இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

51ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّ هِرَقْلَ، قَالَ لَهُ سَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ، فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ، لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் எனக்கு அறிவித்ததாவது: (ரோமானிய மன்னர்) ஹிரக்ள் என்னிடம் கூறினார்: “அவர்கள் (முஸ்லிம்கள் எண்ணிக்கையில்) அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா? என்று நான் உம்மிடம் கேட்டேன். அதற்கு நீர், ‘அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்’ என்று கூறினீர். ஈமான் (இறைநம்பிக்கை) முழுமையடையும் வரை இவ்வாறே (வளர்ந்து கொண்டே) இருக்கும். மேலும், ‘அவருடைய மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, மார்க்கத்தின் மீதான அதிருப்தியினால் யாரேனும் (அதிலிருந்து) வெளியேறுகிறார்களா?’ என்றும் நான் உம்மிடம் கேட்டேன். அதற்கு நீர், ‘இல்லை’ என்று கூறினீர். ஈமானின் மகிழ்ச்சி இதயங்களில் கலந்துவிடும்போது இவ்வாறே இருக்கும்; எவரும் அதை வெறுக்கமாட்டார்கள்.”
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2804ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ قَالَ لَهُ سَأَلْتُكَ كَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ فَزَعَمْتَ أَنَّ الْحَرْبَ سِجَالٌ وَدُوَلٌ، فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى ثُمَّ تَكُونُ لَهُمُ الْعَاقِبَةُ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் தன்னிடம் தெரிவித்ததாவது: ஹெராக்ளியஸ் அவர்கள் தம்மிடம் (அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்களிடம்) கூறினார்கள்: "நான் உங்களிடம் அவருடனான (நபி (ஸல்) அவர்களுடனான) உங்கள் போர் எப்படி இருந்தது என்று கேட்டேன். அதற்கு நீங்கள், போர் மாறி மாறி (வெற்றி தோல்விகளுடன்) இருக்கும் (ஒருமுறை உங்களுக்கு, ஒருமுறை எதிரிக்கு என மாறி மாறி வரும்) என்று கூறினீர்கள். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்; பின்னர் அவர்களுக்கே (நல்ல) இறுதி முடிவு இருக்கும்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2936ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ، وَقَالَ ‏ ‏ فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ ‏ ‏‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சீசருக்கு (கைஸருக்கு) கடிதம் எழுதினார்கள்; அதில், "நீர் (இஸ்லாத்தின் அழைப்பை) புறக்கணித்தால், விவசாயிகளின் (அதாவது உம்முடைய குடிமக்களின்) பாவம் உம்மைச் சாரும்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2940, 2941ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي‏.‏ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ‏.‏ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى‏.‏ قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ‏.‏ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ ‏ ‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏ ‏‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சீசருக்கு (ரோமப் பேரரசருக்கு)க் கடிதம் எழுதி, அவரை இஸ்லாத்திற்கு அழைத்தார்கள். அக்கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்களிடம் கொடுத்து, அதனை புஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் ஒப்படைக்குமாறும், அவர் அதனைச் சீசரிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட்டார்கள். பாரசீகப் படைகளை விட்டும் அல்லாஹ் தன்னை விடுவித்ததற்கு (வெற்றியளித்ததற்கு) நன்றிக்கடனாக, சீசர் (ஹெராக்லியஸ்) 'ஹிம்ஸ்' நகரிலிருந்து 'இல்யா' (ஜெருசலேம்) நகருக்கு நடந்தே வந்திருந்தார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதம் சீசரை அடைந்தபோது, அதை அவர் படித்துவிட்டு, "இங்கு அந்தக் கூட்டத்தாரில் (குறைஷியரில்) யாரேனும் இருந்தால் என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்; தம்மை இறைத்தூதர் என்று கூறிக்கொள்ளும் அம்மனிதரைப் பற்றி நான் விசாரிக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) கூறினார்கள்: (அப்போது) அபூ சுஃப்யான் பின் ஹர்ப் அறிவித்தார்:
"நான் குறைஷியர் சிலருடன் ஷாம் (சிரியா) தேசத்தில் இருந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் குறைஷி இறைமறுப்பாளர்களுக்கும் இடையே போர்நிறுத்த ஒப்பந்தம் இருந்த காலம் அது. நாங்கள் வியாபாரத்திற்காகச் சென்றிருந்தோம். சீசரின் தூதர் எங்களை ஷாம் தேசத்தின் ஓரிடத்தில் கண்டார். அவர் என்னையும் என் தோழர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு 'இல்யா'வை அடைந்தார். நாங்கள் அவர் முன்னிலையில் கொண்டு செல்லப்பட்டோம். அவர் தமது அரசவையில், தலையில் கிரீடம் அணிந்தவராக, ரோமப் பிரமுகர்கள் புடைசூழ அமர்ந்திருந்தார்.

அவர் தமது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "தம்மை இறைத்தூதர் என்று வாதிடும் அந்த மனிதருக்கு வம்சாவளியில் உங்களில் மிக நெருக்கமானவர் யார் என்று இவர்களிடம் கேள்" என்று கூறினார்.

அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: "நான், 'வம்சாவளியில் நானே அவருக்கு மிக நெருக்கமானவன்' என்று சொன்னேன்."
அதற்கு அவர், "அவருக்கும் உமக்கும் என்ன உறவு?" என்று கேட்டார்.
நான், "அவர் என் தந்தையின் சகோதரர் மகன் (என் ஒன்றுவிட்ட சகோதரர்)" என்று கூறினேன். அன்றைய தினம் அக்குழுவினரில் 'பனூ அப்து மனாஃப்' குலத்தைச் சேர்ந்தவன் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்கவில்லை.
சீசர், "அவரை என் அருகில் வரச் சொல்லுங்கள்" என்று கூறினார். பிறகு என் தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் என் தோள்களுக்கு அருகே நிற்கும்படி கட்டளையிட்டார்.
பிறகு தமது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "இவருடைய தோழர்களிடம் சொல்: நான் இவரிடம், தம்மை இறைத்தூதர் என்று வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றிக் கேட்கப் போகிறேன். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (உடனே) இவரைப் பொய்யர் என்று நீங்கள் மறுக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்.

அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் பொய் சொன்னால் என் தோழர்கள் அதை எடுத்துச் சொல்லி விடுவார்களோ என்ற வெட்கம் மட்டும் எனக்கு இருந்திருக்காவிட்டால், அவர் (நபிகளார்) குறித்து நான் பொய் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால், என் தோழர்கள் என் மீது பொய்மை சாற்றுவதை நான் வெட்கமாகக் கருதியதால் அவரிடம் உண்மையே பேசினேன்."

பிறகு சீசர் தமது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "உங்களில் அவருடைய குலப்பெருமை எப்படிப்பட்டது?" என்று அவரிடம் கேள் என்றார்.
நான், "எங்களில் அவர் உயர்ந்த குலத்தவர்" என்று கூறினேன்.
"உங்களில் அவருக்கு முன்பு யாரேனும் இப்படி (நான் இறைத்தூதர் என்று) சொல்லியிருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார்.
நான் "இல்லை" என்றேன்.
"அவர் இச்சொல்லைச் சொல்வதற்கு முன்னால், அவர் பொய் சொல்வார் என்று நீங்கள் அவர்மீது குறை கூறியதுண்டா?" என்று கேட்டார்.
நான் "இல்லை" என்றேன்.
"அவருடைய மூதாதையர்களில் யாரேனும் மன்னராக இருந்திருக்கின்றனரா?" என்று கேட்டார்.
நான் "இல்லை" என்றேன்.
"மக்களில் மேன்மக்கள் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா? அல்லது சாமானியர்களா?" என்று கேட்டார்.
நான் "சாமானியர்களே (அவரைப் பின்பற்றுகின்றனர்)" என்றேன்.
"அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா? அல்லது குறைகிறார்களா?" என்று கேட்டார்.
நான் "இல்லை; அவர்கள் அதிகரிக்கவே செய்கிறார்கள்" என்றேன்.
"அவருடைய மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு, அதன் மீதமுள்ள வெறுப்பினால் யாரேனும் மதம் மாறியதுண்டா?" என்று கேட்டார்.
நான் "இல்லை" என்றேன்.
"அவர் மோசடி செய்வாரா?" என்று கேட்டார்.
நான், "இல்லை; ஆனால், இப்போது நாங்கள் அவருடன் ஒரு (போர்நிறுத்த) காலக்கெடுவில் இருக்கிறோம். (அதில்) அவர் மோசடி செய்வாரோ என்று நாங்கள் அஞ்சுகிறோம்" என்று கூறினேன்.
அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: "இந்தப் வாக்கியத்தைத் தவிர, (அவரைக் குறைவுபடுத்தும் விதமாக) வேறு எதையும் என்னால் இடைச்செருக முடியவில்லை. அதுவும் என்மீது அறிவிக்கப்பட்டுவிடுமோ என்று நான் அஞ்சினேன்."

"அவருடன் நீங்கள் போரிட்டதுண்டா? அல்லது அவர் உங்களுடன் போரிட்டதுண்டா?" என்று அவர் கேட்டார்.
நான் "ஆம்" என்றேன்.
"அவருடனான உங்கள் போர் எப்படி இருந்தது?" என்று கேட்டார்.
"எங்களுக்கிடையே வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வரும். ஒரு முறை அவருக்கும், மறுமுறை எங்களுக்கும் வெற்றி கிடைக்கும் (சமமாக இருந்தது)" என்று கூறினேன்.
"அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?" என்று கேட்டார்.
நான் கூறினேன்: "'அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்குங்கள்; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்காதீர்கள்; உங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கி வந்தவற்றை விட்டுவிடுங்கள்' என்று அவர் கூறுகிறார். மேலும் தொழுகை, தர்மம், கற்பொழுக்கம், வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுதல், நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றையும் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்."

