وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ الْوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّادِقَةُ فِي النَّوْمِ فَكَانَ لَا يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ ثُمَّ حُبِّبَ إليهِ الخَلاءُ وكانَ يَخْلُو بغارِ حِراءٍ فيتحنَّثُ فِيهِ - وَهُوَ التَّعَبُّدُ اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ الْعَدَدِ - قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ وَيَتَزَوَّدَ لِذَلِكَ ثُمَّ يَرْجِعَ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدَ لِمِثْلِهَا حَتَّى جَاءَهُ الْحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ فَجَاءَهُ الْمَلَكُ فَقَالَ: اقْرَأْ. فَقَالَ: «مَا أَنَا بِقَارِئٍ» . قَالَ: " فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدُ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ: اقْرَأْ. فَقُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي فَقَالَ: اقْرَأْ. فَقُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ. فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الْجهد ثمَّ أَرْسلنِي فَقَالَ: [اقرَأْ باسمِ ربِّكَ الَّذِي خَلَقَ. خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ. اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ. الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ. عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لم يعلم] ". فَرجع بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْجُفُ فُؤَادُهُ فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ فَقَالَ: «زَمِّلُونِي زَمِّلُونِي» فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ فَقَالَ لخديجةَ وأخبرَها الخبرَ: «لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي» فَقَالَتْ خَدِيجَةُ: كَلَّا وَاللَّهِ لَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَصْدُقُ الْحَدِيثَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ وَتَكْسِبُ الْمَعْدُومَ وتقْرِي الضيفَ وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ ثُمَّ انْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ إِلَى وَرَقَةَ بْنِ نَوْفَلٍ ابْنِ عَمِّ خَدِيجَةَ. فَقَالَتْ لَهُ: يَا ابْنَ عَمِّ اسْمَعْ مِنِ ابْنِ أَخِيكَ. فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: يَا ابْنَ أَخِي مَاذَا تَرَى؟ فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى. فَقَالَ وَرَقَةُ: هَذَا هُوَ النَّامُوسُ الَّذِي أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا يَا لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَوَ مُخْرِجِيَّ هُمْ؟» قَالَ: نَعَمْ لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرُكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا. ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوَفِّيَ وَفَتَرَ الوحيُ. مُتَّفق عَلَيْهِ
وَزَادَ الْبُخَارِيُّ: حَتَّى حَزِنَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - فِيمَا بَلَغَنَا - حُزْنًا غَدَا مِنْهُ مرَارًا كي يتردَّى منْ رؤوسِ شَوَاهِقِ الْجَبَلِ فَكُلَّمَا أَوْفَى بِذِرْوَةِ جَبَلٍ لِكَيْ يُلْقِيَ نَفْسَهُ مِنْهُ تَبَدَّى لَهُ جِبْرِيلُ فَقَالَ: يَا مُحَمَّدُ إِنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ حَقًّا. فَيَسْكُنُ لذلكَ جأشُه وتقرُّ نفسُه
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு (ஆரம்பத்தில்) வஹீ (இறைச்செய்தி), தூக்கத்தில் ஏற்படும் உண்மையான கனவுகளின் மூலமாகவே தொடங்கியது. அவர்கள் காணும் எந்தவொரு கனவும் விடியற்காலையின் ஒளியைப் போன்று (தெளிவாகவும், அப்படியே பலிக்கக்கூடியதாகவும்) இருந்தது.
பின்னர், தனிமையில் இருப்பது அவர்களுக்கு விருப்பமானதாக ஆக்கப்பட்டது. அவர்கள் ஹிரா குகையில் தனித்திருந்து 'தஹன்னுத்' - அதாவது பல இரவுகள் (தொடர்ந்து) இறைவழிபாட்டில் - ஈடுபடுவார்கள். தம் குடும்பத்தாரிடம் திரும்புவதற்கு முன்பாக, அதற்கான (உணவுத்) தேவைகளை எடுத்துச் செல்வார்கள். பின்னர் (உணவு தீர்ந்ததும்) கதீஜா (ரழி) அவர்களிடம் திரும்பி வந்து, மீண்டும் அதே போன்ற (நாட்களுக்கான) உணவை எடுத்துச் செல்வார்கள். இவ்வாறு அவர்கள் ஹிரா குகையில் இருந்தபோது, அவர்களிடம் சத்தியம் (இறைச்செய்தி) வந்தது.
அவர்களிடம் வானவர் வந்து, "ஓதுவீராக!" என்றார். அதற்கு அவர்கள், "நான் ஓதத் தெரிந்தவன் அல்ல" என்று கூறினார்கள். (நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:) "அவர் என்னைப் பிடித்து, நான் சிரமப்படும் அளவுக்கு என்னை இறுகக் கட்டியணைத்தார். பின்னர் என்னை விட்டுவிட்டு, 'ஓதுவீராக!' என்றார். நான், 'நான் ஓதத் தெரிந்தவன் அல்ல' என்றேன். அவர் இரண்டாவது முறையும் என்னைப் பிடித்து, நான் சிரமப்படும் அளவுக்கு இறுகக் கட்டியணைத்து விட்டு, பின்னர் என்னை விட்டுவிட்டு, 'ஓதுவீராக!' என்றார். நான், 'நான் ஓதத் தெரிந்தவன் அல்ல' என்றேன். அவர் மூன்றாவது முறையும் என்னைப் பிடித்து, நான் சிரமப்படும் அளவுக்கு இறுகக் கட்டியணைத்து விட்டு, பின்னர் என்னை விட்டுவிட்டு (பின்வரும் வசனங்களைக்) கூறினார்:
[இக்ரஃ பிஸ்மி ரப்பிகல்லதீ ஃகலக். ஃகலக்கல் இன்ஸான மின் அலக். இக்ரஃ வரப்புக்கல் அக்ரம். அல்லதீ அல்லம பில்கலம். அல்லமல் இன்ஸான மா லம் யஃலம்]
(படைத்த உம்முடைய இறைவனின் திருப்பெயரால் ஓதுவீராக! அவன் மனிதனை கருவுற்ற சினைமுட்டையிலிருந்து (இரத்தக்கட்டியிலிருந்து) படைத்தான். ஓதுவீராக! உமது இறைவன் மாபெரும் கொடையாளி; அவனே எழுதுகோலைக் கொண்டு கற்றுக் கொடுத்தான்; மனிதன் அறியாதவற்றையெல்லாம் அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தான்.)
