அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், அப்துல்லாஹ் பின் ரவாஹா (ரழி) அவர்களைக் கைபருக்கு அனுப்புவது வழக்கம். அவர் அங்கு சென்று நபி (ஸல்) அவர்களுக்கும் கைபர் யூதர்களுக்கும் இடையே பழப்பயிர்களின் விளைச்சலைப் பங்கிடுவதற்காக மதிப்பீடு செய்வார்.
யூதர்கள் தங்கள் பெண்களின் நகைகளை அவருக்காகச் சேகரித்து அவரிடம், "இது உங்களுக்குத்தான். (பங்கீட்டில்) எங்களுக்குச் சாதகமாக நடந்துகொள்ளுங்கள், கறாராக இருக்க வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள்.
அப்துல்லாஹ் பின் ரவாஹா (ரழி) அவர்கள், "யூதக் கூட்டமே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் படைப்புகளிலேயே எனக்கு மிகவும் வெறுப்பானவர்கள் நீங்கள். ஆயினும், அது உங்களிடம் அநீதியாக நடந்துகொள்ளும்படி என்னைத் தூண்டாது. நீங்கள் லஞ்சமாகக் கொடுக்கும் இப்பொருள் சட்டவிரோதமானது (சுஹ்த்). நாங்கள் அதை உண்ண மாட்டோம்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவர்கள், "இதனில்தான் (இந்த நீதியில்தான்) வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளன" என்று கூறினார்கள்.
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஒரு குத்தகை விவசாயி பேரீச்சை மரங்களுக்கு நீர் பாய்ச்சுகிறார், அவற்றுக்கிடையே சில பயிரிடத்தக்க காலி நிலங்கள் இருந்தால், அந்த நிலத்தில் அவர் எதை பயிரிட்டாலும் அது அவருக்கே உரியது."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிலத்தின் உரிமையாளர், அந்தக் காலி நிலத்தைத் தமக்குத் தானே பயிரிட்டுக் கொள்வதாக நிபந்தனை விதித்தால், அது சரியானதல்ல. ஏனெனில் குத்தகை விவசாயி நில உரிமையாளருக்காக நீர் பாய்ச்சுகிறார். அதன் மூலம் அவர் (தனக்கு எந்தப் பலனுமின்றி) நில உரிமையாளரின் பயிருக்கு நன்மையை அதிகரிக்கிறார்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "விதைத்தல், நீர்ப்பாசனம், பராமரிப்பு போன்ற அனைத்துச் செலவுகளும் வேலைகளும் குத்தகை விவசாயியின் பொறுப்பாக இருக்கும் பட்சத்தில், விளைச்சலைத் தங்களுக்குள் பங்கிட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று உரிமையாளர் நிபந்தனை விதித்தால் அதில் எந்தத் தீங்கும் இல்லை.
ஆனால் குத்தகை விவசாயி, 'விதைகளை நிலத்தின் உரிமையாளர் தரவேண்டும்' என்று நிபந்தனை விதித்தால், அது அனுமதிக்கப்படாது. ஏனெனில் அவர் நில உரிமையாளரின் மீது ஒரு செலவைச் சுமத்துகிறார். முஸாகாத் (குத்தகை விவசாயம்) என்பதன் அடிப்படை என்னவென்றால், அனைத்து பராமரிப்பும் செலவும் குத்தகை விவசாயியால் செய்யப்பட வேண்டும், நில உரிமையாளர் எதற்கும் கடமைப்பட்டவர் அல்ல. இதுவே குத்தகை விவசாயத்தின் அங்கீகரிக்கப்பட்ட முறையாகும்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள், இருவருக்குப் பொதுவான ஒரு நீரூற்று வற்றிப் போனதைக் குறித்துப் பேசினார்கள். அவர்களில் ஒருவர் அந்த நீரூற்றில் வேலை செய்ய விரும்பினார், மற்றவரோ, "அதில் வேலை செய்ய என்னிடம் வசதி இல்லை" என்று கூறினார். அவர் (மாலிக்) கூறினார்கள்: "நீரூற்றில் வேலை செய்ய விரும்பும் நபரிடம், 'நீங்கள் வேலை செய்து செலவிடுங்கள். தண்ணீர் முழுவதும் உங்களுக்கே உரியது. உங்கள் கூட்டாளி நீங்கள் செலவழித்ததில் பாதியைக் கொண்டு வரும் வரை அதன் தண்ணீர் உங்களுக்கே சொந்தம். அவர் நீங்கள் செலவழித்ததில் பாதியைக் கொண்டு வந்தால், அவர் தனது பங்குத் தண்ணீரைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்' என்று சொல்லுங்கள். முதலில் வேலை செய்தவருக்கே தண்ணீர் முழுவதும் கொடுக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அவர் அதற்காகச் செலவு செய்துள்ளார். மேலும், அவருடைய உழைப்பால் தண்ணீர் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால், மற்றவருக்கு எந்தச் செலவும் நஷ்டமும் இல்லை."