பாத்திரத்தில் தமது கையை வைத்தார்கள். அப்போது அவர்களின் விரல்களுக்கு இடையிலிருந்து நீரூற்றுகள் (பீறிடுவது) போன்று தண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடத் தொடங்கியது.

அப்போது அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் பெயரைக் கூறுங்கள் (பிஸ்மில்லாஹ் சொல்லுங்கள்)" என்றார்கள். நாங்கள் தாகம் தீரும் வரை (திருப்தியடையும் அளவிற்கு) அந்த நீரைப் போதுமான அளவு அருந்தினோம்.

அம்ரு பின் முர்ரா அவர்களின் அறிவிப்பில், நாங்கள் ஜாபிர் (ரலி) அவர்களிடம், "அப்போது நீங்கள் எத்தனை பேர் இருந்தீர்கள்?" என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர்கள், "நாங்கள் ஆயிரத்து ஐநூறு பேர் இருந்தோம். ஒருவேளை நாங்கள் ஒரு லட்சம் பேராக இருந்திருந்தாலும், அந்த நீர் எங்களுக்குப் போதுமானதாகவே இருந்திருக்கும்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

(ஒரு பயணத்தின் போது) நபித்தோழர்கள் தங்களின் தாகம் குறித்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அப்போது, அவர்கள் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தைக் (عُسٍّ - 'உஸ்') கொண்டு வரச் சொன்னார்கள். அதில் (சிறிது) தண்ணீர் ஊற்றப்பட்டது. பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதனுள் தமது கையை வைத்தார்கள். (அப்போது) "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் விரல்களுக்கு இடையிலிருந்து தண்ணீர் ஊற்றுகளாகப் பீறிட்டு வருவதை நான் பார்த்தேன். மக்கள் அனைவரும் (தங்கள் தேவையை நிறைவு செய்து) நீர் அருந்தும் வரை அதிலிருந்து தண்ணீரைக் குடித்தனர்" என்று (ஜாபிர் (ரலி)) கூறினார்கள்.

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரலி) அவர்கள் (பூமி உள்வாங்கிய - நிலச்சரிவு போன்ற) ஒரு நிகழ்வைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டபோது கூறியதாவது:

முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களாகிய நாங்கள், (இறைவனின்) அத்தாட்சிகளை (அல்லாஹ்வின்) அருளாகவே கருதி வந்தோம். ஆனால், நீங்களோ அவற்றை (மக்களை) அச்சமூட்டும் எச்சரிக்கையாகக் கருதுகிறீர்கள். ஒருமுறை நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் இருந்தபோது, எங்களிடம் தண்ணீர் ஏதும் இருக்கவில்லை. அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "யாரிடமாவது மீதமாகத் தண்ணீர் இருக்கிறதா எனத் தேடிப் பாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். (சிறிது) தண்ணீர் கொண்டுவரப்பட்டு, ஒரு பாத்திரத்தில் ஊற்றப்பட்டது. பின்னர், நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது உள்ளங்கையை அதனுள் வைத்தார்கள். அவர்களின் விரல்களுக்கு இடையிலிருந்து தண்ணீர் (ஊற்றாகப்) பீறிட்டு வெளிவரத் தொடங்கியது.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள், "தூய்மையாக்கும் இந்த முபாரக்கான (பாக்கியம் பொருந்திய) நீரின் பக்கம் வாருங்கள்! இந்தப் பரக்கத் (பாக்கியம்) மாண்புமிகு அல்லாஹ்விடமிருந்தே கிடைத்துள்ளது!" என்று கூறினார்கள். (அதன் மூலம் நாங்கள் உளூச் செய்தோம் மற்றும்) அதிலிருந்து நாங்கள் அருந்தினோம்.

மேலும் அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(நபி ஸல் அவர்களுடன்) உணவு உண்ணப்படும்போது, அந்த உணவு செய்யும் தஸ்பீஹை (இறைத்துதியை) நாங்கள் செவியேற்பவர்களாக இருந்தோம்."

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரலி) அவர்களின் காலத்தில் பூமி அதிர்ந்தது (நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது). அது குறித்து அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்ட போது அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நிச்சயமாக முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களாகிய நாங்கள், (இறைவனின்) அத்தாட்சிகளைப் பாக்கியங்களாக (அருட்கொடைகளாக)க் கருதி வந்தோம். ஆனால், நீங்களோ அவற்றை (வெறும்) அச்சுறுத்தலாக (மட்டும்) கருதுகிறீர்கள்."

இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மஸ்ஜிதுன் நபவியில் இருந்த) ஒரு மரத்தூணின் பக்கம் (சாய்ந்தவாறு) உரை நிகழ்த்துபவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் (தமக்காக ஒரு) மிம்பரை (மேடையை) அமைத்துக்கொண்ட போது, அந்த மரத்தூண் (அவர்களைப் பிரிந்த ஏக்கத்தால்) ஏங்கியது (அல்லது அழுதது). இறுதியில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதன் அருகே வந்து அதனைத் தடவிக் கொடுத்தார்கள்.

புரைதா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் (ஜுமுஆ போன்ற நேரங்களில்) உரை நிகழ்த்தும்போது எழுந்து நிற்பார்கள்; நீண்ட நேரம் நின்றவாறு இருப்பார்கள். இவ்வாறு நீண்ட நேரம் நிற்பது அவர்களுக்குச் சிரமமாக இருந்தது. எனவே, அவர்களுக்காக ஒரு பேரீச்ச மரத்தின் அடிமரம் கொண்டுவரப்பட்டு, (மஸ்ஜிதுந் நபவியில்) அதற்காக ஒரு குழி தோண்டப்பட்டது. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் சாய்ந்து கொள்வதற்கு வசதியாக அவர்களுக்கு அருகில் அது (நிரந்தரமாக) நடப்பட்டது. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் உரை நிகழ்த்தும்போது நீண்ட நேரம் நின்றால், அதன்மீது சாய்ந்து (ஓய்வெடுத்துக்) கொள்வார்கள்.

மதீனாவிற்கு (வெளியூரிலிருந்து) வந்திருந்த ஒருவர், நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அந்த மரக்கட்டையின் அருகில் நிற்பதைக் கண்டார். அப்போது அவர் தம் அருகில் இருந்த மக்களிடம், "எனது ஒரு செயலுக்காக முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் என்னைப் பாராட்டுவார்கள் (மகிழ்வார்கள்) என நான் அறிந்தால், அவர்களுக்கு வசதியளிக்கும் வகையில் அவர்கள் அமர்வதற்கு ஒரு மேடையை நான் செய்து கொடுப்பேன். அவர்கள் விரும்பினால் அதில் அமர்ந்து கொள்ளலாம்; விரும்பினால் (அதில்) நின்று கொள்ளலாம்" என்று கூறினார்.

இச்செய்தி நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுக்கு எட்டியதும், "அவரை என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். மக்கள் அவரை அழைத்து வந்தனர். (தற்போது மதீனாவின் மிம்பரில் அமைந்திருப்பதைப் போன்ற) மூன்று அல்லது நான்கு படிகளைக் கொண்ட அந்த மேடையைச் செய்து தருமாறு அவரிடம் பணிக்கப்பட்டது. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அதில் (உரை நிகழ்த்துவதில்) வசதியைக் கண்டார்கள்.

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அந்த மரக்கட்டையை விட்டுவிட்டு, தங்களுக்காகச் செய்யப்பட்ட இந்தப் புதிய மேடையை நோக்கிச் சென்றபோது, அந்த மரக்கட்டை நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல், (தன் குட்டியைப் பிரிந்த) பெண் ஒட்டகம் தேம்பித் தேம்பி அழுவதைப் போன்று சப்தமிட்டு அழுதது.

ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் அல்-அன்சாரி (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

மிம்பர் (மேடை) அமைக்கப்படுவதற்கு முன்பு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு (பேரீச்ச) மரத்துண்டின் அருகே நின்று (உரையாற்றி) வந்தார்கள். மிம்பர் அமைக்கப்பட்டதும், அந்த மரத்துண்டு (நபியவர்களின் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல்) விம்மி அழுதது. அதன் அழுகுரலை நாங்கள் செவியேற்றோம். உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது கையை அதன் மீது வைத்தார்கள்; (உடனே) அது அமைதியானது.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மரக்கட்டையின் (மரத்தூணின்) அருகே (நின்றவாறு) உரையாற்றி வந்தார்கள். பின்னர், மிம்பர் (சொற்பொழிவு மேடை) செய்யப்பட்டு, அதன் மீது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்தபோது, அந்த மரக்கட்டையானது நிறைமாதச் சினை ஒட்டகம் (தன் குட்டியைப் பிரிந்து) விம்மி அழுவதைப் போன்று அழுதது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது கையை அதன் மீது வைக்கும் வரை (அது அழுதுகொண்டே இருந்தது). அவர்கள் கையை வைத்ததும் அது அமைதியானது.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"தன் குட்டியைப் பிரிந்த பெண் ஒட்டகம் (ஏக்கத்துடன்) விம்மி அழுவதைப் போன்று அந்த (பேரீச்ச) மரக்கட்டை விம்மி அழுதது."

உபை இப்னு கஅப் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

(மதீனா) பள்ளிவாசல் (பேரீச்ச மட்டைகளால் வேயப்பட்ட) ஒரு பந்தலாக இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பேரீச்ச மரத்தின் அடிமரத்தை முன்னோக்கித் தொழுபவர்களாகவும், (உரை நிகழ்த்தும்போது) அதன் மீது சாய்ந்து கொள்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள். அப்போது நபித்தோழர்களில் ஒருவர், "வெள்ளிக்கிழமையன்று மக்கள் உங்களைப் பார்க்கும் வகையிலும், உங்களுடைய உரையை அவர்கள் (தெளிவாகக்) கேட்கும் வகையிலும் நீங்கள் நிற்பதற்கு நாங்கள் ஒரு மேடையை (மிம்பரை) அமைத்துத் தரட்டுமா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள். எனவே, அவர்களுக்காக மூன்று படிகளைக் கொண்ட மிம்பர் ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது.

அந்த மிம்பர் செய்யப்பட்டு, அதற்கென (நிர்ணயிக்கப்பட்ட) இடத்தில் வைக்கப்பட்ட பின், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரை நாடிச் சென்றபோது அந்த அடிமரத்தைக் கடந்து சென்றார்கள். அவர்கள் அதைக் கடந்து சென்றதும், அந்த அடிமரம் (பிரிவுத் துயரால்) வெடித்துப் பிளக்கும் அளவிற்கு (பசு மாடு கத்துவதைப் போல) சத்தமிட்டு அழுதது. உடனே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதனிடம் திரும்பி வந்து, அது அமைதியாகும் வரை தமது கையால் அதனைத் தடவிக் கொடுத்தார்கள். பின்னர் மிம்பருக்குத் திரும்பினார்கள்.

அதன்பின், அவர்கள் தொழுதால் அதை (அந்த அடிமரத்தை ஒரு தடுப்பாக - ஸுத்ராவாக) முன்னோக்கியே தொழுவார்கள். பின்னர், (உஸ்மான் ரலி அவர்களின் காலத்தில்) பள்ளிவாசல் இடிக்கப்பட்டு (புதுப்பிக்கப்பட்ட) போது, உபை இப்னு கஅப் (ரலி) அவர்கள் அந்த அடிமரத்தை (பரக்கத்திற்காகத் தம்முடன்) எடுத்துக் கொண்டார்கள். அது மிகவும் பழையதாகி, கரையான் அரித்துத் தூளாகும் வரை அது அவர்களிடமே இருந்தது.

அபூசயீத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு (பேரீச்ச) மரக்கட்டையை ஒட்டி (அதன் மீது சாய்ந்தவாறு) உரை நிகழ்த்தி வந்தார்கள். அப்போது அவர்களிடம் ஒரு ரோம நாட்டுக்காரர் வந்து, "தாங்கள் (அதன் மீது நின்று) உரையாற்றுவதற்காக ஒரு மிம்பரை (மேடையை) நான் செய்து தருகிறேன்" என்று கூறினார். அவ்வாறே அவர் ஒரு மிம்பரைச் செய்து கொடுத்தார்; (அதுவே தற்போது நீங்கள் காண்கின்ற இந்த மிம்பராகும்). நபி (ஸல்) அவர்கள் (அதில்) உரையாற்றுவதற்காக அந்த மிம்பரின் மீது ஏறி நின்றபோது, அந்த மரக்கட்டை தன் குட்டியைத் தேடும் (பிரிந்த) ஒரு பெண் ஒட்டகம் விம்மி அழுவதைப் போன்று சப்தமிட்டு அழுதது. உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மிம்பரிலிருந்து) கீழே இறங்கி வந்து, அதனைத் தழுவி அணைத்துக் கொண்டார்கள்; பின்னர் அது அமைதியானது. (பிறகு) அதற்காக ஒரு குழி தோண்டி அதனைப் புதைத்து விடும்படி (நபி (ஸல்) அவர்களால்) உத்தரவிடப்பட்டது.

ஹஸன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவிற்கு வந்தபோது, ஒரு மரக்கட்டையின் (பேரீச்ச மரத் துண்டின்) மீது தமது முதுகைச் சாய்த்தவாறு மக்களுக்குப் போதனைகள் செய்து வந்தார்கள். அவர்களைச் சுற்றி மக்கள் அதிக அளவில் கூடினர். எனவே, தமது உரையை (அனைவருக்கும்) நன்கு கேட்கச் செய்ய வேண்டும் என நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் நாடி, "நான் ஏறி நின்று (உபதேசிப்பதற்கு) ஏதேனும் ஒன்றை எனக்கு அமைத்துத் தாருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

அதற்கு மக்கள், "அல்லாஹ்வின் நபியே! (அதனை) எவ்வாறு (அமைக்க வேண்டும்)?" என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர்கள், "மூஸா (அலை) அவர்களின் 'அரீஷ்' (நிழற்பந்தல் போன்ற எளிய மேடை) போன்றதொரு அமைப்பை (உருவாக்குங்கள்)" என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே மக்களும் அவர்களுக்கு அதனை அமைத்துக் கொடுத்தனர்.

ஹஸன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! (நபிகளார் அந்த மரக்கட்டையை விட்டு விலகி மேடையில் ஏறியபோது) அந்த மரக்கட்டை (அவர்களின் பிரிவைத் தாங்காமல்) விம்மி அழுதது."

மேலும் ஹஸன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஸுப்ஹானல்லாஹ்! (உயிரற்ற ஒரு மரக்கட்டை நபிகளாரின் பிரிவால் அழுத செய்தியைச்) செவியுற்ற மக்களின் உள்ளங்கள் (நேர்வழியைத் தேடி) ஈர்க்கப்பட வேண்டாமா?"

அபூ முஹம்மத் (இமாம் தாரிமீ) அவர்கள் இதன் கருத்தையே (இங்கு) குறிப்பிடுகிறார்கள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் (பள்ளிவாசலில்) மிம்பரை (உரை மேடையை) அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, ஒரு (பேரீச்ச) மரத் துண்டின் அருகே (நின்று அதற்குச் சாய்ந்தவாறு) உரை நிகழ்த்தி வந்தார்கள். அவர்கள் மிம்பரை அமைத்துக்கொண்டு அதன் பக்கம் (உரை நிகழ்த்த) மாறியபோது, அந்த மரத் துண்டு (பிரிவின் துயரால் விம்மி) அழுதது. உடனே, நபி (ஸல்) அவர்கள் அதனைத் தழுவிக் கொண்டார்கள்; (அதன் பிறகு) அது அமைதியானது. மேலும், "நான் அதனைத் தழுவியிருக்காவிட்டால், மறுமை நாள் வரை அது (இவ்வாறே ஏங்கியபடி) அழுதுகொண்டிருந்திருக்கும்" என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் (முந்தைய ஹதீஸைப்) போன்றே அறிவிக்கிறார்கள்.

ஸஹ்ல் பின் ஸஅத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் (உபதேசத்தின் போது) எந்த மரக்கட்டையின் அருகே நின்று வந்தார்களோ, அது (பிரிவுத் துயரால்) விம்மி அழுதது. உடனே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதனிடம் சென்று, அதன் மீது தமது கையை வைத்தார்கள்; அப்போது அது அமைதியடைந்தது.

அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் வெள்ளிக்கிழமை (ஜும்ஆ) நாளில் (பள்ளிவாசலில்) நின்று (உரையாற்றுவார்கள்). அப்போது பள்ளிவாசலில் இருந்த ஒரு (பேரீச்சை) மரத்தண்டின் மீது தமது முதுகைச் சாய்த்துக் கொள்வார்கள். (அந்நிலையில்) மக்களுக்கு உரையாற்றுவார்கள். அப்போது ஒரு ரோமானியர் அவர்களிடம் வந்து, "நீங்கள் அமர்வதற்கு ஒரு பொருளை நான் உங்களுக்குச் செய்து தரட்டுமா? (அதில் அமர்ந்தால்) நீங்கள் நின்று கொண்டிருப்பதைப் போன்றே (மக்களுக்குத்) தெரிவீர்கள்" என்று கூறினார். அதன்படி, அவர் இரண்டு படிகளைக் கொண்ட ஒரு மிம்பரை (மேடையை)ச் செய்து கொடுத்தார்; (நபியவர்கள்) அதன் மூன்றாவது (தட்டில்) அமர்ந்தார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்த மிம்பரின் மீது அமர்ந்தபோது, அந்த மரத்தண்டு காளை கத்துவது போன்று சப்தமிட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீதான (பிரிவின்) துக்கத்தினால் பள்ளிவாசலே அதிரும் அளவிற்கு (அந்தச் சப்தம் இருந்தது). உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரிலிருந்து அதனிடம் இறங்கி வந்து, அதை அணைத்துக் கொண்டார்கள். அது (தொடர்ந்து) சப்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதை அணைத்துக் கொண்டதும் அது அமைதியானது.

பிறகு (நபியவர்கள்) கூறினார்கள்: "முஹம்மதின் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! நான் அதை அணைத்துக் கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீதான (பிரிவின்) துக்கத்தினால் மறுமை நாள் வரை அது இவ்வாறு (சப்தமிட்டுக்) கொண்டே இருந்திருக்கும்." பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட, அது (அங்கிருந்து தோண்டி எடுக்கப்பட்டுப்) புதைக்கப்பட்டது.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
நாங்கள் அகழ்ப்போரின் போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் அகழ் தோண்டிக் கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் மூன்று நாட்கள் எந்த உணவும் உண்ணாமலும், அதைப் பெற முடியாமலும் தங்கியிருந்தோம். அப்போது அகழில் ஒரு கடினமான பாறை குறுக்கிட்டது. நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அகழில் இந்தப் பாறை குறுக்கிட்டுள்ளது. நாங்கள் அதன் மீது தண்ணீரைத் தெளித்தோம்" என்று கூறினேன்.
அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள் எழுந்தார்கள். அவர்களின் வயிற்றில் (பசியின் காரணமாக) கல் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் கடப்பாரையை அல்லது மண்வெட்டியை எடுத்து, மூன்று முறை 'பிஸ்மில்லாஹ்' கூறிவிட்டு, அதை அடித்தார்கள். அது சரிந்து விழும் மணல் குவியலாக மாறிவிட்டது.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அதைக் கண்டபோது, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்கு (வீட்டிற்குச் செல்ல) அனுமதியளியுங்கள்" என்று கேட்டேன். அவர்கள் எனக்கு அனுமதியளித்தார்கள். நான் என் மனைவியிடம் வந்து, "உன் தாய் உன்னை இழக்கட்டும்! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் நான் ஒரு (பசியின்) நிலையைக் கண்டேன்; என்னால் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. உன்னிடம் ஏதாவது உணவு இருக்கிறதா?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர், "என்னிடம் ஒரு ஸாஉ வாற்கோதுமையும், ஒரு பெண் ஆட்டுக்குட்டியும் உள்ளன" என்றார். நாங்கள் வாற்கோதுமையை அரைத்தோம்; ஆட்டுக்குட்டியை அறுத்தோம். நான் அதன் தோலை உரித்து, அதை ஒரு பானையில் வைத்தேன். (என் மனைவி) வாற்கோதுமையை மாவாகப் பிசைந்தார்.
பின்னர் நான் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் திரும்பிச் சென்று, சிறிது நேரம் தங்கியிருந்து, இரண்டாவது முறையாக அவர்களிடம் அனுமதிகேட்டேன். அவர்கள் எனக்கு அனுமதியளித்தார்கள். நான் (வீட்டிற்கு) வந்தபோது, மாவு (ரொட்டி சுட) தயாராக இருந்தது. நான் அவரிடம் ரொட்டி சுடுமாறு கூறினேன். நான் பானையை அடுப்புக் கற்களின் மீது வைத்தேன். (அறிவிப்பாளர் அபூஅப்துர்ரஹ்மான் கூறுகிறார்: 'அஸாஃபிய்யி' (அடுப்புக்கற்கள்) என்பதுதான் சரியான வார்த்தை, ஆனால் அவர் 'அஸாஸிய்யி' என்று கூறினார்).
பின்னர் நான் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "எங்களிடம் சிறிதளவு உணவு உள்ளது. எனவே, நீங்களும் உங்களுடன் ஒருவரோ அல்லது இருவரோ வருவது பொருத்தமாக இருக்கும்" என்று கூறினேன். அவர்கள், "அது எவ்வளவு இருக்கிறது?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஒரு ஸாஉ வாற்கோதுமையும், ஒரு பெண் ஆட்டுக்குட்டியும்" என்று கூறினேன்.
அதற்கு அவர்கள், "நீர் உம் குடும்பத்தாரிடம் திரும்பிச் சென்று, நான் வரும் வரை பானையை அடுப்பிலிருந்து இறக்க வேண்டாம் என்றும், ரொட்டியை அடுப்பிலிருந்து (தன்னூரிலிருந்து) எடுக்க வேண்டாம் என்றும் அவரிடம் கூறு" என்றார்கள்.
பின்னர் மக்களிடம், "ஜாபிரின் வீட்டிற்குச் செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். (இதைக் கேட்டதும்) அல்லாஹ் மட்டுமே அறியும் அளவிற்கு நான் வெட்கமடைந்தேன். நான் என் மனைவியிடம், "உன் தாய் உன்னை இழக்கட்டும்! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் தோழர்கள் அனைவருடனும் உன்னிடம் வந்துள்ளார்கள்" என்று கூறினேன்.
அதற்கு அவர், "நபி (ஸல்) அவர்கள் உணவு எவ்வளவு என்று உங்களிடம் கேட்டார்களா?" என்று கேட்டார். நான் "ஆம்" என்றேன். அவர், "அல்லாஹ்வும் அவனது தூதருமே நன்கறிந்தவர்கள். நம்மிடம் உள்ளதை நீங்கள் அவர்களிடம் தெரிவித்துவிட்டீர்கள்" என்றார். இதனால் நான் அடைந்திருந்த (கவலை) சிறிது நீங்கியது. நான், "நீ சொல்வது உண்மைதான்" என்றேன்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் வந்து உள்ளே நுழைந்தார்கள். பின்னர் தம் தோழர்களிடம், "நெருக்கிக் கொள்ளாதீர்கள்" என்று கூறினார்கள். பின்னர் அடுப்பின் மீதும், பானையின் மீதும் பரக்கத் வேண்டிப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்.
நாங்கள் அடுப்பிலிருந்து ரொட்டியையும், பானையிலிருந்து இறைச்சியையும் எடுத்து, (ரொட்டியைப் பிய்த்துப் போட்டு குழம்பு ஊற்றி) 'ஸரீத்' ஆக்கி அவர்களுக்குப் பரிமாறத் தொடங்கினோம். நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஒரு தட்டில் ஏழோ அல்லது எட்டோ பேர் அமரட்டும்" என்று கூறினார்கள்.
அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்ததும், நாங்கள் அடுப்பையும் பானையையும் திறந்து பார்த்தோம். அவை இரண்டும் முன்பு இருந்ததை விட நிரம்பியிருந்தன. நாங்கள் அவ்வாறே செய்து கொண்டிருந்தோம். ஒவ்வொரு முறை அடுப்பைத் திறக்கும்போதும், பானையைத் திறக்கும்போதும், அவை முன்பு இருந்ததை விட நிரம்பியிருப்பதையே கண்டோம். முஸ்லிம்கள் அனைவரும் வயிறார உண்டனர். உணவில் ஒரு பகுதியும் மீதமிருந்தது.
அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம், "மக்களுக்குக் கடும் பசி ஏற்பட்டிருந்தது. எனவே, நீங்களும் உண்ணுங்கள்; (மற்றவர்களுக்கும்) உண்ணக் கொடுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அந்த நாள் முழுவதும் நாங்கள் உண்டோம்; மற்றவர்களுக்கும் உண்ணக் கொடுத்தோம்.
(அறிவிப்பாளர் ஐமன் கூறுகிறார்:) அவர்கள் எண்ணூறு அல்லது முந்நூறு பேர் இருந்ததாக (என் தந்தை) எனக்கு அறிவித்தார். (எண்ணூறு அல்லது முந்நூறு ஆகிய) இரண்டில் எது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உண்பதற்காக அவர்களுக்கு (சிறிது) உணவு தயாரிக்கும்படி உம்மு சுலைமிடம் அபூதல்ஹா (ரழி) கூறினார். பின்னர், அபூதல்ஹா என்னை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அனுப்பினார். நான் அவர்களிடம் சென்று, "அபூதல்ஹா என்னை உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார்" என்று கூறினேன். அப்போது (நபி (ஸல்) அவர்கள் அங்கிருந்த) மக்களிடம், "எழுந்து வாருங்கள்" என்று கூறிவிட்டுப் புறப்பட்டார்கள்; மக்களும் அவர்களுடன் புறப்பட்டனர்.

