அஷ்-ஷமாயில் அல்-முஹம்மதிய்யா

காரிஜா இப்னு ஸைத் இப்னு தாபித் கூறினார்கள்:
"ஒரு குழுவினர் ஸைத் இப்னு தாபித் (ரழி) அவர்களிடம் வந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் ஹதீஸ்களை எங்களுக்கு அறிவியுங்கள்' என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நான் உங்களுக்கு எதைப் பற்றி அறிவிப்பது? நான் அவர்களுடைய அண்டை வீட்டுக்காரனாக இருந்தேன். அவர்கள் மீது வஹீ (இறைச்செய்தி) இறங்கும்போது, என்னை அழைத்தனுப்புவார்கள்; நான் அதை அவர்களுக்காக எழுதுவேன். நாங்கள் இவ்வுலகத்தைப் பற்றிப் பேசினால், அவர்களும் எங்களுடன் அதைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். நாங்கள் மறுமையைப் பற்றிப் பேசினால், அவர்களும் எங்களுடன் அதைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். நாங்கள் உணவைப் பற்றிப் பேசினால், அவர்களும் எங்களுடன் அதைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். எனவே, இவை அனைத்தையும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து உங்களுக்கு நான் அறிவிக்கிறேன்.'”

அம்ர் இப்னுல் ஆஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், மக்களில் மிகவும் மோசமானவர்களிடமும் நேரடியாகப் பேசி, அதன் மூலம் அவர்களின் உள்ளங்களைக் கவர்வார்கள். அவர்கள் என்னிடமும் அவ்வாறே நடந்துகொள்வார்கள், அதனால் நான்தான் மக்களிலேயே சிறந்தவன் என்று நான் நினைத்துக்கொண்டேன். ஆகவே, நான் கேட்டேன்: 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் சிறந்தவனா அல்லது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களா?' அதற்கு அவர்கள், 'அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள்தான்' என்று கூறினார்கள். ஆகவே, நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் சிறந்தவனா அல்லது உமர் (ரழி) அவர்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'உமர் (ரழி) அவர்கள்தான்' என்று கூறினார்கள். ஆகவே, நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் சிறந்தவனா அல்லது உஸ்மான் (ரழி) அவர்களா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'உஸ்மான் (ரழி) அவர்கள்தான்!' என்று கூறினார்கள். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கேட்டபோதெல்லாம், அவர்கள் எனக்கு உண்மையைச் சொன்னார்கள். எனவே, நான் அவர்களிடம் கேட்டிருக்கக் கூடாதே என்று வருந்தினேன்!’”

அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பத்து ஆண்டுகள் சேவை செய்தேன், அவர்கள் ஒருபோதும் என்னிடம் “சீ!” என்று கூறியதில்லை. நான் செய்த ஒரு காரியத்தைப் பற்றி, “நீ ஏன் இதைச் செய்தாய்?” என்றோ, அல்லது நான் செய்யத் தவறிய ஒரு காரியத்தைப் பற்றி, “நீ ஏன் இதைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டாய்?” என்றோ அவர்கள் என்னிடம் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மனிதர்களிலேயே மிகச் சிறந்த நற்குணம் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உள்ளங்கையை விட மென்மையான எந்தப் பட்டையோ, அல்லது வேறு எந்தப் பொருளையோ நான் தொட்டு உணர்ந்ததில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களின் வியர்வையை விட நறுமணம் மிக்க எந்தக் கஸ்தூரியையோ, அல்லது வேறு எந்த வாசனைத் திரவியத்தையுமோ நான் நுகர்ந்ததில்லை!”

அனஸ் இப்னு மாலிக் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் ஒருவர் இருந்தார். அவர் மீது மஞ்சள் நிறச் சாயத்தின் அடையாளம் இருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒருவரிடம் தமக்கு விருப்பமில்லாத ஒன்றைக் கண்டால், முகத்திற்கு நேராக அதை வெளிப்படுத்த மாட்டார்கள். எனவே, அவர் எழுந்து சென்றதும், (மக்களிடம்) "இந்த மஞ்சள் நிறச் சாயத்தை அகற்றி விடுமாறு நீங்கள் அவரிடம் கூறியிருக்கலாமே!" என்று கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்:
“அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இயல்பாகவோ, வேண்டுமென்றோ கெட்ட வார்த்தை பேசுபவராகவோ, கடைவீதிகளில் கூச்சலிடுபவராகவோ இருக்கவில்லை. அவர்கள் தீமைக்குத் தீமையால் பதிலளிக்க மாட்டார்கள்; மாறாக, மன்னித்து, பொறுத்துக்கொள்வார்கள்.”

