பெற்றோரைப் பற்றிய அல்லாஹ்வின் அறிவுரை

அல்லாஹ், அவனது ஒருமைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்துவது, அவனை உளத்தூய்மையுடன் வணங்குவது மற்றும் அவனுக்குக் கீழ்ப்படிவதில் உறுதியாக இருப்பது ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்ட பிறகு, அதைத் தொடர்ந்து பெற்றோரைப் பற்றிய அறிவுரைகளை வழங்குகிறான். குர்ஆனின் பல இடங்களில் இவை இணைத்தே கூறப்பட்டுள்ளன. உதாரணமாக அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
﴾وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِيَّـهُ وَبِالْوَلِدَيْنِ إِحْسَـناً﴿

(உமது இறைவன், அவனைத் தவிர வேறு எவரையும் நீங்கள் வணங்கக் கூடாது என்றும், பெற்றோருக்கு உபகாரம் செய்ய வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட்டுள்ளான்.) (17:23) மேலும் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
﴾أَنِ اشْكُرْ لِى وَلِوَلِدَيْكَ إِلَىَّ الْمَصِيرُ﴿

(எனக்கும் உமது பெற்றோருக்கும் நன்றி செலுத்துவீராக. என்னிடமே மீளுதல் உண்டு.) (31:14) இது போன்ற இன்னும் பல வசனங்கள் உள்ளன. இங்கே அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
﴾وَوَصَّيْنَا الإِنسَـنَ بِوَلِدَيْهِ إِحْسَـناً﴿

(மேலும், மனிதன் தன் பெற்றோருக்கு நன்மையும் கனிவும் செய்ய வேண்டும் என்று நாம் வலியுறுத்தியுள்ளோம்.) (46:15) அதாவது, அவர்களை நன்றாக நடத்தவும், அவர்களிடம் கருணை காட்டவும் நாம் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளோம். ஸஃத் பின் அபீ வக்காஸ் (ரழி) அவர்களின் தாயார் அவரிடம், "உன் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்று அல்லாஹ் உனக்குக் கட்டளையிடவில்லையா? அப்படியானால், நீ அல்லாஹ்வை நிராகரிக்கும் வரை நான் எதையும் உண்ணவோ பருகவோ மாட்டேன்" என்று கூறியதாக அபூ தாவூத் அத்தயாலிசி பதிவு செய்துள்ளார். அவ்வாறே அவர் பிடிவாதமாக உண்ணாமலும் பருகாமலும் இருந்தார்; இறுதியில் ஒரு குச்சியைக் கொண்டு அவருடைய வாயைத் திறக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அப்போதுதான் இந்த வசனம் அருளப்பட்டது:
﴾وَوَصَّيْنَا الإِنسَـنَ بِوَلِدَيْهِ إِحْسَـناً﴿

(மேலும், மனிதன் தன் பெற்றோருக்கு நன்மையும் கனிவும் செய்ய வேண்டும் என்று நாம் வலியுறுத்தியுள்ளோம்.) இதனை இப்னு மாஜாவைத் தவிர, இமாம் முஸ்லிம் மற்றும் சுனன் நூல்களின் ஆசிரியர்கள் பதிவு செய்துள்ளனர்.

அல்லாஹ் மேலும் கூறுகிறான்:
﴾حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً﴿

(அவனுடைய தாய் அவனைச் சிரமத்துடனேயே சுமக்கிறாள்.) அதாவது, ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்காகக் களைப்பு, நோய், வாந்தி, உடல் பாரம், மன உளைச்சல் மற்றும் கர்ப்பிணிப் பெண்கள் அனுபவிக்கும் பிற வகையான கஷ்டங்களை அனுபவிக்கிறாள்.
﴾وَوَضَعَتْهُ كُرْهاً﴿

(மேலும் அவள் அவனைச் சிரமத்துடனேயே பெற்றெடுக்கிறாள்.) அதாவது, பிரசவ வேதனைகளையும் அதன் கடுமையையும் அனுபவித்து, அவள் அவனைப் பெற்றெடுக்கிறாள்.
﴾وَحَمْلُهُ وَفِصَـلُهُ ثَلاَثُونَ شَهْراً﴿

(அவனைக் கருவில் சுமப்பதும், அவனுக்குப் பால் குடியை மறக்கடிப்பதும் முப்பது மாதங்களாகும்.) கர்ப்பத்தின் (கருவில் சுமக்கும்) குறைந்தபட்ச காலம் ஆறு மாதங்கள் என்பதை நிரூபிக்க, அலி (ரழி) அவர்கள் இந்த வசனத்துடன் பின்வரும் இரண்டு வசனங்களையும் ஆதாரமாகக் காட்டினார்கள்:
﴾وَفِصَالُهُ فِى عَامَيْنِ﴿