நான் இதைச் சொன்னவுடன், அவர் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்:
"அவரிடம் சொல்: அவருடைய வம்சாவளியைப் பற்றி உம்மிடம் கேட்டேன். அவர் உங்களில் நற்குலத்தவர் என்று கூறினீர். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே, அவர்கள் தங்கள் சமுதாயத்தின் நற்குலத்திலேயே அனுப்பப்படுவார்கள்.
'உங்களில் இதற்கு முன் யாரேனும் இப்படிச் சொன்னதுண்டா?' என்று கேட்டேன். 'இல்லை' என்று கூறினீர். இதற்கு முன் யாரேனும் இப்படிச் சொல்லியிருந்தால், 'முன்னர் சொல்லப்பட்ட சொல்லையே இவரும் பின்பற்றுகிறார்' என்று நான் நினைத்திருப்பேன்.
'அவர் இச்சொல்லைச் சொல்வதற்கு முன் அவர் மீது நீங்கள் பொய்யுரைப்பதாகக் குற்றம் சுமத்தியதுண்டா?' என்று கேட்டேன். 'இல்லை' என்று கூறினீர். மக்களிடம் பொய் சொல்லாதவர், அல்லாஹ்வின் மீது பொய் சொல்ல மாட்டார் என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்.
'அவருடைய மூதாதையர்களில் யாரேனும் மன்னராக இருந்தனரா?' என்று கேட்டேன். 'இல்லை' என்று கூறினீர். அவருடைய மூதாதையர்களில் யாரேனும் மன்னராக இருந்திருந்தால், 'இவர் தம் முன்னோர்களின் ஆட்சியைக் கேட்கிறார்' என்று நான் நினைத்திருப்பேன்.
'மேன்மக்கள் அவரைப் பின்பற்றுகின்றனரா அல்லது சாமானியர்களா?' என்று கேட்டேன். 'சாமானியர்களே அவரைப் பின்பற்றுகின்றனர்' என்று கூறினீர். அவர்களே இறைத்தூதர்களின் (முக்கிய) பின்பற்றுபவர்களாக இருப்பார்கள்.
'அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா?' என்று கேட்டேன். 'அவர்கள் அதிகரிக்கவே செய்கிறார்கள்' என்று கூறினீர். இறைநம்பிக்கை முழுமையடையும் வரை அதன் நிலை இதுவே.
'அவருடைய மார்க்கத்தில் நுழைந்த பின், அதன் மீதமுள்ள வெறுப்பினால் யாரேனும் மதம் மாறியதுண்டா?' என்று கேட்டேன். 'இல்லை' என்று கூறினீர். இறைநம்பிக்கையின் மகிழ்ச்சி இதயங்களில் கலந்துவிடும்போது அதன் நிலை இதுவே; எவரும் அதை வெறுக்க மாட்டார்கள்.
'அவர் மோசடி செய்வாரா?' என்று கேட்டேன். 'இல்லை' என்று கூறினீர். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே; அவர்கள் மோசடி செய்ய மாட்டார்கள்.
'நீங்கள் அவருடனும், அவர் உங்களுடனும் போரிட்டதுண்டா?' என்று கேட்டேன். 'ஆம் என்றும், உங்களுக்கும் அவருக்குமான போர் (வெற்றி தோல்வியில்) மாறி மாறி அமையும் என்றும், ஒருமுறை அவருக்கும், மறுமுறை உங்களுக்கும் வெற்றி கிடைக்கும்' என்றும் கூறினீர். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே சோதிக்கப்படுவார்கள்; இறுதியில் நன்முடிவு அவர்களுக்கே உரியதாகும்.
'அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?' என்று கேட்டேன். 'அல்லாஹ்வை வணங்கவும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாதென்றும், உங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கியவற்றை விட்டுவிடுமாறும் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்' என்றும், மேலும் 'தொழுகை, வாய்மை, கற்பொழுக்கம், வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுதல், நம்பகத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கட்டளையிடுகிறார்' என்றும் கூறினீர்."

(பிறகு சீசர் கூறினார்:) "இவை அனைத்தும் ஓர் இறைத்தூதரின் தன்மைகளாகும். அவர் வெளிப்படுவார் என்று நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால் அவர் உங்களிலிருந்து தோன்றுவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நீர் கூறியது உண்மையானால், என் இந்த இரு பாதங்களுக்குக் கீழே உள்ள இடத்தையும் அவர் சீக்கிரம் உரிமையாக்கிக் கொள்வார். அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று நான் நம்பினால், சிரமப்பட்டேனும் அவரைச் சந்தித்திருப்பேன். நான் அவரிடத்தில் இருந்திருந்தால், அவரது பாதங்களைக் கழுவியிருப்பேன்."

அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: பிறகு சீசர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லி, அது படிக்கப்பட்டது. அதில் இருந்ததாவது:

"அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்...
அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமாகிய முஹம்மதிடமிருந்து ரோமப் பேரரசர் ஹெராக்லியஸுக்கு (எழுதப்படுவது).
நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்.
இதற்குப் பின், நான் உம்மை இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்பீராக! நீர் ஈடேற்றம் பெறுவீர். இஸ்லாத்தை ஏற்பீராக! அல்லாஹ் உமக்குரிய நற்கூலியை இருமுறை வழங்குவான். நீர் புறக்கணித்தால், (உமது) குடிமக்களின் (விவசாயிகளின்) பாவமும் உம்மைச் சாரும்.
'வேதக்காரர்களே! நமக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு விஷயத்தின் பால் வாருங்கள். (அதாவது) நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது; நம்மில் யாரும் அல்லாஹ்வைத் தவிர மற்றவர்களை இரட்சகர்களாக ஆக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. பின்னர் அவர்கள் புறக்கணித்தால், 'நாங்கள் (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்த) முஸ்லிம்கள் என்பதற்கு நீங்களே சாட்சியாக இருங்கள்' என்று கூறிவிடுங்கள்.' (திருக்குர்ஆன் 3:64)"

அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: அவர் தமது பேச்சை முடித்தபோது, அவரைச் சுற்றியிருந்த ரோமப் பிரமுகர்களின் சப்தம் உயர்ந்தது; கூச்சல் அதிகமானது. அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நாங்கள் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டோம்.

நானும் என் தோழர்களும் வெளியேறித் தனித்திருந்தபோது நான் அவர்களிடம், "இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (நபிகளாரின்) காரியம் வலிமை பெற்றுவிட்டது. பனீ அல்-அஸ்ஃபரின் (ரோமர்களின்) மன்னர் அவருக்குப் பயப்படுகிறார்" என்று கூறினேன்.

அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: "அல்லாஹ் என் உள்ளத்தில் இஸ்லாத்தை நுழைக்கும் வரை, நான் (நபிகளாரின் மார்க்கத்தை) வெறுத்த போதிலும், அவருடைய மார்க்கம் வெற்றியடையும் என்பதை நான் உறுதியாக நம்புபவனாகவே இருந்தேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2978ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ وَهُمْ بِإِيلِيَاءَ، ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ كَثُرَ عِنْدَهُ الصَّخَبُ، فَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ، وَأُخْرِجْنَا، فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ أُخْرِجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، إِنَّهُ يَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நான் ஈலியாவில் (ஜெருசலேமில்) இருந்தபோது ஹெராக்ளியஸ் என்னை அழைப்பித்தார். பின்னர் அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொன்னார். அவர் அக்கடிதத்தைப் படித்து முடித்தபோது, அவரிடம் கூச்சல் அதிகரித்து, சப்தங்கள் உயர்ந்தன. நாங்கள் (அங்கிருந்து) வெளியேற்றப்பட்டோம். நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டபோது நான் என் தோழர்களிடம், 'இப்னு அபீ கப்ஷாவின் நிலை (அல்லது அதிகாரம்) நிச்சயமாக மேலோங்கிவிட்டது; பனீ அல்-அஸ்ஃபர் (ரோமர்களின்) மன்னர் அவரைக் கண்டு அஞ்சுகிறார்' என்று கூறினேன்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4553ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ مَعْمَرٍ،‏.‏ وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي ابْنُ عَبَّاسٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو سُفْيَانَ، مِنْ فِيهِ إِلَى فِيَّ قَالَ انْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ ـ فَبَيْنَا أَنَا بِالشَّأْمِ إِذْ جِيءَ بِكِتَابٍ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى هِرَقْلَ قَالَ وَكَانَ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ جَاءَ بِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى ـ هِرَقْلَ ـ قَالَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَلْ هَا هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالُوا نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ، فَأُجْلِسْنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا‏.‏ فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ، وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي، ثُمَّ دَعَا بِتُرْجُمَانِهِ فَقَالَ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَايْمُ اللَّهِ، لَوْلاَ أَنْ يُؤْثِرُوا عَلَىَّ الْكَذِبَ لَكَذَبْتُ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ أَيَتَّبِعُهُ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قَالَ قُلْتُ لاَ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ، بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ، سَخْطَةً لَهُ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قَالَ قُلْتُ تَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالاً، يُصِيبُ مِنَّا وَنُصِيبُ مِنْهُ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قَالَ قُلْتُ لاَ وَنَحْنُ مِنْهُ فِي هَذِهِ الْمُدَّةِ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا‏.‏ قَالَ وَاللَّهِ مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ، وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعِهِ أَضُعَفَاؤُهُمْ أَمْ أَشْرَافُهُمْ فَقُلْتَ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ يَذْهَبَ فَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ إِذَا خَالَطَ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ فَزَعَمْتَ أَنَّكُمْ قَاتَلْتُمُوهُ فَتَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالاً، يَنَالُ مِنْكُمْ وَتَنَالُونَ مِنْهُ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، ثُمَّ تَكُونُ لَهُمُ الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ لاَ يَغْدِرُ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ ائْتَمَّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ‏.‏ قَالَ ثُمَّ قَالَ بِمَ يَأْمُرُكُمْ قَالَ قُلْتُ يَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ‏.‏ قَالَ إِنْ يَكُ مَا تَقُولُ فِيهِ حَقًّا فَإِنَّهُ نَبِيٌّ، وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَمْ أَكُ أَظُنُّهُ مِنْكُمْ، وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ، وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَىَّ‏.‏ قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهُ، فَإِذَا فِيهِ ‏ ‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ، وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏ ‏‏.‏ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ ارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ عِنْدَهُ، وَكَثُرَ اللَّغَطُ، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا قَالَ فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ خَرَجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، أَنَّهُ لَيَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا بِأَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَىَّ الإِسْلاَمَ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ فَدَعَا هِرَقْلُ عُظَمَاءَ الرُّومِ فَجَمَعَهُمْ فِي دَارٍ لَهُ فَقَالَ يَا مَعْشَرَ الرُّومِ، هَلْ لَكُمْ فِي الْفَلاَحِ وَالرَّشَدِ آخِرَ الأَبَدِ، وَأَنْ يَثْبُتَ لَكُمْ مُلْكُكُمْ قَالَ فَحَاصُوا حَيْصَةَ حُمُرِ الْوَحْشِ إِلَى الأَبْوَابِ، فَوَجَدُوهَا قَدْ غُلِقَتْ، فَقَالَ عَلَىَّ بِهِمْ‏.‏ فَدَعَا بِهِمْ فَقَالَ إِنِّي إِنَّمَا اخْتَبَرْتُ شِدَّتَكُمْ عَلَى دِينِكُمْ، فَقَدْ رَأَيْتُ مِنْكُمُ الَّذِي أَحْبَبْتُ‏.‏ فَسَجَدُوا لَهُ وَرَضُوا عَنْهُ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் என்னிடம் நேரில் தெரிவித்ததாவது:
"எனக்கும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே (ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையின்) காலக்கெடு இருந்த நேரத்தில் நான் (வியாபாரத்திற்காக) புறப்பட்டேன். நான் ஷாம் (சிரியா) தேசத்தில் இருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து ஒரு கடிதம் ஹிரக்ள் (ரோமப் பேரரசர்) அவர்களிடம் கொண்டு வரப்பட்டது. அக்கடிதத்தை (நபித்தோழர்) திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) கொண்டு வந்து, 'புஸ்ரா'வின் ஆளுநரிடம் கொடுத்தார். அவர் அதை ஹிரக்ளிடம் சேர்ப்பித்தார்.