(இதைக் கண்ட) அபூதல்ஹா, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களுக்கு மட்டுமே பிரத்தியேகமாக (குறைவான) உணவு தயாரித்துள்ளேன்" என்று கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "(அதனால்) பரவாயில்லை, நடங்கள்" என்றார்கள். அவ்வாறே நபி (ஸல்) அவர்களும் மக்களும் சென்றனர்.

பின்னர், உணவு கொண்டு வரப்பட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் தமது கையை வைத்து, (பரகத்திற்காக) அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரைக் கூறினார்கள். பின்பு, "பத்துப் பேருக்கு (உள்ளே வர) அனுமதி அளியுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவர் அவர்களுக்கு அனுமதி அளித்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "பிஸ்மில்லாஹ் (அல்லாஹ்வின் பெயரால்) என்று கூறி உண்ணுங்கள்" என்றார்கள். அவர்கள் வயிறு நிரம்பும் வரை உண்டனர்; பிறகு எழுந்து சென்றனர்.

மீண்டும் நபி (ஸல்) அவர்கள் முதலில் செய்ததைப் போலவே தமது கையை உணவின் மீது வைத்து, அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரைக் கூறிவிட்டு, "(அடுத்த) பத்துப் பேருக்கு அனுமதி அளியுங்கள்" என்றார்கள். அவர் அவர்களுக்கு அனுமதி அளித்தார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "பிஸ்மில்லாஹ் என்று கூறி உண்ணுங்கள்" என்றார்கள். அவர்கள் வயிறு நிரம்பும் வரை உண்டனர்; பிறகு எழுந்து சென்றனர்.

இவ்வாறு எண்பது நபர்களுக்குச் செய்தார்கள். (இறுதியாக) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், (அபூதல்ஹாவின்) வீட்டார்களும் உண்டனர்; (அதன் பிறகும்) சிறிதளவு உணவை மீதம் வைத்தனர்.

அபூஉபைத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் நபி (ஸல்) அவர்களுக்காக ஒரு பானையில் (இறைச்சியைச்) சமைத்தேன். அப்போது அவர்கள் என்னிடம், "அதன் முன்னங்காலை எனக்குத் தருவீராக!" என்று கேட்டார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு முன்னங்கால் பகுதி மிகவும் பிடிக்கும் என்பதால், நான் அவர்களுக்கு ஒரு முன்னங்காலைக் கொடுத்தேன்.

பின்னர் அவர்கள், "எனக்கு (மற்றொரு) முன்னங்காலைத் தருவீராக!" என்று கேட்டார்கள். நான் அவர்களுக்கு மற்றொரு முன்னங்காலைக் கொடுத்தேன்.

மீண்டும் அவர்கள், "எனக்கு (இன்னொரு) முன்னங்காலைத் தருவீராக!" என்று கேட்டார்கள்.

அப்போது நான், "அல்லாஹ்வின் நபியே! ஒரு ஆட்டுக்கு எத்தனை முன்னங்கால்கள் இருக்கும்? (இரண்டு தானே இருக்கும்?)" என்று கேட்டேன்.

அதற்கு அவர்கள், "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! நீர் (எதுவும் பேசாமல்) அமைதியாக இருந்திருந்தால், நான் கேட்கும் போதெல்லாம் (அந்தப் பானையிலிருந்து) முன்னங்கால்களை நீர் எனக்கு எடுத்துத் தந்திருப்பீர்" என்று கூறினார்கள்.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இணைவைப்பாளர்களுடன் போரிடுவதற்காக (உஹுது நோக்கிப்) புறப்பட்டார்கள். அப்போது என் தந்தை அப்துல்லாஹ், "ஜாபிரே! நமது நிலை என்னவாகும் என்று உனக்குத் தெரியும் வரை நீ மதீனாவாசிகளில் (போருக்கு வராமல்) வேடிக்கை பார்ப்பவர்களில் ஒருவனாக இருப்பதில் உன் மீது எந்தக் குற்றமும் இல்லை. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்குப் பின்னால் என் பெண் மக்களை நான் விட்டுச் செல்ல வேண்டிய நிலை இல்லாவிட்டால், எனக்கு முன்பாகவே நீ கொல்லப்படுவதை (வீரமரணம் அடைவதை) நான் விரும்பியிருப்பேன்" என்று கூறினார்.
நான் (மதீனாவில்) வேடிக்கை பார்ப்பவர்களில் இருந்தபோது, என் அத்தை என் தந்தையையும் என் தாய்மாமனையும் நமது (பனூ சலமா குலத்தாரின்) மையவாடியில் அடக்கம் செய்வதற்காகக் கொண்டு வந்தார்கள். அப்போது ஒரு மனிதர் வந்து, "நபி (ஸல்) அவர்கள், 'கொல்லப்பட்டவர்களைத் திருப்பி அனுப்புங்கள்; அவர்கள் எங்கு கொல்லப்பட்டார்களோ அதே இடங்களிலேயே அவர்களை அடக்கம் செய்யுங்கள்' என்று உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்கள்" என்று சத்தமிட்டவாறு வந்தார். எனவே, நாங்கள் அவர்கள் இருவரையும் திருப்பி அனுப்பி, அவர்கள் கொல்லப்பட்ட இடத்திலேயே அடக்கம் செய்தோம்.
முஆவியா பின் அபீசுஃப்யான் (ரலி) அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் நான் இருந்தபோது, ஒரு மனிதர் என்னிடம் வந்து, "ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ்வே! முஆவியாவின் பணியாளர்கள் (கால்வாய் தோண்டும்போது) உங்கள் தந்தையைத் தோண்டிவிட்டார்கள். அவர் (பூமிக்கு வெளியே) தெரிந்துவிட்டார். அவர்களில் ஒரு பகுதியினர் வெளியேறிவிட்டனர்" என்று கூறினார். நான் அவரிடம் சென்றேன். நான் அவரை எப்படி அடக்கம் செய்தேனோ அதே நிலையிலேயே அவர் மாறாமல் இருப்பதைக் கண்டேன்; கொல்லப்பட்டவர் (உடலில்) விட்டுச்செல்லும் (காயங்கள்) தவிர வேறெதுவும் மாறவில்லை. நான் அவரை (மீண்டும்) மறைத்து (அடக்கம் செய்து) விட்டேன்.
என் தந்தை தம் மீது பேரீச்சம்பழக் கடனை விட்டுச் சென்றிருந்தார். அவருக்குக் கடன் கொடுத்தவர்களில் சிலர் கடனைத் திருப்பித் தருமாறு என்னைக் கடுமையாக நெருக்கினர். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தந்தை இன்னின்ன நாளில் (உஹுதுப் போரில்) கொல்லப்பட்டார். அவர் தம் மீது பேரீச்சம்பழக் கடனை விட்டுச் சென்றுள்ளார். அவருக்குக் கடன் கொடுத்தவர்களில் சிலர் கடனைக் கேட்பதில் என்னைக் கடுமையாக நெருக்குகின்றனர். எனவே, நீங்கள் எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன். ஒருவேளை அவர் (கடன் கொடுத்தவர்) அடுத்த பேரீச்சம்பழ அறுவடை வரை தனது பேரீச்சம்பழத்தில் ஒரு பகுதியை (தாமதப்படுத்த) எனக்கு அவகாசம் அளிக்கலாம்" என்று கூறினேன்.
அதற்கு அவர்கள், "ஆம், இன்ஷா அல்லாஹ் (அல்லாஹ் நாடினால்) நண்பகலுக்கு நெருக்கமான நேரத்தில் நான் உன்னிடம் வருவேன்" என்று கூறினார்கள்.
அவர்கள் தம்முடைய நெருக்கமான தோழர்களுடன் வந்தார்கள். அவர்கள் நிழலில் அமர்ந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சலாம் கூறி, அனுமதி கேட்டு, பின்னர் எங்களிடம் உள்ளே வந்தார்கள்.
நான் என் மனைவியிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இன்று நண்பகலில் என்னிடம் வருவார்கள். எனவே, அவர்கள் உன்னைப் பார்க்க வேண்டாம்; என் வீட்டில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு எந்த வகையிலும் நீ தொந்தரவு தர வேண்டாம்; அவர்களிடம் நீ பேசவும் வேண்டாம்" என்று (முன்பே) கூறியிருந்தேன்.
அவள் ஒரு விரிப்பையும் தலையணையையும் விரித்தாள். அவர்கள் (நபி) தம் தலையை வைத்து உறங்கினார்கள். நான் என் அடிமையிடம், "இந்த ஆட்டுக்குட்டியை அறுப்பாயாக! அது வீட்டில் வளர்க்கப்பட்ட கொழுத்த ஆடு. விரைவாகவும் அவசரமாகவும் செயல்படு. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழிப்பதற்கு முன்பே அதை முடித்துவிடு. நானும் உன்னுடன் (உதவியாக) இருக்கிறேன்" என்று கூறினேன். நாங்கள் அதை முடிக்கும் வரை அதிலேயே ஈடுபட்டிருந்தோம். அவர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
நான் (எனக்குள்), "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழிக்கும்போது தங்களின் அங்கசுத்திக்குரிய (உளூச் செய்யத்) தண்ணீரைக் கேட்பார்கள். அவர்கள் (உளூச் செய்து) முடித்ததும் எழுந்து விடுவார்களோ என நான் அஞ்சுகிறேன். எனவே, அவர்கள் அங்கசுத்தி செய்து முடிப்பதற்குள் ஆட்டுக்குட்டி அவர்களுக்கு முன்னால் வைக்கப்பட வேண்டும்" என்று கூறினேன்.
அவர்கள் விழித்ததும், "ஜாபிரே! எனக்கு அங்கசுத்திக்குரிய தண்ணீரைக் கொண்டு வா" என்று கேட்டார்கள். நான் "சரி" என்றேன். அவர்கள் உளூச் செய்து முடிப்பதற்குள் ஆட்டுக்குட்டி அவர்களுக்கு முன்னால் வைக்கப்பட்டது.
அவர்கள் என்னைப் பார்த்து, "நாம் இறைச்சியை விரும்புவோம் என்பதை நீ அறிந்திருப்பதைப் போல் தெரிகிறதே! அபூபக்கரை அழைப்பாயாக" என்று கூறினார்கள். பின்னர் தம் நெருக்கமான தோழர்களையும் அழைத்தார்கள். உணவு கொண்டு வரப்பட்டு வைக்கப்பட்டது. அவர்கள் தம் கையை வைத்து, "பிஸ்மில்லாஹ் (அல்லாஹ்வின் பெயரால்), உண்ணுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவர்கள் அனைவரும் வயிறு புடைக்க உண்டனர். அதிலிருந்து நிறைய இறைச்சி மீதமிருந்தது.
(ஜாபிர் கூறுகிறார்:) அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! பனூ சலமா குலத்தாரின் சபையோர் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் (நபி) அவர்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுத்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தில் அவர்களை நெருங்கவில்லை; (ஆயினும்) அவர்கள் (நபி) அவர்களுக்குத் தங்கள் கண்களை விடவும் மிகவும் விருப்பமானவர்களாக இருந்தனர்.
பின்னர் அவர்கள் (நபி) எழுந்தார்கள்; அவர்களின் தோழர்களும் எழுந்தார்கள். அவர்கள் (நபி) அவர்களுக்கு முன்னால் வெளியேறினார்கள். "என் முதுகிற்குப் பின்னால் வானவர்களுக்காக விட்டுவிடுங்கள்" என்று அவர்கள் கூறுபவர்களாக இருந்தனர்.
நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து கதவின் நிலைப்படி வரை சென்றேன். அப்போது என் மனைவி தன் நெஞ்சை (முன்பகுதியை) வெளியே காட்டினாள் - அவள் (தன்னை) மறைத்தவளாகவே இருந்தாள். அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்கும் என் கணவருக்கும் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்" என்று கேட்டாள்.
அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ் உன் மீதும் உன் கணவர் மீதும் அருள்புரிவானாக" என்று கூறினார்கள்.
பின்னர், "என்னிடம் இன்னாரை அழையுங்கள்" என்று என்னைக் கடுமையாக நெருக்கிய கடன் கொடுத்தவரைக் குறிப்பிட்டுச் சொன்னார்கள். (அவர் வந்ததும்) "ஜாபிருடைய தந்தையின் மீதிருந்த உமது கடனில் ஒரு பகுதியை இந்த அடுத்த அறுவடை வரை அவகாசம் அளியும்" என்று கேட்டார்கள்.
அதற்கு அவர், "நான் அவ்வாறு செய்ய மாட்டேன்" என்றார். மேலும் அவர், "அது அனாதைகளின் சொத்து" என்று காரணம் கூறினார்.
அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "ஜாபிர் எங்கே?" என்று கேட்டார்கள். நான், "இதோ நான் இருக்கிறேன், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றேன். அவர்கள், "அவருக்கு அளந்து கொடு. நிச்சயமாக அல்லாஹ் தஆலா அவருக்கு முழுமையாகக் கொடுத்துவிடுவான்" என்று கூறினார்கள்.
அவர்கள் தம் தலையை வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினார்கள். அப்போது சூரியன் சாய்ந்திருந்தது. "அபூபக்கரே! தொழுகை (நேரம் வந்துவிட்டது)" என்று கூறினார்கள். அவர்கள் பள்ளிவாசலை நோக்கிச் சென்றார்கள்.
நான் கடன் கொடுத்தவரிடம், "உமது பைகளை அருகில் கொண்டு வாரும்" என்று கூறி, அவருக்கு அஜ்வா (பேரீச்சம்பழத்தை) அளந்து கொடுத்தேன். அல்லாஹ் அவருக்கு முழுமையாகக் கொடுத்துவிட்டான். மேலும், எங்களுக்கு இவ்வளவு இவ்வளவு பேரீச்சம்பழங்கள் மீதமிருந்தன.
நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அவர்களின் பள்ளிவாசலுக்கு ஒரு தீப்பொறியைப் போல (வேகமாக) ஓடி வந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொழுது முடித்திருப்பதைக் கண்டேன்.
நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் கடன் கொடுத்தவருக்கு அவருடைய பேரீச்சம்பழத்தை அளந்து கொடுத்துவிட்டேன். அல்லாஹ் அவருக்கு முழுமையாகக் கொடுத்துவிட்டான். மேலும், எங்களுக்கு இவ்வளவு இவ்வளவு பேரீச்சம்பழங்கள் மீதமிருந்தன" என்று கூறினேன்.
அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உமர் பின் அல்கத்தாப் எங்கே?" என்று கேட்டார்கள். அவர் விரைந்து வந்தார். "ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ்விடம் அவருடைய கடன் கொடுத்தவரைப் பற்றியும் அவருடைய பேரீச்சம்பழத்தைப் பற்றியும் கேளும்" என்று கூறினார்கள்.
அதற்கு உமர், "நான் அவரிடம் கேட்க மாட்டேன். அல்லாஹ் அவருக்கு முழுமையாகக் கொடுத்துவிடுவான் என்று நீங்கள் அறிவித்தபோதே, அல்லாஹ் அவருக்கு முழுமையாகக் கொடுத்துவிடுவான் என்பதை நான் அறிந்து கொண்டேன்" என்றார்.
அவர்கள் (நபி) அவரிடம் (உமரிடம்) மீண்டும் மீண்டும் இந்தக் வார்த்தையை மூன்று முறை கூறினார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் அவர், "நான் அவரிடம் கேட்க மாட்டேன்" என்றே கூறினார். அவர் மூன்றாவது முறைக்குப் பிறகு (நபி அவர்களிடம்) மறுத்துப் பேசுபவராக இல்லை.
எனவே (உமர் என்னிடம்), "உமது கடன் கொடுத்தவரும் உமது பேரீச்சம்பழமும் என்ன ஆனது?" என்று கேட்டார். நான், "அல்லாஹ் அவருக்கு முழுமையாகக் கொடுத்துவிட்டான். மேலும், எங்களுக்கு இவ்வளவு இவ்வளவு பேரீச்சம்பழங்கள் மீதமிருந்தன" என்று கூறினேன்.
நான் என் மனைவியிடம் திரும்பிச் சென்று, "என் வீட்டில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் நீ பேசக் கூடாது என்று நான் உன்னைத் தடுத்திருக்கவில்லையா?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவள், "அல்லாஹ் தஆலா தனது நபியை என் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்துவிட்டு, அவர்கள் வெளியேறும்போது எனக்கும் என் கணவருக்கும் பிரார்த்தனை செய்யுமாறு நான் அவர்களிடம் கேட்காமல் இருப்பேன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?" என்று பதிலளித்தாள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நிச்சயமாக அல்லாஹ் முஹம்மது ((ஸல்)) அவர்களை (மற்றைய) நபிமார்களை (அலை) விடவும், வானவாசிகளையும் (மலக்குகளையும்) விடவும் சிறப்பித்துள்ளான்.

(அப்போது அங்கிருந்தவர்கள்) "இப்னு அப்பாஸ் அவர்களே! வானவாசிகளை விட எதைக் கொண்டு அவர்களை (நபியவர்களை) அல்லாஹ் சிறப்பித்துள்ளான்?" என்று கேட்டனர்.

அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ் வானவாசிகளைப் (மலக்குகளைப்) பற்றிக் கூறும்போது, 'அவர்களில் எவரேனும் "நிச்சயமாக நான் அவனையன்றி (அல்லாஹ்வையன்றி) ஒரு கடவுள்" என்று கூறுவாரானால், அவருக்கு நாம் நரகத்தையே கூலியாக்குவோம்; இவ்வாறே அநியாயம் செய்பவர்களுக்கும் நாம் கூலி கொடுப்போம்' (அல்-அன்பியா: 29) என்று (எச்சரிக்கையாகக்) கூறுகிறான்.

ஆனால், அல்லாஹ் முஹம்மது ((ஸல்)) அவர்களைப் பற்றிக் கூறும்போது, '(நபியே!) உமது முன்சென்ற பாவங்களையும், பின்வரும் பாவங்களையும் உமக்காக அல்லாஹ் மன்னிப்பதற்காக, நிச்சயமாக நாம் உமக்குத் தெளிவானதொரு வெற்றியை அளித்தோம்' (அல்-ஃபத்ஹ்: 2) என்று (அவர்களின் பாவமன்னிப்பிற்கு முன்கூட்டியே உத்தரவாதமளித்துக்) கூறுகிறான்."

(மீண்டும்) அவர்கள், "அப்படியென்றால், (மற்றைய) நபிமார்களை (அலை) விட அவர்களின் சிறப்பு என்ன?" என்று கேட்டனர்.

அதற்கு இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ் (மற்றைய தூதர்களைப் பற்றிப்) கூறுகிறான்: 'ஒவ்வொரு தூதரையும் அவருடைய சமூகத்தாருக்கு (இறை செய்தியைத்) தெளிவுபடுத்துவதற்காக, அவர்களுடைய மொழியிலேயே நாம் அனுப்பி வைத்தோம்' (இப்ராஹீம்: 4).

ஆனால், வல்லமையும் மாண்பும் மிக்க அல்லாஹ் முஹம்மது ((ஸல்)) அவர்களைப் பற்றிக் கூறும்போது, '(நபியே!) மனிதர்கள் அனைவருக்கும் ஒட்டுமொத்தமாகவே (தூதராக) உம்மை நாம் அனுப்பியுள்ளோம்' (ஸபா: 28) என்று கூறுகிறான். எனவே, அவர்களை ஜின்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் (பொதுவான) தூதராக அல்லாஹ் அனுப்பியுள்ளான்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் சிலர் அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தபடி அமர்ந்திருந்தார்கள். அப்போது நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் (தம் அறையிலிருந்து) வெளியே வந்தார்கள். அவர்கள் அருகே நெருங்கியதும், தோழர்கள் தமக்குள் பேசிக்கொண்டிருப்பதைச் செவியுற்று, அவர்களின் உரையாடலைக் கவனித்துக் கேட்டார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர், "அல்லாஹ் தனது படைப்புகளில் ஒருவரைக் 'கலீல்' (நெருங்கிய நண்பர்) ஆக எடுத்துக்கொண்டது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது! இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் அவனுடைய கலீலாக இருக்கிறார்கள்" என்று கூறினார்.

மற்றொருவர், "{வக்கல்லமல்லாஹு மூஸா தக்லீமா} (மேலும் அல்லாஹ் மூஸாவிடம் நேரடியாகப் பேசினான்) என்பதைவிட ஆச்சரியமானது வேறென்ன இருக்கிறது?" என்று கூறினார்.

வேறொருவர், "ஈஸா (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் வார்த்தையாகவும் அவனுடைய 'ரூஹ்' (ஆவி) ஆகவும் இருக்கிறார்கள்" என்று கூறினார்.

இன்னொருவர், "ஆதம் (அலை) அவர்களை அல்லாஹ் (தனக்காகத்) தேர்ந்தெடுத்துள்ளான்" என்று கூறினார்.

பிறகு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தோழர்கள் முன் வந்து அவர்களுக்கு சலாம் கூறிவிட்டுப் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:
"உங்கள் உரையாடலையும், இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் 'கலீல்' என்பதைப் பற்றிய உங்கள் ஆச்சரியத்தையும் நான் செவியுற்றேன்; அது உண்மைதான். மூஸா (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்விடம் இரகசியமாகப் பேசப்பட்டவர் (நஜீ), அதுவும் உண்மைதான். ஈஸா (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் 'ரூஹ்' மற்றும் அவனது வார்த்தை, அதுவும் உண்மைதான். ஆதம் (அலை) அவர்களை அல்லாஹ் தேர்ந்தெடுத்தான், அதுவும் உண்மைதான்.

