நபிகள் நாயகம் ((ஸல்)) அவர்களின் மனைவியான ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குச் செல்ல நாடினால், தமது மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அதில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தம்முடன் பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். (ஒருமுறை) ஒரு போரின்போது, அவ்வாறு எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். அதில் என் பெயர் வந்ததால், நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களுடன் பயணத்திற்குப் புறப்பட்டேன். இது (பெண்கள் திரையிட வேண்டும் என்ற) ஹிஜாப் சட்டம் அருளப்பட்ட பிறகு நடந்ததாகும். நான் எனது ஒட்டகச் சிவிகைக்குள் (ஹவ்தஜ்) அமரவைக்கப்பட்டே பயணத்தைத் தொடர்ந்தேன்; (பயணத்தின்போது) அதனுள்ளேயே நான் இறக்கி வைக்கப்பட்டேன்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் அந்தப் போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கினோம். (அப்போது) ஓர் இரவில் அங்கிருந்து புறப்படும்படி அவர்கள் அறிவிப்புச் செய்தார்கள். புறப்படுவதற்கான அறிவிப்புச் செய்யப்பட்டதும், நான் எழுந்து நடந்து சென்று படையினரைத் தாண்டிச் (இயற்கைத் தேவையை நிறைவு செய்யச்) சென்றேன். எனது தேவையை முடித்துவிட்டுப் பயண முகாமை நோக்கித் திரும்பியபோது, என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டு) 'ழஃபார்' ஊர் மணிகளால் ஆன எனது மாலையைக் காணவில்லை; அது அறுந்து விழுந்துவிட்டது. எனவே, நான் திரும்பிச் சென்று எனது மாலையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்; அதனைத் தேடும் பணி என்னைத் தாமதப்படுத்திவிட்டது.
அப்போது, என்னைத் தூக்கிச் செல்லும் குழுவினர் வந்து, நான் அதில்தான் இருக்கிறேன் என்று எண்ணி, நான் சவாரி செய்த ஒட்டகத்தின் மீது எனது சிவிகையைத் தூக்கி வைத்துக் கட்டிவிட்டார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாக இருந்தனர்; சதைப் பிடிப்பால் அவர்கள் கனத்திருக்கவில்லை. சிறிதளவு உணவையே அவர்கள் சாப்பிட்டு வந்தனர். எனவே, சிவிகையைத் தூக்கி ஒட்டகத்தின் மீது கட்டியபோது அதன் எடை (குறைவாக இருந்ததை) அவர்கள் உணரவில்லை. மேலும், நான் மிகவும் இளவயதுடைய சிறுமியாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி, நடந்து சென்றுவிட்டார்கள்.
படையினர் சென்ற பிறகு எனது மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு நான் வந்தபோது அங்கே அழைப்பவருமில்லை, பதிலளிப்பவருமில்லை. எனவே, நான் முன்பு தங்கியிருந்த இடத்திற்கே (திரும்பிச் செல்ல) நாடினேன். என்னைக் காணாமல் அவர்கள் என்னைத் தேடித் திரும்பி வருவார்கள் என்று நான் எண்ணினேன். எனது இடத்தில் நான் அமர்ந்திருந்தபோது, எனக்கு உறக்கம் மிகைக்கவே நான் தூங்கிவிட்டேன்.
ஸஃப்வான் பின் அல்-முஅத்தல் அஸ்-ஸுலமீ (பின்னர்) அத்தக்வானீ (ரழி) அவர்கள் படைக்குப் பின்னால் தங்கியிருந்து (ஓய்வெடுத்துவிட்டு), பின்னிரவில் புறப்பட்டு நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு அதிகாலையில் வந்தார்கள். அங்கு ஒருவர் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் உருவத்தைக் கண்டு என்னருகில் வந்தார்கள். என்னைப் பார்த்தவுடனேயே நான் யார் என்பதை அவர்கள் அறிந்துகொண்டார்கள்; ஏனெனில், ஹிஜாப் சட்டம் அருளப்படுவதற்கு முன்பு அவர்கள் என்னைப் பார்த்திருக்கிறார்கள். என்னை அடையாளம் கண்டதும், அவர் இஸ்திர்ஜாஃ செய்ததைக் கேட்டு (அதாவது 'இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்' என்று கூறியதைக் கேட்டு) நான் விழித்துக்கொண்டேன். உடனே எனது மேலாடையால் (ஜில்பாப்) என் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை; அவரது 'இஸ்திர்ஜாஃ' என்ற வார்த்தையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அவரிடமிருந்து கேட்கவில்லை. அவர் தனது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன்னங்கால்களை மிதித்துக் கொண்டார். நான் அதில் ஏறிக்கொண்டேன். அவர் ஒட்டகத்தை இழுத்துக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகலில் வெயில் கடுமையாக இருந்த நேரத்தில், படையினர் ஓர் இடத்தில் தங்கியிருந்தபோது நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.