(கடிதத்தைப் பெற்ற) ஹிரக்ள், 'தன்னை நபி என்று வாதிடும் இந்த மனிதருடைய சமூகத்தைச் சார்ந்த யாரேனும் இங்கே இருக்கிறார்களா?' என்று கேட்டார். அதற்கு (அவைக்களத்தில் இருந்தவர்கள்) 'ஆம்' என்றனர். உடனே குறைஷிப் பிரமுகர்கள் சிலருடன் நானும் அழைக்கப்பட்டேன். நாங்கள் ஹிரக்ளிடம் சென்றோம். எங்களை அவருக்கு முன்னால் அமரவைத்தனர்.

அவர், 'தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதருக்கு உங்களில் மிக நெருங்கிய உறவினர் யார்?' என்று கேட்டார். அதற்கு அபூ சுஃப்யான் ஆகிய நான், 'நான்தான்' என்றேன். அவர்கள் என்னை அவருக்கு மிக அருகில் அமர வைத்தார்கள். என் தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் அமர வைத்தார்கள். பிறகு அவர் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து, 'நான் இவரிடம் அந்த மனிதரைப் பற்றிக் கேட்கப் போகிறேன். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (அவருக்குப் பின்னால் இருக்கும்) நீங்கள் இவர் சொல்வது பொய் என்று சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் என இவர்களிடம் கூறு' என்றார்.

(அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்:) அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் தோழர்கள் என் மீது பொய்யன் என்று பழி சுமத்துவார்கள் என்ற அச்சம் மட்டும் எனக்கில்லை என்றால், நான் (நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றிப்) பொய் சொல்லியிருப்பேன்.

பிறகு ஹிரக்ள் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், 'உங்களில் அவருடைய குலப் பெருமை எத்தகையது என்று இவரிடம் கேள்' என்றார். நான், 'எங்களில் அவர் மிகச் சிறந்த குலப் பெருமை உடையவர்' என்றேன்.
'அவருடைய முன்னோர்களில் யாரேனும் அரசராக இருந்திருக்கின்றனரா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.
'அவர் இந்த (நபித்துவம் எனும்) வாதத்தை முன்வைப்பதற்கு முன்பு, அவர் பொய் சொல்வார் என்று எப்போதாவது நீங்கள் அவர் மீது குற்றம் சாட்டியதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.
'மக்களில் மேட்டுக்குடியினர் அவரைப் பின்பற்றுகின்றனரா? அல்லது சாமானிய மக்களா?' என்று கேட்டார். நான், 'சாமானிய மக்களே (பின்பற்றுகின்றனர்)' என்றேன்.
'அவர்கள் அதிகரிக்கின்றனரா? அல்லது குறைகின்றனரா?' என்று கேட்டார். நான், 'இல்லை; அவர்கள் அதிகரிக்கவே செய்கின்றனர்' என்றேன்.
'அவருடைய மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு, அதன் மீதள்ள வெறுப்பினால் யாரேனும் மதம் மாறியதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.
'அவருடன் நீங்கள் போரிட்டதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'ஆம்' என்றேன்.
'அவருடன் உங்கள் போர் எத்தகையதாக இருந்தது?' என்று கேட்டார். 'எங்களுக்கிடையேயான போர் (கிணற்றிலிருந்து நீர் இறைக்கும் வாளியைப் போன்று) மாறி மாறி வெற்றியைத் தரக்கூடியதாக இருந்தது. அவர் எங்களை வெல்வார்; நாங்கள் அவரை வெல்வோம்' என்று கூறினேன்.
'அவர் மோசடி செய்வாரா?' என்று கேட்டார். நான், 'இல்லை. ஆனால், நாங்கள் இப்போது அவருடன் ஒரு (சமாதான) காலக்கெடுவில் இருக்கிறோம். அதில் அவர் என்ன செய்வார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது' என்றேன். (அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்: அவர் மீது குறை சொல்வதற்கு, இந்த வாக்கியத்தைத் தவிர வேறு எந்த வாய்ப்பும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை).
'இவருக்கு முன்பு யாரேனும் (உங்களில்) இப்படி (நபி என்று) வாதிட்டதுண்டா?' என்று கேட்டார். நான் 'இல்லை' என்றேன்.

பிறகு ஹிரக்ள் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் (என்னுடைய பதில்களுக்கான விளக்கத்தை) என்னிடம் கூறுமாறு பணித்தார்:
'உங்களில் அவருடைய குலத்தைப் பற்றி நான் உன்னிடம் கேட்டேன். அவர் உங்களில் நற்குலத்தைச் சார்ந்தவர் என்று கூறினாய். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் தங்கள் சமூகத்தின் நற்குலத்தில்தான் அனுப்பப்படுவார்கள்.
அவருடைய முன்னோர்களில் யாரேனும் அரசர் இருந்தனரா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். அவருடைய முன்னோர்களில் யாரேனும் அரசர் இருந்திருந்தால், தன் தந்தையின் ஆட்சியை இவர் அடைய விரும்புகிறார் என்று நான் நினைத்திருப்பேன்.
சாமானியர்கள் அவரைப் பின்பற்றுகின்றனரா அல்லது மேட்டுக்குடியினரா என்று கேட்டேன். சாமானியர்கள்தாம் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்று கூறினாய். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்களும் அவர்களே ஆவர்.
இதற்கு முன் அவர் மீது நீங்கள் பொய்யர் என்று குற்றம் சுமத்தியதுண்டா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். மக்களிடமே பொய் சொல்லாதவர், அல்லாஹ்வின் மீது எப்படிப் பொய் சொல்வார் என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்.
அவருடைய மார்க்கத்தில் இணைந்தபின், யாரேனும் வெறுப்புற்று மதம் மாறியதுண்டா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். ஈமான் (இறைநம்பிக்கை) இதயத்தின் ஆழத்தில் கலந்துவிட்டால் இதுதான் நிலை.
அவர்கள் அதிகரிக்கின்றனரா அல்லது குறைகின்றனரா என்று கேட்டேன். அவர்கள் அதிகரிக்கவே செய்கின்றனர் என்று கூறினாய். இறைநம்பிக்கை முழுமை பெறும்வரை அதன் நிலை இதுவேதான்.
அவருடன் போர் புரிந்தது பற்றி உன்னிடம் கேட்டேன். நீங்களும் அவரும் போரிட்டதாகவும், போர் வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வருவதாகவும், அவர் உங்களை மிகைப்பார், நீங்கள் அவரை மிகைப்பீர்கள் என்றும் கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே சோதிக்கப்படுவார்கள்; இறுதியில் (வெற்றி) முடிவு அவர்களுக்கே சாதகமாக அமையும்.
அவர் மோசடி செய்வாரா என்று கேட்டேன். அவர் மோசடி செய்யமாட்டார் என்று கூறினாய். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் மோசடி செய்யமாட்டார்கள்.
இவருக்கு முன் யாரேனும் இப்படி வாதிட்டதுண்டா என்று கேட்டேன். இல்லை என்று கூறினாய். இவருக்கு முன் யாரேனும் இப்படிச் சொல்லியிருந்தால், தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு சொல்லையே இவரும் பின்பற்றுகிறார் என்று நான் கூறியிருப்பேன்.'

பிறகு ஹிரக்ள், 'அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?' என்று கேட்டார். நான், 'தொழுகை, ஜகாத், உறவுகளைப் பேணுதல், கற்பொழுக்கம் ஆகியவற்றைப் பேணும்படி அவர் எங்களை ஏவுகிறார்' என்றேன்.
அதற்கு அவர், 'நீ சொல்வது உண்மையானால், நிச்சயமாக அவர் ஒரு இறைத்தூதர்தாம். (இறுதித்) தூதர் ஒருவர் தோன்றுவார் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், அவர் உங்களிலிருந்து வருவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று நான் உறுதியாக அறிந்திருந்தால், அவரைச் சந்திக்க விரும்பி இருப்பேன். நான் அவர் அருகில் இருந்தால், அவரது பாதங்களைக் கழுவிவிட்டிருப்பேன். நிச்சயமாக அவரது அதிகாரம் என் பாதங்களுக்குக் கீழுள்ள இந்த இடத்தையே வந்தடையும்' என்றார்.

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லிப் படித்தார். அதில் இருந்ததாவது:

"அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்...
அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதிடமிருந்து ரோமப் பேரரசர் ஹிரக்ளுக்கு (எழுதப்படுவது). நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்!
இதற்குப் பின்,
நான் உம்மை இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்! ஈடேற்றம் (பாதுகாப்பு) பெறுவாய். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்! அல்லாஹ் உனக்குரிய நற்கூலியை இரண்டு முறை வழங்குவான். நீ (இதை) புறக்கணித்தால், (உன் நாட்டு) குடிமக்களின் பாவமும் உன்னைச் சாரும்.
'வேதத்தை உடையவர்களே! நமக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள். (அதாவது) நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வை விடுத்து நம்மில் சிலர் சிலரைக்கடவுள்களாக ஆக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. (இதனை) அவர்கள் புறக்கணித்தால், நாங்கள் முஸ்லிம்கள் (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள்) என்பதற்கு நீங்களே சாட்சியாக இருங்கள் என்று (முஸ்லிம்களே!) நீங்கள் கூறிவிடுங்கள்.'" (திருக்குர்ஆன் 3:64).

ஹிரக்ள் அக்கடிதத்தைப் படித்து முடித்ததும், அவருக்கு அருகில் கூச்சல்கள் அதிகமாயின; சப்தங்கள் உயர்ந்தன. நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம்.
நாங்கள் வெளியேறியதும் நான் என் தோழர்களிடம், "இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (நபி (ஸல்) அவர்களின்) விவகாரம் பெரிதாகிவிட்டது. பனூ அஸ்ஃபர் (ரோமானியர்களின்) மன்னர் கூட அவருக்கு அஞ்சுகிறார்" என்று கூறினேன். அல்லாஹ் என் உள்ளத்தில் இஸ்லாத்தை நுழைக்கும் வரை, நபி (ஸல்) அவர்கள் வெற்றியடைவார்கள் என்ற உறுதியுடன் நான் இருந்து வந்தேன்."