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஒரு குத்தகை விவசாயி தனது உழைப்பைத் தவிர வேறு எதையும் செலவிடாமல், பழத்தின் ஒரு பங்கிற்காக மட்டும் வேலைக்கு அமர்த்தப்படுவது சரியானதல்ல. அதேசமயம் அனைத்து செலவுகளும் வேலைகளும் தோட்ட உரிமையாளரால் செய்யப்படுகின்றன. ஏனெனில் குத்தகை விவசாயிக்குத் தனது உழைப்புக்கான சரியான கூலி என்னவாக இருக்கும், அது குறைவாக இருக்குமா அல்லது அதிகமாக இருக்குமா என்பது தெரியாது."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "'கிராத்' (வணிகக் கூட்டு) கொடுப்பவரோ அல்லது குத்தகை ஒப்பந்தம் (முஸாகாத்) செய்பவரோ, தனது முகவரிடமிருந்து மூலதனத்தின் ஒரு பகுதியையோ அல்லது சில மரங்களையோ தனக்கென விலக்களிக்கக் கூடாது. ஏனெனில், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம் அந்த முகவர் அவரது கூலியாளாக மாறிவிடுகிறார். அதாவது அவர், 'நான் உனக்கு இந்தக் குறிப்பிட்ட பேரீச்சை மரத்தில் எனக்காக வேலை செய்து, தண்ணீர் பாய்ச்சி, பராமரிக்கும் நிபந்தனையின் பேரில் குத்தகைக்குத் தருகிறேன்' என்றோ, 'நான் உனக்கு இந்தக் குறிப்பிட்ட பணத்தை கிராத் அடிப்படையில் தருகிறேன், நீ எனக்காகப் பத்து தீனார்களுக்கு வேலை செய்ய வேண்டும். அவை நான் உனக்குக் கொடுத்த கிராத் தொகையின் ஒரு பகுதி அல்ல' என்றோ கூறுவது போலாகும். அவ்வாறு செய்யக்கூடாது, அது சரியானதல்ல. இதுவே எங்கள் வழிமுறையாகும்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "குத்தகை விவசாயத்தில் ஒரு தோட்ட உரிமையாளருக்கு அனுமதிக்கப்பட்ட நடைமுறை (சுன்னா) என்னவென்றால், அவர் குத்தகை விவசாயியிடம் வேலிகளைப் பராமரித்தல், நீரூற்றைச் சுத்தம் செய்தல், நீர்ப்பாசனக் கால்வாய்களைத் துடைத்தல், பேரீச்சை மரங்களில் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்தல், கிளைகளை வெட்டுதல், பழங்களை அறுவடை செய்தல் போன்ற நிபந்தனைகளை விதிக்கலாம். ஆனால் குத்தகை விவசாயிக்கு பரஸ்பர உடன்படிக்கையின் மூலம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட பழங்களில் ஒரு பங்கு (பாதியோ அல்லது அதற்குக் குறைவாகவோ அதிகமாகவோ) இருக்க வேண்டும். இருப்பினும், முகவர் ஒரு புதிய கிணறு தோண்டுவது, ஒரு கிணற்றின் உயரத்தை உயர்த்துவது, புதிய மரக்கன்றுகளை நடுவது, அல்லது அதிக செலவாகும் ஒரு கட்டுமானத்தைக் கட்டுவது போன்ற புதிய வேலைகளைத் தொடங்குவதற்கு உரிமையாளர் நிபந்தனை விதிக்க முடியாது. இது, ஒரு தோட்டத்தின் உரிமையாளர் ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரிடம், 'இங்கே எனக்கு ஒரு வீட்டைக் கட்டு அல்லது எனக்கு ஒரு கிணறு தோண்டு அல்லது எனக்கு ஒரு நீரூற்றை ஓடச் செய், பதிலாக இந்தத் தோட்டத்தின் பழங்களில் பாதியைக் கூலியாகத் தந்துவிடுகிறேன்' என்று, அந்தத் தோட்டத்தின் பழங்கள் பக்குவமடைந்து, அதை விற்பது ஹலாலாவதற்கு முன்பு கேட்பது போன்றதாகும். இது, பழங்கள் நல்ல நிலையை அடைவதற்கு முன்பே அவற்றை விற்பனை செய்வதாகும். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், பழங்கள் பக்குவமடைவதற்கு முன்பு விற்கப்படுவதைத் தடை செய்தார்கள்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பழங்கள் நன்றாக முற்றி, அவற்றின் நல்ல நிலை தெளிவாகத் தெரிந்து, அவற்றை விற்பது ஹலாலாகிவிட்டால், உரிமையாளர் ஒருவரிடம் அந்த வேலைகளில் ஒன்றைச் செய்யச் சொல்லி, வேலையைக் குறிப்பிட்டு, உதாரணமாக, தனது தோட்டத்தின் பழங்களில் பாதியை கூலியாகக் கொடுத்தால், அதில் எந்தத் தீங்கும் இல்லை. அவர் அந்த நபரை அங்கீகரிக்கப்பட்ட மற்றும் அறியப்பட்ட ஒன்றுக்காக வேலைக்கு அமர்த்தியுள்ளார். அந்த நபர் அதைப் பார்த்து, அதில் திருப்தி அடைந்துள்ளார்.