என் விஷயத்தில் (அபாண்டமாகப் பழிசுமத்தி) நாசமானவர்கள் நாசமாகிவிட்டார்கள். இதில் பெரும் பங்கை ஏற்றுக்கொண்டவன் அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் சலூல் ஆவான். பிறகு நாங்கள் மதீனா வந்தடைந்தோம். நான் மதீனா வந்ததும் ஒரு மாதம் காலம் நோயுற்றேன். மக்கள் அந்தப் பழிசுமத்தியவர்களின் பேச்சில் மூழ்கியிருந்தனர்; ஆனால், நான் அதைப் பற்றி எதையும் அறிந்திருக்கவில்லை. நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடம் வழக்கமாகக் காணும் அந்தப் பரிவை என்னால் காணமுடியவில்லை என்பது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் உள்ளே வந்து சலாம் கூறிவிட்டு, "உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது?" என்று மட்டுமே கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை அளித்தது; ஆனால், எனக்கு ஏற்பட்ட இந்தத் தீமையை நான் உணர்ந்திருக்கவில்லை.
நான் நோயிலிருந்து குணமடைந்த பிறகு ஒருநாள் வெளியில் சென்றேன். என்னுடன் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் 'மனாஸிஉ' என்ற இடத்தை நோக்கி வந்தார்கள். அது நாங்கள் இயற்கை உபாதை கழிக்கும் இடமாகும். நாங்கள் இரவிலிருந்து இரவு வரை (இரவு நேரங்களில்) மட்டுமே வெளியே செல்வோம். இது எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகே கழிப்பறைகள் அமைக்கப்படுவதற்கு முந்தைய நிலையாகும். இயற்கை உபாதை கழிப்பதில் எங்கள் வழக்கம் முந்தைய அரபிகளின் வழக்கப்படியே (திறந்தவெளியாக) இருந்தது. வீடுகளின் அருகே கழிப்பறைகளை அமைப்பது எங்களுக்குச் சிரமமாக இருந்தது. நானும், அபூ ருஹ்ம் பின் முத்தலிப் பின் அப்தி மனாஃப் என்பவரின் மகளான உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் சென்றோம். (அவருடைய தாய், அபூபக்கர் சித்தீக் (ரழி) அவர்களின் தாயாரின் சகோதரி ஆவார். அவருடைய மகன் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா). நானும் அவரும் எங்கள் தேவையை முடித்துவிட்டு வீட்டை நோக்கித் திரும்பியபோது, உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்கள் தமது ஆடையில் தடுக்கி விழுந்தார். உடனே அவர், "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "நீர் கூறிய வார்த்தை மிகவும் கெட்டது! பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒருவரை நீர் ஏசுகிறீரா?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "அன்பானவளே! அவர் என்ன கூறினார் என்பதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா?" என்றார். "அவர் என்ன கூறினார்?" என்று நான் கேட்டேன். பழிசுமத்தியவர்கள் கூறியதை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். இதனால் எனது நோய் மேலும் அதிகரித்தது.
நான் எனது வீட்டிற்குத் திரும்பியபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, "உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது?" என்று கேட்டார்கள். நான் அவர்களிடம், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி அளிக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டேன். அந்தச் செய்தியை என் பெற்றோரிடமிருந்து உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளவே நான் அவ்வாறு விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று என் தாயாரிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "என் அருமை மகளே! இதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாதே! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, தம்மை நேசிக்கும் கணவனைப் பெற்றிருக்கும் அழகிய பெண்ணுக்குச் சக்களத்தியர் இருந்தால், அவர்கள் அவளைப் பற்றிப் பலவாறாகக் குறைகூறவே செய்வார்கள்" என்றார். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! மக்கள் இவ்வாறா பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று (ஆச்சரியத்துடன்) கேட்டேன். அந்த இரவு முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; விடியும் வரை என் கண்ணீர் நிற்கவில்லை, நான் சிறிதும் உறங்கவில்லை. மறுநாள் காலையிலும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்.
வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவது தாமதமானபோது, தம் மனைவியைப் பிரிவது குறித்து ஆலோசனை செய்வதற்காக அலி பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களையும் உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் அழைத்தார்கள். உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதரின் குடும்பத்தாரின் தூய்மையைப் பற்றித் தாம் அறிந்திருந்ததையும், அவர்கள் மீது தமக்குள்ள அன்பையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தார்; அவர்களைப் பற்றி நாங்கள் நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் அறியமாட்டோம்" என்று கூறினார். அலி பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், "(அல்லாஹ்வின் தூதரே!) அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை; அவரைத் தவிர வேறு பல பெண்களும் உள்ளனர். நீங்கள் வேலைக்காரியிடம் கேளுங்கள்; அவள் உங்களுக்கு உண்மையைக் கூறுவாள்" என்றார். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் (எனது பணிப்பெண்) பரீராவை அழைத்து, "பரீராவே! ஆயிஷாவிடம் உனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும் விதமாக ஏதேனும் ஒன்றை நீ பார்த்திருக்கிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்குப் பரீரா, "உங்களைச் சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீதாணையாக! நான் அவரிடம் குறைசொல்லும் படியான எந்தவொரு செயலையும் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. அவர் மிகவும் இளவயதுடைய சிறுமி என்பதால், தனது குடும்பத்தாரின் மாவு பிசைந்து வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது அதை அப்படியே விட்டுவிட்டுத் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது வளர்ப்புப் பிராணி (ஆடு) வந்து அதனைச் சாப்பிட்டுவிடும்; (இதைத் தவிர வேறு எந்தக் குறையும் அவரிடம் இல்லை)" என்று கூறினார்.
இதன்பிறகு, அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் எழுந்து நின்று அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் சலூலுக்கு எதிராகத் தம்மைக் குற்றமற்றவராகக் காட்டிக்கொள்ள (அவனைத் தண்டிக்க) ஆதரவு கேட்டார்கள். மிம்பரின் மீது நின்றபடி அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள், "முஸ்லிம்களே! என் குடும்பத்தார் விஷயத்தில் எனக்கு மனவேதனை அளித்த ஒருவனைத் தண்டித்து எனக்கு யாரேனும் உதவ முடியுமா? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் மனைவியைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியமாட்டேன். மேலும், அவர்கள் (பழிகூறப்படும்) ஒரு மனிதரைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்; அவரைப் பற்றியும் நான் நல்லதையே அறிவேன். அவர் என்னுடன் அல்லாமல் என் வீட்டிற்குள் ஒருபோதும் நுழைந்ததில்லை" என்று கூறினார்கள். உடனே ஸஅத் பின் முஆத் அல்-அன்சாரி (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்களின் சார்பாக அவரைத் தண்டித்து நான் உதவுகிறேன். அவன் அவ்ஸ் குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், அவனது கழுத்தை வெட்டி விடுகிறோம். எங்கள் சகோதரர்களான கஸ்ரஜ் குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் கட்டளையை நாங்கள் நிறைவேற்றுகிறோம்" என்றார். உடனே, கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான ஸஅத் பின் உப்பாதா (ரழி) அவர்கள் எழுந்தார். அவர் ஒரு நல்ல மனிதராகவே இருந்தார்; ஆனால், குலப் பற்று அவரைத் தூண்டிவிட்டது. அவர் ஸஅத் பின் முஆத் அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீ பொய் சொல்கிறாய்! அவனை நீ கொல்லமாட்டாய்; அவனைக் கொல்ல உன்னால் முடியாது" என்று கூறினார். உடனே ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்களின் சிறிய தந்தை மகனான உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) எழுந்து ஸஅத் பின் உப்பாதாவிடம், "நீ பொய் சொல்கிறாய்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, நாங்கள் அவனைக் கொன்றே தீருவோம்! நீ ஒரு முனாஃபிக் (நயவஞ்சகன்); முனாஃபிக்குகளுக்காகவே நீ வாதிடுகிறாய்!" என்று கூறினார். இதனால் அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் கோபமுற்று, ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொள்ள முற்பட்டனர். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் மிம்பரின் மீது நின்றபடியே அவர்களை அமைதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்கள் அமைதியாகும் வரை அவ்வாறே செய்தார்கள், பின்னர் அமைதியானார்கள்.