(அறிவிப்பாளர்) அஸ்-ஸுஹ்ரி (ரஹ்) கூறுகிறார்:
பின்னர் ஹிரக்ள் ரோமப் பிரமுகர்களைத் தம்முடைய ஒரு மாளிகையில் ஒன்று திரட்டினார். பிறகு, "ரோமர்களே! உங்களுக்கு வெற்றியும், நேர்வழியும், உங்கள் ஆட்சி நிலைத்திருப்பதும் வேண்டுமா?" என்று கேட்டார். (இதைக்கேட்டவுடன்) அவர்கள் காட்டுக் கழுதைகள் மிரண்டு ஓடுவதைப் போன்று வாசல்களை நோக்கி ஓடினர். ஆனால் வாசல்கள் பூட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டனர்.
(அவர்களின் வெறுப்பைக் கண்ட) ஹிரக்ள், "அவர்களை என்னிடம் திரும்ப அழைத்து வாருங்கள்" என்றார். அவர்களை அழைத்ததும், "நான் உங்கள் மதத்தின் மீது உங்களுக்குள்ள பிடிப்பைச் சோதிப்பதற்காகவே சற்றுமுன் அவ்வாறு கூறினேன். (உங்கள் உறுதியை) நான் இப்போது பார்த்துவிட்டேன்" என்றார். உடனே அவர்கள் அவருக்குச் சிரவணக்கம் செய்து, அவரைப் பற்றித் திருப்தியடைந்தனர்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6260ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ أَبُو الْحَسَنِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ ابْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَكَانُوا تِجَارًا بِالشَّأْمِ، فَأَتَوْهُ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ ‏ ‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، السَّلاَمُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ ‏ ‏‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் (இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களுக்கு) தெரிவித்தார்கள்: "ஹெராக்ளியஸ், ஷாம் தேசத்தில் வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்த குறைஷிக் குழுவினருடன் (அபூ சுஃப்யான் உட்பட) தம்மிடம் வருமாறு எனக்கு ஆளனுப்பினார்; அவர்களும் அவரிடம் வந்தார்கள்." பிறகு (அபூ சுஃப்யான்) முழுச் சம்பவத்தையும் விவரித்தார். (தொடர்ந்து கூறினார்): "பின்னர் அவர் (ஹெராக்ளியஸ்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கோரினார். அது வாசிக்கப்பட்டபோது, அதில் பின்வருமாறு இருந்தது: 'பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம். அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனுடைய தூதருமான முஹம்மத் அவர்களிடமிருந்து, ரோம் தேசத்தின் தலைவரான ஹெராக்ளியஸுக்கு: நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாவதாக! அம்மா பஃது (இதற்குப் பிறகு, அதாவது முன்னுரைக்குப் பிறகு முக்கிய விஷயத்திற்கு வருவோம் என்ற பொருள் தரும் ஒரு சொற்றொடர்)...'"
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
7196ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي رَكْبٍ مِنْ قُرَيْشٍ، ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا، فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ‏.‏ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ فَقَالَ لِلتَّرْجُمَانِ قُلْ لَهُ إِنْ كَانَ مَا تَقُولُ حَقًّا فَسَيَمْلِكُ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் தமக்கு அறிவித்ததாவது: ஹெராக்ளியஸ், குறைஷியரின் ஒரு வணிகக் குழுவினருடன் அவரையும் (அபூ சுஃப்யானையும்) அழைத்து வரச் செய்தார். பின்னர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "இவர்களிடம் சொல்: நான் இவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன்; இவர் என்னிடம் பொய் கூறினால், இவர்கள் இவரைப் பொய்யாக்கட்டும்" என்று கூறினார்.

பின்னர் அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் முழு அறிவிப்பையும் குறிப்பிட்டார்கள். மேலும், ஹெராக்ளியஸ் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "அவரிடம் சொல்: 'நீர் கூறுவது உண்மையானால், அவர் (நபி (ஸல்)) எனது இந்த இரு பாதங்கள் இருக்கும் இடத்தையும் (அதாவது, எனது சாம்ராஜ்யத்தையும்) கைப்பற்றிக் கொள்வார்'" என்று கூறினார் எனவும் அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
7541ஸஹீஹுல் புகாரி
وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ، أَنَّ هِرَقْلَ، دَعَا تَرْجُمَانَهُ، ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهُ ‏ ‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ، وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ‏}‏‏ ‏ الآيَةَ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

ஹெராக்ளியஸ் தமது மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்ததாகவும், பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் செய்து அதனை (பின்வருமாறு) வாசித்ததாகவும் அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் என்னிடம் கூறினார்கள்:

"பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்.

அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமாகிய முஹம்மதிடமிருந்து, ஹெராக்ளியஸூக்கு.

(அத்துடன் அக்கடிதத்தில்) 'யா அஹ்லல் கிதாபி தஆலவ் இலா கலிமதின் ஸவாயின் பைனனா வ பைனகும்...' (வேதமுடையோரே! எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் இடையே பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள்...) (என்ற திருக்குர்ஆன் வசனமும் இருந்தது)."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4607ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ، حُمَيْدٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ رَافِعٍ - قَالَ ابْنُ رَافِعٍ وَابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ، أَخْبَرَهُ مِنْ، فِيهِ إِلَى فِيهِ قَالَ انْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنِي وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَبَيْنَا أَنَا بِالشَّأْمِ إِذْ جِيءَ بِكِتَابٍ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى هِرَقْلَ يَعْنِي عَظِيمَ الرُّومِ - قَالَ - وَكَانَ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ جَاءَ بِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى هِرَقْلَ فَقَالَ هِرَقْلُ هَلْ هَا هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالُوا نَعَمْ - قَالَ - فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ فَأَجْلَسَنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا ‏.‏ فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي ثُمَّ دَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ لَهُ قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنِ الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ ‏.‏ قَالَ فَقَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَايْمُ اللَّهِ لَوْلاَ مَخَافَةَ أَنْ يُؤْثَرَ عَلَىَّ الْكَذِبُ لَكَذَبْتُ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ لاَ ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ ‏.‏ قَالَ وَمَنْ يَتَّبِعُهُ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ ‏.‏ قَالَ أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ قَالَ قُلْتُ لاَ بَلْ يَزِيدُونَ ‏.‏ قَالَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ قَالَ قُلْتُ لاَ ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ قُلْتُ نَعَمْ ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ قَالَ قُلْتُ تَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالاً يُصِيبُ مِنَّا وَنُصِيبُ مِنْهُ ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ ‏.‏ وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ لاَ نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قَالَ قُلْتُ لاَ ‏.‏ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ ‏.‏ فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعِهِ أَضُعَفَاؤُهُمْ أَمْ أَشْرَافُهُمْ فَقُلْتَ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ ‏.‏ فَقَدْ عَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ يَذْهَبَ فَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَهُ سَخْطَةً لَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ ‏.‏ وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ إِذَا خَالَطَ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ فَزَعَمْتَ أَنَّكُمْ قَدْ قَاتَلْتُمُوهُ فَتَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالاً يَنَالُ مِنْكُمْ وَتَنَالُونَ مِنْهُ ‏.‏ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى ثُمَّ تَكُونُ لَهُمُ الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ لاَ يَغْدِرُ ‏.‏ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ تَغْدِرُ ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ ‏.‏ فَقُلْتُ لَوْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ ائْتَمَّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ قَالَ بِمَ يَأْمُرُ كُمْ قُلْتُ يَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ قَالَ إِنْ يَكُنْ مَا تَقُولُ فِيهِ حَقًّا فَإِنَّهُ نَبِيٌّ وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَمْ أَكُنْ أَظُنُّهُ مِنْكُمْ وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَىَّ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَرَأَهُ فَإِذَا فِيهِ ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ وَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ وَ ‏{‏ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ ارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ عِنْدَهُ وَكَثُرَ اللَّغْطُ وَأَمَرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ لأَصْحَابِي حِينَ خَرَجْنَا لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ إِنَّهُ لَيَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ - قَالَ - فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا بِأَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَىَّ الإِسْلاَمَ ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் (தமக்கு நேரிட்டதை) தம் வாய்மொழியாகவே (நேரடியாக) விவரித்ததாவது: (அதாவது, இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்களிடமிருந்து நேரடியாகக் கேட்டதை அறிவிக்கிறார்கள்.)

எனக்கும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே (ஹுதைபிய்யா) உடன்படிக்கை (செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த) காலத்தில் நான் (ஒரு பயணமாக சிரியாவுக்கு) புறப்பட்டுச் சென்றேன். (அப்போது நான் இன்னும் இஸ்லாத்தை ஏற்கவில்லை.) நான் ‘ஷாம்’ (சிரியா) தேசத்தில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதம் ரோமானியப் பேரரசர் ஹிரக்ளிடம் கொண்டு வரப்பட்டது. (ஹிரக்ள் அப்போது ஜெருசலேமில் இருந்தார்.) இந்தக் கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்கள் கொண்டு வந்து புஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் கொடுத்தார்கள். புஸ்ராவின் ஆளுநர் அதனை ஹிரக்ளிடம் (கொண்டு சென்று) கொடுத்தார்.

(நபியவர்களின் கடிதத்தைப் பெற்றதும்) ஹிரக்ள், “தன்னை நபி என்று வாதிடும் இந்த மனிதரின் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த யாராவது இங்கே இருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டார். மக்கள் “ஆம்” என்றனர். எனவே, குறைஷிகளில் சிலருடன் நானும் அழைக்கப்பட்டேன். நாங்கள் ஹிரக்ளிடம் அனுமதிக்கப்பட்டோம். அவர் எங்களைத் தமக்கு முன்பாக அமர வைத்தார். பிறகு, “தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதருடன் உங்களில் யார் மிக நெருங்கிய உறவு கொண்டவர்?” என்று கேட்டார்.

அபூசுஃப்யான் (ரழி) கூறுகிறார்கள்: “நான்” என்று பதிலளித்தேன். எனவே (ஹிரக்ளின் ஆட்கள்) என்னை அவருக்கு முன்பாக அமர வைத்து, என் தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் அமர்த்தினர். பின்னர், அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து அவரிடம் கூறினார்: “நான் இந்த நபரிடம் (அபூ சுஃப்யானிடம்), தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றி கேட்கப் போகிறேன் என்று அவர்களிடம் சொல். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (இவருக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருக்கும்) இவருடைய தோழர்கள் இவரைப் பொய்யர் என்று மறுத்துவிடுங்கள்.”

அபூசுஃப்யான் (ரழி) கூறினார்கள்: “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! (நான் பொய் சொன்னால்) என் மீது பொய் சுமத்தப்படும் (என்று என் தோழர்கள் சாட்சி கூறுவார்கள்) என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லையென்றால் நான் (நபியைப் பற்றி) பொய் சொல்லியிருப்பேன்.”