அறிந்துகொள்ளுங்கள்! நான் அல்லாஹ்வின் 'ஹபீப்' (நேசர்) ஆவேன், இதில் (பெருமைக்காகச் சொல்லவில்லை) எனக்கு எவ்விதப் பெருமையுமில்லை. மறுமை நாளில் 'லிவாவுல் ஹம்து' (புகழின் கொடி) எனும் கொடியை நானே ஏந்துவேன், இதில் எனக்கு எவ்விதப் பெருமையுமில்லை. மறுமை நாளில் முதன்முதலில் பரிந்துரை செய்பவனும், யாருடைய பரிந்துரை முதன்முதலில் ஏற்கப்படுகிறதோ அவனும் நானே ஆவேன், இதில் எனக்கு எவ்விதப் பெருமையுமில்லை. சொர்க்கத்தின் (வாசலின்) வளையங்களை முதன்முதலில் அசைப்பவனும் நானே ஆவேன், இதில் எனக்கு எவ்விதப் பெருமையுமில்லை. அப்போது அல்லாஹ் எனக்காக அதனைத் திறந்து என்னையும், என்னுடன் இறைநம்பிக்கையாளர்களில் உள்ள ஏழைகளையும் அதனுள் நுழையச் செய்வான், இதில் எனக்கு எவ்விதப் பெருமையுமில்லை. முன்சென்றவர்கள் மற்றும் பின்வருபவர்கள் அனைவரிலும் அல்லாஹ்விடம் மிகவும் கண்ணியத்திற்குரியவன் நானே ஆவேன், இதிலும் எனக்கு எவ்விதப் பெருமையுமில்லை."

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"(மறுமை நாளில் மக்கள் எழுப்பப்படும்போது) அவர்களில் முதலாவதாக வெளிவருபவன் நானே. அவர்கள் (இறைவனிடம்) தூதுக்குழுவாகச் செல்லும்போது அவர்களின் தலைவனும் நானே. அவர்கள் (பேச முடியாமல்) மௌனமாக இருக்கும்போது அவர்களின் பேச்சாளரும் நானே. அவர்கள் (விசாரணைக்காகத்) தடுத்து வைக்கப்படும்போது அவர்களுக்காகப் பரிந்துரை கோருபவனும் நானே. அவர்கள் (அல்லாஹ்வின் அருளைப் பற்றி) நிராசையடையும்போது அவர்களுக்கு நற்செய்தி கூறுபவனும் நானே. அந்நாளில் கண்ணியமும் (சுவர்க்கத்தின்) திறவுகோல்களும் என் கைகளிலேயே இருக்கும். என் இறைவனிடத்தில் ஆதமுடைய சந்ததியினரில் (மனிதர்களில்) மிகவும் கண்ணியமானவன் நானே. பாதுகாக்கப்பட்ட முட்டைகளைப் (வெண்மையான கருக்களைப்) போலவோ அல்லது சிதறவிடப்பட்ட முத்துகளைப் போலவோ உள்ள ஆயிரம் பணியாளர்கள் என்னைச் சுற்றி (பணிவிடை செய்ய) வருவார்கள்."

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நான் (மறுமை நாளில்) இறைத்தூதர்களின் தலைவராவேன்; (இதை நான்) பெருமைக்காகக் (கூறவில்லை). நான் நபிமார்களின் முத்திரையாவேன் (இறுதி நபியாவேன்); (இதை நான்) பெருமைக்காகக் (கூறவில்லை). முதன்முதலாகப் பரிந்துரை செய்பவனும், முதன்முதலாகப் பரிந்துரை ஏற்கப்படுபவனும் நானே; (இதை நான்) பெருமைக்காகக் (கூறவில்லை)."

அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், "சொர்க்கத்தின் வாசலில் உள்ள வளையத்தைப் பிடித்து அதனை அசைத்து (கதவைத்) தட்டுபவர்களில் நானே முதலாமவர் ஆவேன்" என்று கூறினார்கள்.

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கை அதனை அசைப்பதை நான் (இப்போதும்) நேரில் பார்ப்பதைப் போன்று உணர்கிறேன்."

சுஃப்யான் (என்ற அறிவிப்பாளர்) இதை எங்களுக்கு இவ்வாறு விவரித்தார் என்று கூறி, அபூஅப்துல்லாஹ் (என்ற அறிவிப்பாளர்) தமது விரல்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து அசைத்துக் காண்பித்தார்.

தாபித் (அல்-புனானி) அவர்கள் அனஸ் (ரலி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கையை உங்களது கையால் தொட்டிருக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அனஸ் (ரலி) அவர்கள், "ஆம்" என்று பதிலளித்தார்கள். தாபித் அவர்கள், "அப்படியானால் உங்களது கையை என்னிடம் தாருங்கள், நான் அதனை முத்தமிட்டுக்கொள்கிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
"சொர்க்கத்தில் (நுழைவதற்காக) முதன்முதலாகப் பரிந்துரை செய்பவன் நானே ஆவேன்" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூற நான் கேட்டேன்:

"மறுமை நாளில் எனது மண்டை ஓட்டிலிருந்துதான் முதலில் பூமி பிளக்கும் (முதலில் உயிர்ப்பித்து எழுப்பப்படுபவன் நானே); இதற்காக நான் பெருமையடிக்கவில்லை. 'லிவாவுல் ஹம்து' (புகழின் கொடி) எனக்கு வழங்கப்படும்; இதற்காக நான் பெருமையடிக்கவில்லை. மறுமை நாளில் மனிதர்களின் தலைவன் நானே ஆவேன்; இதற்காக நான் பெருமையடிக்கவில்லை. மறுமை நாளில் முதன்முதலாகச் சொர்க்கத்தில் நுழைபவனும் நானே ஆவேன்; இதற்காக நான் பெருமையடிக்கவில்லை.

நான் சொர்க்கத்தின் வாசலுக்கு வந்து அதன் வளையத்தைப் பிடித்துக் கொள்வேன். அப்போது, 'யார் அது?' என்று கேட்கப்படும். நான், 'முஹம்மத்' என்று கூறுவேன். எனக்காக வாசல் திறக்கப்படும், நான் உள்ளே நுழைவேன். அப்போது எனக்கு முன்னால் 'அல்-ஜப்பார்' (மகா வல்லமையாளனாகிய அல்லாஹ்வை) நான் காண்பேன். உடனே அவனுக்குச் சிரம் பணிந்து சஜ்தா செய்வேன்.

அப்போது அவன், 'முஹம்மதே! உமது தலையை உயர்த்துவீராக! பேசுங்கள், செவியேற்கப்படும்; கூறுங்கள், உங்களிடமிருந்து ஏற்கப்படும்; மன்றாடுங்கள், உங்களின் மன்றாட்டு ஏற்கப்படும்' என்று கூறுவான். நான் எனது தலையை உயர்த்தி, 'என் இறைவா! எனது சமுதாயம்! எனது சமுதாயம்! (உம்மத்தீ! உம்மத்தீ!)' என்று கூறுவேன். அப்போது அல்லாஹ், 'உமது சமுதாயத்தாரிடம் சென்று, எவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு வாற்கோதுமை அளவு ஈமான் (நம்பிக்கை) உள்ளதோ, அவரைச் சொர்க்கத்தில் நுழையச் செய்வீராக!' என்று கூறுவான். நான் சென்று, யாருடைய உள்ளத்தில் அந்த அளவு ஈமானைக் காண்கிறேனோ அவர்களைச் சொர்க்கத்தில் நுழையச் செய்வேன்.

மீண்டும் எனக்கு முன்னால் அல்-ஜப்பாரை (அல்லாஹ்வை)க் காண்பேன். அவனுக்குச் சிரம் பணிந்து சஜ்தா செய்வேன். அவன், 'முஹம்மதே! உமது தலையை உயர்த்துவீராக! பேசுங்கள், செவியேற்கப்படும்; கூறுங்கள், உங்களிடமிருந்து ஏற்கப்படும்; மன்றாடுங்கள், உங்களின் மன்றாட்டு ஏற்கப்படும்' என்று கூறுவான். நான் எனது தலையை உயர்த்தி, 'என் இறைவா! எனது சமுதாயம்! எனது சமுதாயம்!' என்று கூறுவேன். அப்போது அவன், 'உமது சமுதாயத்தாரிடம் சென்று, எவருடைய உள்ளத்தில் ஒரு கடுகளவு ஈமான் உள்ளதோ, அவரைச் சொர்க்கத்தில் நுழையச் செய்வீராக!' என்று கூறுவான். நான் சென்று, யாருடைய உள்ளத்தில் அந்த அளவு ஈமானைக் காண்கிறேனோ அவர்களைச் சொர்க்கத்தில் நுழையச் செய்வேன்.

பின்னர் மனிதர்களின் விசாரணை முடிக்கப்படும். எனது சமுதாயத்தில் எஞ்சியோர் நரகவாசிகளுடன் நரகத்தில் நுழைக்கப்படுவார்கள். அப்போது நரகவாசிகள் (அவர்களைப் பார்த்து), 'நீங்கள் அல்லாஹ்வை வணங்கி, அவனுக்கு எதையும் இணையாக்காமல் இருந்தீர்களே, அதனால் உங்களுக்கு என்ன பலன் கிடைத்தது?' என்று கேட்பார்கள்.

அதற்கு அல்-ஜப்பார் (அல்லாஹ்), 'எனது கண்ணியத்தின் மீது சத்தியமாக! அவர்களை நான் நரகத்திலிருந்து நிச்சயமாக விடுவிப்பேன்' என்று கூறுவான். அவன் அவர்களுக்கு ஆளனுப்புவான். அவர்கள் கருகிய நிலையில் நரகத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுவார்கள். பின்னர் அவர்கள் 'நஹருல் ஹயாத்' (ஜீவநதி) எனும் ஆற்றில் புகுத்தப்படுவார்கள். வெள்ளத்தில் அடித்து வரப்பட்ட வண்டல் மண்ணில் ஒரு விதை எவ்வாறு முளைத்தெழுமோ அவ்வாறு அதில் அவர்கள் (புதிதாக) முளைத்தெழுவார்கள். மேலும், அவர்களின் கண்களுக்கு இடையே 'இவர்கள் அல்லாஹ்வால் விடுதலை செய்யப்பட்டவர்கள் (உதகாஉல்லாஹ்)' என்று எழுதப்படும். பிறகு அவர்கள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டு சொர்க்கத்தில் நுழைக்கப்படுவார்கள்.

அப்போது சொர்க்கவாசிகள் (அவர்களைப் பார்த்து), 'இவர்கள் நரகவாசிகள் (ஜஹன்னமிய்யூன்)' என்று கூறுவார்கள். அதற்கு அல்-ஜப்பார் (அல்லாஹ்), 'இல்லை! இவர்கள் அல்-ஜப்பாரால் விடுதலை செய்யப்பட்டவர்கள் (உதகாஉல் ஜப்பார்)' என்று கூறுவான்."

இப்னு கன்ம் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் இறங்கி வந்து, அன்னாரின் நெஞ்சைப் பிளந்தார்கள். பின்னர் ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"(இது) ஒரு உறுதியான இதயம்; இதில் (உண்மையைச்) செவியேற்கும் இரு காதுகளும், (அத்தாட்சிகளைக்) கூர்ந்து நோக்கும் இரு கண்களும் உள்ளன. முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதரும், 'அல்-முக்கஃப்பீ' (இறுதி நபியாக வந்தவரும்), 'அல்-ஹாஷிர்' (மக்களை ஒன்று திரட்டுபவரும்) ஆவார்கள். (நபியே!) உங்களது நற்குணம் நேரானது; உங்களது நாவு உண்மையானது; உங்களது உள்ளம் அமைதி பெற்றது."

அபூ முஹம்மது (இமாம் தாரிமீ) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "(ஹதீஸில் இடம்பெற்றுள்ள) 'வகீஉ' (எனும் சொல்லுக்கு) 'உறுதியான' (அல்லது பலமான) என்பது பொருளாகும்."

அம்ரு பின் கைஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நிச்சயமாக அல்லாஹ் (முந்தைய சமுதாயங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட) அருட்கொடையான காலக்கெடுவை என்னைக் கொண்டு நிறைவு செய்தான். மேலும் எனக்காக (காலத்தை அல்லது மார்க்க விஷயங்களை) அவன் சுருக்கினான். எனவே நாம் (உலகிற்கு வந்ததில்) பிந்தியவர்கள்; ஆனால் மறுமை நாளில் (சுவர்க்கம் செல்வதில்) முந்தியவர்கள் ஆவோம். நான் பெருமைக்காகச் சொல்லவில்லை: இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் உற்ற தோழர் (கலீலுல்லாஹ்) ஆவார்கள். மூஸா (அலை) அவர்கள் அல்லாஹ்வால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் (ஸஃபிய்யுல்லாஹ்) ஆவார்கள். நான் அல்லாஹ்வின் நேசர் (ஹபீபுல்லாஹ்) ஆவேன். மறுமை நாளில் புகழின் கொடி (லிவாஉல் ஹம்து) என்னிடமே இருக்கும். நிச்சயமாக, மாபெரும் அல்லாஹ் என் சமுதாயத்தின் (உம்மத்தின்) விஷயத்தில் எனக்கு வாக்குறுதி அளித்துள்ளான். மேலும், மூன்று விஷயங்களிலிருந்து அவர்களுக்கு அவன் பாதுகாப்பளித்துள்ளான்: (பஞ்சம் போன்ற) பொதுவான அழிவைக் கொண்டு அவர்களை அவன் ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்க மாட்டான்; (வெளியிலிருந்து வரும்) எதிரிகள் அவர்களை வேரோடு அழிக்க (அனுமதிக்க) மாட்டான்; மேலும், அவர்களை (எனது சமுதாயத்தை) வழிகேட்டின் மீது ஒருபோதும் ஒன்றுபடச் செய்ய மாட்டான்."

சலமா அஸ்-சகூனீ (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அருகில் இருந்தபோது ஒருவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! வானத்திலிருந்து உங்களுக்கு உணவு (ஏதேனும்) கொண்டு வரப்பட்டதா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "ஆம், (எனக்கு) உணவு கொண்டு வரப்பட்டது" என்று கூறினார்கள். அவர், "அல்லாஹ்வின் நபியே! அதில் ஏதேனும் மிச்சம் (மீதம்) இருந்ததா?" என்று கேட்டார். அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள். அவர், "அப்படியானால், அது என்ன செய்யப்பட்டது?" என்று கேட்டார்.

அதற்கு (அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்:
"அது வானத்திற்கே உயர்த்தப்பட்டுவிட்டது. மேலும், நான் உங்களிடையே இன்னும் சிறிது காலமே தங்கியிருப்பேன் என்று எனக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. பிறகு நீங்கள் (சோதனைகளின் கடுமையால் மரணம் அல்லது மறுமை) 'எப்போது? எப்போது?' என்று கேட்கும் நிலை ஏற்படும் வரை (உயிருடன்) இருப்பீர்கள். பின்னர் நீங்கள் பல்வேறு குழுக்களாக (பிரிந்து) என்னிடம் வருவீர்கள்; (அப்போது) உங்களில் சிலர் சிலரை அழித்துக் கொள்வீர்கள். மறுமை நாளுக்கு முன்னதாக கடுமையான மரணங்கள் (பெரிய அளவிலான உயிரிழப்புகள்) ஏற்படும், அதனைத் தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் நிலநடுக்கங்கள் (தொடர்ச்சியாக) நிகழும்."

சமுரா பின் ஜுன்துப் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் 'ஸரீத்' (எனும் இறைச்சிச் சாற்றில் ஊறவைக்கப்பட்ட ரொட்டி) அடங்கிய ஒரு பாத்திரம் கொண்டுவரப்பட்டு, மக்களுக்கு முன்பாக வைக்கப்பட்டது. காலை முதல் நண்பகல் வரை மக்கள் அதனை மாறி மாறி (தொடர்ச்சியாக) உண்டனர்; ஒரு கூட்டத்தினர் (சாப்பிட்டுவிட்டு) எழுந்து செல்ல, மற்றொரு கூட்டத்தினர் அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்.

அப்போது ஒரு மனிதர் சமுரா பின் ஜுன்துப் (ரலி) அவர்களிடம், "(அந்தப் பாத்திரத்தில் உணவு குறையாமல்) அது தொடர்ந்து நீட்டிக்கப்பட்டுக் (கூட்டப்பட்டுக்) கொண்டே இருந்ததா?" என்று கேட்டார். அதற்கு சமுரா (ரலி) அவர்கள், "இதில் நீர் எதற்காக ஆச்சரியப்படுகிறீர்? அது இங்கிருந்துதான் (அல்லாஹ்விடமிருந்துதான்) வந்து கொண்டிருந்தது" என்று கூறிவிட்டு, தம் கையால் வானத்தை நோக்கிச் சைகை செய்தார்கள்.

ஜாபிர் பின் ஸமுரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

"நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை நிலவொளி வீசும் (தெளிவான) ஓர் இரவில் பார்த்தேன். அப்போது அவர்கள் சிவப்பு நிற ஆடையை (மேலங்கியும் கீழங்கியும் கொண்ட ஆடைத் தொகுப்பை) அணிந்திருந்தார்கள். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும், சந்திரனையும் (மாறி மாறிப்) பார்த்தேன். என் கண்களுக்கு அவர்கள் அந்தச் சந்திரனை விட மிகவும் அழகானவர்களாகவே காட்சியளித்தார்கள்."

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மேல் வரிசையின்) இரு முன் பற்களுக்கு இடையே இடைவெளி உடையவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்கள் பேசும்போது, அவர்களின் (முன்) பற்களுக்கு இடையிலிருந்து ஒளி வெளிப்படுவதைப் போன்று (ஒரு பிரகாசம்) காட்சியளிக்கும்.

இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை விட (பிறருக்கு) மிகவும் உதவக்கூடியவராகவோ (அல்லது கண்ணியமானவராகவோ), பெரும் கொடையாளியாகவோ, சிறந்த தைரியசாலியாகவோ, அதிகப் பிரகாசமான (முகம் கொண்ட)வராகவோ வேறு எவரையும் நான் பார்த்ததில்லை."

முஅவ்வித் இப்னு அஃப்ரா (ரலி) அவர்களின் மகளான ருபையிஃ (ரலி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை எங்களுக்கு வர்ணித்துக் கூறுங்கள்" என்று நான் (அபூ உபைதா) கேட்டேன்.

அதற்கு அவர்கள், "என் அருமை மகனே! நீ அவர்களைப் பார்த்திருந்தால், (அவர்களது முகப் பொலிவின் காரணமாக) உதிக்கும் சூரியனையே பார்த்திருப்பாய்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பிரகாசமான (வெண்மை கலந்த சிவப்பான) நிறமுடையவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களின் வியர்வைத் துளிகள் முத்துக்களைப் போன்று (வெண்மையாகவும் பிரகாசமாகவும்) இருந்தன. அவர்கள் நடக்கும்போது (சற்று) முன்னோக்கிச் சாய்ந்தவாறு (வேகமாகவும் உறுதியாகவும்) நடப்பார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உள்ளங்கையைவிட மென்மையான எந்தவொரு மென்பட்டையோ (ஹரீர்), தடித்த பட்டையோ (தீபாஜ்) நான் ஒருபோதும் தொட்டதில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் நறுமணத்தைவிடச் சிறந்த நறுமணமிக்க எந்தக் கஸ்தூரியையோ (மிஸ்க்) அல்லது வேறு எதையுமோ நான் ஒருபோதும் முகர்ந்ததில்லை.

அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்தேன். அவர்கள் ஒருபோதும் என்னிடம் "உஃப்" (என்ற சலிப்புச் சொல்லைக்) கூறியதில்லை. மேலும், நான் செய்த எந்தவொரு செயலுக்காகவும் "இதை ஏன் இப்படிச் செய்தாய்?" என்றோ, (நான் செய்யத் தவறிய அல்லது வேறு விதமாகச் செய்த ஒன்றிற்காக) "இதை இப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாதா?" என்றோ அவர்கள் என்னிடம் கேட்டதில்லை.

பனூ ஹுரைஷ் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் (பின்வருமாறு) அறிவிக்கிறார்:

"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மாஇஸ் பின் மாலிக் (எனும் ஸஹாபிக்கு விபச்சாரத்திற்காக) கல்லெறி தண்டனை நிறைவேற்றியபோது, நான் எனது தந்தையுடன் இருந்தேன். அவர் மீது கற்கள் படத் தொடங்கியபோது நான் (அக்காட்சியைக் கண்டு) திடுக்கிட்டுப் பயந்துவிட்டேன். எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (என்னை ஆற்றுப்படுத்துவதற்காகத்) தம்முடன் சேர்த்து அரவணைத்துக் கொண்டார்கள். அப்போது அவர்களின் அக்குள் வியர்வை என் மீது வழிந்தது; அது கஸ்தூரியின் நறுமணத்தைப் போன்று (மிகவும் நறுமணமாக) இருந்தது."

பராஉ (ரலி) அவர்களிடம் ஒரு மனிதர், "(நீங்கள் பார்த்ததில்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் முகம் (நீளத்திலும் பிரகாசத்திலும்) வாளைப் போன்று இருந்ததா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "இல்லை; (வட்ட வடிவிலும் ஒளியிலும்) சந்திரனைப் போன்று இருந்தது" என்று பதிலளித்தார்கள்.

இப்ராஹீம் (அந்நகஈ) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இரவில் (அவர்கள் கடந்து செல்லும் பாதையில் வீசும்) நறுமணத்தைக் கொண்டு (அவர்கள் அங்கே இருப்பதை அல்லது கடந்து செல்வதை மக்கள்) அறிந்துகொள்வார்கள்.

ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஏதேனும் ஒரு பாதையில் சென்றால், (அவர்களுக்குப் பின்னால்) அப்பாதையில் செல்லும் எவரும், அவர்களின் நறுமணத்தைக் கொண்டு - அல்லது அவர்களின் வியர்வையின் வாசனையைக் கொண்டு - அவர்கள் அப்பாதையில் தான் சென்றிருக்கிறார்கள் என்பதை (உறுதியாக) அறிந்துகொள்வார்கள்.

அபூசலமா (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அன்பளிப்பை உண்பார்கள்; தர்மத்தை (ஸதகாவை) ஏற்க மாட்டார்கள். கைபரைச் சேர்ந்த ஒரு யூதப் பெண், அவர்களுக்கு (நன்கு) சுடப்பட்ட ஓர் ஆட்டை அன்பளிப்பாக வழங்கினாள். அதிலிருந்து அவர்கள் (ஒரு துண்டை எடுத்து) உண்டார்கள். அதிலிருந்து பிஷ்ர் பின் அல்பராஉ (ரலி) அவர்களும் உண்டார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கையை விலக்கிக் கொண்டு, "இது விஷம் கலக்கப்பட்டது என இந்த (ஆடு) எனக்குத் தெரிவிக்கிறது" என்று கூறினார்கள். (விஷம் ஏறியதால்) பிஷ்ர் பின் அல்பராஉ இறந்துவிட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள் அப்பெண்ணிடம் ஆளனுப்பி, "நீ செய்த இச்செயலுக்கு உன்னைத் தூண்டியது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்பெண், "நீர் நபியாக இருந்தால், (இந்த விஷம்) உமக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யாது. நீர் (வெறும்) அரசராக இருந்தால், உம்மீடமிருந்து மக்களை நான் நிம்மதியடையச் செய்திருப்பேன்" என்று பதிலளித்தாள். நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது (மரண) நோயின்போது, "கைபரில் நான் உண்ட அந்த உணவின் (விஷத்தின்) வலியை நான் தொடர்ந்து உணர்ந்து கொண்டே இருக்கிறேன். எனது பெருநாடி துண்டிக்கப்படும் நேரம் இதுவே ஆகும்" என்று கூறினார்கள்.

ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

கைபர்வாசிகளில் ஒரு யூதப் பெண், (நெருப்பில்) சுடப்பட்ட ஓர் ஆட்டில் விஷம் தடவி, அதனை நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுக்கு அன்பளிப்பாக வழங்கினார். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் (அந்த ஆட்டின்) முன்னங்காலை எடுத்து அதிலிருந்து (சிறிது) சாப்பிட்டார்கள். அவர்களுடன் அவர்களின் தோழர்கள் சிலரும் (அந்த ஆட்டிலிருந்து) சாப்பிட்டனர்.

