இந்த ஆயத் அருளப்பட்டதற்கான காரணமும், துரோகம் தடைசெய்யப்பட்டதும்

ஸஹீஹைன் (புகாரி மற்றும் முஸ்லிம் ஆகிய இரண்டு ஸஹீஹ் நூல்கள்) ஹாத்திப் பின் அபீ பல்தஆ (ரழி) அவர்களின் வரலாற்றைக் குறிப்பிடுகின்றன. மக்கா வெற்றியின் போது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் குறைஷிகளை நோக்கிப் படையெடுத்து வர நாடியுள்ளார்கள் என்று அவர்களை எச்சரித்து ஹாத்திப் (ரழி) ஒரு கடிதம் எழுதினார்கள். அல்லாஹ் இதனைத் தனது தூதருக்கு (ஸல்) அறிவித்தான். ஹாத்திப் (ரழி) அனுப்பிய அத்தூதினை மீட்டெடுப்பதற்காக அவர்கள் (ஸல்) ஒரு தோழரை அனுப்பினார்கள். பின்னர் ஹாத்திப் (ரழி) அவர்களை அழைத்து விசாரித்தார்கள். தாம் செய்ததை அவர் ஒப்புக்கொண்டார். அப்போது உமர் பின் அல்-கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து நின்று, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் இவருடைய தலையைத் துண்டிக்கட்டுமா? ஏனெனில், இவர் அல்லாஹ்வுக்கும், அவனுடைய தூதருக்கும், முஃமின்களுக்கும் (நம்பிக்கையாளர்களுக்கும்) துரோகம் இழைத்துவிட்டார்" என்று கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்,

«دَعْهُ فَإِنَّهُ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا، وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللهَ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ: اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ فَقَدْ غَفَرْتُ لَكُم»

(அவரை விட்டுவிடுங்கள்! அவர் பத்ருப் போரில் கலந்து கொண்டவர். பத்ருப் போரில் கலந்து கொண்டவர்களை அல்லாஹ் உற்றுநோக்கி, 'நீங்கள் விரும்புவதைச் செய்யுங்கள், நிச்சயமாக நான் உங்களை மன்னித்துவிட்டேன்' என்று கூறிவிட்டான் என்பது உமக்கு எப்படித் தெரியும்?)

இருப்பினும், இந்த ஆயத் ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்திற்காக அருளப்பட்டிருந்தாலும், இது பொதுவான கருத்தையே உணர்த்துகிறது. பெரும்பாலான மார்க்க அறிஞர்களின் கருத்துப்படி, இத்தகைய சட்டங்கள் அவை அருளப்பட்டதற்கான குறிப்பிட்ட காரணங்களைக் கொண்டு மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக அவை உணர்த்தும் பொதுவான குறிப்புகளைக் கொண்டே கையாளப்படுகின்றன.

துரோகம் என்பது சிறிய மற்றும் பெரிய பாவங்களையும், அதேபோல் பிறரைப் பாதிக்கும் செயல்களையும் உள்ளடக்கியதாகும். இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் இந்த ஆயத்தைப் பற்றி விளக்கமளித்ததாக அலீ பின் அபீ தல்ஹா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

وَتَخُونُواْ أَمَـنَـتِكُمْ

(உங்கள் அமானிதங்களுக்குத் துரோகம் செய்யாதீர்கள்) "அமானத் என்பது அல்லாஹ் தனது அடியார்களிடம் ஒப்படைத்த கடமைகளைக் குறிக்கிறது; அவன் விதியாக்கிய (பர்ளாக்கிய) காரியங்களும் இதில் அடங்கும். எனவேதான், அல்லாஹ் இங்கே,

لاَ تَخُونُواْ

(துரோகம் செய்யாதீர்கள்...) அதாவது, 'கடமைகளைக் கைவிடாதீர்கள்' என்று கூறுகிறான்." நயவஞ்சகர்கள் செய்வது போல, அல்லாஹ்வுக்கும் அவனது தூதருக்கும் துரோகம் செய்வதை அல்லாஹ் உங்களுக்குத் தடுத்துள்ளான் என்று அப்துர்-ரஹ்மான் பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள் விளக்கமளித்தார்கள்.