பிறகு ஹிரக்ள் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்: “அவரிடம் (முஹம்மது நபியின்) குடும்ப வம்சாவளியைப் பற்றிக் கேள்.”
நான் சொன்னேன்: “அவர் எங்களில் சிறந்த வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர் (மரியாதைக்குரிய குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்).”
அவர் கேட்டார்: “அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”
அவர் கேட்டார்: “அவர் இந்தச் சொல்லைச் சொல்வதற்கு (தன்னை நபி என்று அறிவிப்பதற்கு) முன்பு நீங்கள் அவர் மீது பொய் சொன்னதாகக் குற்றம் சாட்டினீர்களா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”
அவர் கேட்டார்: “அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் மக்களில் உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்களா அல்லது பலவீனமான (ஏழை)வர்களா?” (அதாவது, சமூகத்தில் செல்வாக்கு மிக்கவர்களா அல்லது எளியவர்களா?)
நான் சொன்னேன்: “பலவீனமான (எளிய)வர்கள்தாம்.”
அவர் கேட்டார்: “அவர்கள் (நம்பிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை) அதிகரித்து வருகிறதா அல்லது குறைகிறதா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை; மாறாக அவர்கள் அதிகரித்து வருகின்றனர்.”
அவர் கேட்டார்: “யாராவது அந்த மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, அதன் மீது அதிருப்தி கொண்டு (அதிலிருந்து) மதம் மாறுகிறார்களா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”
அவர் கேட்டார்: “நீங்கள் அவருடன் போரில் ஈடுபட்டிருக்கிறீர்களா?”
நான் சொன்னேன்: “ஆம்.”
அவர் கேட்டார்: “அவருடனான உங்கள் போர் எவ்வாறு இருந்தது?”
நான் சொன்னேன்: “எங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான போர் (வெற்றி தோல்விகளில்) மாறி மாறி வருகிறது. (ஒருமுறை) அவர் எங்களை வெல்கிறார்; (மறுமுறை) நாங்கள் அவரை வெல்கிறோம்.” (அதாவது, கிணற்றிலிருந்து இறைக்கும் வாளியைப் போல, ஒருமுறை ஒரு பக்கம் வெற்றி, மறுமுறை மறுபக்கம் வெற்றி.)
அவர் கேட்டார்: “அவர் (உடன்படிக்கைகளை) மோசடி செய்கிறாரா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை. ஆனால் நாங்கள் இப்போது அவருடன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு ஒரு சமாதான உடன்படிக்கை செய்துள்ளோம். அதில் அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது.” (அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “இந்த வாக்கியத்தைத் தவிர வேறு எதையும் (நபியவர்களுக்கு எதிராக) என்னால் அந்தப் பேச்சில் இடைச்செருகலாகச் சேர்க்க முடியவில்லை.”)
அவர் கேட்டார்: “அவருக்கு முன்பு யாராவது இப்படி (இறைத்தூதர் என்று) சொன்னதுண்டா?”
நான் சொன்னேன்: “இல்லை.”

பிறகு அவர் (ஹிரக்ள்) தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்:
“அவரிடம் சொல்: நான் அவனுடைய வம்சாவளியைப் பற்றிக் கேட்டேன், அவனுக்கு உங்களில் சிறந்த வம்சாவளி இருப்பதாக நீ பதிலளித்தாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே தங்கள் சமுதாயத்தின் நற்குலத்தில்தான் அனுப்பப்படுவார்கள் (என்பது இறைவனின் வழக்கம்).
அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசர் இருந்தாரா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று சொன்னாய். அவருடைய முன்னோர்களில் ஒரு அரசர் இருந்திருந்தால், ‘இவர் தனது முன்னோர்களின் ஆட்சியைத் தேடும் ஒரு மனிதர்’ என்று நான் சொல்லியிருப்பேன் (என்று சந்தேகித்திருப்பேன்).
அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் பலவீனமான (எளிய)வர்களா அல்லது மேல்தட்டு மக்களா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘பலவீனமான (எளிய)வர்கள்’ என்று சொன்னாய். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் (பெரும்பாலும்) அவர்கள்தாம்.
அவர் இதைச் சொல்வதற்கு முன்பு நீ அவர் மீது பொய் குற்றம் சாட்டினாயா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று சொன்னாய். எனவே, மக்களிடமே பொய் சொல்லத் துணியாத அவர், அல்லாஹ்வின் மீது ஒருபோதும் பொய்யை இட்டுக்கட்ட மாட்டார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன் (என்று ஹிரக்ள் கூறினார்).
யாராவது அந்த மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, அதன் மீது அதிருப்தி கொண்டு (அதிலிருந்து) மதம் மாறுகிறார்களா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று பதிலளித்தாய். ஈமான் (நம்பிக்கை) இதயத்தின் மகிழ்ச்சியில் கலந்துவிட்டால் (அதாவது, இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டால்) அது இப்படித்தான் இருக்கும். (அவர்கள் அதிலிருந்து விலக மாட்டார்கள்.)
அவர்கள் (நம்பிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை) அதிகரித்து வருகிறதா அல்லது குறைகிறதா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ அவர்கள் அதிகரித்து வருவதாகச் சொன்னாய். ஈமான் (நம்பிக்கை) அதன் முழுமையை அடையும் வரை இப்படித்தான் (அதிகரித்துக்கொண்டே) இருக்கும்.
நீ அவருடன் போரிட்டாயா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘நாங்கள் போரிட்டோம், எங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான வெற்றி மாறி மாறி வருகிறது; அவர் உங்களை வெல்கிறார், நீங்கள் அவரை வெல்கிறீர்கள்’ என்று பதிலளித்தாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே சோதிக்கப்படுவார்கள்; பின்னர் (இறுதி) முடிவு அவர்களுக்குச் சாதகமாகவே அமையும் (என்பது இறைவனின் நியதி).
அவர் (உடன்படிக்கைகளை) மோசடி செய்வாரா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘அவர் மோசடி செய்யமாட்டார்’ என்று சொன்னாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறே மோசடி செய்யமாட்டார்கள்.
அவருக்கு முன்பு யாராவது இப்படி (இறைத்தூதர் என்று) சொன்னதுண்டா என்று நான் உன்னிடம் கேட்டேன். நீ ‘இல்லை’ என்று பதிலளித்தாய். இதற்கு முன்பு யாராவது இப்படிச் சொல்லியிருந்தால், ‘இவர் தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு சொல்லைப் பின்பற்றும் ஒரு மனிதர்’ என்று நான் சொல்லியிருப்பேன் (என்று சந்தேகித்திருப்பேன்).”

பின்னர் ஹிரக்ள் கேட்டார்: “அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?”
நான் சொன்னேன்: “அவர் எங்களுக்குத் தொழுகையை நிறைவேற்றவும், ஜகாத் கொடுக்கவும், உறவினர்களுடன் நல்ல முறையில் நடந்துகொள்ளவும் (அதாவது, உறவுப் பாலத்தைப் பேணவும்), கற்பொழுக்கத்தைப் பேணவும் கட்டளையிடுகிறார்.”
ஹிரக்ள் கூறினார்: “நீ அவரைப் பற்றிச் சொன்னது உண்மையானால், அவர் நிச்சயமாக ஒரு இறைத்தூதர்தாம். அவர் (இறுதித் தூதராக) தோன்றுவார் என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால் அவர் உங்களில் ஒருவராக இருப்பார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று தெரிந்திருந்தால், அவரைச் சந்திக்க விரும்பி இருப்பேன்; நான் அவருடன் இருந்திருந்தால், அவருடைய பாதங்களைக் கழுவியிருப்பேன் (அவருக்கு முழுமையாகக் கீழ்ப்படிந்திருப்பேன்). அவருடைய அதிகாரம் நிச்சயமாக என் காலடியில் உள்ள இந்த இடம் வரை பரவும்.”

பின்னர் அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லி அதைப் படித்தார். அதில் பின்வருமாறு இருந்தது:
“பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம். (அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்).
அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதிடமிருந்து, ரோமானியப் பேரரசர் ஹிரக்ளுக்கு.
நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாவதாக.
இதற்குப் பிறகு, இஸ்லாத்தை ஏற்குமாறு நான் உங்களை அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக! நீர் பாதுகாப்பாக இருப்பீர். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக! அல்லாஹ் உமக்கு இரு மடங்கு நற்கூலி வழங்குவான். நீர் புறக்கணித்தால், (உம்மைப் பின்பற்றும்) குடிகளின் (அதாவது, விவசாயிகளின், எளிய மக்களின்) பாவமும் உம்மைச் சாரும்.

{யா அஹ்லல் கிதாப்! தஆலவ் இலா கலிமதின் ஸவாயின் பைனனா வபைனகும் அல்லா நஅபுத இல்லல்லாஹு வலா நுஷ்ரிக பிஹி ஷைஅன் வலா யத்தகித பஅளுனா பஅளன் அர்பாபன் மின் தூனில்லாஹ். ஃபஇன் தவல்லவ் ஃபகூலுஷ்ஹதூ பிஅன்னா முஸ்லிமூன்.} (பொருள்: ‘வேதத்தையுடையோரே! எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள்; (அது) அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் நாம் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வையன்றி நம்மில் சிலர் மற்றவர்களைக் கடவுள்களாக ஆக்கிக் கொள்ளக்கூடாது என்பதாகும். அவர்கள் (இந்த அழைப்பைப்) புறக்கணித்தால், நாங்கள் முஸ்லிம்கள் (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள்) என்பதற்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருங்கள்’ என்று நீங்கள் கூறுங்கள். - அல்குர்ஆன் 3:64)”

அவர் கடிதத்தைப் படித்து முடித்ததும், அவரைச் சுற்றி சத்தங்கள் உயர்ந்தன; கூச்சலும் குழப்பமும் அதிகமானன. அவர் எங்களை வெளியேறும்படி கட்டளையிட்டார். எனவே நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம்.
நாங்கள் வெளியே வந்தபோது நான் என் தோழர்களிடம், “இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (முஹம்மது நபியின்) விவகாரம் பெரிதாகிவிட்டது. இதோ! பனூ அஸ்பர் (ரோமானியர்களின்) மன்னர் கூட அவருக்குப் பயப்படுகிறார்” என்று கூறினேன். (அன்று முதல்) அல்லாஹ் இஸ்லாத்தை என் உள்ளத்தில் புகுத்தும் வரை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மார்க்கம் வெற்றியடையும் என்று நான் உறுதியாக நம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
5136சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى هِرَقْلَ ‏"‏ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ابْنُ يَحْيَى عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ أَخْبَرَهُ قَالَ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ فَأَجْلَسَنَا بَيْنَ يَدَيْهِ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا فِيهِ ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ ‏"‏ ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஹிரக்லுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார்கள். அதில் (பின்வருமாறு இருந்தது): "அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதுவிடமிருந்து ரோமர்களின் தலைவர் ஹிரக்லுக்கு! நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்."