பின்னர் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் (தம் தோழர்களிடம்), "(உணவிலிருந்து) உங்கள் கைகளை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் (சாப்பிடுவதை நிறுத்துங்கள்)" என்று கூறினார்கள். பிறகு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அந்த யூதப் பெண்ணிடம் ஆளனுப்பி, அவரை அழைத்து வரச் செய்தார்கள். அவரிடம், "இந்த ஆட்டில் நீ விஷம் கலந்தாயா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அப்பெண், "ஆம்" என்றார். (தொடர்ந்து அந்தப் பெண்) "உங்களுக்கு யார் (இவ்விஷயத்தைத்) தெரிவித்தது?" என்று கேட்க, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், "என் கையில் இருக்கும் இந்த முன்னங்கால் தான் எனக்குத் தெரிவித்தது" என்று கூறினார்கள்.

அதற்கவள், "ஆம் (உண்மைதான்)" என்றார். "(இப்படிச் செய்ததன் மூலம்) நீ எதை நாடினாய்?" என்று (நபியவர்கள்) கேட்டார்கள். அதற்கு அப்பெண், "நீங்கள் (உண்மையான) நபியாக இருந்தால், இது உங்களுக்கு எந்தத் தீங்கும் தராது; நீங்கள் நபியாக இல்லையென்றால், (உங்களிடமிருந்து) நாங்கள் நிம்மதி அடைந்துவிடுவோம் (என எண்ணினேன்)" என்று பதிலளித்தார்.

எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அப்பெண்ணை (தனிப்பட்ட முறையில்) மன்னித்தார்கள்; அவளுக்கு (உடனடியாக) எந்தத் தண்டனையும் வழங்கவில்லை. ஆனால், அந்த ஆட்டைச் சாப்பிட்ட அவர்களின் தோழர்களில் சிலர் (விஷத்தின் பாதிப்பால் பின்னர்) உயிரிழந்தனர்.

அந்த ஆட்டைச் சாப்பிட்டதன் காரணத்தினால் (ஏற்பட்ட விஷத்தின் பாதிப்பை நீக்க) நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தமது தோள்பட்டையில் 'ஹிஜாமா' (இரத்தம் குத்தி எடுத்தல்) செய்து கொண்டார்கள். அவர்களுக்கு அபூஹிந்த் என்பவர் கொம்பு மற்றும் கத்தியைப் பயன்படுத்தி இரத்தம் குத்தி எடுத்தார். அவர் பனூ பயாழா குலத்தாரின் விடுதலை செய்யப்பட்ட அடிமையாவார். அவர் அன்சாரிகளின் ஒரு கிளையான பனூ ஸுமாமா குலத்தைச் சேர்ந்தவர்.

அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

கைபர் வெற்றி கொள்ளப்பட்டபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு விஷம் கலக்கப்பட்ட ஓர் ஆடு (யூதப் பெண் ஒருவரால்) அன்பளிப்பாக வழங்கப்பட்டது. அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இங்கிருந்த யூதர்கள் அனைவரையும் என்னிடம் ஒன்றுசேருங்கள்" என்று (தம் தோழர்களுக்கு) உத்தரவிட்டார்கள். அவ்வாறே அவர்கள் ஒன்றுசேர்க்கப்பட்டனர்.

அவர்களிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நான் உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்கப் போகிறேன். அதற்கு நீங்கள் என்னிடம் உண்மையைக் கூறுவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "ஆம், அபுல் காசிமே!" என்றனர்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உங்கள் தந்தை யார்?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "எங்கள் தந்தை இன்னார்" என்று (பொய்யாகப்) பதிலளித்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்; உங்கள் தந்தை இன்னார்தான்" என்றார்கள். அதற்கு அவர்கள், "நீங்கள் உண்மையே கூறினீர்கள், சரியாகவே சொன்னீர்கள்" என்றனர்.

பின்னர் அவர்களிடம், "நான் உங்களிடம் ஒன்றைக் கேட்டால், நீங்கள் உண்மையைக் கூறுவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "ஆம்! ஒருவேளை நாங்கள் உங்களிடம் பொய் சொன்னாலும், எங்கள் தந்தை விஷயத்தில் எங்களின் பொய்யை நீங்கள் அறிந்துகொண்டதைப் போலவே, இதிலும் நீங்கள் (எளிதாக) அறிந்துகொள்வீர்கள்" என்றனர்.

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நரகவாசிகள் யார்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "நாங்கள் நரகத்தில் சிறிது காலமே இருப்போம்; பின்னர் எங்களுக்குப் பதிலாக நீங்கள் அங்கு வருவீர்கள்" என்றனர்.

அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நீங்கள் அதிலேயே இழிவடைந்து கிடங்கள்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நாங்கள் ஒருபோதும் உங்களுக்குப் பதிலாக அங்கு வரமாட்டோம்" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் அவர்களிடம், "நான் உங்களிடம் ஒன்றைக் கேட்டால், நீங்கள் உண்மையைக் கூறுவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் "ஆம்" என்றனர். "இந்த ஆட்டில் நீங்கள் விஷம் கலந்தீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் "ஆம்" என்றனர். "அவ்வாறு செய்ய உங்களைத் தூண்டியது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "நீங்கள் பொய்யராக இருந்தால் உங்களிடமிருந்து நாங்கள் (விடுதலை பெற்று) நிம்மதி பெறலாம் என்றும், நீங்கள் (உண்மையான) நபியாக இருந்தால் இந்த விஷம் உங்களுக்குத் தீங்கு தராது என்றும் நாங்கள் (கருதி இவ்வாறு செய்தோம்)" என்று பதிலளித்தார்கள்.

ஜாபிர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (உதவி வேண்டி) ஏதாவது கேட்கப்பட்டு, அதற்கு அவர்கள் ஒருபோதும் "இல்லை" என்று (மறுத்துக்) கூறியதில்லை.

அபூமுஹம்மது (தாரிமீ) கூறுகிறார்: "(கேட்கப்பட்ட பொருள்) அவர்களிடம் இல்லாதபோது, (பின்னர் தருவதாக) வாக்களிப்பார்கள்" என்று இப்னு உயைனா கூறினார்கள்.

ஸஹ்ல் பின் ஸஅத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (பிறருக்கு இல்லை என்று சொல்லத் தயங்கும் அளவிற்கு) மிகுந்த வெட்கம் (மற்றும் நாணம்) உடையவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களிடம் ஏதேனும் கேட்கப்பட்டால், அதனை அவர்கள் கொடுக்காமல் இருந்ததில்லை.

ஓர் அரபியர் அறிவிக்கிறார்:

ஹுனைன் (போர்) நாளில், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை நான் நெருக்கிக் கொண்டு சென்றேன். எனது இரு கால்களிலும் தடிமனான செருப்புகள் இருந்தன. (அந்தச்) செருப்புடன் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் பாதத்தை நான் மிதித்து விட்டேன். அப்போது அவர்கள் தம் கையிலிருந்த ஒரு சாட்டையால் என்னை (லேசாக) ஒரு தட்டு தட்டினார்கள். மேலும், "பிஸ்மில்லாஹ்! (அல்லாஹ்வின் பெயரால்), நீ எனக்கு வலியை ஏற்படுத்தி விட்டாய்" என்று கூறினார்கள்.

(அதனால்) "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வலியை ஏற்படுத்தி விட்டேனே" என்று என்னை நானே நிந்தித்தவனாக (குற்றவுணர்வுடன்) இரவைக் கழித்தேன். அல்லாஹ் அறிந்தவாறு (மிகுந்த கவலையுடனேயே) அந்த இரவைக் கழித்தேன். நாங்கள் காலைப் பொழுதை அடைந்தபோது, ஒருவர் "இன்ன மனிதர் எங்கே?" என்று (என்னைத் தேடி) வினவினார்.

(அப்போது) நான், "அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நேற்று என்னிடமிருந்து நிகழ்ந்த (அந்தத் தவற்றின்) காரணமாகத்தான் இது (தண்டனை வழங்குவதற்காக என்னை அழைக்கிறார்கள்)" என்று (மனதிற்குள்) கூறினேன். நான் (நபியவர்களிடம்) அச்சமடைந்தவனாகச் சென்றேன்.

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், "நிச்சயமாக நீ நேற்று உனது செருப்பால் எனது பாதத்தை மிதித்து எனக்கு வலியை ஏற்படுத்தினாய். அதனால் நான் உன்னைச் சாட்டையால் (லேசாக) ஒரு தட்டு தட்டினேன். (அதற்குப் பகரமாக) இதோ இந்த எண்பது செம்மறியாடுகள் உள்ளன; அவற்றை நீ அதற்காக (ஈடாக) எடுத்துக்கொள்" என்று கூறினார்கள்.

ஸுஹ்ரீ (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பூமியில் உள்ள எந்தப் பத்து வீட்டார்களையும் (அதாவது உலகிலுள்ள அனைத்து மக்களையும்) நான் ஆராய்ந்து பார்க்காமல் இருந்ததில்லை. (அவ்வாறு நான் ஆராய்ந்ததில்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை விட அதிகமாக இந்தச் செல்வத்தை (நல்வழியில்) வாரி வழங்குபவர் எவரையும் நான் கண்டதில்லை."

அப்துல்லாஹ் பின் அபீ அவ்ஃபா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் அதிகமாக திக்ரு (இறை நினைவுகூரல்) செய்பவர்களாகவும், வீணான பேச்சுகளைக் குறைத்துக் கொள்பவர்களாகவும், தொழுகையை நீட்டித் தொழுபவர்களாகவும், குத்பா (உரை)வைச் சுருக்கமாக அமைத்துக் கொள்பவர்களாகவும் இருந்தார்கள். மேலும், விதவைகள் மற்றும் ஏழைகளுடன் (அவர்களின் பணிகளுக்காக) நடந்து சென்று, அவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொடுப்பதை அவர்கள் ஒருபோதும் கௌரவக் குறைவாகவோ (பெருமை காரணமாக) தயக்கமாகவோ கருதியதில்லை.

அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நம்மிடையே இன்னும் எவ்வளவு காலம் தங்கியிருப்பார்கள் என்பதை நான் நிச்சயமாக அறிந்துகொள்வேன் (என்று எண்ணியவாறு), 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! (மக்கள் நெருக்கித் தள்ளுவதால்) அவர்கள் தங்களுக்குச் சிரமம் தருவதையும், அவர்கள் (நடப்பதால்) எழுப்பும் புழுதி தங்களுக்குத் தொந்தரவு அளிப்பதையும் நான் காண்கிறேன். எனவே, தாங்கள் அவர்களுடன் பேசுவதற்காக (உயரமான) ஒரு கூடாரத்தை அமைத்துக்கொண்டால் என்ன?' என்று கேட்டேன்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அல்லாஹ் எனக்கு இவர்களிடமிருந்து ஓய்வு அளிக்கும் (மரணம் நிகழும்) வரை, அவர்கள் என் குதிங்கால்களை மிதித்தாலும், எனது மேலாடையைப் பிடித்திழுத்தாலும் நான் அவர்கள் மத்தியிலேயே தொடர்ந்து இருப்பேன்' என்று பதிலளித்தார்கள்.

இதிலிருந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நம்மிடையே தங்கியிருக்கும் காலம் மிகக் குறைவானது என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்."

தாவூத் பின் அலீ (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

"அல்லாஹ்வின் தூதரே! (மக்கள் உங்களை நெருக்காதவாறு) நாங்கள் உங்களுக்குத் திரையாக (தடுப்பாக) இருக்க வேண்டாமா?" என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், "வேண்டாம், அல்லாஹ் என்னை அவர்களிடமிருந்து விடுவிக்கும் வரை (மரணம் வரை), அவர்கள் எனது குதிகால்களைத் தொடர்ந்து (நெருக்கமாகப் பின் தொடர்ந்து) வரட்டும்; நானும் அவர்களின் குதிகால்களைத் தொடர்ந்து நடக்கிறேன்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அபூ ஸயீத் அல்குத்ரீ (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் மஸ்ஜிதில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எந்த நோயில் மரணமடைந்தார்களோ அந்த நோயின்போது, தமது தலையில் ஒரு துணியைக் கட்டியவாறு எங்களிடம் வந்தார்கள். அவர்கள் மிம்பரை (மேடையை) நோக்கிச் சென்று, அதன் மீது அமர்ந்தார்கள்; நாங்கள் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தோம். பின்பு அவர்கள், "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! நான் நிற்கும் இந்த இடத்திலிருந்தே (மறுமையில் எனக்கு வழங்கப்படவுள்ள 'கவ்ஸர்') தடாகத்தை நான் காண்கிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு, "நிச்சயமாக ஓர் அடியாருக்கு இந்த உலகமும் அதன் அலங்காரங்களும் (அல்லாஹ்வினால்) முன்வைக்கப்பட்டபோது, அவர் (அல்லாஹ்விடம் உள்ள) மறுமையையே தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களைத் தவிர வேறு எவரும் இதன் (உட்பொருளை - அதாவது அந்த அடியார் நபி (ஸல்) அவர்களே என்பதை) விளங்கிக் கொள்ளவில்லை. (இதைக் கேட்டதும்) அவர்களின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வடிந்து அழுதார்கள். பின்னர் அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அப்படியல்ல) மாறாக, எங்கள் தந்தையரையும், எங்கள் தாய்மாரையும், எங்கள் உயிர்களையும், எங்கள் செல்வங்களையும் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாக்குகிறோம்" என்று கூறினார்கள்.

அதன் பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரிலிருந்து கீழே இறங்கினார்கள். அவர்கள் (மரணமடைந்து) அந்த நேரம் வரும் வரை மீண்டும் அதன் மீது ஏறவில்லை.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் (விடுதலை செய்யப்பட்ட) பணியாளரான அபூமுவைஹிபா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், "பகீஃ (மையவாடியில்) உள்ளவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புத் தேடுமாறு நான் (அல்லாஹ்வினால்) கட்டளையிடப்பட்டுள்ளேன்; எனவே என்னுடன் வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். ஆகவே, நள்ளிரவில் நான் அவர்களுடன் சென்றேன். அவர்கள் (கப்றுகளின் அருகே) நின்றபோது, "கப்றுவாசிகளே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். மக்கள் (தற்போது உலகில்) அடைந்திருக்கும் நிலையைவிட, நீங்கள் அடைந்திருக்கும் இந்த நிலை உங்களுக்கு நிம்மதியைத் தரட்டும். அல்லாஹ் உங்களை எத்தகைய (சோதனைகளிலிருந்து) காப்பாற்றினான் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களாயின் (மகிழ்ச்சியடைவீர்கள்). இருண்ட இரவின் பகுதிகளைப் போன்று குழப்பங்கள் (ஃபித்னாக்கள்) ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றின் பிற்பகுதி முற்பகுதியைத் தொடரும்; (அவற்றில்) பிந்தையது முந்தையதை விட மிகவும் மோசமானதாக இருக்கும்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அவர்கள் என் பக்கம் திரும்பி, "அபூமுவைஹிபாவே! எனக்கு உலகப் பொக்கிஷங்களின் திறவுகோல்களும், (இவ்வுலகில்) நிரந்தரமாக வாழ்ந்து பின்னர் சொர்க்கம் செல்வதற்கான வாய்ப்பும் வழங்கப்பட்டன. இவற்றிற்கும், எனது இறைவனைச் சந்திப்பதற்கும் இடையே (ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும்) உரிமை எனக்கு வழங்கப்பட்டது" என்று கூறினார்கள். அதற்கு நான், "என் தந்தையும் தாயும் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்! தாங்கள் உலகப் பொக்கிஷங்களின் திறவுகோல்களையும், (இவ்வுலகில்) நிரந்தரமாக வாழ்ந்து பின்னர் சொர்க்கம் செல்வதையும் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்" என்று கூறினேன்.

அதற்கு அவர்கள், "இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அபூமுவைஹிபாவே, நான் எனது இறைவனைச் சந்திப்பதையே தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டேன்" என்று கூறினார்கள். பின்னர், அவர்கள் பகீஃவாசிகளுக்காகப் பாவமன்னிப்புத் தேடிவிட்டுத் திரும்பினார்கள். அதன் பிறகுதான், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மரணத்திற்கு (முன்னோடியாக அமைந்த) அந்த நோய் ஆரம்பமானது.

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

"{இதா ஜாஅ நஸ்ருல்லாஹி வல்ஃபத்ஹ்} (அல்லாஹ்வின் உதவியும் வெற்றியும் வரும்போது)" [அந்நஸ்ர்: 1] என்ற திருவசனம் அருளப்பட்டபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தமது மகள்) பாத்திமா (ரலி) அவர்களை அழைத்து, "எனது மரணச் செய்தி எனக்கு அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டது" என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டு அவர்கள் அழுதார்கள். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள், "அழாதே! நிச்சயமாக என் குடும்பத்தினரில் (மரணத்திற்குப் பின்) என்னுடன் வந்து சேரக்கூடிய முதல் ஆள் நீதான்" என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டு அவர்கள் சிரித்தார்கள்.

இதைக் கண்ட நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் சிலர், "பாத்திமாவே! நீங்கள் அழுததையும் பின்னர் சிரித்ததையும் நாங்கள் பார்த்தோமே, (அதற்குக் காரணம் என்ன?)" என்று கேட்டனர். அதற்கு அவர்கள், "தமது மரணச் செய்தி தமக்கு அறிவிக்கப்பட்டதாக அவர்கள் எனக்குக் கூறினார்கள், அதனால் நான் அழுதேன். பின்னர் என்னிடம், 'அழாதே! நிச்சயமாக என் குடும்பத்தினரில் (மரணத்திற்குப் பின்) என்னுடன் வந்து சேரக்கூடிய முதல் ஆள் நீதான்' என்று கூறினார்கள், அதனால் நான் சிரித்தேன்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஒரு நாள் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் 'பகீஃ' (மதீனாவின் பொது மையவாடி)யில் நடந்த ஒரு ஜனாஸாவில் (இறுதிச் சடங்கில்) கலந்துகொண்டுவிட்டு என்னிடம் திரும்ப வந்தார்கள். அப்போது நான் (கடுமையான) தலைவலியால் சிரமப்பட்டுக் கொண்டும், "என் தலையே! (வலி தாங்க முடியவில்லையே)" என்று (வேதனையோடு) சொல்லிக் கொண்டும் இருந்தேன்.

அப்போது அவர்கள், "இல்லை ஆயிஷா! (உன்னை விட அதிகமாக வலிப்பதால்) நான் தான் 'என் தலையே!' என்று கூற வேண்டும்" என்று கூறினார்கள்.

தொடர்ந்து அவர்கள், "எனக்கு முன்பாக நீங்கள் இறந்துவிட்டால் உங்களுக்கு என்ன குறை வந்துவிடப் போகிறது? (ஏனெனில்) நானே உங்களைக் குளிப்பாட்டி, கஃபன் (கச்சை) அணிவித்து, உங்களுக்காக (ஜனாஸா) தொழுகை நடத்தி, உங்களை நல்லடக்கமும் செய்வேனே!" என்று (ஆறுதலாகக்) கூறினார்கள்.

அதற்கு நான், "அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீங்கள் அவ்வாறு (எனது இறுதிச் சடங்குகளைச்) செய்துவிட்டு, நேராக எனது வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்து, உங்களது மற்ற மனைவியரில் ஒருவருடன் மணவாழ்வில் (இல்லறத்தில்) ஈடுபடுவதை நான் இப்போதே (கற்பனையில்) பார்ப்பது போல் இருக்கிறது!" என்று (சிறு பொறாமையுடன்) கூறினேன்.

இதைக் கேட்ட அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். பின்னர், அவர்கள் மரணிப்பதற்குக் காரணமாக அமைந்த அந்த நோய் (அன்றிலிருந்து) அவர்களுக்குத் தொடங்கியது.

அன்னை ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது (மரணத்திற்கு முன்னைய) நோயுற்றிருந்த காலத்தில், "நான் வெளியே சென்று மக்களைச் சந்தித்து அவர்களுக்கு (இறுதி) அறிவுரைகளை வழங்குவதற்காக, வெவ்வேறு ஏழு கிணறுகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட ஏழு தண்ணீர் துருத்திகளை என் மீது ஊற்றுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

எனவே, நாங்கள் அவர்களை ஹஃப்ஸா (ரலி) அவர்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு (பெரிய) தொட்டியில் அமர வைத்து, அவர்கள் மீது ஏராளமான தண்ணீரை ஊற்றினோம் (அல்லது தெளித்தோம் - இவ்வார்த்தை குறித்து முஹம்மது பின் இஸ்ஹாக் என்ற அறிவிப்பாளருக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டுள்ளது). அதன் மூலம் நபி (ஸல்) அவர்கள் சற்று ஆறுதல் அடைந்து, வெளியே சென்று மிம்பரின் மீது ஏறினார்கள்.

பின்பு, அல்லாஹ்வைப் புகழ்ந்து போற்றினார்கள். உஹுதுப் போரின் தியாகிகளுக்காகப் பாவமன்னிப்புத் தேடி, அவர்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். பின்னர், "அம்மா பஃது (இறைவாழ்த்துக்குப் பின்)! அன்சார்கள் எனக்குப் புகலிடமளித்த எனது அந்தரங்கத் தோழர்கள் (மற்றும் எனது இரகசியங்களைப் பாதுகாப்பவர்கள்) ஆவர். எனவே, அவர்களில் சிறந்தவர்களைக் கண்ணியப்படுத்துங்கள்; அவர்களில் தவறு செய்பவர்களை (அவை இஸ்லாமியத் தண்டனைச் சட்ட வரம்புகளுக்கு உட்பட்ட குற்றமாக இல்லாத வரை) மன்னித்து விடுங்கள். அறிந்து கொள்ளுங்கள்! நிச்சயமாக, அல்லாஹ்வின் அடியார் ஒருவருக்கு இவ்வுலகம் மற்றும் அல்லாஹ்விடம் இருப்பவற்றிற்கும் இடையே தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. அந்த அடியார் அல்லாஹ்விடம் இருப்பதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்" என்று கூறினார்கள்.

(இதனைக் கேட்ட) அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே (மரணத்தை எதிர்நோக்கி இருப்பதை) குறிப்பிடுகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்து அழுதார்கள்.

ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் (மரணமடைவதற்கு முன்னால்) நோயுற்றிருந்தபோது, அவர்களுக்குத் தொழுகைக்கான நேரம் அறிவிக்கப்பட்டது. அப்போது அவர்கள், "மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்துமாறு அபூபக்கரிடம் சொல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். பின்னர் அவர்கள் மயக்கமுற்றார்கள். அவர்களுக்கு மயக்கம் தெளிந்ததும், "மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்துமாறு அபூபக்கரிடம் நீங்கள் சொன்னீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நான், "நிச்சயமாக அபூபக்கர் மிகவும் மென்மையான மனம் கொண்டவர் (அவர் குர்ஆன் ஓதும்போது அழுதுவிடுவார், மக்களால் அவரது குரலைச் சரியாகக் கேட்க முடியாது); எனவே தாங்கள் உமருக்குக் கட்டளையிட்டால் (நன்றாக இருக்கும்)" என்று கூறினேன்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நீங்கள் யூஸுஃப் (அலை) அவர்களின் காலத்துப் பெண்களைப் போன்றவர்கள் (அதாவது, உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுபவர்கள்)! மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்துமாறு அபூபக்கரிடமே கூறுங்கள். ஏனெனில் (தலைமையைப்) பெற விரும்புபவர் எவரேனும் (எதையாவது) கூறக்கூடும். ஆனால், அல்லாஹ்வும் இறைநம்பிக்கையாளர்களும் (அபூபக்கரைத் தவிர வேறு எவரையும்) ஏற்க மறுக்கிறார்கள்" என்று கூறினார்கள்.

இக்ரிமா (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் திங்கட்கிழமையன்று வஃபாத்தானார்கள் (மரணமடைந்தார்கள்). அவர்கள் புதன்கிழமை இரவில் அடக்கம் செய்யப்படும் வரை, அன்றைய எஞ்சிய பகல், இரவு மற்றும் மறுநாள் முழுவதும் (அடக்கம் செய்யப்படாமல்) வைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.