"ஆனால் முஸாகாத் (குத்தகை விவசாயம்) என்பது, தோட்டத்தில் பழங்கள் இல்லாவிட்டாலோ அல்லது குறைவாகவோ அல்லது மோசமாகவோ இருந்தாலோ செய்யப்படுவதாகும். ஒரு தொழிலாளி குறிப்பிட்ட கூலிக்கு மட்டுமே வேலைக்கு அமர்த்தப்படுகிறார், தெளிவான நிபந்தனைகளின் பேரில் மட்டுமே வேலைக்கு அமர்த்துவது அனுமதிக்கப்படுகிறது. கூலிக்கு அமர்த்துவது என்பது ஒரு வகை விற்பனையாகும். ஒருவர் மற்றொருவரின் உழைப்பை அவரிடமிருந்து விலைக்கு வாங்குகிறார். அதில் நிச்சயமற்ற தன்மை (கறார்) நுழைந்தால் அது சரியானதல்ல. ஏனெனில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நிச்சயமற்ற பரிவர்த்தனைகளைத் தடை செய்தார்கள்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "எங்களிடம் உள்ள குத்தகை விவசாயத்தின் நடைமுறை என்னவென்றால், பேரீச்சை, திராட்சை, ஆலிவ், மாதுளை, பீச் போன்ற எந்த வகையான பழ மரத்திலும் இதைப் பயிற்சி செய்யலாம். இது அனுமதிக்கப்படுகிறது, மேலும் தோட்ட உரிமையாளருக்கு பழங்களில் பாதி, அல்லது மூன்றில் ஒரு பங்கு, அல்லது நான்கில் ஒரு பங்கு, அல்லது எதுவானாலும் ஒரு பங்கு இருக்கும் வரை அதில் எந்தத் தீங்கும் இல்லை."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பூமியிலிருந்து வெளிப்படும் எந்தப் பயிரிலும், அது விளைந்து, அதன் உரிமையாளரால் நீர் பாய்ச்சவோ, வேலை செய்யவோ, பராமரிக்கவோ இயலாத நிலை ஏற்பட்டால், அதிலும் முஸாகாத் (குத்தகை விவசாயம்) அனுமதிக்கப்படுகிறது.
