அல்லாஹ்வின் மீது அவர்கள் கொண்ட நம்பிக்கையும், தங்கள் சமூகத்தாரை விட்டு அவர்கள் ஒதுங்கியதும்

இங்கிருந்து அல்லாஹ் இக்கதையை விரிவாக விளக்கத் தொடங்குகிறான். அவர்கள் சிறுவர்களாக அல்லது இளைஞர்களாக இருந்தனர் என்றும், வழிகேட்டில் பிடிவாதமாக இருந்து பொய்யான மதத்தைப் பற்றிக்கொண்டிருந்த முதியவர்களை விட இவர்கள் சத்தியத்தை எளிதாக ஏற்றுக்கொண்டு நேர்வழி பெற்றவர்களாக இருந்தனர் என்றும் அவன் கூறுகிறான். இதே காரணத்தினால், அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது தூதருக்கும் பதிலளித்தவர்களில் (ஈமான் கொண்டவர்களில்) பெரும்பாலோர் இளைஞர்களாகவே இருந்தனர். குறைஷிகளின் முதியவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தங்கள் மதத்திலேயே நிலைத்திருந்தனர்; ஒரு சிலரே இஸ்லாத்தை ஏற்றனர். எனவே, குகைவாசிகள் இளைஞர்களாக இருந்தனர் என்று அல்லாஹ் நமக்குக் கூறுகிறான். முஜாஹித் ரஹ்மதுல்லாஹி அலைஹி கூறினார்கள்: "அவர்களில் சிலர் காதணிகளை அணிந்திருந்ததாக எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் அல்லாஹ் அவர்களுக்கு நேர்வழி காட்டி, தனக்கு அஞ்சுமாறு அவர்களுக்கு உணர்த்தினான். எனவே அவர்கள் அவனது ஏகத்துவத்தை உணர்ந்து, அவனைத் தவிர வேறு தெய்வம் இல்லை என்று சாட்சி கூறினார்கள்."

وَزِدْنَـهُمْ هُدًى

(மேலும் நாம் அவர்களுக்கு நேர்வழியை அதிகமாக்கினோம்.) இந்த வசனத்திலிருந்தும் இது போன்ற பிற வசனங்களிலிருந்தும், இமாம் புகாரி போன்ற பல அறிஞர்கள், ஈமான் (இறைநம்பிக்கை) என்பது அதிகரிக்கக்கூடியது, அது நிலைகளில் வேறுபடலாம் மற்றும் ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு உள்ளாகலாம் என்று விளங்கிக்கொண்டனர். அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

وَزِدْنَـهُمْ هُدًى

(மேலும் நாம் அவர்களுக்கு நேர்வழியை அதிகமாக்கினோம்.) அவன் மற்றோரிடத்தில் கூறியது போல:

وَالَّذِينَ اهْتَدَوْاْ زَادَهُمْ هُدًى وَءَاتَـهُمْ تَقُوَاهُمْ

(நேர்வழியை ஏற்றுக்கொண்டவர்களுக்கு அவன் நேர்வழியை அதிகப்படுத்தி, அவர்களுக்குரிய தக்வாவை (இறையச்சத்தை) வழங்குகிறான்.) 47:17

فَأَمَّا الَّذِينَ ءامَنُواْ فَزَادَتْهُمْ إِيمَـناً وَهُمْ يَسْتَبْشِرُونَ

(ஈமான் கொண்டவர்களைப் பொறுத்தவரை, அது அவர்களின் ஈமானை அதிகரித்துள்ளது; மேலும் அவர்கள் மகிழ்ச்சியடைகிறார்கள்.) 9:124,