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், இதயம் படபடக்க இந்த வசனங்களுடன் திரும்பி வந்தார்கள். கதீஜா (ரழி) அவர்களிடம் சென்று, "என்னைப் போர்த்துங்கள், என்னைப் போர்த்துங்கள்!" என்று கூறினார்கள். அவர்களின் அச்சம் நீங்கும் வரை அவர்கள் போர்த்தப்பட்டார்கள். பின்னர் நடந்த செய்தியை கதீஜாவிடம் கூறிவிட்டு, "எனக்கு ஏதேனும் நேர்ந்துவிடுமோ என என் மீது எனக்கே அச்சமாக இருக்கிறது" என்று கூறினார்கள்.
அதற்கு கதீஜா (ரழி) அவர்கள், "அப்படியல்ல! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் உங்களை ஒருபோதும் இழிவுபடுத்த மாட்டான். (ஏனெனில்) நீங்கள் உறவுகளைப் பேணி வாழ்கிறீர்கள்; உண்மையையே பேசுகிறீர்கள்; (சுயதிறனற்ற) எளியோரின் சுமைகளைத் தாங்குகிறீர்கள்; ஏழைகளுக்கு (அவர்களிடம் இல்லாதவற்றை) ஈட்டித் தருகிறீர்கள்; விருந்தினர்களை உபசரிக்கிறீர்கள்; நீதியான வழியில் ஏற்படும் சோதனைகளில் (மக்களுக்கு) உதவி செய்கிறீர்கள்" என்று கூறினார்கள்.
பின்னர், கதீஜா (ரழி) அவர்கள் நபியவர்களைத் தம் தந்தையின் சகோதரர் மகனான வரகா பின் நவ்ஃபலிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். (அவர் அறியாமைக் காலத்தில் கிறித்தவ மதத்தைத் தழுவியவர்). கதீஜா (ரழி) அவரிடம், "என் தந்தையின் சகோதரர் மகனே! உங்களின் சகோதரர் மகன் (முஹம்மது) கூறுவதைக் கேளுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு வரகா, "என் சகோதரரின் மகனே! நீங்கள் எதைக் கண்டீர்கள்?" என்று கேட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தாங்கள் கண்ட செய்தியை அவருக்குத் தெரிவித்தார்கள்.
அதற்கு வரகா கூறினார்: "இவர், மூஸா (அலை) அவர்களிடம் அல்லாஹ் இறக்கியருளிய அதே 'நாமூஸ்' (இரகசியங்களைச் சுமந்து வரும் வானவர் ஜிப்ரீல்) ஆவார். நீங்கள் (மக்களுக்கு அழைப்பு விடுக்கும்) அக்காலத்தில் நான் ஒரு துடிப்பான இளைஞனாக இருக்கக் கூடாதா! உங்களின் சமுதாயத்தினர் உங்களை (ஊரை விட்டு) வெளியேற்றும் போது நான் உயிருடன் இருக்க வேண்டுமே!" என்று கூறினார். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவர்கள் என்னையா வெளியேற்றுவார்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு வரகா, "ஆம்! நீங்கள் கொண்டு வந்ததைப் போன்ற (இறைச் செய்தியைக்) கொண்டு வந்த எந்த மனிதரும் பகைமை பாராட்டப்படாமல் இருந்ததில்லை. உங்களின் அந்த (சோதனைக்குரிய) நாளை நான் அடைந்தால், உங்களுக்கு நான் பலமான உதவி செய்வேன்" என்று கூறினார். அதன் பின்னர் சிறிது காலத்திலேயே வரகா இறந்துவிட்டார். வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவதும் (சிறிது காலம்) நின்றது. (முத்தஃபகுன் அலைஹி)
இமாம் புகாரி (ரஹ்) அவர்கள் கூடுதலாகப் பதிவு செய்துள்ளதாவது:
(வஹீ நின்றதால்) நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகவும் கவலையடைந்தார்கள். - நமக்குக் கிடைத்த தகவல்களின்படி - அவர்கள் மலைகளின் உயர்ந்த சிகரங்களில் இருந்து தங்களைக் கீழே விழ்த்திக் கொள்வதற்காகப் பலமுறை சென்றார்கள். (வஹீ நின்ற கவலையினால் ஏற்பட்ட மன உளைச்சலால்) ஒரு மலையின் உச்சியை அவர்கள் அடையும்போதெல்லாம், ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் அவர்களுக்குத் தோன்றி, "முஹம்மதே! நீங்கள் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதர்தான்" என்று கூறுவார்கள். இதனால் அவர்களின் உள்ளம் அமைதியடையும்; அவர்களின் மனமும் நிலைபெறும்.