"குத்தகை விவசாயம் அனுமதிக்கப்பட்ட எந்தவொன்றிலும், பழம் பக்குவமடைந்து, அதன் நல்ல நிலை தெளிவாகத் தெரிந்து, அதை விற்பது ஹலாலாகிவிட்டால், அதில் முஸாகாத் செய்வது வெறுக்கத்தக்கதாகிவிடும். மாறாக அவர் அடுத்த ஆண்டுக்கான பயிரில் முஸாகாத் செய்ய வேண்டும். விற்பனைக்குத் தகுதியான பழங்களுக்கு நீர் பாய்ச்சி, அதை உரிமையாளருக்காகப் பறித்து, விளைச்சலில் ஒரு பங்கைப் பெற்றால், அது முஸாகாத் ஆகாது. அது அவருக்குத் திர்ஹம்கள் மற்றும் தீனார்கள் மூலம் கூலி வழங்கப்படுவதற்கு ஒப்பானது. முஸாகாத் என்பது பேரீச்சை மரங்களைச் சீரமைப்பதற்கும், பழங்கள் பக்குவமடைந்து அதன் விற்பனை ஹலால் ஆவதற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் செய்யப்படுவதாகும்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பழ மரங்களின் நிலை தெளிவாகி, அதன் விற்பனை ஹலால் ஆவதற்கு முன்பு ஒருவர் குத்தகை ஒப்பந்தம் செய்தால், அதுவே முஸாகாத் ஆகும், மேலும் அது அனுமதிக்கப்படுகிறது."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "வெற்று நிலத்தை (விளைச்சலில் பங்கு என்ற அடிப்படையில்) குத்தகை ஒப்பந்தத்தில் விடக்கூடாது. ஏனெனில் அதன் உரிமையாளர் அதைத் தீனார்கள் மற்றும் திர்ஹம்களுக்காகவோ (பணம்) அல்லது நிர்ணயிக்கப்பட்ட வாடகைக்கோ விடுவதே ஹலால் ஆகும்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஒருவர் தனது வெற்று நிலத்தை அதிலிருந்து வெளிவரும் விளைச்சலில் மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது நான்கில் ஒரு பங்குக்குக் கொடுப்பதைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு நிச்சயமற்ற பரிவர்த்தனையாகும் (கறார்). ஏனெனில் பயிர்கள் ஒரு முறை குறைவாகவும், மற்றொரு முறை அதிகமாகவும் இருக்கலாம். சில சமயம் அது முற்றிலுமாக அழிந்து போகலாம், அப்போது நிலத்தின் உரிமையாளர், நிலத்தை வாடகைக்கு விடுவதற்குத் தகுதியான ஒரு குறிப்பிட்ட வாடகையை இழந்திருப்பார். அவர் ஒரு நிச்சயமற்ற சூழ்நிலையை எடுத்துக்கொள்கிறார், அது நிறைவேறுமா இல்லையா என்பது அவருக்குத் தெரியாது. இது வெறுக்கப்படுகிறது. இது, ஒருவரிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகைக்குப் பயணம் செய்ய வைத்துவிட்டு, பின்னர், 'பயணத்தின் லாபத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கை உங்கள் கூலியாகத் தரட்டுமா?' என்று கேட்பது போன்றது. இது ஹலால் அல்ல, செய்யப்படக்கூடாது."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் சுருக்கமாகக் கூறினார்கள்: "ஒரு மனிதன் தன்னையோ, தனது நிலத்தையோ, அல்லது தனது கப்பலையோ ஒரு குறிப்பிட்ட நிர்ணயிக்கப்பட்ட கூலிக்குத் தவிர வேறு எதற்காகவும் வாடகைக்கு விடக்கூடாது."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பேரீச்சை மரங்களில் குத்தகை விவசாயம் செய்வதற்கும், வெற்று நிலங்களில் குத்தகை விவசாயம் செய்வதற்கும் இடையே ஒரு வேறுபாடு உள்ளது. ஏனெனில் பேரீச்சை மரங்களின் உரிமையாளர் அதன் நல்ல நிலை தெளிவாகும் வரை பழங்களை விற்க முடியாது. ஆனால் நிலத்தின் உரிமையாளர், அதில் எதுவும் இல்லாத போது அதை வாடகைக்கு விடலாம்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "பேரீச்சை மரங்களைப் பற்றி எங்கள் சமூகத்தில் என்ன செய்யப்படுகிறது என்றால், அவற்றை மூன்று அல்லது நான்கு வருடங்களுக்கும், அதற்கும் குறைவாகவோ அல்லது அதிகமாகவோ குத்தகைக்கு விடலாம்."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அதைத்தான் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அது போன்ற எந்தப் பழ மரங்களும் பேரீச்சை மரங்களின் நிலையிலேயே உள்ளன. பல வருடங்களுக்கான ஒப்பந்தங்கள் பேரீச்சை மரங்களில் அனுமதிக்கப்படுவதைப் போலவே இதிலும் அனுமதிக்கப்படுகின்றன."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள் உரிமையாளரைப் பற்றிக் கூறினார்கள்: "அவர் குத்தகை விவசாயியிடமிருந்து தங்கம், வெள்ளி, அல்லது பயிர்கள் வடிவில் தனக்கு இலாபத்தை அதிகரிக்கும் கூடுதல் எதையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. அது சரியானதல்ல. குத்தகை விவசாயியும் தோட்ட உரிமையாளரிடமிருந்து தங்கம், வெள்ளி, பயிர்கள் அல்லது வேறு எதிலும் தனக்கு இலாபத்தை அதிகரிக்கும் கூடுதல் எதையும் எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது. ஒப்பந்தத்தில் நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டதற்கு அப்பாற்பட்ட அதிகரிப்பு சரியானதல்ல. 'கிராத்' கடன் கொடுப்பவரும் இந்த நிலையில் இருப்பது சரியானதல்ல. குத்தகை விவசாயத்திலோ அல்லது கிராத் முறையிலோ அத்தகைய கூடுதல் அதிகரிப்பு நுழைந்தால், அது கூலியாக மாறிவிடும். அதில் கூலி நுழைவது சரியானதல்ல. நிச்சயமற்ற தன்மை உள்ள சூழ்நிலையில் கூலி நிர்ணயம் ஒருபோதும் ஏற்படக்கூடாது."