لِيَزْدَادُواْ إِيمَـناً مَّعَ إِيمَـنِهِمْ

(...அவர்கள் ஏற்கனவே கொண்டுள்ள ஈமானுடன் மேலும் ஈமானை அதிகரித்துக் கொள்வதற்காக.) 48:4 இதே கருத்தை வலியுறுத்தும் வேறு பல வசனங்களும் உள்ளன. அவர்கள் ஈஸா (அலை) (மஸீஹ்), ஈஸா பின் மர்யம் (அலை) அவர்களின் மார்க்கத்தைப் பின்பற்றியவர்கள் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அல்லாஹ்வே மிக அறிந்தவன். அவர்கள் கிறிஸ்தவ காலத்திற்கு முன்பே வாழ்ந்ததாகத் தெரிகிறது. ஏனெனில் அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்திருந்தால், யூத ரப்பிகள் (Rabbis) தங்கள் கருத்து வேறுபாடுகள் காரணமாக இதைப் பாதுகாப்பதில் ஆர்வம் காட்டியிருக்க மாட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சோதிப்பதற்காகச் சில கேள்விகளைக் கேட்கும்படி குறைஷிகள் மதீனாவிலிருந்த யூத ரப்பிகளிடம் ஆள் அனுப்பினார்கள். அவர்கள் இந்த இளைஞர்களைப் பற்றியும், துல்கர்னைன் (அதிகம் பயணம் செய்தவர்) பற்றியும், ரூஹ் (உயிர்) பற்றியும் கேட்குமாறு கூறினார்கள் என்று இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களின் அறிவிப்பை நாம் முன்னர் குறிப்பிட்டுள்ளோம். இதிலிருந்து இக்கதை வேதமுடையோரின் வேதங்களில் பதிவு செய்யப்பட்ட ஒன்று என்பதும், கிறிஸ்தவ காலத்திற்கு முந்தையது என்பதும் தெளிவாகிறது. அல்லாஹ்வே மிக அறிந்தவன்.

وَرَبَطْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُواْ فَقَالُواْ رَبُّنَا رَبُّ السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ

(மேலும் அவர்கள் எழுந்து நின்று, 'எங்கள் இறைவன் வானங்கள் மற்றும் பூமியின் இறைவன்' என்று கூறியபோது, நாம் அவர்களின் இதயங்களை உறுதிப்படுத்தினோம்.) இங்கு அல்லாஹ் கூறுகிறான்: 'தங்கள் சமூகத்திற்கும் தங்கள் நகரத்திற்கும் எதிராகச் செல்லவும், அவர்கள் அனுபவித்து வந்த ஆடம்பரமான, வசதியான வாழ்க்கையைத் துறக்கவும் அவர்களுக்கு நாம் பொறுமையை வழங்கினோம்.' அவர்கள் பைசாந்திய (Byzantium) அரசர்கள் மற்றும் தலைவர்களின் புதல்வர்கள் என்றும், ஒருநாள் அவர்கள் தங்கள் மக்களின் திருவிழாவிற்காக வெளியே சென்றார்கள் என்றும் முந்தைய மற்றும் பிந்தைய தஃப்சீர் அறிஞர்கள் பலர் குறிப்பிட்டுள்ளனர். மக்கள் வருடத்திற்கு ஒருமுறை நகருக்கு வெளியே கூடி, சிலைகளை வணங்கி அவற்றுக்குப் பலியிடுவார்கள். 'டெசியானஸ்' (Decianus) எனும் கொடுங்கோல் மன்னன் மக்களை இவ்வாறு செய்யும்படி கட்டாயப்படுத்தி வந்தான். மக்கள் அத்திருவிழாவிற்குச் சென்றபோது, இவ்விளைஞர்களும் தங்கள் தந்தையர் மற்றும் சமூகத்தாருடன் சென்றனர். மக்களின் இச்செயல்களைத் தெளிந்த அறிவோடு கண்டபோது, அவர்கள் சிலைகளுக்குச் செய்யும் சிரவணக்கமும் (ஸஜ்தா) பலிகளும் வானங்களையும் பூமியையும் படைத்த அல்லாஹ்வுக்கு மட்டுமே உரித்தானது என்பதை உணர்ந்தனர். அவர்களில் ஒவ்வொருவரும் தன் சமூகத்தாரை விட்டுத் தனித்தனியாக விலகத் தொடங்கினர். முதலில் விலகிச் சென்றவர் ஒரு மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்தார். பின் மற்றொருவர் வந்து அவரோடு அமர்ந்தார். அவ்வாறே ஒருவர்பின் ஒருவராக எழுவர் அங்கு வந்து சேர்ந்தனர். அவர்களுக்குள் ஒருவரையொருவர் தெரியாது; ஆனால் அவர்களின் இதயங்களில் ஈமானை விதைத்தவன் அவர்களை ஒன்றிணைத்தான். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்ததாக புகாரியில் இடம்பெற்றுள்ள ஹதீஸில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