இப்னு யஹ்யா (ரஹ்) அவர்கள், இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் வாயிலாக, அபூசுஃப்யான் (ரழி) அவர்கள் (தமக்கு) அறிவித்ததாகக் கூறினார்கள்:
"நாங்கள் ஹிரக்லிடம் சென்றோம். அவர் எங்களை தமக்கு முன்பாக அமர வைத்தார். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டு வருமாறு கூறினார். அதில், 'அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்... அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதுவிடமிருந்து ரோமர்களின் தலைவர் ஹிரக்லுக்கு! நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். இதற்குப் பின்...' என்று இருந்தது."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صحيح (الألباني)
2717ஜாமிஉத் திர்மிதீ
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، أَنْبَأَنَا يُونُسُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ هِرَقْلَ أَرْسَلَ إِلَيْهِ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَكَانُوا تُجَّارًا بِالشَّامِ فَأَتَوْهُ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ السَّلاَمُ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأَبُو سُفْيَانَ اسْمُهُ صَخْرُ بْنُ حَرْبٍ ‏.‏
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் தமக்குத் தெரிவித்ததாக இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: 'தாம் குறைஷிகளின் ஒரு குழுவினருடன் 'அஷ்-ஷாமில்' (சிரியாவில்) வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, ஹிரக்ல் தம்மை அழைத்து அனுப்பியிருந்தார்; எனவே, அவர்கள் அவரிடம் சென்றார்கள்.' பிறகு அவர் (அபூ சுஃப்யான்) அந்த ஹதீஸைக் குறிப்பிட்டு (பின்வருமாறு) கூறினார்: 'பிறகு அவர் (ஹிரக்ல்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கோரினார்; அது வாசிக்கப்பட்டது. அதில் (பின்வருமாறு) இருந்தது: 'பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்' (அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்). அல்லாஹ்வின் அடிமையும் அவனுடைய தூதருமான முஹம்மது (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து, ரோம் நாட்டுத் தலைவரான ஹிரக்லுக்கு. 'அஸ்ஸலாமு அலா மனித்தபஅல் ஹுதா' (நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாவதாக). அம்மா பஅது (இதற்குப் பிறகு)...' அபூ ஈஸா (திர்மிதி) அவர்கள் கூறினார்கள்: இது 'ஹஸன் ஸஹீஹ்' எனும் தரத்தைச் சார்ந்த ஹதீஸ் ஆகும். அபூ சுஃப்யான் அவர்களின் பெயர் ஸக்ர் பின் ஹர்ப் என்பதாகும்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (தாருஸ்ஸலாம் பதிப்பு)
2370முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللهِ بْنُ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلامِ وَبَعَثَ كِتَابَهُ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللهِ ﷺ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى قَيْصَرَ وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلْيَاءَ عَلَى الزَّرَابِيِّ تُبْسَطُ لَهُ فَقَالَ عَبْدُ اللهِ بْنُ عَبَّاسٍ فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللهِ ﷺ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي مِنْ قَوْمِهِ مَنْ أَسْأَلُهُ عَنْ رَسُولِ اللهِقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ أَنَّهُ كَانَ بِالشَّامِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَدِمُوا تُجَّارًا وَذَلِكَ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَأَتَانِي رَسُولُ قَيْصَرَ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلْيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ عَلَيْهِ التَّاجُ وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا بِهَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ؟ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا قَالَ مَا قَرَابَتُكَ مِنْهُ؟ قَالَ قُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ رَجُلٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي قَالَ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ مِنِّي ثُمَّ أَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لِأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَاللهِ لَوْلَا الِاسْتِحْيَاءُ يَوْمَئِذٍ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي وَلَكِنِّي اسْتَحَيْتُ أَنْ يَأْثِرُوا عَنِّي الْكَذِبُ فَصَدَقْتُهُ عَنْهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ؟ قَالَ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ مِنْكُمْ أَحَدٌ قَطُّ قَبْلَهُ؟ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ فِي الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ قَالَ فَقُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ؟ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ اتَّبَعُوهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ؟ قَالَ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ قَالَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ؟ قَالَ قُلْتُ لَا قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ؟ قَالَ قُلْتُ لَا وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ وَنَحْنُ نَخَافُ ذَلِكَ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ تُمْكِنِّي كَلِمَةٌأُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ غَيْرُهَا لَا أَخَافُ أَنْ يُؤْثَرَ عَنِّي قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ؟ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ كَيْفَ كَانَتْ حَرْبُكُمْ وَحَرْبُهُ؟ قَالَ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلًا سِجَالًا نُدَالُ عَلَيْهِ الْمَرَّةَ وَيُدَالُ عَلَيْنَا الْأُخْرَى قَالَ فَبِمَ يَأْمُرُكُمْ؟ قَالَ قُلْتُ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللهَ وَحْدَهُ وَلا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ قَالَ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ لَهُ ذَلِكَ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو نَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَطُّ قَبْلَهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقَدْ أَعْرِفُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَذَرَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللهِ عَزَّ وَجَلَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمِ اتَّبَعُوهُ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِوَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ يُخَالِطُ بَشَاشَةَ الْقُلُوبِ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ يَكُونُ دُوَلًا يُدَالُ عَلَيْكُمِ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَيَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللهَ عَزَّ وَجَلَّ وَحْدَهُ لَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَيَأْمُرُكُمْ بِالصِّدْقِ وَالصَّلاةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ وَهَذِهِ صِفَةُ نَبِيٍّ قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ فَإِنْ يَكُنْ مَا قُلْتَ فِيهِ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَيَّ هَاتَيْنِ وَاللهِ لَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَأَمَرَ بِهِ فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلامٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدَاعِيَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ فَإِنْتَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ يَعْنِي الْأَكَرَةَ وَ {يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ} [آل عمران 64] قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ فَلا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا وَأَمَرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَصْتُ لَهُمْ قُلْتُ لَهُمْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَاللهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا أَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللهُ قَلْبِي الْإِسْلامَ وَأَنَا كَارِهٌ
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைப்பு விடுத்து ரோம் பேரரசர் கைஸருக்கு (ஹெராக்ளியஸுக்கு) ஒரு கடிதம் எழுதினார்கள். அந்தக் கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்களிடம் கொடுத்து, (அதை) புஸ்ரா நகரத்து ஆளுநரிடம் கொடுக்குமாறும், அவர் அதை கைஸரிடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்றும் கட்டளையிட்டார்கள். அதன்படியே புஸ்ரா நகர ஆளுநர் அதனை கைஸரிடம் சமர்ப்பித்தார்.

கைஸருக்கு அல்லாஹ் (வல்லமையும் மாண்பும் மிக்கவன்) பாரசீகப் படைகளின் மீது வெற்றியை அளித்தபோது, அவர் (அதற்கு நன்றிக்காக) ஹிம்ஸிலிருந்து ஈலியா (ஜெருசலேம்) வரை தமக்காக விரிக்கப்பட்ட கம்பளங்களின் மீது நடந்து சென்றார்.

அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதம் கைஸருக்குக் கிடைத்ததும், அதைப் படித்த அவர், "இந்தத் தூதரைப் பற்றிக் கேட்பதற்காக அவரது சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் (இங்கே) இருந்தால் என்னிடம் தேடிக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினார்.

(இதன் தொடர்ச்சியாக) அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் எனக்கு அறிவித்தார்கள்: நான் குறைஷிகளைச் சேர்ந்த சிலருடன் ஷாம் (சிரியா) தேசத்திற்கு வியாபாரத்திற்காகச் சென்றிருந்தேன். அது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் குறைஷி நிராகரிப்பாளர்களுக்கும் இடையே (ஹுதைபிய்யா) அமைதி ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டிருந்த காலமாகும். அப்போது கைஸரின் தூதர் என்னிடம் வந்தார். என்னையும் என் தோழர்களையும் அவர் அழைத்துச் சென்றார். நாங்கள் ஈலியாவை (ஜெருசலேமை) அடைந்தோம். நாங்கள் கைஸரின் அவைக்குள் நுழைக்கப்பட்டோம். அங்கே அவர் தலையில் கிரீடத்துடன் தன் அரசவையில் வீற்றிருந்தார். அவரைச் சுற்றி ரோமப் பெருமக்கள் இருந்தார்கள்.

அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதருக்கு இவர்களில் மிகவும் நெருங்கிய உறவினர் யார் என்று இவர்களிடம் கேள்" என்றார். அதற்கு நான், "நானே அவருக்கு மிகவும் நெருங்கிய உறவினர்" என்றேன். "அவருக்கு நீ என்ன உறவு?" என்று அவர் கேட்டார். "அவர் என் சிறிய தந்தையின் மகன் (பங்காளி)" என்றேன். (அன்றைய தினம் பயணக்குழுவில் என்னைத் தவிர அப்து மனாஃபின் சந்ததியினர் வேறு யாரும் இருக்கவில்லை).

அப்போது கைஸர், "இவரை என் அருகில் கொண்டு வாருங்கள். இவருடைய தோழர்களை இவருக்குப் பின்னால், இவருடைய தோள்களுக்கு அருகில் நிறுத்துங்கள்" என்றார். பின்னர் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றி நான் இவரிடம் (அபூசுஃப்யானிடம்) சில கேள்விகள் கேட்பேன். இவர் பொய் சொன்னால், இவர் சொல்வது பொய் என்று உடனே நீங்கள் கூறிவிட வேண்டும் என இவரது தோழர்களிடம் சொல்" என்றார்.

அபூசுஃப்யான் கூறுகிறார்: அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் பொய் சொன்னதை என் தோழர்கள் (ஊருக்குச் சென்று) சொல்லி விடுவார்களோ என்ற வெட்கம் மட்டும் எனக்கு அன்றைய தினம் இல்லாவிட்டால், அவர் என்னிடம் கேட்டபோது நான் (நபியவர்களைப் பற்றி) பொய்களைச் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால், அவர்கள் என் பொய்யை (பிறரிடம்) சொல்லி விடுவார்கள் என்று வெட்கப்பட்டதால், நான் அவரைப் பற்றி உண்மையையே கூறினேன்.