அப்போது (மக்களில் சிலர்), "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இறக்கவில்லை; மாறாக மூஸா (அலை) அவர்களின் உயிர் (வானத்திற்கு) உயர்த்தப்பட்டதைப் போன்று இவர்களின் உயிரும் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது" என்று கூறினர். உடனே உமர் (ரலி) அவர்கள் எழுந்து நின்று, "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இறக்கவில்லை; மாறாக மூஸா (அலை) அவர்களின் உயிர் உயர்த்தப்பட்டதைப் போன்று இவர்களின் உயிரும் உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! (நயவஞ்சகக்) கூட்டத்தினரின் கைகளையும் நாவுகளையும் துண்டிக்கும் வரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்க மாட்டார்கள்" என்று கூறினார்கள். உமர் (ரலி) அவர்கள் (மக்களை) எச்சரித்துக் கொண்டும், (ஆவேசமாகப்) பேசிக்கொண்டும் இருந்ததால் அவர்களின் வாயோரங்களில் நுரை தள்ளும் வரை அவர்கள் தொடர்ந்து பேசினார்கள்.

அப்போது (நபியவர்களின் சிறிய தந்தை) அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் எழுந்து நின்று, "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இறந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் ஒரு மனிதரே ஆவார்கள். மனிதர்களுக்கு (மரணத்திற்குப் பின்) ஏற்படும் மாற்றங்கள் அவர்களுக்கும் ஏற்படும். என் சமூகத்தாரே! உங்கள் தோழரை (நபியவர்களை) நல்லடக்கம் செய்யுங்கள். ஏனெனில், அல்லாஹ் அவர்களுக்கு இரண்டு முறை மரணத்தை ஏற்படுத்துவதை விட அவர்கள் அல்லாஹ்விடம் கண்ணியத்திற்குரியவர்கள். உங்களில் ஒருவருக்கு ஒரு மரணத்தை வழங்கிவிட்டு, அவருக்கு மட்டும் இரண்டு மரணங்களை அவன் வழங்குவானா? (இல்லை), அவர்கள் அல்லாஹ்விடம் அதைவிட மிகவும் கண்ணியமானவர்கள். என் சமூகத்தாரே! உங்கள் தோழரை நல்லடக்கம் செய்யுங்கள். நீங்கள் கூறுவதைப் போல அவர்கள் (உயிருடன்) இருந்தால், அவர்களை மூடியிருக்கும் மண்ணை விலக்கி (அவர்களை வெளிப்படுத்துவது) அல்லாஹ்வுக்குச் சிரமமான காரியமல்ல.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நேரான பாதையைத் தெளிவான வழியாக விட்டுச் செல்லும் வரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மரணிக்கவில்லை. அவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டவற்றை ஹலால் ஆக்கினார்கள், தடைசெய்யப்பட்டவற்றை ஹராம் ஆக்கினார்கள்; திருமணம் செய்தார்கள், விவாகரத்து செய்தார்கள்; போர் புரிந்தார்கள், சமாதானம் செய்தார்கள்.

தனது ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு மலை முகடுகளுக்குச் சென்று, அவற்றுக்காகத் தனது கோலால் முள்மரங்களின் இலைகளை உதிர்த்துவிட்டு, தனது கையாலேயே (மண்ணால்) அவற்றின் தண்ணீர் தொட்டியைச் சீர்செய்யும் ஒரு ஆட்டிடையன் படும் சிரமத்தை விட, உங்களிடையே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மார்க்கப் பணிக்காக) அதிக சிரமங்களையும் உழைப்பையும் மேற்கொண்டார்கள். என் சமூகத்தாரே! உங்கள் தோழரை நல்லடக்கம் செய்யுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

(இதைக் கேட்ட) உம்மு அய்மன் (ரலி) அவர்கள் அழத் தொடங்கினார்கள். அவர்களிடம், "உம்மு அய்மன் அவர்களே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காகவா நீங்கள் அழுகிறீர்கள்?" என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இந்த உலகத்தை விடத் தமக்குச் சிறந்த இடத்திற்குச் சென்றுவிட்டார்கள் என்பதை அறியாமல் நான் அழவில்லை. மாறாக, வானத்திலிருந்து வரும் செய்தி (வஹீ) துண்டிக்கப்பட்டுவிட்டதே என்பதற்காகவே நான் அழுகிறேன்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

(இந்த ஹதீஸை அறிவிக்கும்) ஹம்மாத் (ரஹ்) கூறுகிறார்: அய்யூப் (ரஹ்) அவர்கள் இந்த இடத்தை (அறிவித்து) வந்தபோது, அழுகை அவர்களின் தொண்டையை அடைத்தது.

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"உங்களில் ஒருவருக்கு ஏதேனும் ஒரு துன்பம் நேர்ந்தால், அவர் (தனக்கு ஏற்பட்ட அந்தத் துன்பத்தின் போது) என்னைப் பிரிந்ததால் (எனது மரணத்தால்) ஏற்பட்ட துன்பத்தை நினைவுகூரட்டும். ஏனெனில், அது (எனது மரணம்) மாபெரும் துன்பங்களில் ஒன்றாகும்."

அதாஉ (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"உங்களில் ஒருவருக்கு ஏதேனும் ஒரு துன்பம் ஏற்பட்டால், அவர் (அத்துன்பத்தின் போது) என்னை இழந்ததால் தனக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தை நினைத்துப் பார்க்கட்டும். ஏனெனில், அது (அதாவது எனது மரணம்) மிகப்பெரிய துன்பங்களில் ஒன்றாகும்."

இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் (அல்லாஹ்வின் தூதர்) நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போதெல்லாம், (அவர்கள்) அழுவதைத் தவிர (வேறெதையும்) நான் ஒருபோதும் செவியுற்றதில்லை.

அனஸ் பின் மாலிக் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

(அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல் அவர்கள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட பிறகு) பாத்திமா (ரலி) அவர்கள் (என்னிடம்), "அனஸே! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீது (அவர்களை அடக்கம் செய்ய) மண்ணை அள்ளிப் போட உங்கள் மனங்கள் எப்படிச் சம்மதித்தன? (உங்களுக்கு எப்படித் துணிவு வந்தது?)" என்று கேட்டார்கள்.

மேலும் (அவர்கள் பின்வருமாறு கூறிப் புலம்பினார்கள்): "என் அருமைத் தந்தையே! (தற்போது) அவர் தனது இறைவனுக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாகிவிட்டார்!
என் அருமைத் தந்தையே! ஜன்னத்துல் ஃபிர்தவ்ஸ் எனும் (உயரிய) சுவனமே அவரது தங்குமிடம்!
என் அருமைத் தந்தையே! ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்களிடம் அவரது மரணச் செய்தியைத் தெரிவிக்கின்றோம்!
என் அருமைத் தந்தையே! தன்னை அழைத்த இறைவனின் அழைப்பை அவர் (மனமுவந்து) ஏற்றுக்கொண்டாரே!" என்று கூறினார்கள்.

(ஹம்மாத் கூறுகிறார்: இதைத் தாபித் அறிவித்தபோது அழுதார். தாபித் கூறுகிறார்: இதை அனஸ் (ரலி) அறிவித்தபோது அழுதார்).

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

"நபி (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவிற்குள் நுழைந்த நாளில் நான் அவர்களைக் கண்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்த அந்த நாளை விட அழகான அல்லது பிரகாசமான ஒரு நாளை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை. மேலும், அவர்கள் மரணித்த நாளிலும் நான் அவர்களைக் கண்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மரணித்த அந்த நாளை விட (துயரம் நிறைந்த) மோசமான அல்லது இருள் சூழ்ந்த ஒரு நாளை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை."

அப்துல்லாஹ் பின் ஸலாம் (ரலி) அவர்கள் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம் கூறினார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதரே! மறுமை நாளில் உங்கள் இறைவனுக்கு முன்பாக நீங்கள் நின்றுகொண்டிருப்பதை (எங்கள் வேதங்களில்) நாங்கள் காண்கிறோம். உங்களுக்குப் பிறகு உங்களின் சமுதாயத்தினர் (மார்க்கத்தில்) புதிதாக உருவாக்கியவற்றின் காரணமாக, உங்கள் இறைவனிடம் வெட்கப்பட்டு உங்களின் இரு கன்னங்களும் சிவந்த நிலையில் நீங்கள் இருப்பீர்கள்."

அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு, {இதா ஜாஅ நஸ்ருல்லாஹி வல்ஃபத்ஹு. வ ரஅய்தன் நாஸ யத்குலூன ஃபீ தீனில்லாஹி அஃப்வாஜா} (அல்லாஹ்வின் உதவியும் வெற்றியும் வந்து, அல்லாஹ்வின் மார்க்கத்தில் மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக நுழைவதை நீங்கள் காணும்போது...) [அந்நஸ்ரு: 1-2] எனும் இந்த அத்தியாயம் அருளப்பட்டபோது, "மக்கள் எப்படி இதில் (இம்மார்க்கத்தில்) கூட்டம் கூட்டமாக நுழைந்தார்களோ, அதேபோன்று இதிலிருந்து (இறுதிக்காலத்தில்) நிச்சயம் கூட்டம் கூட்டமாக வெளியேறுவார்கள்" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அப்துல்லாஹ் பின் அல்-அஹ்தம் அவர்கள் பொதுமக்களோடு உமர் பின் அப்துல் அஸீஸ் (ரஹ்) அவர்களிடம் சென்றார்கள். உமர் (ரஹ்) அவர்களின் முன்பாக அவர் திடீரென நின்று பேசத் தொடங்கியதைக் கண்டு உமர் (ரஹ்) அவர்கள் வியப்படைந்தார்கள். அவர் அல்லாஹ்வைப் போற்றிப் புகழ்ந்துவிட்டு, பின்பு கூறினார்:

"அம்மா பஃது (இதற்குப் பிறகு), நிச்சயமாக அல்லாஹ் படைப்பினங்களைப் படைத்தான்; அவர்களின் கீழ்ப்படிதலின் பால் எந்தத் தேவையுமற்றவனாகவும், அவர்களின் பாவங்களினால் எவ்விதப் பாதிப்பும் அடையாதவனாகவும் அவன் இருக்கிறான். அக்காலத்தில் மக்கள் வெவ்வேறு நிலைகளிலும் கருத்துகளிலும் பிரிந்து கிடந்தனர். அரபுகள் அத்தகைய நிலைகளில் மிக மோசமான நிலையில் வாழ்ந்து வந்தனர்—அவர்கள் கல்லால் ஆன வீடுகளில் வசிப்பவர்களாகவும் (நகரவாசிகள்), ஒட்டக ரோமக் கூடாரங்களில் வசிப்பவர்களாகவும் (நாடோடிகள்), கிராமப்புறங்களில் வசிப்பவர்களாகவும் இருந்தனர். உலகத்தின் நற்பாக்கியங்களும், செழிப்பான வாழ்க்கையும் அவர்களை விட்டு விலகியிருந்தன. அவர்கள் கூட்டாக அல்லாஹ்விடம் (பிரார்த்தனைக்காக) ஒன்றுகூடவில்லை; அவனுடைய வேதத்தையும் ஓதவில்லை. அவர்களில் இறந்தவர்கள் நரகத்தில் இருக்கிறார்கள்; உயிருடன் இருப்பவர்கள் (சத்தியத்தைக் காணாத) குருடர்களாகவும் அசுத்தமானவர்களாகவும், எண்ணிலடங்காத வெறுக்கத்தக்க மற்றும் புறக்கணிக்கத்தக்க காரியங்களில் மூழ்கியவர்களாகவும் இருந்தனர்.

அல்லாஹ் தன் அருளை அவர்கள் மீது பரப்ப நாடியபோது, அவர்களிலிருந்தே ஒரு தூதரை அவர்களுக்கு அனுப்பினான். (அவர் எத்தகையவர் எனில்) "நீங்கள் துன்பப்படுவது அவருக்கு மிகக் கடினமானதாகும்; அவர் உங்கள் மீது பேராவல் கொண்டவர்; இறைநம்பிக்கையாளர்களின் மீது பெருமிரக்கமும் கருணையும் உடையவர்." (அல்குர்ஆன் 9:128). அவர் மீது அல்லாஹ்வின் சாந்தியும், கருணையும், அபிவிருத்தியும் உண்டாவதாக. இருப்பினும், இது (அவருடைய உயரிய பண்பு) அவரை உடலளவில் காயப்படுத்துவதிலிருந்தும், அவருக்குப் பட்டப்பெயர்கள் சூட்டி அவமதிப்பதிலிருந்தும் அவர்களைத் தடுக்கவில்லை.

அவருடன் அல்லாஹ்விடமிருந்து வந்த பேசும் வேதம் (குர்ஆன்) இருந்தது. அவர் அல்லாஹ்வின் கட்டளையின்றி எதையும் நிலைநிறுத்தவில்லை; அவனது அனுமதியின்றி அவர் எங்கும் பயணிக்கவில்லை. அவர் (மார்க்கத்தை நிலைநாட்ட) உறுதியாக இருக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்டு, ஜிஹாதின் சுமை அவர் மீது சுமத்தப்பட்டபோது, அல்லாஹ்வின் கட்டளைக்காக அவர் தனது முழு ஆற்றலையும் வெளிப்படுத்தினார். அல்லாஹ் அவருடைய சான்றுகளை மேலோங்கச் செய்தான்; அவருடைய வார்த்தையை நிறைவேற்றினான்; அவருடைய அழைப்பை (தஃவாவை) பகிரங்கப்படுத்தினான். அவர் உலகத்தை விட்டுப் பிரியும்போது பயபக்தியுடையவராகவும், தூய்மையானவராகவும் பிரிந்தார்.

அவருக்குப் பின் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் பொறுப்பேற்றார்கள். அவர்கள் நபிகளாரின் சுன்னாவைப் பின்பற்றினார்கள்; அவர்களின் வழியிலேயே சென்றார்கள். அதன்பின் அரபுகளில் சிலர் (மார்க்கத்தை விட்டு) வெளியேறினர். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதை ஏற்றுக்கொண்டார்களோ, அதைத் தவிர வேறு எதையும் அவர்களிடமிருந்து ஏற்க அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். வாள்களை அவற்றின் உறைகளிலிருந்து உருவினார்கள்; (போருக்கான) நெருப்பை மூட்டினார்கள். சத்தியவாதிகளுடன் இணைந்து அசத்தியவாதிகளைத் தாக்கினார்கள். அவர்கள் எதிலிருந்து வெளியேறினார்களோ அதற்கே அவர்களை மீண்டும் கொண்டு வரும் வரையிலும், அவர்கள் எதை விட்டு விலகி ஓடினார்களோ அதிலேயே அவர்களை மீண்டும் நிலைநிறுத்தும் வரையிலும், அவர்களுக்கு எதிராகப் போரிட்டு பூமியை அவர்களின் இரத்தத்தால் நனைப்பதைத் தொடர்ந்தார்கள். அவர் (பைத்துல் மாலில் உள்ள) அல்லாஹ்வின் செல்வத்திலிருந்து தண்ணீர் சுமக்கும் ஒரு இளம் ஒட்டகத்தையும், தனது குழந்தைக்குப் பாலூட்டிய ஒரு அபிசீனிய அடிமைப் பெண்ணையும் (பயன்பாட்டிற்காக) பெற்றிருந்தார். அவர் இறக்கும் தறுவாயில், அது தன் தொண்டையில் சிக்கிய முள்ளாக (மனவேதனையாக)க் கருதி, தனக்குப் பின் வரும் கலீஃபாவிடம் அவற்றை ஒப்படைத்துவிட்டார். தன் தோழரின் (நபிகளாரின்) வழியில், பயபக்தியுடனும் தூய்மையுடனும் உலகை விட்டுப் பிரிந்தார்.

அவருக்குப் பின் உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் பொறுப்பேற்றார்கள். அவர்கள் பல நகரங்களை அமைத்தார்கள்; கண்டிப்பையும் கனிவையும் கலந்து நிர்வகித்தார்கள்; தன் கைகளை முழங்கை வரை மடித்துக் கொண்டும், ஆடைகளைச் சுருட்டிக் கொண்டும் (இஸ்லாமிய அரசாங்கப் பணிகளுக்காகக்) கடுமையாக உழைத்தார்கள். காரியங்களுக்குத் தகுதியானவர்களை நியமித்தார்கள்; போருக்கான தளவாடங்களைத் தயார் செய்தார்கள். முஃகீரா பின் ஷுஅபா (ரலி) அவர்களின் அடிமை அவரைத் தாக்கியபோது, தம்மைத் தாக்கியவன் யாரெனக் கண்டறியுமாறு இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம் உமர் (ரலி) கூறினார்கள். "முஃகீரா பின் ஷுஅபாவின் அடிமை" என்று கூறப்பட்டதும், "ஃபைஉ" (பொதுப் பொக்கிஷ) நிதியில் உரிமையுள்ள (முஸ்லிமான) எவரும் என்னைத் தாக்கவில்லை என்பதற்காக அவர் இறைவனைப் புகழ்ந்தார். அவ்வாறு இருந்திருந்தால், தனது உரிமையை உமர் அபகரித்ததாலேயே அவருடைய இரத்தத்தை தான் ஆகுமாக்கிக் கொண்டதாக அந்த நபர் (மறுமையில்) வாதிட்டிருக்கக் கூடும். அவர் அல்லாஹ்வின் செல்வத்திலிருந்து (பைத்துல் மாலில் இருந்து) எண்பதாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தொகையை (கடனாகப்) பெற்றிருந்தார். அதற்காகத் தனது சொத்துக்களை விற்று அதனை அடைக்கக் கூறினார்; தனது பிள்ளைகளுக்கு அச்சுமையாக மாறுவதை அவர் விரும்பவில்லை. எனவே, தனக்குப் பின் வரும் கலீஃபாவிடம் அந்தத் தொகையை ஒப்படைத்துவிட்டு, தன் இரு தோழர்களின் வழியில் பயபக்தியுடனும் தூய்மையுடனும் உலகை விட்டுப் பிரிந்தார்.

உமரே (உமர் பின் அப்துல் அஸீஸ் அவர்களே)! நீங்கள் இந்த உலகின் புதல்வராவீர். இவ்வாட்சியாளர்கள் (உமையாக்கள்) உங்களைப் பெற்றெடுத்தனர்; இந்த உலகமே உங்களுக்குப் பாலூட்டி வளர்த்தது. இதன் செழிப்புகளைத் தேடி இதிலேயே நீங்கள் வளர்ந்தீர்கள். ஆனால், நீங்களே இதன் ஆட்சியாளராகப் பொறுப்பேற்றபோது, அல்லாஹ் உலகத்தை எந்த இடத்தில் வைத்தானோ (அற்பமாக), அதே இடத்தில் நீங்களும் அதனை வீசி எறிந்துவிட்டீர்கள். உங்கள் தேவைக்கான அடிப்படை உணவைத் தவிர மற்ற உலக இன்பங்கள் அனைத்தையும் நீங்கள் புறக்கணித்து, அதனை வெறுத்து ஒதுக்கிவிட்டீர்கள். உங்கள் மூலமாக எங்களின் பாவச் சுமையை அகற்றி, எங்களின் துயரத்தைப் போக்கிய அல்லாஹ்வுக்கே அனைத்துப் புகழும்! எனவே, சத்தியத்தின் வழியில் முன்னோக்கிச் செல்லுங்கள்; பின்வாங்கிப் பார்க்காதீர்கள்! ஏனெனில், சத்தியத்தை மிஞ்சக்கூடிய உயர்வு வேறெதுவும் இல்லை; அசத்தியத்தை விட இழிவானதும் வேறெதுவும் இல்லை. என் இந்த உரையை இத்துடன் முடித்துக் கொள்கிறேன்; எனக்காகவும், இறைநம்பிக்கை கொண்ட ஆண்களுக்காகவும், பெண்களுக்காகவும் அல்லாஹ்விடம் நான் பாவமன்னிப்புத் தேடுகிறேன்."

(அறிவிப்பாளர்) அபூ அய்யூப் கூறுகிறார்: உமர் பின் அப்துல் அஸீஸ் (ரஹ்) அவர்கள் எந்த ஒரு காரியத்தைக் குறித்தும் பேசும்போது, "முன்னோக்கிச் செல்லுங்கள்; பின்வாங்கிப் பார்க்காதீர்கள் என்று இப்னு அல்-அஹ்தம் என்னிடம் கூறினார்" என்று அடிக்கடி நினைவு கூர்வார்கள்.

அபுல் ஜவ்ஸா அவுஸ் பின் அப்தில்லாஹ் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

மதீனா மக்கள் கடுமையான பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டனர். எனவே, அவர்கள் (தங்கள் நிலை குறித்து) ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் முறையிட்டனர். அப்போது அவர்கள், "நபி ((ஸல்)) அவர்களின் மண்ணறையை (கப்ரை) நோக்கிச் செல்லுங்கள். அதற்கும் வானத்திற்கும் இடையே எந்தக் கூரையும் இல்லாதவாறு வானத்தை நோக்கி (அறையின் கூரையில்) ஒரு திறப்பை (துவாரத்தை) ஏற்படுத்துங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

மக்கள் அவ்வாறே செய்தார்கள். அதன் பின்னர், (அல்லாஹ்வின் அருளால்) புற்கள் முளைக்கும் அளவிற்கும், ஒட்டகங்கள் கொழுப்பினால் (அவற்றின் தோல்) விரியும் அளவுக்குப் பருமனாகும் அளவிற்கும் எங்களுக்கு நல்ல மழை பொழிந்தது. எனவே, அந்த ஆண்டு 'செழிப்பு (மற்றும் கொழுப்பு அதிகரித்ததால் தோல் விரிந்த) ஆண்டு' (ஆமுல் ஃபத்க்) என்று அழைக்கப்பட்டது.

ஸயீத் பின் அப்துல் அஸீஸ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

"ஹர்ராவின் நாட்களில் (யஸீத் பின் முஆவியாவின் ஆட்சிக் காலத்தில் மதீனாவின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலின் போது), நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் பள்ளிவாசலில் (மஸ்ஜிதுந் நபவியில்) மூன்று நாட்களாக பாங்கு (தொழுகைக்கான அழைப்பு) சொல்லப்படவில்லை; (தொழுகைக்காக) இகாமத்தும் சொல்லப்படவில்லை. ஸயீத் பின் அல்-முஸய்யிப் (ரஹ்) அவர்கள் பள்ளிவாசலை விட்டு வெளியேறவில்லை. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் கப்றிலிருந்து (புனித அடக்கஸ்தலத்திலிருந்து) வெளிவரும் ஒரு மெல்லிய ஒலியை (முணுமுணுப்பை)க் கேட்பதன் மூலமாகவே தவிர, தொழுகைக்கான நேரங்களை அவர் அறிய முடியாதவராக இருந்தார்." இவ்வாறு அவர் இதன் கருத்தைக் குறிப்பிட்டார்.

நுபைய்ஹ் பின் வஹ்ப் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

கஅப் (அல்-அஹ்பார்) அவர்கள் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம் சென்றார்கள். அப்போது அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைப் பற்றி நினைவுகூர்ந்து (பேசிக்கொண்டு) இருந்தார்கள். அப்போது கஅப் அவர்கள் கூறினார்கள்:

"ஒவ்வொரு நாளும் (சூரியன்) உதிக்கும் போது, எழுபதாயிரம் வானவர்கள் கீழே இறங்கி வந்து, நபி (ஸல்) அவர்களின் கப்ரினை (மண்ணறையை)ச் சூழ்ந்துகொள்கின்றனர். அவர்கள் தங்களது இறக்கைகளை (பணிவுடன்) அடித்தவாறு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீது ஸலவாத்துச் சொல்கிறார்கள். மாலை நேரம் வந்ததும் அவர்கள் (வானத்திற்கு) ஏறிச் செல்கிறார்கள். பின்பு அவர்களைப் போலவே (வேறு எழுபதாயிரம் வானவர்கள்) கீழே இறங்கி வந்து, அவ்வாறே செய்கிறார்கள். இறுதியில் (மறுமை நாளில்) பூமி பிளந்து நபி (ஸல்) அவர்கள் (மண்ணறையிலிருந்து) வெளியே வரும்போது, எழுபதாயிரம் வானவர்கள் அவர்களைப் புடைசூழப் பவனியாக (கண்ணியப்படுத்தி) அழைத்துச் செல்வார்கள்."