«الْأَرْوَاحُ جُنُودٌ مُجَنَّدَةٌ، فَمَا تَعَارَفَ مِنْهَا ائْتَلَفَ وَمَا تَنَاكَرَ مِنْهَا اخْتَلَف»

(ஆன்மாக்கள் திரட்டப்பட்ட படைவீரர்களைப் போன்றவர்கள். அவற்றில் (முன்னரே) ஒன்றுக்கொன்று அறிமுகமானவை (இங்கும்) ஒன்றிணைந்து கொள்ளும்; அறிமுகமில்லாதவை ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டு விலகும்). இமாம் முஸ்லிம் அவர்களும் அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் வழியாக இதே ஹதீஸைப் பதிவு செய்துள்ளார்கள். ஒத்த பண்புகளே மக்களை ஒன்றிணைக்கும் என்று கூறப்படுவதுண்டு. இவ்விளைஞர்களில் ஒவ்வொருவரும் மற்றவர்கள் தங்களைப் போன்றவர்கள்தான் என்பதை அறியாமல், மற்றவர்களுக்கு அஞ்சித் தங்கள் நம்பிக்கையை மறைக்க முயன்றனர். அப்போது அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்கள் சமூகத்தை விட்டு நீங்கள் வெளியேறித் தனித்திருக்க ஏதோ ஒரு காரணமிருக்க வேண்டும். அது என்னவென்று ஒவ்வொருவரும் சொல்லுங்கள்.' மற்றொருவர் கூறினார்: 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என் சமூகத்தார் செய்வதைக் கண்டபோது அது முற்றிலும் தவறானது என்பதை உணர்ந்தேன். வானங்களையும் பூமியையும் படைத்த அல்லாஹ் மட்டுமே தனித்து வணங்கப்படத் தகுதியானவன் என்பதை அறிந்தேன்.' மற்றவர்களும் அவ்வாறே கூறினர். அனைவரும் ஒருமனதாக ஏற்றுக்கொண்டு ஈமானியச் சகோதரர்களாயினர். அவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தை வணக்கத்தலமாக அமைத்து அல்லாஹ்வை வணங்கி வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் பற்றி அறிந்த மக்கள், மன்னனிடம் தகவல் கொடுத்தனர். மன்னன் அவர்களை அழைத்து வரச்செய்து அவர்களின் நம்பிக்கை குறித்து விசாரித்தான். அவர்கள் அவனிடம் உண்மையைச் சொல்லி, அவனையும் அல்லாஹ்வின் பக்கம் அழைத்தனர். இதையே அல்லாஹ் இவ்வாறு கூறுகிறான்:

وَرَبَطْنَا عَلَى قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُواْ فَقَالُواْ رَبُّنَا رَبُّ السَّمَـوَتِ وَالاٌّرْضِ لَن نَّدْعُوَاْ مِن دُونِهِ إِلـهاً

(மேலும் அவர்கள் எழுந்து நின்று, 'எங்கள் இறைவன் வானங்கள் மற்றும் பூமியின் இறைவன்; அவனையன்றி வேறு எக்கடவுளையும் நாங்கள் ஒருபோதும் அழைக்க மாட்டோம்' என்று கூறியபோது, நாம் அவர்களின் இதயங்களை உறுதிப்படுத்தினோம்.) "ஒருபோதும் இல்லை" (லன்) என்பது ஒரு காலத்திற்கும் நிகழாத நித்தியமான மறுப்பைக் குறிக்கிறது. அதாவது 'இது ஒருபோதும் நடக்காது; அவ்வாறு நாங்கள் செய்தால் அது பெரும் பொய்யாகும்.' அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

لَّقَدْ قُلْنَا إِذًا شَطَطًا

(அவ்வாறு செய்தால், நாம் உண்மையில் வரம்பு மீறிய (உண்மையற்ற) வார்த்தையையே கூறியவர்களாவோம்.) அதாவது, முற்றிலும் பொய்யான விஷயம்.