மாலிக் (ரஹ்) அவர்கள், ஒரு மனிதன் மற்றொரு மனிதனுக்கு ஒரு குத்தகை ஒப்பந்தத்தில் நிலத்தைக் கொடுத்தது பற்றிக் கூறினார்கள். அதில் பேரீச்சை மரங்கள், திராட்சைக் கொடிகள் அல்லது அது போன்ற பழ மரங்கள் இருந்தன, மேலும் அதில் வெற்று நிலமும் இருந்தது. அவர் கூறினார்கள்: "வெற்று நிலம் பழ மரங்களுக்கு முக்கியத்துவத்திலோ அல்லது அளவிலோ இரண்டாம்பட்சமாக இருந்தால், குத்தகை விவசாயத்தில் (முஸாகாத்) எந்தத் தீங்கும் இல்லை. அதாவது, நிலத்தின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பகுதியை மரங்கள் எடுத்துக் கொண்டிருந்து, வெற்று நிலம் மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது அதற்கும் குறைவாக இருந்தால் இது பொருந்தும். ஏனென்றால், இந்நிலையில் வெற்று நிலம் மரங்களுக்குத் துணையாக அமைகிறது. மாறாக, பழ மரங்கள் உள்ள நிலம் வெற்று நிலத்திற்கு இரண்டாம்பட்சமாக இருந்து, அதாவது மரங்கள் உள்ள பகுதி மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது அதற்கும் குறைவாகவும், வெற்று நிலம் மூன்றில் இரண்டு பங்கு அல்லது அதற்கு அதிகமாகவும் இருந்தால், நிலத்தை வாடகைக்கு விடுவது மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது, மேலும் அதில் முஸாகாத் (குத்தகை விவசாயம்) செய்வது ஹராம் (தடைசெய்யப்பட்டது)."
"பழ மரங்களைக் கொண்ட சொத்தில் வெற்று நிலம் இருக்கும்போது குத்தகை ஒப்பந்தங்கள் கொடுப்பதும், பழ மரங்கள் குறைவாக இருக்கும்போது நிலத்தை வாடகைக்கு விடுவதும் மக்களின் நடைமுறைகளில் ஒன்றாகும். இது, வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு குர்ஆன் அல்லது வாள் வெள்ளிக்கு விற்கப்படுவது போலவோ, அல்லது கற்கள் மற்றும் தங்கம் உள்ள ஒரு நெக்லஸ் அல்லது மோதிரம் தீனார்களுக்கு விற்கப்படுவது போலவோ ஆகும். இந்த விற்பனைகள் தொடர்ந்து அனுமதிக்கப்படுகின்றன. மக்கள் அவற்றின் மூலம் வாங்குகிறார்கள், விற்கிறார்கள். எதைத் தாண்டினால் அது ஹராமாகிவிடும், எதற்குக் கீழே இருந்தால் அது ஹலாலாகிவிடும் என்று வரையறுக்கப்பட்ட குறிப்புகள் எதுவும் வரவில்லை. இது குறித்து எங்கள் சமூகத்தில் என்ன செய்யப்படுகிறது என்றால், மக்கள் தங்களுக்குள் எதைப் பயிற்சி செய்து அனுமதிக்கிறார்களோ அதுவே ஆகும். அதாவது, தங்கம் அல்லது வெள்ளி எதனுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளதோ அதற்கு இரண்டாம்பட்சமாக இருந்தால், அதை விற்க அனுமதிக்கப்படுகிறது. அதாவது, வாள், குர்ஆன் அல்லது கற்களின் மதிப்பு மூன்றில் இரண்டு பங்கு அல்லது அதற்கு அதிகமாகவும், அதில் உள்ள அலங்காரத்தின் மதிப்பு மூன்றில் ஒரு பங்கு அல்லது அதற்கும் குறைவாகவும் இருக்க வேண்டும்."