இர்பாள் பின் ஸாரியா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கு ஃபஜ்ர் தொழுகை நடத்தினார்கள். பின்னர், எங்களுக்கு மிகவும் ஆழமான (மற்றும் உணர்ச்சிகரமான) ஓர் உரை நிகழ்த்தினார்கள். அதனால் (எங்கள்) கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிந்தது; உள்ளங்கள் (அச்சத்தால்) நடுங்கின. அப்போது (அங்கிருந்தவர்களில்) ஒருவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இது விடைபெறுபவரின் அறிவுரையைப் போல் தோன்றுகிறதே! எனவே, எங்களுக்கு (முக்கியமானவற்றை) உபதேசியுங்கள்" என்று கேட்டார்.

அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வை அஞ்சுமாறும், (உங்களுக்குத் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டவர்) ஓர் அபிசீனிய அடிமையாக இருந்தாலும்கூட (அவருக்குச்) செவிசாய்த்துக் கீழ்ப்படிந்து நடக்குமாறும் உங்களுக்கு நான் அறிவுறுத்துகிறேன். ஏனெனில், எனக்குப் பிறகு உங்களில் உயிர் வாழ்பவர்கள் ஏராளமான கருத்து வேறுபாடுகளைக் காண்பார்கள். அப்போது நீங்கள் எனது சுன்னாவையும் (வழிமுறையையும்), நேர்வழிபெற்ற கலீஃபாக்களின் (அல்-குலஃபாவுர் ராஷிதூன்) சுன்னாவையும் உறுதியாகப் பின்பற்றுங்கள். அவற்றை (உறுதியான பிடிப்போடு) கடவாய்ப்பற்களால் கவ்விப் பிடித்துக்கொள்ளுங்கள். (மார்க்கத்தில்) புதிதாக உருவாக்கப்படும் காரியங்களை விட்டும் உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன்; ஏனெனில், புதிதாக உருவாக்கப்படும் ஒவ்வொரு காரியமும் பித்அத் (நூதனம்) ஆகும்" என்று கூறினார்கள்.

(இந்த ஹதீஸை அறிவிக்கும்) அபூ ஆசிம் அவர்கள் மற்றொருமுறை கூறும்போது, "(மார்க்கத்தில்) புதிதாக உருவாக்கப்படும் காரியங்களை விட்டும் உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன். ஏனெனில், ஒவ்வொரு பித்அத்தும் வழிகேடாகும்" என்று குறிப்பிட்டார்கள்.

இமாம் ஸுஹ்ரீ (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நமக்கு முன்சென்ற நமது அறிஞர்கள் கூறுவார்கள்: 'சுன்னாவை (நபிவழியை) உறுதியாகப் பற்றிப் பிடிப்பதே ஈடேற்றமாகும். மேலும், (மார்க்கக்) கல்வி மிக விரைவாகக் கைப்பற்றப்படும் (மறைந்துவிடும்). எனவே, கல்வியை உயிர்ப்பிப்பதில்தான் (நிலைநிறுத்துவதில்தான்) மார்க்கம் மற்றும் உலகத்தின் உறுதித்தன்மை அடங்கியுள்ளது. கல்வி மறைந்துவிடுவதால், இவை அனைத்தும் (மார்க்கம் மற்றும் உலகம் ஆகிய இரண்டும்) அழிந்துவிடும்.'"

அப்துல்லாஹ் பின் அத்-தைலமீ (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

"மார்க்கம் (மறைந்து) அழிவதன் தொடக்கம் சுன்னாவைக் கைவிடுவதாகும். ஒரு கயிறு (அதன் இழைகள் ஒவ்வொன்றாக அறுபடுவதன் மூலம்) தனது வலிமையைச் சிறுகச் சிறுக இழப்பதைப் போன்று, ஒவ்வொரு சுன்னாவாகக் கைவிடப்படும்போது மார்க்கமும் (சிறுகச் சிறுக) அழிந்துபோகும்" என்ற செய்தி எனக்கு எட்டியது.

ஹஸ்ஸான் (இப்னு அதிய்யா) (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
எந்தவொரு சமுதாயத்தினரும் தங்களது மார்க்கத்தில் ஒரு பித்அத்தை (நூதனப் பழக்கத்தை) உருவாக்கினால், அதைப் போன்றதொரு சுன்னத்தை (நபிவழியை) அவர்களை விட்டும் அல்லாஹ் நீக்கிவிடுகிறான். பின்னர் மறுமை நாள் வரை அதை (அந்த சுன்னத்தை) அவர்களிடம் அவன் திரும்பக் கொண்டுவர மாட்டான்.

அபூ கிலாபா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"எந்தவொரு மனிதரும் ஒரு (மார்க்க) அனாச்சாரத்தை (பித்அத்தை) உருவாக்கினால், அவர் (முஸ்லிம்களுக்கு எதிராகப் போரிடுவதற்காக) வாளை ஏந்துவதை ஆகுமாக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பதில்லை."

அபூ கிலாபா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நிச்சயமாக மன இச்சைகளைப் பின்பற்றுவோர் (பித்அத்வாதிகள்) வழிகேடர்கள் ஆவர். நரகத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் அவர்களின் தங்குமிடமாக (முடிவாக) இருப்பதை நான் காணவில்லை. எனவே, நீங்கள் அவர்களைச் சோதித்துப் பாருங்கள்; ஏனெனில், அவர்களில் எவரும் ஒரு கருத்தை (கொள்கையை) ஏற்றுக் கொண்டாலோ அல்லது ஒரு செய்தியைக் கூறினாலோ, அது வாளைக் கொண்டு (வன்முறையோடு) முற்றுப் பெறாமல் முடிவுக்கு வருவதில்லை. நிச்சயமாக, நயவஞ்சகம் (நிஃபாக்) என்பது பல்வேறு வகைகளைக் கொண்டதாகும். பின்னர் அவர்கள் பின்வரும் குர்ஆன் வசனங்களை ஓதிக்காட்டினார்கள்:

"வமின்ஹும் மன் ஆஹதல்லாஹ லஇன் ஆதானா மின் ஃபழ்லிஹி லநஸ்ஸதகன்ன வலநகூனன்ன மினஸ் ஸாலிஹீன்"
(பொருள்: "இன்னும் அவர்களில், 'அல்லாஹ் தனது அருளிலிருந்து எங்களுக்கு வழங்கினால், நாங்கள் நிச்சயமாகத் தர்மம் செய்வோம்; நல்லோராகவும் ஆகிவிடுவோம்' என்று அல்லாஹ்விடம் வாக்குறுதி அளித்தவர்களும் இருக்கின்றனர்.") [அத்தவ்பா: 75]

"வமின்ஹும் மன் யல்மிஸுக ஃபிஸ் ஸதகாத். ஃபஇன் உஃதூ மின்ஹா ரழூ வஇன் லம் யுஃதவ் மின்ஹா இதா ஹும் யஸ்கதூன்"
(பொருள்: "மேலும், தர்மங்கள் வழங்குவது விஷயத்தில் உம்மைக் குறை கூறுவோரும் அவர்களில் உள்ளனர். அதிலிருந்து அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டால் அவர்கள் திருப்தியடைகின்றனர்; அதிலிருந்து அவர்களுக்கு வழங்கப்படாவிட்டால் அவர்கள் உடனே கோபப்படுகின்றனர்.") [அத்தவ்பா: 58]

"வமின்ஹுமுல் லதீன யுஃதூனந் நபிய்ய வயகூலூன ஹுவ உதுன் குல் உதுனு கைரின் லகும்"
(பொருள்: "மேலும், நபியைத் தொந்தரவு செய்வோரும் அவர்களில் உள்ளனர். அவர்கள், 'இவர் எதையும் நம்பக்கூடிய காதுடையவராக இருக்கிறார்' என்றும் கூறுகின்றனர். 'அவர் உங்களுக்கு நன்மையானதையே கேட்கும் காதுடையவராக இருக்கிறார்' என்று கூறுவீராக.") [அத்தவ்பா: 61]

(தொடர்ந்து கூறினார்கள்:) "அவர்களுடைய (நயவஞ்சகர்களின்) கூற்றுக்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், அவர்கள் (சத்தியத்தைச்) சந்தேகப்படுவதிலும், பொய்யாக்குவதிலும் ஒன்றுபட்டிருந்தார்கள். அதுபோலவே, இவர்களுடைய (வழிகேடர்களின்) கூற்றுக்கள் வேறுபட்டிருந்தாலும், அவர்கள் வாளை (வன்முறையை ஏந்துவதில்) ஒன்றுபட்டுவிட்டார்கள். எனவே, நரகத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் அவர்களின் தங்குமிடமாக இருப்பதை நான் காணவில்லை."

ஹம்மாத் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: பின்னர் அய்யூப் (ரஹ்) அவர்கள் இந்தச் செய்தியின் போதோ அல்லது முந்தைய செய்தியின் போதோ, "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர் (அபூ கிலாபா) மார்க்க அறிவு (ஃபிக்ஹ்) மற்றும் ஆழமான புரிதல் கொண்ட அறிஞர்களில் ஒருவராக இருந்தார்" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு மஸ்வூத் (ரலி) மற்றும் ஹுதைஃபா (ரலி) ஆகியோர் (அமர்ந்திருந்தபோது நடந்ததாக) அறிவிக்கிறார்கள்:

அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்திருந்தபோது, ஒரு மனிதர் வந்து அவர்களிடம் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்டார். அப்போது இப்னு மஸ்வூத் (ரலி) அவர்கள் ஹுதைஃபா (ரலி) அவர்களிடம், "எதற்காக இவர்கள் இதைப் பற்றி என்னிடம் கேட்கிறார்கள் என நீங்கள் கருதுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு ஹுதைஃபா (ரலி), "அவர்கள் அதனைத் தெரிந்துகொள்கிறார்கள், பின்னர் (அதன்படி செயல்படாமல்) அதனை விட்டுவிடுகிறார்கள்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

பின்னர் இப்னு மஸ்வூத் (ரலி) அவர்கள் அந்த மனிதரை நோக்கித் திரும்பிக் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் வேதத்திலிருந்து (குர்ஆனிலிருந்து) நாங்கள் அறிந்த ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி நீங்கள் எங்களிடம் கேட்டால், அதை நாங்கள் உங்களுக்கு அறிவிப்போம்; அல்லது அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்களின் வழிமுறையிலிருந்து (சுன்னாவிலிருந்து) கேட்டால், அதையும் நாங்கள் உங்களுக்கு அறிவிப்போம். ஆனால், (மார்க்கத்தில்) நீங்களாகப் புதிதாக உருவாக்கிய விஷயங்களுக்கு (பதிலளிக்கவோ அல்லது பொறுப்பேற்கவோ) எங்களுக்கு எந்த ஆற்றலும் இல்லை."

நஸ்ஸால் பின் சப்ரா (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரழி) அவர்கள் கூபாவில் நிகழ்த்திய எந்தவொரு உரையிலும் நான் கலந்துகொள்ளாமல் இருந்ததில்லை. ஒருநாள் அவரிடம், தன் மனைவியை எட்டு முறை தலாக் (விவாகரத்து) செய்த ஒரு மனிதரைப் பற்றியும், அதுபோன்ற (எண்ணிக்கையில் வரம்பு மீறிய) பிற விவகாரங்கள் குறித்தும் கேட்கப்பட்டபோது நான் அதனைச் செவியுற்றேன். அப்போது அவர்கள், "(சட்டப்படி) அவர் கூறியபடியே அது (தலாக்) அமைந்துவிடும்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு அவர்கள், "நிச்சயமாக அல்லாஹ் தனது வேதத்தை அருளி, (அதில் சட்டங்களை) மிகத்தெளிவாக விளக்கியுள்ளான். எனவே, எவர் ஒரு காரியத்தை (மார்க்கம் காட்டிய) அதன் சரியான வழியில் அணுகுகிறாரோ, அவருக்கு (அதன் சட்டங்கள்) தெளிவாக்கப்பட்டுவிட்டன. எவர் (மார்க்க வரம்புகளுக்கு) முரணாகச் செயல்படுகிறாரோ, அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! (நீங்கள் செய்யும் அத்தகைய) முரண்பாடுகளை எங்களால் சுமக்க (சகித்துக்கொள்ள) முடியாது" என்று கூறினார்கள்.

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரலி) அவர்களிடம் ஒரு ஆணும் பெண்ணும் (தங்களுக்குள் எதையாவது) ஹராமாக்கிக் கொண்ட (தஹ்ரீம் - விலக்கப்பட்டதாக ஆக்கிக்கொண்ட) விவகாரம் தொடர்பாக வந்தனர்.

அப்போது அவர்கள் (அப்துல்லாஹ் ரலி), "நிச்சயமாக அல்லாஹ் (சட்டங்களைத்) தெளிவுபடுத்திவிட்டான். எனவே, எவர் ஒரு காரியத்தை அதற்குரிய (சரியான) வழியில் அணுகுகிறாரோ, (அவருக்குரிய சட்டம்) தெளிவாக்கப்பட்டுவிட்டது. எவர் (அதற்கு) மாறுசெய்கிறாரோ, அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! உங்களின் மாறுபாடுகளை (சகித்துக்கொள்ள/சுமக்க) எங்களுக்குச் சக்தி இல்லை" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு ஸிரீன் (ரஹ்) அவர்கள், (மார்க்க விவகாரங்களில்) தாம் செவியுற்றதைத் தவிர வேறெதையும் தமது சொந்தக் கருத்தாகக் கூற மாட்டார்கள்.

அஃமஷ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"இப்ராஹீம் (அந்நக்கயீ) அவர்கள் எந்தவொரு விஷயத்திலும் தமது சொந்தக் கருத்தைக் கூறுவதை நான் ஒருபோதும் செவியுற்றதில்லை."

கதாதா (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
"கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக (மார்க்க விவகாரங்களில்) எனது சொந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில் நான் எதையும் கூறவில்லை."

அபூஹிலால் (ரஹ்) அவர்கள் (இதனைக் குறிப்பிடுகையில்), "(இல்லை,) நாற்பது ஆண்டுகளாக (அவர் அவ்வாறு கூறவில்லை)" என்று கூறியுள்ளார்கள்.

அப்துல் அஸீஸ் பின் ருஃபைஃ (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

அதாஃ (ரஹ்) அவர்களிடம் ஒரு (மார்க்க) விஷயம் குறித்துக் கேட்கப்பட்டபோது, "எனக்குத் தெரியாது" என்று கூறினார்கள். அப்போது அவர்களிடம், "இது குறித்து உங்களுடைய சொந்தக் கருத்தை (அபிப்பிராயத்தை) நீங்கள் கூறக் கூடாதா?" என்று கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், "பூமியில் எனது சொந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில் (மார்க்கம்) பின்பற்றப்படுவதை (அல்லது தீர்ப்பளிக்கப்படுவதை) எண்ணி, மாண்புமிக்க அல்லாஹ்விடம் நான் நிச்சயமாக வெட்கப்படுகிறேன்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அஷ்-ஷஅபீ (ரஹ்) அவர்களிடம் ஒரு மனிதர் வந்து ஒரு விஷயத்தைக் குறித்து (மார்க்கத் தீர்ப்பு) கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "இது குறித்து இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் இன்னவாறு கூறுவார்கள்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அதற்கு அம்மனிதர், "(இப்னு மஸ்ஊத் ரலி அவர்களின் கூற்று இருக்கட்டும்,) இது குறித்த உங்களுடைய சுயக்கருத்தை எனக்குக் கூறுங்கள்" என்று கேட்டார்.

அதற்கு அஷ்-ஷஅபீ (ரஹ்) அவர்கள் (அங்கிருந்தவர்களை நோக்கி), "இவரைப் பார்த்து நீங்கள் ஆச்சரியப்படவில்லையா? நான் இவரிடம் இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்களின் கூற்றைக் கூறுகிறேன்; ஆனால், இவர் என்னிடம் எனது சுயக்கருத்தைக் கேட்கிறார். என்னைப் பொறுத்தவரை எனது மார்க்கம் அதைவிட (சுயக்கருத்தை விட) மிகவும் மேன்மையானது. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! (மார்க்க விஷயத்தில்) எனது சுயக்கருத்தை உங்களுக்குக் கூறுவதை விட, (ஒட்டகங்களுக்கு ஏற்படும் 'அணிய்யா' எனும் நோய் போன்ற) கடுமையான துன்பத்தை அனுபவிப்பதையே நான் அதிகம் விரும்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

அஷ்-ஷஅபீ (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"(மார்க்க விவகாரங்களில் ஆதாரமற்ற) அனுமானங்களைக் (கியாஸ்) கையாளுவதைக் குறித்து உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன். என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! நீங்கள் (மார்க்க ஆதாரங்களை விடுத்து) அனுமானங்களைப் பின்பற்றினால், நிச்சயமாக நீங்கள் ஹராமானதை (விலக்கப்பட்டதை) ஹலாலாக்கி (அனுமதிக்கப்பட்டதாக ஆக்கி) விடுவீர்கள்; மேலும் ஹலாலானதை (அனுமதிக்கப்பட்டதை) ஹராமாக்கி (விலக்கப்பட்டதாக ஆக்கி) விடுவீர்கள். மாறாக, முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் (மார்க்கத்தைப்) பேணிப் பாதுகாத்தவர்களிடமிருந்து உங்களுக்கு என்ன (செய்தி/அறிவு) கிடைத்துள்ளதோ, அதன்படி செயல்படுங்கள்."

அல்கமா (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்வூத் - ரலி) அவர்களிடம் ஒரு மனிதர் வந்து, தான் நேற்று இரவு தன் மனைவியை எட்டு (முறை) தலாக் கூறிவிட்டதாகத் தெரிவித்தார். அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள், "ஒரே சொல்லிலா?" என்று கேட்டார்கள். அவர், "ஆம், ஒரே சொல்லில்தான்" என்றார். அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள், "(அப்படியென்றால்) உனது மனைவியை உன்னிடமிருந்து அவர்கள் பிரித்துவிட (வேண்டும் என) நாடுகிறார்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் "ஆம்" என்றார்.

பின்னர் மற்றொரு மனிதர் வந்து, தான் தன் மனைவியை நூறு (முறை) தலாக் கூறிவிட்டதாகத் தெரிவித்தார். அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள், "ஒரே சொல்லிலா?" என்று கேட்டார்கள். அவர், "ஆம், ஒரே சொல்லில்தான்" என்றார். அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள், "(அப்படியென்றால்) உனது மனைவியை உன்னிடமிருந்து அவர்கள் பிரித்துவிட (வேண்டும் என) நாடுகிறார்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் "ஆம்" என்றார்.

அப்போது அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "யார் அல்லாஹ் கட்டளையிட்டவாறு தலாக் கூறுகிறாரோ, அவருக்கு அல்லாஹ் (தலாக்கின் சட்டத்தைத்) தெளிவாக விளக்கியுள்ளான். ஆனால், யார் தமக்குத் தாமே குழப்பத்தை (மார்க்கத்திற்கு முரணாகச் செயல்பட்டு சிக்கலை) ஏற்படுத்திக் கொள்கிறாரோ, அவரது குழப்பத்தையே அவர் மீது நாம் சாட்டிவிடுவோம் (அவர் கூறியபடியே சட்டம் அவர் மீது சுமத்தப்படும்). அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! உங்களுக்கு நீங்களே குழப்பத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டு, அதற்கான (சுமையை) நாங்கள் சுமக்க வேண்டும் என்று (எதிர்பார்க்க)ாதீர்கள். நீங்கள் எவ்வாறு கூறினீர்களோ அவ்வாறே அது (நிகழும்)."

அல்-காஸிம் (இப்னு முஹம்மத் இப்னு அபீ பக்ர்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"ஒரு மனிதர் தன் மீதான அல்லாஹ்வின் உரிமையை (அடிப்படை கடமைகளை) அறிந்த பின்பு, அவர் (மார்க்கத்தின் ஏனைய நுணுக்கமான விஷயங்களை) அறியாதவராகவே வாழ்வது, தாம் அறியாத ஒன்றைப் பற்றி (மார்க்கத் தீர்ப்பாகவோ அல்லது கருத்தாகவோ) கூறுவதை விட அவருக்குச் சிறந்ததாகும்."

காஸிம் (இப்னு முஹம்மத்) (ரஹ்) அவர்களிடம் (மார்க்க விஷயங்கள் குறித்துக்) கேட்கப்பட்டபோது அவர்கள் கூறியதாவது:

"அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீங்கள் கேட்கும் அனைத்தையும் நாங்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. ஒருவேளை நாங்கள் (அவற்றை) அறிந்திருந்தால் அவற்றை உங்களிடமிருந்து மறைத்திருக்க மாட்டோம்; மேலும், (மார்க்க அறிவை) உங்களிடமிருந்து மறைப்பது எங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டதும் அல்ல."

இப்னு அவ்ன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

காஸிம் (ரஹ்) அவர்களிடம் (அவர் பெயரிட்டுக் குறிப்பிட்ட) ஒரு விஷயம் குறித்துக் கேட்கப்பட்டபோது, "நான் (இதற்கு) ஆலோசனை வழங்க நிர்ப்பந்திக்கப்படவில்லை; மேலும், நான் இதில் (அதிகாரமோ அல்லது அறிவோ உடைய) எவருமல்ல" என்று கூறினார்கள்.

யஹ்யா (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
நான் காஸிம் (ரஹ்) அவர்களிடம், "உங்களிடம் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்கப்படும்போது, அதற்கான (பதில்) உங்களிடம் இல்லாமல் இருப்பது எனக்கு மிகவும் கடினமாக (வருத்தமாக) இருக்கிறது; (ஏனெனில்) உங்கள் தந்தை ஒரு தலைவராக (இமாமாக) இருந்தாரே!" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் பார்வையிலும், அல்லாஹ்விடமிருந்து (மார்க்கத்தை) விளங்கியவர்களின் பார்வையிலும் அதைவிட மிகவும் கடினமானது (ஆபத்தானது) யாதெனில், நான் அறிவில்லாமல் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) வழங்குவதும், அல்லது நம்பகத்தன்மையற்றவரிடமிருந்து (ஹதீஸை) அறிவிப்பதுமாகும்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

முஸய்யப் பின் ராஃபிஉ (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

(நபித்தோழர்களுக்கு) ஏதேனும் ஒரு விவகாரம் (தீர்வு காணப்பட வேண்டியதாக) ஏற்பட்டால், அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து எந்தவொரு ஆதாரமும் (நேரடியாக) இல்லை எனில், அதற்காக அவர்கள் ஒன்றுதிரண்டு (கலந்தாலோசித்து) ஏகோபித்த முடிவெடுப்பார்கள். சத்தியம் என்பது அவர்கள் (அவ்வாறு ஒருமனதாகக்) கண்ட முடிவிலேயே உள்ளது; சத்தியம் என்பது அவர்கள் (அவ்வாறு ஒருமனதாகக்) கண்ட முடிவிலேயே உள்ளது.

அப்துல்லாஹ் எங்களுக்கு அறிவித்தார், யஸீத் எங்களுக்கு அறிவித்தார், (அவர்) அவ்வாம் என்பவரிடமிருந்து இதே (செய்தியை) அறிவித்தார்.

வஹ்ப் பின் அம்ரு அல்-ஜுமஹீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"(ஒரு) சோதனை (அல்லது துன்பம்) இறங்குவதற்கு முன்பே அதற்காக அவசரப்படாதீர்கள். ஏனெனில், அது இறங்குவதற்கு முன்பே நீங்கள் அதற்காக அவசரப்படாமல் இருந்தால், அந்தச் சோதனை இறங்கும்போது, (அல்லாஹ்வினால்) நேர்வழி காட்டப்படுபவரும் சரியான முடிவை எடுப்பவரும் (நிச்சயமாக) முஸ்லிம்களுக்கு மத்தியில் இருப்பார். ஆனால், நீங்கள் (அது வருவதற்கு முன்பே) அவசரப்பட்டால், உங்களது மன இச்சைகள் உங்களுக்குள் கருத்து வேறுபாடுகளை உண்டாக்கும்; மேலும் நீங்கள் இப்படியும் அப்படியும் (சிதறிச்) செல்வீர்கள்."