هَـؤُلاءِ قَوْمُنَا اتَّخَذْواْ مِن دُونِهِ ءَالِهَةً لَّوْلاَ يَأْتُونَ عَلَيْهِم بِسُلْطَـنٍ بَيِّنٍ

(எங்கள் சமூகத்தைச் சேர்ந்த இவர்கள் அல்லாஹ்வையன்றி வேறு தெய்வங்களை வணக்கத்திற்குரியவர்களாக எடுத்துக்கொண்டனர். அவற்றிற்காக அவர்கள் ஒரு தெளிவான ஆதாரத்தைக் கொண்டு வர வேண்டாமா?) அதாவது, அவர்களின் இச்செயலுக்குத் தெளிவான அத்தாட்சிகளையோ உண்மையான சான்றுகளையோ ஏன் சமர்ப்பிக்கவில்லை?

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا

(அல்லாஹ்வின் மீது பொய்யை இட்டுக்கட்டுபவனை விடப் பெரும் அநீதி இழைப்பவன் யார்?) அவர்கள் மன்னனை அல்லாஹ்வின் பக்கம் அழைத்தபோது அவன் மறுத்து, அவர்களை அச்சுறுத்தினான் என்று கூறப்படுகிறது. அவர்களின் ஆடைகளிலிருந்த ராஜ அலங்காரங்களைக் கழற்றுமாறு அவன் உத்தரவிட்டான். அவர்கள் தங்கள் பழைய மதத்திற்குத் திரும்புவார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் சிந்திக்கச் சிறிது அவகாசம் அளித்தான். இது அல்லாஹ் அவர்களுக்குச் செய்த அருளாகும். ஏனெனில் அந்த இடைவெளியில் அவர்கள் மன்னனிடமிருந்து தப்பித்து, தங்கள் மார்க்கத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வெளியேற முடிந்தது. சோதனைகள் மற்றும் துன்புறுத்தல்கள் ஏற்படும் காலங்களில் மார்க்கத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள இவ்வாறு வெளியேறுவது ஷரீஅத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டதேயாகும். ஒரு ஹதீஸில் இவ்வாறு வந்துள்ளது:

«يُوشِكُ أَنْ يَكُونَ خَيْرُ مَالِ أَحَدِكُمْ غَنَمًا يَتْبَعُ بِهَا شَعَفَ الْجِبَالِ وَمَوَاقِعَ القَطْرِ يَفِرُّ بِدِينِهِ مِنَ الْفِتَن»

(விரைவில் ஒரு காலம் வரும்; அப்போது உங்களில் ஒருவரின் சிறந்த செல்வம் ஆடுகளாக இருக்கும். குழப்பங்களிலிருந்து (ஃபித்னா) தன் மார்க்கத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள அவன் அவற்றை ஓட்டிக்கொண்டு மலை உச்சிகளுக்கும், மழை பெய்யும் இடங்களுக்கும் சென்றுவிடுவான்). இதுபோன்ற சூழலில் மக்களிடமிருந்து ஒதுங்கியிருப்பது அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஆனால் சாதாரண நிலைகளில் இது அனுமதிக்கப்படுவதில்லை; ஏனெனில் அவ்வாறு ஒதுங்குவதால் ஜமாஅத் மற்றும் ஜுமுஆ தொழுகைகளின் நன்மைகளை ஒருவர் இழக்க நேரிடும். இவ்விளைஞர்கள் தங்கள் சமூகத்தாரை விட்டுத் தப்பிச்செல்லத் தீர்மானித்தனர்; அல்லாஹ்வும் அவர்களுக்கு அவ்வாறே விதியாக்கினான். அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إَلاَّ اللَّهَ

(மேலும் நீங்கள் அவர்களை விட்டும், அவர்கள் அல்லாஹ்வையன்றி வணங்குபவற்றை விட்டும் விலகிவிட்ட போது,) அதாவது, நீங்கள் அவர்களை விட்டும் பிரிந்து, அவர்கள் அல்லாஹ்வுக்குப் புறம்பாக வணங்குபவற்றை எதிர்த்து வேறு மார்க்கத்தைப் பின்பற்றும் போது, உடல் ரீதியாகவும் அவர்களை விட்டும் விலகிவிடுங்கள்.