அன்றும் பகல் முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவில்லை, நான் சிறிதும் உறங்கவில்லை. அடுத்த இரவிலும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவில்லை, நான் சிறிதும் உறங்கவில்லை. நான் அழுவதைப் பார்த்து எனது ஈரல் பிளந்துவிடும் என்று எனது பெற்றோர் எண்ணினார்கள். அவர்கள் இருவரும் என்னருகில் அமர்ந்திருந்தபோது, அன்சாரிப் பெண்மணி ஒருவர் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார்; நான் அவருக்கு அனுமதி அளித்தேன். அவரும் என்னருகில் அமர்ந்து என்னுடன் சேர்ந்து அழுதார். நாங்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து, சலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றி அவதூறு கூறப்பட்டதிலிருந்து என் அருகில் அவர்கள் அமர்ந்ததே இல்லை. என் விஷயத்தில் எந்தவொரு வஹீயும் வராமல் ஒரு மாதம் கடந்துவிட்டிருந்தது.
அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் அமர்ந்ததும் கலிமா ஷஹாதத் கூறினார்கள். பின்னர், "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி எனக்கு இன்னின்னவாறு செய்திகள் வந்துள்ளன. நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால், அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் உன்னைக் குற்றமற்றவள் என்று விரைவில் அறிவிப்பான். நீ ஏதேனும் தவறு செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புத் தேடி, அவனிடம் மீளுவாயாக (தவ்பா செய்வாயாக)! ஏனெனில், அடியான் தனது குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு தவ்பா செய்தால், அல்லாஹ் அவனது தவ்பாவை ஏற்றுக்கொள்கிறான்" என்று கூறினார்கள்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் தம் பேச்சை முடித்ததும், ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் கூட வராத அளவுக்கு எனது கண்ணீர் முற்றிலுமாக நின்றுவிட்டது. நான் என் தந்தையிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் கூறியதற்கு எனக்குப் பதிலாக நீங்கள் பதிலளியுங்கள்" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்றார். நான் என் தாயாரிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களுக்கு எனக்குப் பதிலாக நீங்கள் பதிலளியுங்கள்" என்று கூறினேன். அவரும், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்.
அப்போது நான் கூறினேன்: "நான் இளவயதுடைய ஒரு சிறுமி; எனக்குக் குர்ஆனை அதிகமாக ஓதத் தெரியாது. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! இந்தச் செய்தியை நீங்கள் கேட்டு, அது உங்கள் உள்ளங்களில் ஆழமாகப் பதிந்து, அதனை நீங்கள் உண்மையென நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். இப்போது நான் உங்களிடம், 'நான் குற்றமற்றவள்' என்று கூறினால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பதை அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் நன்கு அறிவான் - அதை நீங்கள் நம்பமாட்டீர்கள். ஆனால், நான் ஏதேனும் ஒரு குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பதை அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் நன்கு அறிவான் - அதனை நீங்கள் நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யூசுப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யஅகூப் அலைஹிஸ்ஸலாம்) கூறியதைத் தவிர வேறு எந்த உதாரணத்தையும் நான் காணவில்லை: {ஃப ஸப்ருன் ஜமீல் வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்} [எனவே, அழகிய பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்பதே எனக்குச் சிறந்தது. நீங்கள் கூறுகின்ற இவ்விஷயத்தில் அல்லாஹ்விடமே நான் உதவி தேடுகிறேன்]."
பின்னர் நான் திரும்பி எனது படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். அந்த நேரத்தில், நான் குற்றமற்றவள் என்பதையும், அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் எனது தூய்மையை வெளிப்படுத்துவான் என்பதையும் நான் நிச்சயமாக அறிந்திருந்தேன். ஆயினும், அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, என் விஷயத்தில் குர்ஆன் வசனம் அருளப்பட்டு அது (மக்களால் என்றென்றும்) ஓதப்படும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் என்னைப் பற்றி என்றென்றும் ஓதப்படும்படியான ஒரு செய்தியைப் பேசுவதற்கு நான் தகுதியற்றவள், மிகவும் அற்பமானவள் என்றே நான் என்னைப் பற்றிக் கருதினேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் ஏதேனும் ஒரு கனவு காண்பார்கள் என்றும், அதன் மூலம் அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் எனது தூய்மையை நிரூபிப்பான் என்றுமே நான் எதிர்பார்த்தேன்.
அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் தாங்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து நகரவில்லை; வீட்டிலிருந்த எவரும் வெளியே செல்லவுமில்லை. அதற்குள் அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் தனது நபிக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளினான். வஹீ இறங்கும்போது அவர்களுக்கு ஏற்படும் கடுமையான நிலை அப்போதும் ஏற்பட்டது. குளிர்காலத்தில்கூட, அவர்கள் மீது அருளப்பட்ட அந்தச் செய்தியின் பளுவினால் முத்து முத்தாக வியர்வை சிந்தியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களை விட்டும் அந்த நிலை நீங்கியதும், அவர்கள் சிரித்தபடி முதன்முதலாகப் பேசிய வார்த்தை: "நற்செய்தி பெறுவாயாக, ஆயிஷாவே! அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் உன்னைக் குற்றமற்றவள் என்று அறிவித்துவிட்டான்" என்பதாகும். உடனே என் தாயார் என்னிடம், "எழுந்து சென்று அவர்களுக்கு நன்றி கூறு" என்றார். அதற்கு நான், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; என் தூய்மையை அருளிய அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜலைத் தவிர வேறு எவருக்கும் நான் நன்றி கூறமாட்டேன்" என்று கூறினேன்.
அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல், {இன்னல்லதீன ஜாஊ பில் இஃப்கி உஸ்பதுன் மின்கும்...} [நிச்சயமாக (உங்கள் மீது) இந்தப் பெரும் பழியைக் கொண்டுவந்தவர்கள் உங்களிலிருந்தே உள்ள ஒரு கூட்டத்தாராவர்...] என்ற பத்து வசனங்களை அருளினான். அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் எனது தூய்மையை நிரூபிக்கும் வகையில் இந்த வசனங்களை அருளினான்.
அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், மிஸ்தஹ் தமக்கு உறவினராக இருந்ததாலும், அவர் ஏழையாக இருந்ததாலும் அவருக்குப் பொருள் உதவி செய்து வந்தார்கள். "ஆயிஷாவைப் பற்றி மிஸ்தஹ் அவ்வாறு கூறிய பிறகு, அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, நான் ஒருபோதும் அவனுக்கு எந்த உதவியும் செய்யமாட்டேன்" என்று அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல், {வ லா யஃதலி உலுல் ஃபத்லி மின்கும் வஸ்ஸஅதி...} என்பதிலிருந்து {அலா துஹிப்பூன அன் யக்ஃபிரல்லாஹு லகும்} [உங்களில் செல்வாக்கும் வசதியும் உடையவர்கள்... அல்லாஹ் உங்களுக்கு மன்னிப்பளிப்பதை நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா?] என்ற வசனம் வரை அருளினான். அதனைக் கேட்ட அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்பதை நான் நிச்சயமாக விரும்புகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹ் அவர்களுக்குச் செய்து வந்த உதவியை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள்; மேலும், "ஒருபோதும் இந்த உதவியை நான் நிறுத்தமாட்டேன்" என்று கூறினார்கள்.
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்: என் விஷயத்தில், "நீங்கள் என்ன அறிந்தீர்கள்? அல்லது என்ன பார்த்தீர்கள்? அல்லது உங்களுக்கு என்ன செய்தி கிடைத்தது?" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் தமது மனைவியான ஜைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் என் செவிகளையும் பார்வையையும் பாதுகாத்துக்கொள்கிறேன். அவர்களைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியமாட்டேன்" என்று கூறினார். அல்லாஹ்வின் தூதரின் மனைவியரில் எனக்கு இணையாக இருந்தவர் அவர்தான். ஆயினும், அல்லாஹு அஸ்ஸ வஜல் அவரது இறையச்சத்தின் காரணமாக அவரைப் பாதுகாத்துவிட்டான். ஆனால், அவருடைய சகோதரி ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ் அவருக்காக (என்னுடன்) சண்டையிட்டார்; எனவே, நாசமானவர்களுடன் அவரும் நாசமாகிவிட்டார்.
இப்னு ஷிஹாப் கூறுகிறார்: இந்த மக்கள் குறித்த செய்தியாக நமக்குக் கிடைத்தது இதுவே.