(மேலும் அவனுக்குப் பால் குடியை மறக்கடிப்பது இரண்டு ஆண்டுகளில் ஆகும்.) (31:14) மற்றும்
﴾وَالْوَلِدَتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَـدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ﴿

(தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு முழுமையாக இரண்டு ஆண்டுகள் பாலூட்ட வேண்டும் - பாலூட்டும் காலத்தை முழுமைப்படுத்த விரும்புவோருக்கு.) (2:233) இது ஒரு வலுவான மற்றும் சரியான முடிவாகும்; இதனை உஸ்மான் (ரழி) அவர்களும் பல ஸஹாபாக்களும் ஏற்றுக்கொண்டனர். முஹம்மது பின் இஸ்ஹாக் பின் யஸார், பஃஜா பின் அப்துல்லாஹ் அல்-ஜுஹானி வழியாக அறிவிக்கிறார்: ஜுஹைனா கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் அதே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணை மணந்தார். அப்பெண் திருமணமான ஆறு மாதங்களிலேயே ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். இது குறித்து அவளுடைய கணவர் உஸ்மான் (ரழி) அவர்களிடம் முறையிட்டார். உஸ்மான் (ரழி) அப்பெண்ணை அழைத்து வரச் சொன்னார். அவள் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, அவளுடைய சகோதரி அழத் தொடங்கினாள். அதற்கு அப்பெண், "நீ ஏன் அழுகிறாய்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக, அல்லாஹ்வின் படைப்புகளில் என் கணவரைத் தவிர வேறு எவரும் என்னுடன் தாம்பத்திய உறவு கொண்டதில்லை. எனவே, அல்லாஹ் நாடியதைத் தீர்ப்பளிக்கட்டும்" என்று கூறினாள். அவள் உஸ்மான் (ரழி) முன்னிலையில் கொண்டு வரப்பட்டபோது, விபச்சாரக் குற்றத்திற்காக அவளுக்குக் கல்லெறிந்து மரணதண்டனை நிறைவேற்ற அவர் கட்டளையிட்டார். இதை அறிந்த அலி (ரழி), உஸ்மான் (ரழி) அவர்களிடம் வந்து, "நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர், "அவள் ஆறு மாதங்களிலேயே குழந்தையைப் பெற்றெடுத்துள்ளாளே! இது சாத்தியமா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அலி (ரழி), "நீங்கள் குர்ஆனை ஓதுவதில்லையா?" என்று கேட்டார். "ஆம், நிச்சயமாக!" என்று உஸ்மான் (ரழி) பதிலளித்தார். அப்போது அலி (ரழி) பின்வரும் வசனங்களைக் குறிப்பிட்டுக் காட்டினார்:
﴾وَحَمْلُهُ وَفِصَـلُهُ ثَلاَثُونَ شَهْراً﴿

(அவனைக் கருவில் சுமப்பதும் பால் குடியை மறக்கடிப்பதும் முப்பது மாதங்களாகும்) மற்றும்;
﴾حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ﴿

(இரண்டு முழு ஆண்டுகள்) (2:233) (முப்பது மாதங்களிலிருந்து இருபத்தி நான்கு மாதங்களைக் கழித்தால்) மீதமுள்ள ஆறு மாதங்கள் கர்ப்ப காலமாகும்." இதைக் கேட்ட உஸ்மான் (ரழி), "அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக, நான் இதை கவனிக்கவில்லை! அப்பெண்ணைத் திரும்ப அழைத்து வாருங்கள்" என்றார். ஆனால் அதற்குள் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டிருந்தது. பஃஜா கூறுகிறார்: "அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக, அந்தப் பிள்ளை தன் தந்தையை அப்படியே உரித்து வைத்திருந்தது; இரண்டு காகங்களோ அல்லது இரண்டு முட்டைகளோ கூட அவ்வளவு ஒற்றுமையாக இருக்காது! அதைப் பார்த்த அவனுடைய தந்தை, 'அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இவன் சந்தேகமில்லாமல் என் மகனே' என்று கூறினான். பின்னர் (மனைவி மீது வீணாகப் பழி சுமத்தியதால்) அல்லாஹ் அவனுடைய முகத்தில் ஒரு தோல் புண்ணை ஏற்படுத்தினான். அது அவனை அரித்துக்கொண்டே இருந்து, இறுதியில் அவர் மரணமடைந்தார்."