فَأْوُواْ إِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُم مِّن رَّحْمَتِهِ

(எனவே நீங்கள் அந்தக் குகையில் தஞ்சம் புகுங்கள்; உங்கள் இறைவன் தனது ரஹ்மத்திலிருந்து (கருணையிலிருந்து) உங்களுக்கு விசாலமாக்கித் தருவான்.) அதாவது, அவன் தன் கருணையை உங்கள் மீது பொழிவான்; அதன் மூலம் உங்கள் சமூகத்தாரிடமிருந்து உங்களை மறைப்பான்.

وَيُهَيِّىءْ لَكُمْ مِّنْ أَمْرِكُمْ مِّرْفَقًا

(மேலும் உங்கள் காரியத்தில் உங்களுக்கு வசதியையும் ஏற்படுத்தித் தருவான்.) அதாவது உங்களுக்குத் தேவையானவற்றை அவன் வழங்குவான். அதன்படி அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்று குகையில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அவர்கள் காணாமல் போனதை அறிந்த மன்னன் அவர்களைத் தேடினான். அல்லாஹ் தனது தூதர் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களையும், அவர்களின் தோழர் அபூ பக்ர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களையும் தவ்ர் குகையில் தஞ்சம் புகுந்தபோது மறைத்தது போலவே, இவர்களையும் மன்னனிடமிருந்து மறைத்துவிட்டான். அதனால் அவர்களது தடையமோ தகவலோ கிடைக்கவில்லை. குறைஷிகள் தேடி வந்தபோது, மிக அருகில் இருந்தும் அவர்களால் நபியவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அபூ பக்ர் (ரழி) அவர்கள் கவலையுடன், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்களில் எவராவது தன் காலடியில் குனிந்து பார்த்தால் நம்மைக் கண்டுவிடுவார்களே!" என்று கூறியபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

«يَا أَبَا بَكْرٍ مَا ظَنُّكَ بِاثْنَيْنِ اللهُ ثَالِثُهُمَا؟»

(அபூ பக்ரே! அல்லாஹ்வை மூன்றாமவனாகக் கொண்ட இருவரைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?) அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

إِلاَّ تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُواْ ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِى الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَأَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُواْ السُّفْلَى وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِىَ الْعُلْيَا وَاللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

(நீங்கள் அவருக்கு உதவவில்லை என்றால், நிராகரிப்பாளர்கள் அவரை வெளியேற்றியபோது அல்லாஹ் அவருக்கு உதவினான். அவர் இருவரில் ஒருவராக இருந்தார்; அவர்கள் இருவரும் குகையில் இருந்தபோது அவர் தன் தோழரிடம், "கவலைப்படாதீர்கள், நிச்சயமாக அல்லாஹ் நம்முடன் இருக்கிறான்" என்று கூறினார். அப்போது அல்லாஹ் தன் அமைதியை (ஸகீனத்) அவர் மீது இறக்கி வைத்தான்; நீங்கள் பார்க்காத படைகளைக் கொண்டு அவரைப் பலப்படுத்தினான். மேலும் நிராகரிப்பவர்களின் சொல்லைத் தாழ்வாக்கினான்; அல்லாஹ்வின் சொல்லே உயர்ந்ததாக உள்ளது. அல்லாஹ் மிகைத்தவனும் ஞானம் மிக்கவனும் ஆவான்.) 9:40 -இந்தக் குகையின் (தவ்ர்) வரலாறு, குகைவாசிகளின் (அஸ்ஹாபுல் கஹ்ஃபு) வரலாற்றை விட மிகவும் மகத்தானதும் வியப்பிற்குரியதுமாகும்.