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஜிஹாத் செய்வதைத் தவிர, வேறு எதையும் தமது கையால் அடித்ததே இல்லை. அவர்கள் ஒரு வேலையாளையோ அல்லது ஒரு பெண்ணையோ ஒருபோதும் அடித்ததில்லை."

ஆயிஷா (ரழி) கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் புனிதத் தடைகளில் எதுவும் மீறப்படாத வரை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்காகப் பழிவாங்கியதை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. ஆனால், அல்லாஹ்வின் புனிதத் தடைகளில் ஏதேனும் ஒன்று மீறப்பட்டால், அவர்கள் கடுங்கோபம் கொள்வார்கள். இரண்டு விஷயங்களுக்கு இடையே தேர்வு செய்யும் வாய்ப்பு அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டால், அது பாவமான காரியமாக இல்லாத பட்சத்தில், அவ்விரு விஷயங்களிலும் எது எளிமையானதோ அதையே அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.”

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"ஒரு மனிதர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் உள்ளே வர அனுமதி கோரினார். அப்போது நான் அவர்களுடன் இருந்தேன். நபி (ஸல்) அவர்கள், '(இவர்) அந்தக் கூட்டத்தாரிலேயே மிக மோசமான மகன்' அல்லது 'மிக மோசமான சகோதரர்' என்று கூறினார்கள். பிறகு அவருக்கு அனுமதி அளித்தார்கள்; அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினார்கள். அவர் வெளியேறியதும் நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! (முதலில்) நீங்கள் சொல்ல வேண்டியதைச் சொன்னீர்கள்; பிறகு அவரிடம் மென்மையாகப் பேசினீர்களே?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'ஆயிஷாவே! எவருடைய தீய பேச்சுக்கு அஞ்சி மக்கள் அவரைவிட்டு விலகியிருக்கிறார்களோ, அவரே மக்களில் மிகவும் மோசமானவர் ஆவார்' என்று கூறினார்கள்."

அல்-ஹஸன் இப்னு அலீ (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

“அல்-ஹுஸைன் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: ‘நபி (ஸல்) அவர்கள் தம் அவையிலுள்ள தோழர்களிடம் எப்படி நடந்துகொண்டார்கள் என்பது பற்றி என் தந்தை (அலீ (ரலி)) அவர்களிடம் நான் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்:

‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எப்பொழுதும் மலர்ச்சியான முகம் கொண்டவராகவும், மென்மையான குணம் கொண்டவராகவும், இலகுவான பண்பு கொண்டவராகவும் இருந்தார்கள். அவர்கள் கடுகடுப்பானவராகவோ, முரட்டுத்தனமானவராகவோ, கூச்சலிடுபவராகவோ, ஆபாசமாகப் பேசுபவராகவோ, குறை காண்பவராகவோ, சச்சரவு செய்பவராகவோ இருக்கவில்லை. தாங்கள் விரும்பாதவற்றை (கண்டும் காணாதது போல்) அலட்சியம் செய்வார்கள். தம்மிடம் எதிர்பார்ப்பு வைப்பவரை நிராசையாக்கவோ, அல்லது ஏமாற்றமடையச் செய்யவோ மாட்டார்கள்.

தம்மை விட்டும் மூன்று விஷயங்களை அவர்கள் நீக்கியிருந்தார்கள்: தர்க்கம் செய்தல், அதிகமாகப் பேசுதல் மற்றும் தங்களுக்குத் தொடர்பில்லாத விஷயங்கள்.

அவ்வாறே, மக்களிடம் மூன்று விஷயங்களை விட்டும் தவிர்ந்திருந்தார்கள்: அவர்கள் யாரையும் இழிவாகப் பேசமாட்டார்கள்; குறை சொல்லமாட்டார்கள்; மற்றவர்களின் குறைகளைத் துருவித் துருவி ஆராயமாட்டார்கள். மறுமையில் நன்மை கிடைக்கும் என்று அவர்கள் நம்பும் வார்த்தைகளை மட்டுமே பேசுவார்கள்.

அவர்கள் பேசும்போது, அவர்களின் அவையிலுள்ள தோழர்கள், தங்கள் தலைகளில் பறவைகள் அமர்ந்திருப்பது போல் (அமைதியாகத்) தலைகுனிந்து இருப்பார்கள். அவர்கள் பேசி முடித்த பின்னரே மற்றவர்கள் பேசுவார்கள். அவர்களின் முன்னிலையில் பேசுவதற்கு ஒருவருக்கொருவர் போட்டி போட மாட்டார்கள். அவர்களின் முன்னிலையில் ஒருவர் பேசும்போது, அவர் பேசி முடிக்கும் வரை (மற்றவர்கள்) அமைதியாகச் செவிமடுப்பார்கள். அவரிடம், அவர்களில் (முதலில் பேசியவர் பேசுவதைக் கேட்பது போன்றே) எவர் பேசினாலும் செவிமடுப்பார்கள்.