இவ்வாறு கூறியபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது முன்னாலும், வலது மற்றும் இடது பக்கங்களிலும் சைகை செய்தார்கள்.

அபூ ஸலமா (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

குர்ஆனிலும் சுன்னாவிலும் (நேரடியாகத் தீர்வு) இல்லாத ஒரு புதிய விஷயம் நிகழும்போது (அதைப் பற்றி என்ன செய்வது என்பது) குறித்து நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், "இறைநம்பிக்கையாளர்களில் உள்ள வணக்கசாலிகள் (மற்றும் மார்க்க அறிவுடையவர்கள்) அதனைப் பரிசீலனை செய்வார்கள் (ஆராய்ந்து முடிவெடுப்பார்கள்)" என்று கூறினார்கள்.

காஸிம் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நிச்சயமாக நீங்கள், நாங்கள் (முன்பு) கேட்டிராத பல விஷயங்களைப் பற்றி எங்களிடம் கேட்கிறீர்கள். நாங்கள் துருவித் துருவி ஆராயாத பல விஷயங்களை நீங்கள் துருவித் துருவி ஆராய்கிறீர்கள். மேலும், எனக்குத் தெரியாத பல விஷயங்களைப் பற்றியும் நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். (அவ்வாறு நீங்கள் கேட்கும்) அவற்றை நாங்கள் அறிந்திருந்தால், அவற்றை உங்களுக்கு மறைப்பது எங்களுக்கு ஆகுமானதல்ல.

உமர் இப்னு அல்-கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நிச்சயமாக, (எதிர்காலத்தில்) ஒரு சாரார் வருவார்கள். அவர்கள் குர்ஆனின் (பொருள் தெளிவற்ற அல்லது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கருத்துக்களைக் கொண்ட) சந்தேகத்திற்குரிய வசனங்களைக் கொண்டு உங்களிடம் தர்க்கம் செய்வார்கள். எனவே, அவர்களை சுன்னாவைக் (நபிவழிகளைக்) கொண்டு எதிர்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில், சுன்னாவைப் பின்பற்றுபவர்களே (சுன்னாவின் துணையோடு) மகத்துவமும் கண்ணியமும் மிக்க அல்லாஹ்வின் வேதத்தை மிக நன்கு அறிந்தவர்கள் ஆவர்."

உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"பனூ இஸ்ராயீல்கள் (மற்ற சமுதாயங்களிலிருந்து) சிறைபிடித்து வந்த பெண்களுக்குப் பிறந்த குழந்தைகள் (முவல்லதூன்கள்), அவர்களுக்கு மத்தியில் வளர்ந்து (பெரியவர்களாகி) ஆளாகும் வரை பனூ இஸ்ராயீல்களின் விவகாரம் (மார்க்க விஷயங்களில்) எவ்விதப் பிரச்சினையுமின்றி சீரானதாகவே இருந்து வந்தது. பின்னர் அவர்கள் (மார்க்க விவகாரங்களில் ஆதாரங்களின்றி) தங்கள் சொந்தக் கருத்துகளைக் (அபிப்பிராயங்களைக்) கூறத் தொடங்கி, (பனூ இஸ்ராயீல்களை) வழிகெடுத்தனர்."

ஒரு நாள் இப்னு உமர் (ரலி) அவர்களிடம் ஒரு மனிதர் வந்து ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்டார் (அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது).

அப்போது இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் அவரிடம், "(இன்னும்) நிகழாத ஒன்றைப் பற்றிக் கேட்காதீர்! ஏனெனில், (இன்னும்) நிகழாத ஒன்றைப் பற்றிக் (கற்பனையாகக்) கேட்பவரை உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் சபிப்பதை (கண்டிப்பதை) நான் செவியுற்றுள்ளேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஸைத் பின் ஸாபித் அல்-அன்ஸாரி (ரலி) அவர்களிடம் (மார்க்க ரீதியான) ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டால், "இது (உண்மையிலேயே) நிகழ்ந்துவிட்டதா?" என்று கேட்பார்கள்.

"ஆம், (நிச்சயமாக) நிகழ்ந்துவிட்டது" என்று அவர்கள் (கேள்வி கேட்டவர்கள்) கூறினால், தமக்குத் தெரிந்த (மார்க்கச் சட்டத்)தையும் தமது கருத்தையும் அதைப் பற்றிக் கூறுவார்கள்.

"இல்லை, (இன்னும்) நிகழவில்லை" என்று அவர்கள் கூறினால், "அப்படியானால், அது நிகழும் வரை அதனை விட்டுவிடுங்கள் (அதைப் பற்றித் துருவித் துருவிக் கேட்காதீர்கள்)" என்று கூறுவார்கள்.

அம்மார் பின் யாஸிர் (ரலி) அவர்களிடம் ஒரு (மார்க்கப்) பிரச்சினை குறித்துக் கேட்கப்பட்டது. அப்போது அவர்கள், "இது (ஏற்கனவே) நடந்துவிட்டதா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் (கேட்டவர்கள்), "இல்லை" என்று கூறினர். (அதற்கு) அவர்கள், "அது நிகழும் வரை எங்களை (கேள்வி கேட்காமல்) விட்டுவிடுங்கள். அது நிகழும்போது, (அதற்கான தீர்வை கண்டறியும்) சிரமத்தை உங்களுக்காக நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்வோம்" என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரலி) அவர்கள் மிம்பரில் (நின்றவாறு) கூறினார்கள்:

"நிகழாத (கற்பனையான) ஒன்றைப் பற்றி எவரேனும் கேள்வி கேட்பதை அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு நான் (கடுமையாகத்) தடுக்கிறேன். ஏனெனில், நிகழ்ந்துள்ள (தேவையான)வற்றை அல்லாஹ் (மார்க்கத்தில்) தெளிவாக விளக்கியுள்ளான்."

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களை விடச் சிறந்த ஒரு சமுதாயத்தை நான் பார்த்ததே இல்லை. (நபி (ஸல்) அவர்கள்) மரணிக்கின்ற வரை அவர்கள் (மார்க்கம் தொடர்பாக) பதிமூன்று விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே அவரிடம் கேட்டுள்ளனர். அவை அனைத்தும் குர்ஆனில் (பதில்களாக) இடம்பெற்றுள்ளன. அவற்றில், "{யஸ்அலூனக அனிஷ் ஷஹ்ரில் ஹராம்} (புனித மாதம் குறித்து அவர்கள் உம்மிடம் கேட்கிறார்கள்)" [அல்பகரா 217] மற்றும் "{வ யஸ்அலூனக அனில் மஹீழ்} (மாதவிடாய் குறித்து அவர்கள் உம்மிடம் கேட்கிறார்கள்)" [அல்பகரா 222] ஆகிய வசனங்களும் அடங்கும். "தங்களுக்குப் பயன்தரக்கூடிய விஷயங்களைத் தவிர வேறெதையும் அவர்கள் கேட்டதில்லை" என்று (இப்னு அப்பாஸ் (ரலி)) கூறினார்கள்.

உமைர் பின் இஸ்ஹாக் அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் எனக்கு முன் (மரணமடைந்து) சென்றுவிட்டவர்களை விட, நான் (நேரில்) சந்தித்தவர்களே அதிகம். அவர்களை விட மிக எளிமையான வாழ்க்கை முறை கொண்டவர்களாகவும், (மார்க்க விவகாரங்களில்) கடினத்தன்மை குறைந்தவர்களாகவும் வேறு எந்த மக்களையும் நான் பார்த்ததில்லை.

(தன்னுடைய) பாதுகாவலர் (வலீ) எவரும் இல்லாத நிலையில் ஒரு கூட்டத்தினரிடையே (அந்நியர்களிடையே) இறந்துவிட்ட ஒரு பெண்ணைக் குறித்து உப்பாதா பின் நுஸய் அல்-கிந்தி (ரஹ்) அவர்களிடம் கேட்கப்பட்டது.

அதற்கு அவர்கள், "நீங்கள் (மார்க்க விவகாரங்களில்) கடுமை காட்டுவதைப் போன்று கடுமை காட்டாத, நீங்கள் (தேவையற்ற அல்லது நுணுக்கமான) கேள்விகளைக் கேட்பதைப் போன்று கேள்விகளைக் கேட்காத ஒரு சமுதாயத்தாரை (ஸஹாபாக்களை) நான் கண்டிருக்கிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஹிஷாம் பின் முஸ்லிம் அல்-குரஷீ (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் 'மர்ஜுத் தீபாஜ்' என்னுமிடத்தில் இப்னு முஹைரீஸ் (ரஹ்) அவர்களுடன் இருந்தேன். அவர்கள் தனிமையில் (ஓய்வாக) இருப்பதைக் கண்டபோது, அவர்களிடம் நான் ஒரு (மார்க்க) விவகாரம் குறித்துக் கேட்டேன். அப்போது அவர்கள் என்னிடம், "இக்கேள்விகளை வைத்து நீர் என்ன செய்யப்போகிறீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நான், "(இத்தகைய) கேள்விகள் (கேட்கப்படாவிட்டால்) இல்லையெனில் கல்வி (மறைந்து) போய்விடுமே!" என்றேன்.

அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: "'கல்வி போய்விடும்' என்று கூறாதீர்! குர்ஆன் ஓதப்படும் காலமெல்லாம் கல்வி ஒருபோதும் போகாது. ஆயினும், 'மார்க்கப் புரிதல் (ஃபிக்ஹ்) போய்விடும்' என்று வேண்டுமானால் நீர் கூறலாம்."

உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"மக்களே! (சில நேரங்களில்) உங்களுக்கு அனுமதிக்கப்படாத (ஹராமான) விஷயங்களை நாங்கள் உங்களுக்கு ஏவக்கூடுமோ, அல்லது உங்களுக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட (ஹலாலான) விஷயங்களை நாங்கள் உங்களுக்குத் தடைசெய்யக்கூடுமோ என்பதை நாங்கள் (உறுதியாக) அறியமாட்டோம். நிச்சயமாக, குர்ஆனில் இறுதியாக அருளப்பட்டது வட்டி (ரிபா) தொடர்பான வசனமாகும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (அதன் நுணுக்கமான விவரங்களை) எங்களுக்கு (முழுமையாக) விளக்கிக் கூறுவதற்கு முன்னரே மரணித்துவிட்டார்கள். எனவே, உங்களுக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துபவற்றை விட்டுவிட்டு, சந்தேகம் தராதவற்றை (மட்டும்) எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்."

இப்னு இத்ரீஸ் (ரஹ்) அவர்களின் சிறிய தந்தை கூறுகிறார்:

நான் இப்ராஹீம் (அந்நகஈ) அவர்களிடமிருந்து வெளியே வந்தபோது, ஹம்மாத் (இப்னு அபீ ஸுலைமான்) என்னைச் சந்தித்தார். அவர் என்னிடம் எட்டு வகையான (மார்க்க) விவகாரங்களை (இப்ராஹீமிடம் கேட்பதற்காக) ஒப்படைத்தார். நான் (மீண்டும் இப்ராஹீமிடம் சென்று) அவரிடம் அக்கேள்விகளைக் கேட்டேன். அவர் நான்கிற்குப் பதிலளித்தார்; நான்கு (விவகாரங்களை பதிலளிக்காமல்) விட்டுவிட்டார்.

சுபைத் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
"நான் இப்ராஹீமிடம் (அல்-நகஈ) எதைப் பற்றிக் கேட்டாலும், (அதிகமான கேள்விகள் கேட்பதை அவர் விரும்பாததால்) அவருடைய முகத்தில் வெறுப்பை (அறிகுறிகளை) மட்டுமே நான் கண்டுகொண்டேன்."

உமர் பின் அபீ ஸாயிதா (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

"ஒரு (மார்க்க) விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்கப்படும்போது, 'அதைப் பற்றி எனக்கு எந்த அறிவும் இல்லை' என்று ஷஅபீ (ரஹ்) அவர்களை விட அதிகமாகக் கூறும் வேறெவரையும் நான் கண்டதில்லை."

இப்னு அவ்ன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

அஷ்ஷஅபீ (ரஹ்) அவர்களிடம் ஏதேனும் ஒரு (மார்க்க) விஷயம் வந்தால், அவர்கள் (அதற்குத் தீர்ப்பளிக்க அஞ்சி) பேணுதலாக (எச்சரிக்கையாக) நடந்துகொள்வார்கள். ஆனால், இப்ராஹீம் (அந்நகஈ - ரஹ்) அவர்கள் (அது குறித்துத் தமது கருத்தைச்) சொல்லிக்கொண்டும், சொல்லிக்கொண்டும், சொல்லிக்கொண்டும் இருப்பார்கள்.

அபூஆஸிம் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
"இவ்விஷயத்தில், இப்னு அவ்ன் அவர்களின் பார்வையில் இப்ராஹீமை விட அஷ்ஷஅபீ சிறந்த நிலையில் இருந்தார்."

ஜஃபர் பின் இயாஸ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

நான் ஸயீத் பின் ஜுபைர் (ரஹ்) அவர்களிடம், "விவாகரத்து (தலாக்) குறித்து நீங்கள் (சட்டங்கள்) எதுவும் கூறாமல் இருக்கக் காரணம் என்ன?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "அதைப் பற்றி நான் (அறிஞர்களிடம்) கேட்காதது எதுவுமில்லை. ஆயினும், (தவறான தீர்ப்பின் மூலம்) தடைசெய்யப்பட்டதை (ஹராம்) அனுமதிக்கப்பட்டதாகவோ (ஹலால்), அல்லது அனுமதிக்கப்பட்டதை (ஹலால்) தடைசெய்யப்பட்டதாகவோ (ஹராம்) ஆக்குவதை நான் வெறுக்கிறேன்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அப்துர் ரஹ்மான் பின் அபீ லைலா (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

"இந்தப் பள்ளிவாசலில் (மதீனாவின் மஸ்ஜிதுந் நபவியில்) அன்சாரிகளில் நூற்று இருபது பேரை நான் கண்டிருக்கிறேன். அவர்களில் எவர் ஒரு ஹதீஸை அறிவித்தாலும், அந்த ஹதீஸை அறிவிக்கும் பொறுப்பைத் தனது (மற்றொரு) சகோதரர் தனக்குப் பதிலாக நிறைவேற்றிவிடக் கூடாதா (அதன் மூலம் தான் அப்பொறுப்பிலிருந்து விடுபட மாட்டோமா) என்றே அவர் விரும்புவார். மேலும், அவர்களிடம் ஏதேனும் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) கேட்கப்பட்டால், அந்த ஃபத்வாவை அளிக்கும் பொறுப்பைத் தனது (மற்றொரு) சகோதரர் தனக்குப் பதிலாக நிறைவேற்றிவிடக் கூடாதா (அதன் மூலம் தான் அப்பொறுப்பிலிருந்து விடுபட மாட்டோமா) என்றே அவர் விரும்புவார்."

தாவூத் (இப்னு அபீ ஹிந்த்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் (தாபியீ அறிஞர்) ஷஅபீ அவர்களிடம், "உங்களிடம் (மார்க்கக்) கேள்விகள் கேட்கப்பட்டால் நீங்கள் எவ்வாறு நடந்துகொள்வீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "(இந்த விஷயத்தை) நன்கு அறிந்த ஒருவரிடமே நீர் வந்துள்ளீர்! (எங்களில்) ஒரு மனிதரிடம் (ஏதேனும் மார்க்கக் கேள்வி) கேட்கப்பட்டால், அவர் தம் தோழரிடம், 'நீர் இவர்களுக்குப் பதிலளியும் (மார்க்கத் தீர்ப்பு வழங்கும்)' என்று கூறுவார். (இவ்வாறு ஒவ்வொருவரும் அடுத்தவரைக் கைகாட்டி) இறுதியில் அக்கேள்வி மீண்டும் முதலில் கேட்கப்பட்ட நபரிடமே வந்து சேரும் வரை இது (தொடர்ந்து) நிகழும்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

இப்னுல் முன்கதிர் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

"நிச்சயமாக, மார்க்க அறிஞர் அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது அடியார்களுக்கும் இடையில் (மார்க்கத் தீர்ப்பு வழங்குபவராக) நுழைகிறார். எனவே, அவர் (தவறான தீர்ப்பு வழங்கிவிடாமல் இருப்பதன் மூலம் மறுமையில்) தமக்கான தப்பிக்கும் வழியைத் தேடிக்கொள்ளட்டும்."

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
"யாரைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லையோ அவன் மீது சத்தியமாக! (மார்க்க விவகாரங்களில்) வரம்பு மீறி நுணுக்கம் பேசுபவர்கள் (மற்றும் தீவிரப்போக்குடையவர்கள்) மீது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை விட மிகக் கடுமையானவராக வேறெவரையும் நான் பார்த்ததில்லை. மேலும், அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களை விட அவர்கள் மீது மிகக் கடுமையானவராக வேறெவரையும் நான் பார்த்ததில்லை. மேலும், உமர் (ரலி) அவர்கள் தான் அவர்களைக் குறித்து (அவர்களுக்கு ஏற்படப்போகும் அழிவை எண்ணி) அல்லது அவர்களால் (மார்க்கத்திற்கு ஏற்படும் தீங்கை எண்ணி) பெரிதும் அஞ்சக்கூடியவராக இருந்தார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன்."

உஸ்மான் பின் ஹாதிர் அல்-அஸ்தீ (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:
நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம் சென்று, "எனக்கு அறிவுரை கூறுங்கள்" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், "ஆம், (கூறுகிறேன்). நீ அல்லாஹ்வை அஞ்சுவதையும் (தக்வா), (மார்க்கத்தில்) நிலைத்திருப்பதையும் (இஸ்திகாமத்) உறுதியாகப் பற்றிக்கொள். (முன்னோர்களைப்) பின்பற்று; (மார்க்கத்தில் புதிதாக எதையும்) உருவாக்காதே!" என்று கூறினார்கள்.

இப்னு ஸீரீன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
"ஒருவர் (முன்னோர்களின்) அடிச்சுவட்டை (அதாவது சுன்னாவைப்) பின்பற்றும் காலமெல்லாம், அவர் (நேரான) வழியில்தான் இருக்கிறார் என்று அவர்கள் (ஸஹாபாக்களும் தாபியீன்களும்) கருதி வந்தார்கள்."

இப்னு ஸீரீன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"ஒருவர் (முன்னோர்களின்) அடிச்சுவடுகளைப் (அஸர் - நபித்தோழர்களின் வழிமுறையைப்) பின்பற்றும் காலமெல்லாம், அவர் (நேரான) பாதையில் இருக்கிறார்."

அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்வூத் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"கல்வி (உலகிலிருந்து) கைப்பற்றப்படுவதற்கு முன்பாக அதனைக் கற்றுக் கொள்ளுங்கள். அது கைப்பற்றப்படுவது என்பது, அதற்குரியவர்கள் (அறிஞர்கள்) சென்றுவிடுவதாகும் (மரணிப்பதாகும்). எச்சரிக்கை! (மார்க்க விவகாரங்களில்) வரம்பு மீறுவதையும், (தேவையற்ற விஷயங்களில்) ஆழமாகத் தோண்டுவதையும், (மார்க்கத்தில்) புதியவைகளை உருவாக்குவதையும் (பித்அத்களையும்) விட்டு உங்களை நான் எச்சரிக்கிறேன். நீங்கள் பழமையான (ஆரம்பகால தூய) வழியையே உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்."

இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"கல்வி (உலகிலிருந்து) கைப்பற்றப்படுவதற்கு முன்பாகவே நீங்கள் அதனைப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். கல்வி கைப்பற்றப்படுவது என்பது, கல்வியாளர்கள் (மரணித்து) சென்றுவிடுவதாகும். கல்வியை நீங்கள் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், உங்களில் ஒருவருக்கு எப்போது அதனுடைய தேவை ஏற்படும் அல்லது தன்னிடம் இருக்கும் கல்வியின் தேவை (பிறருக்கு) எப்போது ஏற்படும் என்பதை அவர் அறியமாட்டார்.

அல்லாஹ்வின் வேதத்தைத் தங்கள் முதுகுகளுக்குப் பின்னால் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, உங்களை அல்லாஹ்வின் வேதத்தின் பக்கம் அழைப்பதாகக் கூறிக்கொள்ளும் சில கூட்டத்தினரை நீங்கள் நிச்சயமாகக் காண்பீர்கள். எனவே, நீங்கள் கல்வியை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள். மேலும், (மார்க்கத்தில்) புதிதாக உருவாக்குவதையும் (பித்அத்), (பேச்சிலும் செயலிலும்) வரம்பு மீறுவதையும் (தனத்துஃ), (தேவையற்ற விஷயங்களில்) மிக ஆழமாகச் செல்வதையும் (தஅம்முக்) நீங்கள் எச்சரிக்கையாக இருந்து தவிர்த்துக் கொள்ளுங்கள். மேலும், (நபித்தோழர்கள் மற்றும் முன்னோர்களின்) பழமையான (அடிப்படை) வழிமுறையையே நீங்கள் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்."

சுலைமான் பின் யஸார் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

சபீக் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு மனிதர் மதீனாவுக்கு வந்தார். அவர் குர்ஆனின் 'முத்தஷாபிஹ்' (தெளிவற்ற அல்லது பல பொருள் தரக்கூடிய) வசனங்களைப் பற்றிக் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினார். (இதையறிந்த) உமர் (ரலி) அவர்கள், அவருக்காகப் பேரீச்ச மட்டைகளைத் தயார் செய்து வைத்துவிட்டு, அவரை (அழைத்து வர) ஆள் அனுப்பினார்கள்.

(அவர் வந்ததும்) உமர் (ரலி) அவர்கள், "நீ யார்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "நான் அல்லாஹ்வின் அடியான் சபீக்" என்று பதிலளித்தார்.

உடனே உமர் (ரலி) அவர்கள் அந்தப் பேரீச்ச மட்டைகளில் ஒன்றை எடுத்து அவரை அடித்துவிட்டு, "நான் அல்லாஹ்வின் அடியான் உமர்" என்று கூறினார்கள். அவரது தலையிலிருந்து இரத்தம் வடியும் வரை அவரைத் தொடர்ந்து அடித்தார்கள்.

அப்போது அந்த மனிதர், "அமீருல் முஃமினீன் (இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே)! உங்களுக்கு இதுவே போதும் (நிறுத்திக் கொள்ளுங்கள்). என் தலையில் நான் உணர்ந்து கொண்டிருந்த (குழப்பமான எண்ணங்கள்) அனைத்தும் இப்போது நீங்கிவிட்டன" என்று கூறினார்.

ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "{ஹுவல்லதீ அன்ஸல அலைக்கல் கிதாப மின்ஹு ஆயாதுன் முஹ்கமாதுன் ஹுன்ன உம்முல் கிதாபி வஉகறு முதஷாபிஹாத்}" [(நபியே!) அவன்தான் உம்மீது இவ்வேதத்தை இறக்கியருளினான். இதில் உறுதியான, தெளிவான வசனங்களும் உள்ளன, அவைதான் இவ்வேதத்தின் அடிப்படையாகும்; மற்றவை (பல்வேறு கருத்துக்களுக்கு இடமளிக்கக்கூடிய) தெளிவற்றவைகளாகும்] [ஆல் இம்ரான் 3:7] என்று ஓதினார்கள்.