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாக இப்னு அபீ ஹாதிம் பதிவு செய்துள்ளார்: "ஒரு பெண் ஒன்பது மாதங்களில் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தால், அக்குழந்தைக்கு இருபத்தியோரு மாதங்கள் பாலூட்டினால் போதும். ஏழு மாதங்களில் பெற்றெடுத்தால், இருபத்தி மூன்று மாதங்கள் பாலூட்ட வேண்டும். ஆறு மாதங்களில் பெற்றெடுத்தால், முழுமையாக இரண்டு ஆண்டுகள் பாலூட்ட வேண்டும். ஏனெனில் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
﴾وَحَمْلُهُ وَفِصَـلُهُ ثَلاَثُونَ شَهْراً حَتَّى إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ﴿

(அவனைக் கருவில் சுமப்பதும் பால் குடியை மறக்கடிப்பதும் முப்பது மாதங்களாகும்; அவன் தன் முழு வலிமையை அடையும் வரை.)" அதாவது, அவன் வலிமையும் இளமையும் பெற்று, முழுத் திறனை அடையும் வரை.
﴾وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً﴿

(மேலும் நாற்பது வயதை அடையும் போது,) அதாவது, அவனது அறிவும், புரிதலும், நிதானமும் முதிர்ச்சியடையும் போது. பொதுவாக ஒருவர் நாற்பது வயதை எட்டிய பிறகு தனது குணங்களை மாற்றிக்கொள்வது கடினம் என்றும் கூறப்படுகிறது.
﴾قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِى﴿

(அவன் கூறுகிறான்: "என் இறைவனே! எனக்குத் தூண்டுதல் அளிப்பாயாக!) அதாவது 'எனக்கு உத்வேகம் அளிப்பாயாக'.
﴾أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِى أَنْعَمْتَ عَلَىَّ وَعَلَى وَالِدَىَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَـلِحاً تَرْضَـهُ﴿

(நீ எனக்கும் என் பெற்றோருக்கும் புரிந்த உனது அருட்கொடைகளுக்காக நான் நன்றி செலுத்தவும், நீ உவகை கொள்ளும் நற்செயல்களை நான் செய்யவும் எனக்கு அருள் புரிவாயாக!) அதாவது எதிர்காலத்தில்.
﴾وَأَصْلِحْ لِى فِى ذُرِّيَّتِى﴿

(மேலும், எனது சந்ததியினரையும் நல்லவர்களாக ஆக்கி வைப்பாயாக.) அதாவது எனது பிள்ளைகளையும் வழித்தோன்றல்களையும்.
﴾إِنَّى تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّى مِنَ الْمُسْلِمِينَ﴿

(நிச்சயமாக நான் உன்னிடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி மீண்டுவிட்டேன்; இன்னும் நிச்சயமாக நான் முஸ்லிம்களில் ஒருவன்.) நாற்பது வயதை அடையும் எவரும் தனது பாவமன்னிப்பைப் புதுப்பித்து, உறுதியான மனதுடன் அல்லாஹ்வின் பக்கம் திரும்ப வேண்டும் என்பதற்கான அறிவுறுத்தல் இதில் உள்ளது.

பின்னர் அல்லாஹ் கூறுகிறான்:
﴾أُوْلَـئِكَ الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ مَا عَمِلُواْ وَنَتَجَاوَزُ عَن سَيْئَـتِهِمْ فِى أَصْحَـبِ الْجَنَّةِ﴿

(இத்தகையோரிடமிருந்துதான் அவர்கள் செய்த நற்செயல்களில் மிகச் சிறந்தவற்றை நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம்; அவர்களின் தீய செயல்களை நாம் மன்னிப்போம். (இவர்கள்) சுவனவாசிகளுடன் இருப்பார்கள்.) அதாவது, மேற்கண்ட பண்புகளை உடையவர்கள் - அல்லாஹ்விடம் தவ்பா செய்து, அவனிடம் மீண்டு, மன்னிப்புக் கோருவதன் மூலம் தங்கள் குறைகளைச் சரிசெய்துகொள்பவர்கள் - இவர்களிடமிருந்துதான் அவர்கள் செய்த சிறந்த செயல்களை நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம், அவர்களின் தவறுகளை மன்னிப்போம். அவர்களின் பல பிழைகள் மன்னிக்கப்படும், அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து சிறிய அளவு நற்செயல்களையும் ஏற்றுக்கொள்வான்.
﴾فِى أَصْحَـبِ الْجَنَّةِ﴿

(சுவனவாசிகளுடன்.) இதன் பொருள் அவர்கள் சுவனவாசிகளுடன் இருப்பார்கள் என்பதாகும். இதுவே அல்லாஹ் அவர்களுக்கு அளித்த தீர்ப்பாகும்; ஏனெனில் மன்னிப்புக் கோரி மீளுபவர்களுக்கு அவன் இவ்வாறே வாக்களித்துள்ளான். அதனால் தான் அவன் கூறுகிறான்:
﴾وَعْدَ الصِّدْقِ الَّذِى كَانُواْ يُوعَدُونَ﴿

(இது அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட உண்மையான வாக்குறுதியாகும்.)