தோழர்கள் எதைப் பற்றிச் சிரிக்கிறார்களோ, அதற்காக இவர்களும் சிரிப்பார்கள். அவர்கள் எதைப் பற்றி வியப்படைகிறார்களோ, அதற்காக இவர்களும் வியப்படைவார்கள். வெளியூரிலிருந்து வரும் அந்நியரின் பேச்சிலும் கேள்வியிலும் இருக்கும் பாமரத் தன்மையை (கடுமையை) அவர்கள் பொறுத்துக்கொள்வார்கள். (அந்த அந்நியரின் கடுமையைக் கண்டு) தோழர்கள் அவரைத் தடுக்க முற்பட்டாலும், நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘தேவையுள்ள ஒருவரைக் கண்டால், அவருக்கு நீங்கள் உதவுங்கள்!’ என்று கூறுவார்கள்.

நன்றி பாராட்டுபவரிடமிருந்தே தவிர (வேறெவரிடமிருந்தும்) புகழுரையை ஏற்க மாட்டார்கள். மேலும், ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, அவர் வரம்பு மீறும் வரை அவர்கள் குறுக்கிட மாட்டார்கள். அவ்வாறு வரம்பு மீறினால், அவரைத் தடுத்தோ அல்லது எழுந்து சென்றோ அவரின் பேச்சை நிறுத்துவார்கள்.’”

ஜாபிர் இப்னு அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் ஏதேனும் ஒன்று கேட்கப்பட்டு, அவர்கள் ஒருபோதும் 'இல்லை' என்று கூறியதில்லை."

இப்னு அப்பாஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

“அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நன்மைகளை வாரி வழங்குவதில் மனிதர்களிலேயே மிகவும் தாராளமானவர்களாகத் திகழ்ந்தார்கள். ரமளான் மாதம் முடியும் வரை அவர்கள் மிகவும் தாராளமானவர்களாக இருப்பார்கள். அப்போது ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, குர்ஆனை அவர்களுக்கு ஓதிக் காட்டுவார்கள். ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களைச் சந்திக்கும்போது, வீசும் காற்றை விட அதிகமாக நன்மைகளை வாரி வழங்குபவர்களாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இருந்தார்கள்.”

அனஸ் இப்னு மாலிக் (உயர்வான அல்லாஹ் அவரைப் பொருந்திக் கொள்வானாக) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் மறுநாளுக்காக எதையும் சேமித்து வைத்ததில்லை.

உமர் இப்னு அல்-கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

“ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, தமக்கு (ஏதேனும்) வழங்குமாறு கேட்டார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘என்னிடம் (தற்போது கொடுப்பதற்கு) எதுவுமில்லை; ஆயினும், என் பொறுப்பில் கடனாகப் பொருளை வாங்கிக்கொள்ளும். என்னிடம் ஏதேனும் (செல்வம்) வரும்போது நான் அந்தக் கடனை அடைத்துவிடுகிறேன்’ என்று கூறினார்கள்.

அப்போது உமர் (ரழி), ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் அவருக்குக் கொடுத்துவிட்டீர்கள்; (இந்நிலையில்) உங்களால் இயலாத ஒன்றின் மூலம் அல்லாஹ் உங்களைச் சிரமப்படுத்தவில்லை’ என்று கூறினார்கள்.

உமர் கூறியதை நபி (ஸல்) அவர்கள் விரும்பவில்லை. அப்போது அன்சாரிகளில் ஒருவர், ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! (தாராளமாக) வழங்குங்கள்! அர்ஷின் அதிபதியிடமிருந்து வறுமை வருமென அஞ்சாதீர்கள்!’ என்று கூறினார்.

(இதைக் கேட்ட) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள். அந்த அன்சாரியின் சொல்லால் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி அவர்களின் முகத்தில் தெரிந்தது. மேலும், ‘இதைக் கொண்டே நான் ஏவப்பட்டுள்ளேன்’ என்று கூறினார்கள்.”

அர்-ருபை பின்த் முஅவ்வித் இப்னு அஃப்ரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நான் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் ஒரு தட்டு நிறைய பழுத்த பேரீச்சம்பழங்களையும் மென்மையான வெள்ளரிக்காய்களையும் கொண்டு வந்தேன், அதற்கு அவர்கள் எனக்கு ஒரு கைப்பிடி நிறைய ஆபரணங்களையும் தங்கத்தையும் கொடுத்தார்கள்!”

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
“நபி (ஸல்) அவர்கள் அன்பளிப்பை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்; அதற்குப் பிரதியுபகாரமும் அளிப்பார்கள்.”