பின்னர், "அதில் உள்ள தெளிவற்ற (முதஷாபிஹான) வசனங்களை (குழப்பத்தை விளைவிப்பதற்காக) யார் பின்பற்றுகிறார்களோ அவர்களை நீங்கள் கண்டால், அவர்களிடம் நீங்கள் எச்சரிக்கையாக இருங்கள் (அவர்களைத் தவிர்த்துக் கொள்ளுங்கள்)" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரலி) அவர்களிடம் ஒரு விஷயத்தைக் குறித்துக் கேட்கப்பட்டபோது, "அல்லாஹ் உங்களுக்கு ஹராமாக்கிய (தடைசெய்த) ஒன்றை நான் உங்களுக்கு ஹலாலாக்குவதையோ (அனுமதிக்கப்பட்டதாக்குவதையோ), அல்லது அல்லாஹ் உங்களுக்கு ஹலாலாக்கிய (அனுமதித்த) ஒன்றை நான் உங்களுக்கு ஹராமாக்குவதையோ நிச்சயமாக நான் வெறுக்கிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஹுமைத் பின் அப்துர்ரஹ்மான் அவர்கள் கூறியதாவது:

"எனக்குத் தெரியாத ஒரு விஷயத்தில் (பதில் கூற) நான் சிரமப்படுவதை விட, (பதிலளிக்க முடியாத) எனது இயலாமையைக் கூறி அவரைத் திருப்பி அனுப்புவதே எனக்கு மிகவும் விருப்பமானதாகும்."

அப்துல்லாஹ் (இப்னு உமர்) அவர்களின் விடுவிக்கப்பட்ட அடிமையான நாஃபிஉ (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

'சபீக் அல்-இராக்கீ' என்பவர் முஸ்லிம் படைகளிடம் சென்று திருக்குர்ஆனில் உள்ள சில (தெளிவற்ற/குழப்பத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய) விஷயங்கள் குறித்துக் கேட்டுக்கொண்டே எகிப்து வந்து சேர்ந்தார். அப்போது (எகிப்தின் ஆளுநராக இருந்த) அம்ர் இப்னுல் ஆஸ் (ரலி) அவர்கள், அவரை (கலீஃபா) உமர் இப்னுல் கத்தாப் (ரலி) அவர்களிடம் அனுப்பி வைத்தார்கள்.

தூதர் அதற்கான கடிதத்துடன் உமர் (ரலி) அவர்களிடம் வந்தபோது, அதனைப் படித்துவிட்டு, "அந்த மனிதர் எங்கே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு தூதர், "பயணத் தங்கமிடத்தில் இருக்கிறார்" என்றார். உமர் (ரலி) அவர்கள், "அவர் தப்பித்துச் செல்லாமல் பார்த்துக் கொள்; இல்லையென்றால், என்னிடமிருந்து நீ கடுமையான தண்டனையை அனுபவிக்க நேரிடும்" என்றார்கள்.

பின்னர் அவர் உமர் (ரலி) அவர்களிடம் கொண்டு வரப்பட்டார். உமர் (ரலி) அவர்கள் (அவரைப் பார்த்து), "மார்க்கத்தில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட (குழப்பமான) விஷயங்களைப் பற்றி நீ கேட்கிறாயா?" என்று கூறினார்கள். பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் ஈச்சமரத்தின் பச்சையான மட்டைகளைக் கொண்டு வரச் செய்து, அவரது முதுகில் காயங்கள் ஏற்படும் அளவிற்கு (அவரைத் தண்டிக்கும் விதமாக) அடித்தார்கள்.

பின்னர் அவர் குணமடையும் வரை அவரை விட்டுவிட்டார்கள். அவர் குணமடைந்ததும் மீண்டும் (அதே போன்று) அவரைத் தண்டித்தார்கள். அவர் மீண்டும் குணமடையும் வரை அவரை விட்டுவிட்டார்கள். பிறகு மீண்டும் அவரைத் தண்டிப்பதற்காக அழைத்தார்கள். அப்போது சபீக், "நீங்கள் என்னைக் கொல்ல நாடினால், என்னை அழகிய முறையில் கொன்றுவிடுங்கள். நீங்கள் எனக்கு சிகிச்சையளிக்க (எனது சிந்தனையைச் சீர்செய்ய) நாடியிருந்தால், அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் (எனது தவறான எண்ணங்களிலிருந்து) முழுமையாக குணமடைந்துவிட்டேன்" என்று கூறினார்.

அதன்பின், உமர் (ரலி) அவர்கள் அவரை அவரது ஊருக்குத் திரும்ப அனுமதித்தார்கள். மேலும், (பஸராவின் ஆளுநராக இருந்த) அபூ மூஸா அல்-அஷ்அரீ (ரலி) அவர்களுக்கு, "முஸ்லிம்களில் எவரும் அவருடன் அமரக் கூடாது (சமூகப் புறக்கணிப்பு செய்ய வேண்டும்)" என்று கடிதம் எழுதினார்கள். இந்தத் தடை அந்த மனிதருக்கு மிகவும் கடினமானதாக மாறியது. எனவே, அபூ மூஸா (ரலி) அவர்கள், உமர் (ரலி) அவர்களுக்கு "அவரது தவ்பா (மனமாற்றம்) உண்மையானதாகவும் அழகியதாகவும் இருக்கிறது" என்று கடிதம் எழுதினார்கள். அதற்கு உமர் (ரலி) அவர்கள், "மக்கள் அவருடன் அமர அனுமதி அளியுங்கள்" என்று பதில் கடிதம் எழுதினார்கள்.

ஒரு மனிதர் உபை பின் கஅப் (ரலி) அவர்களிடம் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) கேட்டு, "அபுல் முன்திரே! இன்ன இன்ன விஷயங்களைப் பற்றி நீங்கள் என்ன கூறுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள், "என் அருமை மகனே! நீ என்னிடம் கேட்ட அந்த விஷயம் (உண்மையிலேயே) நடந்துவிட்டதா?" என்று கேட்டார்கள். அவர், "இல்லை" என்றார். அதற்கு அவர்கள், "அப்படியென்றால், அது நிகழும் வரை எனக்கு அவகாசம் கொடு. (அது நிகழ்ந்தால்) நாங்கள் உனக்குத் தீர்ப்பளிப்பதற்காக எங்களை நாமே சிரமப்படுத்திக் கொள்வோம்" என்று கூறினார்கள்.

மஸ்ரூக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
நான் உபை பின் கஅப் (ரலி) அவர்களுடன் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது ஒரு இளைஞர், "என் சிறிய தந்தையே! இன்ன இன்ன (கற்பனையான) விஷயங்களைப் பற்றி நீங்கள் என்ன கூறுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அதற்கு உபை (ரலி) அவர்கள், "என் சகோதரனின் மகனே! இது (நீ கேட்கும் இந்த நிகழ்வு) நடந்துவிட்டதா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் "இல்லை" என்றார். அதற்கு அவர்கள், "அப்படியென்றால் அது நடக்கும் வரை எங்களை (பதிலளிப்பதிலிருந்து) விட்டுவிடு!" என்று கூறினார்கள்.

அஃமஷ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
இப்ராஹீம் (நகை - ரஹ்) அவர்களிடம் ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டால், (அவர் மிகச் சுருக்கமாகவும்) கேட்கப்பட்ட கேள்விக்கான (நேரடியான) பதிலை மட்டுமே அளிப்பார்.

முஹம்மத் பின் சீரீன் (ரஹ்) அவர்கள், (திருமணம், விவாகரத்து போன்ற) மர்மஸ்தானம் தொடர்பான விவகாரங்களில் கருத்து வேறுபாடுகள் உள்ள எந்தவொரு விஷயத்திலும் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) வழங்க மாட்டார்கள்.

அஸ்-ஸல்த் பின் ராஷித் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
நான் தாவூஸ் (ரஹ்) அவர்களிடம் ஒரு (மார்க்க) விவகாரம் குறித்துக் கேட்டேன். அதற்கு அவர் என்னிடம், "இது (உண்மையிலேயே) நிகழ்ந்துவிட்டதா?" என்று கேட்டார். நான் "ஆம்" என்றேன். அவர், "அல்லாஹ்வின் மீதா (சத்தியமாக இது நிகழ்ந்ததா)?" என்று கேட்டார். நான் "அல்லாஹ்வின் மீதா (சத்தியமாக நிகழ்ந்ததுதான்)" என்றேன்.

பிறகு அவர் கூறினார்: "நிச்சயமாக எமது தோழர்கள் முஆத் பின் ஜபல் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாக எங்களுக்கு அறிவித்தனர்: 'மக்களே! சோதனை (அல்லது ஒரு பிரச்சினை) இறங்குவதற்கு (நிகழ்வதற்கு) முன்பாகவே அதற்காக நீங்கள் அவசரப்படாதீர்கள். (ஏனெனில் அவ்வாறு முன்கூட்டியே கற்பனை செய்து விவாதிப்பது) உங்களை இங்கும் அங்கும் அலைக்கழித்துவிடும். சோதனை இறங்குவதற்கு முன்பாக நீங்கள் அவசரப்படாமல் இருந்தால், (அச்சோதனை நிகழும்போது) தன்னிடம் கேள்வி கேட்கப்பட்டால் சரியான பதிலளிக்கக்கூடிய ஒருவராவது முஸ்லிம்களிடையே எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டே இருப்பார். மேலும் அவர் பேசினால், அவருக்கு (அல்லாஹ்வின்) நேர்வழி அருளப்படும்'."

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம், (முந்தைய ரமலானின் விடுபட்ட நோன்புகளை நோற்பதற்கு முன்பாகவே) இரண்டு ரமலான்களை அடைந்த ஒரு மனிதரைப் பற்றிக் கேட்கப்பட்டது. அதற்கு அவர்கள், "இது (உண்மையிலேயே) நிகழ்ந்துவிட்டதா அல்லது இல்லையா?" என்று கேட்டார்கள். (கேள்வி கேட்டவர்) "இன்னும் நிகழவில்லை" என்றார். அதற்கு இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள், "அச்சோதனை (நிகழ்வாக) இறங்கும் வரை அதை(ப் பற்றிக் கேட்பதை) விட்டுவிடுங்கள்" என்றார்கள்.

பின்னர் (உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது போல் காட்டுவதற்காக) ஒரு மனிதரை இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம் (கேட்குமாறு) ஏற்பாடு செய்தனர். அவர் (சென்று), "(அச்சம்பவம் ஒருவருக்கு) நிகழ்ந்துவிட்டது" என்று கூறினார். அப்போது இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள், "அவர் அந்த இரண்டில் முதலாவது (ரமலானுக்காக) முப்பது ஏழைகளுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்; (அதாவது விடுபட்ட) ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஒரு ஏழை வீதம் (உணவளிக்க வேண்டும்)" என்று பதிலளித்தார்கள்.

உபைத் பின் ஜுரைஜ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

நான் மக்காவில் ஒரு நாள் (அப்துல்லாஹ்) இப்னு உமர் (ரலி) அவர்களுடனும், மற்றொரு நாள் (அப்துல்லாஹ்) இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களுடனும் அமர்ந்திருப்பது வழக்கம். இப்னு உமர் (ரலி) அவர்களிடம் (மார்க்க விஷயங்கள் குறித்து) கேள்விகள் கேட்கப்படும்போது, அவர்கள் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) வழங்குவதை விட, 'எனக்கு (இது குறித்து) அறிவில்லை' என்று கூறுவதே அதிகமாக இருந்தது.

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத் - ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"(மார்க்கக்) கல்வியைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், உங்களில் ஒருவரிடம் எப்போது (மக்களால் கல்விக்காகத்) தேடி வரப்படும் என்பதை அவர் அறியமாட்டார்."

உபைதுல்லாஹ் பின் அபீ ஜஅஃபர் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"உங்களில் மார்க்கத் தீர்ப்புகள் (ஃபத்வா) வழங்குவதில் அதிகத் துணிச்சல் காட்டுபவரே, (மறுமையில்) நரக நெருப்பின் மீதும் அதிகத் துணிச்சல் கொண்டவராவார் (அதாவது, தகுதியின்றியோ அல்லது போதிய ஆய்வின்றியோ தீர்ப்பு வழங்குவது அவரை நரகிற்கு இட்டுச் செல்லும்)."

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"எவரேனும் அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் இல்லாத மற்றும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சுன்னாவில் (நடைமுறையில்) இல்லாத ஒரு புதிய கருத்தை (மார்க்கத்தில்) உருவாக்கினால், அவர் (மறுமையில்) அல்லாஹ்வைச் சந்திக்கும்போது, தான் எத்தகைய (தண்டனைக்குரிய) நிலையில் இருப்பார் என்பதை அறியமாட்டார்."

அபூஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"எவருக்கேனும் (ஆதாரப்பூர்வமான) உறுதிப்பாடின்றி மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) வழங்கப்பட்டால், (அவர் அதைச் செயல்படுத்துவதால் ஏற்படும்) பாவம் அவருக்கு அந்த மார்க்கத் தீர்ப்பை வழங்கியவரையே சாரும்."

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

"எவரேனும் (உண்மை நிலை) மறைக்கப்பட்ட நிலையில் (அறிவின்றி) ஒரு மார்க்கத் தீர்ப்பை (ஃபத்வாவை) வழங்கினால், அதன் பாவம் (தீர்ப்பு வழங்கிய) அவரையே சாரும்."

மைமூன் பின் மிஹ்ரான் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களிடம் (வழக்காடும்) எதிர்த்தரப்பினர் வந்தால், அவர்கள் அல்லாஹ்வின் வேதத்தைப் பார்ப்பார்கள். அவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளிக்கக்கூடிய (சட்டத்தை) அதில் கண்டால், அதனைக் கொண்டு தீர்ப்பளிப்பார்கள்.

அது அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் இல்லாமலிருந்து, அந்த விவகாரம் தொடர்பாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சுன்னத் (நடைமுறை) ஏதேனும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால், அதனைக் கொண்டு தீர்ப்பளிப்பார்கள்.

(சுன்னத்திலும்) அவர்களுக்குத் (தீர்வு) கிடைக்கவில்லையெனில், வெளியே சென்று முஸ்லிம்களிடம், "என்னிடம் இன்னின்ன (வழக்குகள்) வந்துள்ளன. இது குறித்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஏதேனும் தீர்ப்பளித்திருப்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்பார்கள். சிலசமயம் ஒரு குழுவினர் அவர்களிடம் ஒன்றுகூடி, அது குறித்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வழங்கிய தீர்ப்பை அவர்கள் (அனைவரும்) நினைவுபடுத்துவார்கள்.

அப்போது அபூபக்கர் (ரலி) அவர்கள், "நமது நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் (நடைமுறைகளைப்) பாதுகாப்பவர்களை நமக்கிடையே ஆக்கிய அல்லாஹ்வுக்கே அனைத்துப் புகழும் (அல்ஹம்துலில்லாஹ்)" என்று கூறுவார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து எந்தவொரு சுன்னத்தையும் அதற்காகக் கண்டறிய முடியாமல் போனால், மக்களின் தலைவர்களையும் சிறந்தவர்களையும் ஒன்றுகூட்டி, அவர்களிடம் ஆலோசனை செய்வார்கள். ஒரு விவகாரத்தில் அவர்களின் கருத்து (ஒருமித்த கருத்தாக) அமைந்துவிட்டால், அதனைக் கொண்டு தீர்ப்பளிப்பார்கள்.

அபூ சுஹைல் அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

என் மனைவி மஸ்ஜிதுல் ஹராமில் மூன்று நாட்கள் இஃதிகாஃப் இருக்க வேண்டியிருந்தது (நேர்ச்சை செய்திருந்தாள்). ஆகவே, இது குறித்து நான் உமர் பின் அப்துல் அஸீஸ் அவர்களிடம் கேட்டேன். அப்போது அவர்களிடம் இப்னு ஷிஹாப் (அல்-ஸுஹ்ரி) அவர்களும் இருந்தார்கள். "(இஃதிகாஃப் இருக்கும்போது) அவள் நோன்பு நோற்பதும் அவசியமா?" என்று நான் கேட்டேன். அதற்கு இப்னு ஷிஹாப் அவர்கள், "நோன்பு இல்லாமல் இஃதிகாஃப் (செல்லுபடியாகாது) இல்லை" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது உமர் பின் அப்துல் அஸீஸ் அவர்கள் அவரிடம், "(இந்தச் சட்டம்) நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து (ஆதாரப்பூர்வமாக) அறிவிக்கப்பட்டதா?" என்று கேட்டார்கள். அவர், "இல்லை" என்றார். "அப்படியானால் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களிடமிருந்தா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் "இல்லை" என்றார். "உமர் (ரலி) அவர்களிடமிருந்தா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் "இல்லை" என்றார். "உஸ்மான் (ரலி) அவர்களிடமிருந்தா?" என்று கேட்டார்கள். அவர் "இல்லை" என்றார். அப்போது உமர் (பின் அப்துல் அஸீஸ்) அவர்கள், "அவள் மீது நோன்பு (கட்டாயம்) அவசியம் என நான் கருதவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் நான் வெளியே வந்தபோது, தாவூஸ் மற்றும் அதாஉ பின் அபீரபாஹ் ஆகியோரைச் சந்தித்து, அவர்கள் இருவரிடமும் இதைக் கேட்டேன். அதற்கு தாவூஸ் அவர்கள், "அவளாகவே தன் மீது நோன்பைக் கடமையாக்கிக் கொண்டால் (நேர்ச்சை செய்தால்) தவிர, அவள் நோன்பு நோற்பது அவசியமில்லை என்பதே இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களின் கருத்தாக இருந்தது" என்று கூறினார்கள். அதாஉ அவர்களும், "இதுவே எனது கருத்தும் ஆகும்" என்று கூறினார்கள்.

அபூநள்ரா (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அபூசலமா (ரஹ்) அவர்கள் பஸ்ராவுக்கு வந்தபோது, நானும் ஹஸன் (அல்-பஸரீ) அவர்களும் அவரிடம் சென்றோம். அப்போது அவர் ஹஸனிடம், "நீங்கள் தான் ஹஸனா? பஸ்ராவில் உங்களைத் தவிர வேறு யாரையும் சந்திப்பதை நான் அதிகம் விரும்பியதில்லை. ஏனெனில், நீங்கள் உங்களுடைய சொந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) வழங்குவதாக எனக்குச் செய்தி எட்டியது. எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சுன்னாவாகவோ அல்லது அருளப்பட்ட வேதமாகவோ (குர்ஆனாகவோ) இருந்தாலே தவிர, உங்களுடைய சொந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில் மார்க்கத் தீர்ப்பு வழங்காதீர்கள்" என்று கூறினார்.

இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் தவாஃபின் போது (ஜாபிர் பின் ஸைத் ஆகிய) அவரைச் சந்தித்துக் கூறினார்கள்: "அபூ ஷஅஸாவே! நிச்சயமாக நீங்கள் பஸராவின் மார்க்க அறிஞர்களில் (ஃபுகஹாக்களில்) ஒருவராக இருக்கிறீர்கள். எனவே, பேசும் (தெளிவான) குர்ஆன் அல்லது நடைமுறையிலுள்ள (நிலைநாட்டப்பட்ட) சுன்னாவின் அடிப்படையிலன்றி நீங்கள் மார்க்கத் தீர்ப்பு (ஃபத்வா) வழங்க வேண்டாம். ஏனெனில், நீங்கள் இதற்கு மாற்றமாகச் செயல்பட்டால், நீங்களும் அழிந்து விடுவீர்கள், (உங்களைப் பின்பற்றுபவர்களையும்) அழித்து விடுவீர்கள்."

அப்துல்லாஹ் பின் மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

நாங்கள் (தீர்ப்பு வழங்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாத அல்லது அதற்கான தகுதியற்ற) ஒரு காலத்தில் இருந்தோம். ஆனால், நீங்கள் பார்க்கிறபடி (அதிகமாகத் தீர்ப்பளிக்க வேண்டிய) இக்காலத்தை நாங்கள் அடையும்படி அல்லாஹ் விதித்துள்ளான். இன்றைய தினத்திற்குப் பிறகு உங்களில் ஒருவரிடம் ஏதேனும் ஒரு தீர்ப்பு (வழங்கும் சூழல்) ஏற்பட்டால், அவர் அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் (குர்ஆனில்) உள்ளதைக் கொண்டு தீர்ப்பளிக்கட்டும்.

அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் (நேரடியாகத் தீர்வு) இல்லாத ஒரு விஷயம் அவரிடம் வந்தால், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைக் கொண்டு தீர்ப்பளித்தார்களோ அதைக் கொண்டு அவர் தீர்ப்பளிக்கட்டும். அல்லாஹ்வின் வேதத்திலும் இல்லாத, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் தீர்ப்பளிக்காத ஒரு விஷயம் அவரிடம் வந்தால், (முன்னோர்களான) சான்றோர்கள் (ஸாலிஹீன்கள்) எதைக் கொண்டு தீர்ப்பளித்தார்களோ அதைக் கொண்டு அவர் தீர்ப்பளிக்கட்டும்.

(அதை விடுத்து) 'நான் (தவறு செய்துவிடுவேனோ என்று) அஞ்சுகிறேன்' என்றோ, 'நான் (இப்படித்தான்) கருதுகிறேன்' என்றோ (ஆதாரமின்றிச்) சொல்ல வேண்டாம். ஏனெனில், ஹராம் (விலக்கப்பட்டது) தெளிவானது; ஹலால் (அனுமதிக்கப்பட்டது) தெளிவானது. அவற்றுக்கு இடையே சந்தேகத்திற்குரிய சில விஷயங்கள் உள்ளன. எனவே, உனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துவதை விட்டுவிட்டு, சந்தேகம் தராதவற்றின் பக்கம் (சென்று அதைக் கடைப்பிடிப்பாயாக).

உபைதுல்லாஹ் பின் அபீ யஸீத் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்களிடம் ஏதேனும் ஒரு (மார்க்கச் சட்டம்) குறித்து கேட்கப்பட்டால், அதற்கான தீர்வு திருக்குர்ஆனில் இருந்தால் அதைக் கூறுவார்கள். திருக்குர்ஆனில் இல்லாவிட்டால், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (கூறிய) வழிகாட்டுதல் இருந்தால் அதைக் கூறுவார்கள். அதிலும் இல்லாவிட்டால், அபூபக்ர் (ரலி), உமர் (ரலி) ஆகியோர் (கூறியதிலிருந்து) பதிலளிப்பார்கள். அதிலும் இல்லாவிட்டால், தமது சுய ஆய்வின் (இஜ்திஹாத்) அடிப்படையில் தீர்ப்பளிப்பார்கள்.

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் (நீதிபதி) ஷுரைஹ் என்பவருக்கு எழுதியதாவது:

"அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் (குர்ஆனில்) உள்ள ஒரு விஷயம் உம்மிடம் (தீர்ப்புக்காக) வந்தால், அதனடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்குவீராக! மனிதர்கள் (கூறும் மாற்றுக்கருத்துகள்) உம்மை அதிலிருந்து திருப்பிவிட வேண்டாம். அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் இல்லாத ஒரு விஷயம் உம்மிடம் வந்தால், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சுன்னாவைப் (நடைமுறையைப்) பார்த்து அதனடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்குவீராக! ஒருவேளை, அல்லாஹ்வின் வேதத்திலும் இல்லாத, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சுன்னாவிலும் இல்லாத ஒரு விஷயம் உம்மிடம் வந்தால், மக்கள் (அறிஞர்கள்) ஏகோபித்து முடிவெடுத்துள்ளதைப் (இஜ்மாஃ) பார்த்து அதைப் பின்பற்றுவீராக!

ஆனால், அல்லாஹ்வின் வேதத்திலும் இல்லாத, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சுன்னாவிலும் இல்லாத, உமக்கு முன் எவரும் (அறிஞர்கள்) அது குறித்துப் பேசாத ஒரு விஷயம் உம்மிடம் வந்தால், இரண்டு வழிகளில் நீர் விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வீராக: நீர் விரும்பினால், உமது சொந்தக் கருத்தின் அடிப்படையில் ஆய்வு செய்து (இஜ்திஹாத் செய்து) ஒரு முடிவுக்கு வந்து அதன்படி செயல்படலாம்; அல்லது நீர் விரும்பினால், (தீர்ப்பு வழங்காமல்) பின்வாங்கலாம் (தாமதப்படுத்தலாம்). அவ்வாறு பின்வாங்குவதே உமக்குச் சிறந்தது என்றே நான் கருதுகிறேன்."