அல்லாஹ் கூறினான்,

وَاعْلَمُواْ أَنَّمَآ أَمْوَلُكُمْ وَأَوْلَـدُكُمْ فِتْنَةٌ

(உங்களது செல்வங்களும், உங்கள் பிள்ளைகளும் ஒரு சோதனை என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.) இது அவனிடமிருந்து உங்களுக்கு ஏற்படும் சோதனையாகும். உங்களில் யார் அவனுக்கு நன்றியுடனும் கீழ்ப்படிதலுடனும் நடக்கிறார்கள், அல்லது அவனுக்குப் பதிலாக இவற்றிலேயே மூழ்கி விடுகிறார்கள் என்பதை அறியவே அவன் இவற்றை உங்களுக்கு வழங்குகிறான். அல்லாஹ் மற்றோர் ஆயத்தில் கூறுகிறான்,

إِنَّمَآ أَمْوَلُكُمْ وَأَوْلَـدُكُمْ فِتْنَةٌ وَاللَّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ

(நிச்சயமாக உங்கள் செல்வமும், உங்கள் பிள்ளைகளும் ஒரு சோதனையே; ஆனால் அல்லாஹ்விடமோ மகத்தான நற்கூலி உண்டு.) 64:15,

وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً

(மேலும், நாம் உங்களைத் தீமையைக் கொண்டும் நன்மையைக் கொண்டும் சோதிப்போம்.) 21:35,

يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لاَ تُلْهِكُمْ أَمْوَلُكُمْ وَلاَ أَوْلَـدُكُمْ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْخَـسِرُونَ

(நம்பிக்கை கொண்டவர்களே! உங்கள் செல்வங்களும் உங்கள் பிள்ளைகளும் அல்லாஹ்வின் நினைவிலிருந்து உங்களைத் திசைதிருப்பி விடவேண்டாம். எவர் அவ்வாறு செய்கிறாரோ, அவர்கள்தாம் நஷ்டவாளிகள்.) 63:9, மற்றும்,

يأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ إِنَّ مِنْ أَزْوَجِكُمْ وَأَوْلـدِكُمْ عَدُوّاً لَّكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ

(நம்பிக்கை கொண்டவர்களே! நிச்சயமாக உங்கள் மனைவிகளிலும் உங்கள் பிள்ளைகளிலும் உங்களுக்கு எதிரிகள் இருக்கிறார்கள் (அவர்கள் உங்களை அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிவதிலிருந்து தடுத்துவிடக் கூடும்); ஆகவே அவர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்!) 64:14 அடுத்து அல்லாஹ் கூறினான்,

وَأَنَّ اللَّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ

(நிச்சயமாக அல்லாஹ்விடம் ஒரு மகத்தான நற்கூலி இருக்கிறது.) எனவே, அல்லாஹ்வின் நற்கூலியும், அருளும், சுவனமும் செல்வங்களையும் பிள்ளைகளையும் விட உங்களுக்குச் சிறந்ததாகும். நிச்சயமாக, செல்வம் மற்றும் பிள்ளைகளுக்கு மத்தியில் உங்களுக்கு எதிரிகள் இருக்கக்கூடும்; அவற்றில் பெரும்பாலானவை எவ்விதப் பயனும் தராது. இவ்வுலகிலும் மறுமையிலும் தீர்ப்பு வழங்கும் அதிகாரமும் ஆட்சியும் அல்லாஹ் ஒருவனுக்கே உரியது. அவன் மறுமை நாளில் மகத்தான வெகுமதிகளை வழங்குகிறான். ஸஹீஹில் ஒரு ஹதீஸ் பதிவாகியுள்ளது; அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்,

«ثَلَاثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ، وَجَدَ بِهِنَّ حَلَاوَةَ الْإِيمَانِ: مَنْ كَانَ اللهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَمَنْ كَانَ يُحِبُّ الْمَرْءَ لَا يُحِبُّهُ إِلَّا للهِ، وَمَنْ كَانَ أَنْ يُلْقَى فِي النَّارِ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَنْ يَرْجِعَ إِلَى الْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْقَذَهُ اللهُ مِنْه»

(எவரிடம் மூன்று குணங்கள் இருக்கின்றனவோ, அவர் ஈமானின் (இறைநம்பிக்கையின்) இனிமையைச் சுவைத்தவராவார். (அவை:) மற்ற எவரையும் விட அல்லாஹ்வும் அவனது தூதரும் அவருக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களாக இருப்பது, ஒருவரை அல்லாஹ்வுக்காகவே அன்றி வேறெதற்கும் நேசிக்காமல் இருப்பது, நெருப்பில் வீசப்படுவதை வெறுப்பது போல, அல்லாஹ் ஒருவனை குஃப்ரிலிருந்து (இறைநிராகரிப்பிலிருந்து) காப்பாற்றிய பிறகு மீண்டும் அதற்குத் திரும்புவதை வெறுப்பது.)

எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீதான அன்பு, தனது பிள்ளைகள், செல்வம் மற்றும் தன் உயிரின் மீதான அன்பை விடவும் மேலானது. ஸஹீஹில் அவர்கள் (ஸல்) பின்வருமாறு கூறியிருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது:

«وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ نَفْسِهِ وَأَهْلِهِ وَمَالِهِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِين»

(என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! உங்களில் எவரும், தன் உயிர், தன் குடும்பம், தன் செல்வம் மற்றும் மனிதர்கள் அனைவரையும் விட நான் அவருக்குப் பிரியமானவராகும் வரை (முழுமையான) ஈமான் கொண்டவராக முடியாது.)