பின்னர் கைஸர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்: "உங்கள் மத்தியில் அவரது வம்சம் எப்படிப்பட்டது என்று இவரிடம் கேள்."
நான் கூறினேன்: "அவர் எங்களில் உயர்ந்த வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர்."
கைஸர்: "இதற்கு முன் உங்களில் யாராவது இந்தக் கொள்கையை (நபித்துவத்தை) சொல்லியிருக்கிறார்களா?"
நான்: "இல்லை."
கைஸர்: "அவர் இந்தக் கொள்கையைச் சொல்வதற்கு முன், அவர் பொய் சொல்வதாக நீங்கள் எப்போதாவது அவர் மீது குற்றம் சாட்டியிருக்கிறீர்களா?"
நான்: "இல்லை."
கைஸர்: "அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசனாக இருந்திருக்கிறார்களா?"
நான்: "இல்லை."
கைஸர்: "மக்களில் கண்ணியமிக்கவர்கள் (பிரபுக்கள்) அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா அல்லது பலவீனமானவர்களா?"
நான்: "பலவீனமானவர்கள்தான்."
கைஸர்: "அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா?"
நான்: "அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்."
கைஸர்: "அவரது மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு, அதை வெறுத்து யாராவது அந்த மார்க்கத்தை விட்டு வெளியேறியிருக்கிறார்களா?"
நான்: "இல்லை."
கைஸர்: "அவர் வாக்குமீறி மோசடி செய்துள்ளாரா?"
நான்: "இல்லை. ஆனால் இப்போது நாங்கள் அவருடன் ஒரு (அமைதி) ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறோம். இதில் அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது (நாங்கள் அஞ்சுகிறோம்)."
(அபூசுஃப்யான் கூறுகிறார்: இந்தப் பேச்சின் ஊடே அவரைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதற்காக இந்த வார்த்தையைத் தவிர வேறு எந்த வார்த்தையையும் நுழைக்க எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை; இதற்காக நான் பொய் சொன்னதாகக் கருதப்பட மாட்டேன் என்றே இதைச் சொன்னேன்).
கைஸர்: "நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா அல்லது அவர் உங்களுடன் போர் செய்திருக்கிறாரா?"
நான்: "ஆம்."
கைஸர்: "உங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான போர் எப்படி இருந்தது?"
நான்: "எங்களுக்கிடையிலான போர் ஏற்றத்தாழ்வானது (கிணற்று வாளி போன்றது). ஒருமுறை அவர் எங்களை வெல்வார், மறுமுறை நாங்கள் அவரை வெல்வோம்."
கைஸர்: "அவர் உங்களுக்கு எதைத்தான் கட்டளையிடுகிறார்?"
நான்: "அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்க வேண்டும்; அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது; எங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கிக் கொண்டிருந்தவற்றை விட்டுவிட வேண்டும் என்று அவர் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார். மேலும் தொழுகை, உண்மை பேசுதல், கற்பொழுக்கம், ஒப்பந்தங்களை நிறைவேற்றுதல், அமானிதங்களை (நம்பிக்கைப் பொறுப்புகளை) ஒப்படைத்தல் ஆகியவற்றை எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்."

நான் இதைச் சொன்னதும் அவர் தன் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்:
"இவருடைய வம்சத்தைப் பற்றி நான் உன்னிடம் கேட்டேன். அவர் உங்களில் உயர்ந்த வம்சத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நீ கூறினாய். அவ்வாறே இறைத்தூதர்கள் தங்களது சமுதாயத்தின் உயர்ந்த வம்சத்திலேயே அனுப்பப்படுவார்கள்.
உங்களில் யாராவது இதற்கு முன் இந்தக் கொள்கையைச் சொல்லியிருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்றாய். உங்களில் எவரேனும் இதற்கு முன் இதைச் சொல்லியிருந்தால், தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு கொள்கையைப் பின்பற்றும் ஒரு மனிதர் இவர் என்று நான் நினைத்திருப்பேன்.
அவர் இந்த வார்த்தையைச் சொல்வதற்கு முன் அவர் பொய் சொல்வதாக நீங்கள் அவர் மீது குற்றம் சாட்டியதுண்டா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்றாய். மனிதர்களிடம் பொய் சொல்லாத ஒருவர், (வல்லமையும் மாண்பும் மிக்க) அல்லாஹ்வின் மீது பொய் சொல்ல மாட்டார் என்பதை நான் அறிவேன்.
அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசனாக இருந்திருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்றாய். அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசனாக இருந்திருந்தால், தனது முன்னோர்களின் ஆட்சியைத் தேடும் ஒரு மனிதர் இவர் என்று நான் எண்ணியிருப்பேன்.
மக்களில் உயர்ந்தவர்கள் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா அல்லது பலவீனமானவர்களா என்று கேட்டேன். பலவீனமானவர்கள்தான் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்று நீ கூறினாய். அவர்கள்தான் (எப்போதும்) இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருப்பார்கள்.
அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா என்று கேட்டேன். அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள் என்று நீ கூறினாய். ஈமான் (நம்பிக்கை) முழுமையடையும் வரை அவ்வாறுதான் இருக்கும்.
அவரது மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு, அதை வெறுத்து யாராவது அதை விட்டு வெளியேறியிருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்றாய். ஈமானின் மகிழ்ச்சி உள்ளங்களில் கலந்துவிட்டால், அதை யாரும் வெறுக்க மாட்டார்கள்; ஈமானும் இப்படித்தான் இருக்கும்.
அவர் மோசடி செய்துள்ளாரா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்றாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறுதான் மோசடி செய்ய மாட்டார்கள்.
நீங்களும் அவரும் போரிட்டதுண்டா என்று கேட்டேன். அவர் போரிட்டதாகவும், உங்கள் போர் ஏற்றத்தாழ்வானது என்றும், அவர் உங்களை வெல்வார், நீங்கள் அவரை வெல்வீர்கள் என்றும் கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் இப்படித்தான் சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் இறுதி வெற்றி அவர்களுக்கே உரியதாக இருக்கும்.
அவர் உங்களுக்கு எதைக் கட்டளையிடுகிறார் என்று கேட்டேன். (வல்லமையும் மாண்பும் மிக்க) அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்க வேண்டும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது என்றும், உங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கியவற்றை விட்டுவிடும்படியும், உண்மை பேசுதல், தொழுகை, கற்பொழுக்கம், ஒப்பந்தங்களை நிறைவேற்றுதல், அமானிதங்களை ஒப்படைத்தல் ஆகியவற்றைக் கட்டளையிடுவதாக நீ கூறினாய்.

இவை அனைத்தும் ஒரு நபியின் பண்புகளாகும். அவர் (இறுதித்தூதர்) தோன்றுவார் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும். ஆனால், அவர் உங்களில் (அரபிகளில்) இருந்து வருவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நீ சொன்னவை அனைத்தும் உண்மையாக இருந்தால், எனது இந்த இரண்டு பாதங்களுக்குக் கீழிருக்கும் இடங்களை அவர் விரைவில் ஆட்சி செய்வார். நான் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று நம்பினால், சிரமங்களைச் சகித்துக்கொண்டாவது அவரைச் சந்திக்கச் செல்வேன். நான் அவருக்கு அருகில் இருந்திருந்தால், அவருடைய பாதங்களை நானே கழுவியிருப்பேன்."

அபூசுஃப்யான் கூறுகிறார்: பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தை வரவழைத்தார். அவரது கட்டளைப்படி அது வாசிக்கப்பட்டது. அதில் இருந்ததாவது:

"அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்...
அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமான முஹம்மத் என்பவரிடமிருந்து, ரோமர்களின் தலைவரான ஹெராக்ளியஸுக்கு. நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்!
அடுத்து, இஸ்லாத்தின் அழைப்பைக் கொண்டு நான் உங்களை அழைக்கிறேன். நீங்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக, நீங்கள் ஈடேற்றம் பெறுவீர். நீங்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றால், அல்லாஹ் உங்களுக்கு உமது கூலியை இருமுறை வழங்குவான். நீங்கள் புறக்கணித்தால், 'அரீஸிய்யீன்' (உமது குடிமக்கள் / விவசாயிகளின்) பாவமும் உங்களையே சாரும்.
மேலும்,
'வேதமுடையோரே! நமக்கும் உங்களுக்குமிடையே உள்ள பொதுவான ஒரு கொள்கையின் பக்கம் வாருங்கள். அதாவது, அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் நாம் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வை விட்டுவிட்டு நம்மில் யாரும் யாரையும் கடவுள்களாக ஆக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. இதை அவர்கள் புறக்கணித்தால்: நாங்கள் (அல்லாஹ்வுக்கு முற்றிலும் கட்டுப்பட்ட) முஸ்லிம்கள் என்பதற்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருங்கள் என்று கூறிவிடுங்கள்' (ஆல் இம்ரான் 3:64)."

அபூசுஃப்யான் கூறுகிறார்: அவர் தனது பேச்சை முடித்து, கடிதமும் வாசிக்கப்பட்டதும், அவரைச் சுற்றியிருந்த ரோமப் பெருமக்களின் குரல்கள் உயர்ந்தன; அவர்களின் கூச்சல் அதிகமானது. அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. பின்னர் அவர் கட்டளையிட்டதன் பேரில் நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம்.

அபூசுஃப்யான் கூறுகிறார்: நான் என் தோழர்களுடன் வெளியே வந்து அவர்களுடன் தனித்திருந்தபோது, அவர்களிடம், "இப்னு அபீ கஃப்ஷாவின் (முஹம்மதின்) விவகாரம் மிகப் பெரியதாகி விட்டது. இதோ, பனூ அஸ்ஃபர்களின் (ரோமர்களின்) அரசன் கூட அவருக்குப் பயப்படுகிறானே!" என்று சொன்னேன்.

அபூசுஃப்யான் கூறுகிறார்: அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவருடைய மார்க்கம் நிச்சயமாக மேலோங்கும் என்ற உறுதியுடன் நான் (அன்று முதல்) மிகவும் சிறுமையடைந்தவனாகவே இருந்து வந்தேன்; இறுதியில் நான் விரும்பவில்லையென்றாலும் அல்லாஹ் என் உள்ளத்தில் இஸ்லாத்தை நுழையச் செய்தான்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
3926மிஷ்காத் அல்-மஸாபீஹ்
عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ دِحْيَةَ الْكَلْبِيَّ وَأَمَرَهُ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ فَإِذَا فِيهِ: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ سَلَامٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أدْعوكَ بداعيَةِ الْإِسْلَامِ أَسْلِمْ تَسْلَمْ وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجَرَكَ مَرَّتَيْنِ وَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ وَ (يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَن لَا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا: اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ) مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ. وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ قَالَ: مِنْ محمَّدٍ رسولِ اللَّهِ وَقَالَ: «إِثمُ اليريسيِّينَ» وَقَالَ: «بِدِعَايَةِ الْإِسْلَام»
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் கைஸருக்கு இஸ்லாத்தை தழுவுமாறு அழைத்து ஒரு கடிதம் எழுதினார்கள். அக்கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்களிடம் கொடுத்து, அதை புஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் ஒப்படைக்குமாறும், அவர் அதை கைஸரிடம் சேர்க்கவேண்டுமென்றும் ஏவினார்கள். அக்கடிதத்தில் (பின்வருமாறு) இருந்தது:

பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம்
(அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்).

அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனுடைய தூதருமான முஹம்மதிடமிருந்து ரோமர்களின் தலைவர் ஹிரக்லுக்கு (எழுதப்படுவது), நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்.

இதற்குப் பின்:
இஸ்லாத்தின் அழைப்பைக் கொண்டு உங்களை நான் அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் பாதுகாப்புப் பெறுவீர்கள். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; அல்லாஹ் உங்களுக்குரிய நற்கூலியை இருமடங்கு வழங்குவான். ஆனால் நீங்கள் புறக்கணித்தால், (உங்கள்) விவசாயிகள் மற்றும் குடிமக்களின் (அரீஸிய்யீன்களின்) பாவமும் உங்கள் மீதே சாரும். மேலும்,

"யா அஹ்லல் கிதாபி தஆலவ் இலா கலிமத்தின் ஸவாயின் பைனனா வபைனகும் அல்லா நஅபுத இல்லல்லாஹ வலா நுஷ்ரிக பிஹி ஷைஅன் வலா யத்தகித பஅளுனா பஅளன் அர்பாபன் மின் தூனில்லாஹ். ஃபஇன் தவல்லவ் ஃபகூலுஷ் ஹதூ பிஅன்னா முஸ்லிமூன்."

(பொருள்: "வேதத்தையுடையோரே! எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள். (அது) நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு யாதொன்றையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வையன்றி நம்மில் சிலர் சிலரைக் கடவுள்களாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்பதாகும். ஆனால் அவர்கள் புறக்கணித்தால், ‘நிச்சயமாக நாங்கள் முஸ்லிம்கள் என்பதற்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருங்கள்’ என்று கூறிவிடுங்கள்.")

(நூல்: புகாரி மற்றும் முஸ்லிம்)

முஸ்லிமில் உள்ள ஒரு அறிவிப்பில், “அல்லாஹ்வின் தூதர் முஹம்மதிடமிருந்து” என்றும், “யரீஸிய்யீன்களின் பாவம்” என்றும் "பி-திஆயத் அல்-இஸ்லாம்" என்றும் உள்ளது.
ஹதீஸ் தரம் : முத்தஃபகுன் அலைஹி (அல்பானி)
مُتَّفق عَلَيْهِ (الألباني)
5861மிஷ்காத் அல்-மஸாபீஹ்
عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ مِنْ فِيهِ إِلَى فِيَّ قَالَ: انْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنِي وَبَيَّنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: فَبينا أَنا بِالشَّام إِذْ جِيءَ بِكِتَاب النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى هِرَقْلَ. قَالَ: وَكَانَ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ جَاءَ بِهِ فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى هِرَقْلَ فَقَالَ هِرَقْلُ: هَلْ هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ؟ قَالُوا: نَعَمْ فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ فَأَجْلَسَنَا بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ: أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ؟ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَقُلْتُ: أَنَا فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي ثُمَّ دَعَا بِتَرْجُمَانِهِ فَقَالَ: قُلْ لَهُمْ: إِنِّي سَائِلٌ هَذَا عَنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَنِي فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانُ: وَايْمُ اللَّهِ لَوْلَا مَخَافَةُ أَنْ يُؤْثَرَ عَلَيَّ الْكَذِبُ لَكَذَبْتُهُ ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ: سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ. قَالَ: فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ؟ قُلْتُ: لَا. قَالَ: فَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ قُلْتُ: لَا. قَالَ: وَمَنْ يَتْبَعُهُ؟ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ: أَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ قُلْتُ: لَا بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ: هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ؟ قَالَ: قلت: لَا. قلت: فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ؟ قُلْتُ: نَعَمْ. قَالَ: فَكَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: يَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ سِجَالًا يُصِيبُ مِنَّا وَنُصِيبُ مِنْهُ. قَالَ: فَهَلْ يَغْدِرُ؟ قُلْتُ: لَا وَنَحْنُ مِنْهُ فِي هَذِهِ الْمُدَّةِ لَا نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا؟ قَالَ: وَاللَّهِ مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ. قَالَ: فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ؟ قُلْتُ: لَا. ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ: قُلْ لَهُ: إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ: لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ. قُلْتُ: رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعه أضعافاؤهم أَمْ أَشْرَافُهُمْ؟ فَقُلْتَ: بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ. وَسَأَلْتُكَ: هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ يَذْهَبُ فَيَكْذِبُ عَلَى اللَّهِ. وَسَأَلْتُكَ: هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ إِذَا خَالَطَ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّكُمْ قَاتَلْتُمُوهُ فَتَكُونُ الْحَرْبُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالًا يَنَالُ مِنْكُمْ وَتَنَالُونَ مِنْهُ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى ثُمَّ تَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ لَا يَغْدِرُ وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا تَغْدِرُ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا فَقُلْتُ: لَوْ كَانَ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ قُلْتُ: رَجُلٌ ائْتَمَّ بِقَوْلٍ قِيلَ قَبْلَهُ. قَالَ: ثُمَّ قَالَ: بِمَا يَأْمُرُكُمْ؟ قُلْنَا: يَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ. قَالَ: إِنْ يَكُ مَا تَقُولُ حَقًّا فَإِنَّهُ نَبِيٌّ وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمَ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَمْ أَكُنْ أَظُنُّهُ مِنْكُمْ وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَيَّ. ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَهُ. مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ
وَقَدْ سَبَقَ تَمَامُ الْحَدِيثِ فِي «بَاب الْكتاب إِلى الكفَّار»
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: (அபூ சுஃப்யான் இஸ்லாத்தை ஏற்ற பிறகு) அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் (தமது வாயிலிருந்து எனது வாய்க்கு - அதாவது நேரடியாக) என்னிடம் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:

"(ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையினால்) எனக்கும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே சமாதான ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் இருந்த காலத்தில் நான் (வியாபாரத்திற்காக) ஷாம் தேசத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அப்போது, நபி (ஸல்) அவர்கள் (ரோமப் பேரரசர்) ஹிராக்ளுக்கு எழுதிய கடிதம் கொண்டு வரப்பட்டது. அக்கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்கள் கொண்டு வந்து புஸ்ரா நகரின் ஆளுநரிடம் கொடுத்தார்கள். அந்த ஆளுநர் அதை ஹிராக்ளிடம் கொடுத்தார்.

அப்போது ஹிராக்ள், “தன்னை நபியென்று வாதிடும் அந்த மனிதரின் (குலத்தைச் சேர்ந்த) யாராவது இங்கே இருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டார். மக்கள் 'ஆம்' என்று கூறினர். எனவே, குறைஷியரான என்னுடன் சிலரும் அழைக்கப்பட்டோம். நாங்கள் ஹிராக்ளின் அவைக்குச் சென்றோம். அவர் எங்களைத் தமக்கு முன்னே அமரச் செய்துவிட்டு, “தன்னை நபியென்று வாதிடும் இந்த மனிதருக்கு உங்களில் யார் மிகவும் நெருக்கமான உறவினர்?” என்று கேட்டார். அதற்கு நான், “நான் தான்” என்றேன். எனவே என்னைத் தமக்கு முன்னால் அமரச் செய்துவிட்டு, எனது தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் அமரச் செய்தனர். பின்பு அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து, "இவர்களிடம் சொல்: தன்னை நபியென வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றி நான் இவரிடம் (அபூ சுஃப்யானிடம்) கேட்கப் போகிறேன். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், (உடனடியாக) நீங்கள் இவரைப் பொய்யர் என மறுக்க வேண்டும்" என்று கூறினார். (அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்:) அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நான் பொய் சொல்லிவிட்டேன் என்ற பழிச்சொல் என் மீது விழுந்துவிடும் என்ற அச்சம் மட்டும் எனக்கு இல்லாதிருந்தால், நான் அவரைப் பற்றிப் பொய் சொல்லியிருப்பேன்.

பிறகு அவர் மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், “உங்களிடையே அவருடைய குடும்பப் பின்னணி (குலம்) எப்படிப்பட்டது என்று இவரிடம் கேள்” என்றார். நான், “அவர் எங்களில் (உயர்ந்த) நற்குலத்தைச் சேர்ந்தவர்” என்று கூறினேன்.
அவர், “அவரது முன்னோர்களில் எவரேனும் அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டார். நான், “இல்லை” என்றேன்.
அவர், “அவர் இப்போது சொல்வதை (தன்னை நபி என்று) சொல்வதற்கு முன்பு, நீங்கள் எப்போதாவது அவரைப் பொய்யர் என்று சந்தேகித்தது உண்டா?” என்று கேட்டார். நான், “இல்லை” என்றேன்.
அவர், “மக்களில் உயர்ந்தவர்கள் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா அல்லது பலவீனமானவர்களா?” என்று கேட்டார். நான், “பலவீனமானவர்கள் தான் பின்பற்றுகிறார்கள்” என்றேன்.
அவர், “அவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறதா அல்லது குறைகிறதா?” என்று கேட்டார். நான், “இல்லை, அவர்கள் அதிகரித்து வருகிறார்கள்” என்றேன்.
அவர், “அவரது மார்க்கத்தில் இணைந்த பின், அதன் மீதுள்ள அதிருப்தியால் யாரேனும் மார்க்கத்தை விட்டு வெளியேறியிருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டார். நான், “இல்லை” என்றேன்.
அவர், “நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா?” என்று கேட்டார். நான், “ஆம்” என்றேன்.
“அவருடனான உங்களின் போர் எப்படி இருந்தது?” என்று அவர் கேட்டார். நான், “எங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான போர் (வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வரும்) ஏற்ற இறக்கங்கள் நிறைந்தது; அவர் எங்களுக்கு இழப்புகளை ஏற்படுத்துவார், நாங்களும் அவருக்கு இழப்புகளை ஏற்படுத்துவோம்” என்றேன்.
அவர், “அவர் ஒப்பந்தங்களை மீறுவாரா?” என்று கேட்டார். நான், “இல்லை! ஆனால், தற்போது நாங்கள் அவருடன் ஒரு சமாதான ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறோம். இதில் அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது” என்று கூறினேன். (அபூ சுஃப்யான் கூறுகிறார்: அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இந்த ஒரு வார்த்தையைத் தவிர வேறு எதையும் இடையில் செருக எனக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை).
அவர், “அவர் இப்போது சொல்வதை, அவருக்கு முன்பு வேறு யாராவது உங்களில் சொல்லியிருக்கிறார்களா?” என்று கேட்டார். நான், “இல்லை” என்றேன்.

பின்பு அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்: “இவரிடம் சொல்: உங்களிடையே அவரின் குடும்பப் பின்னணி பற்றிக் கேட்டேன். அவர் உங்களில் உயர்ந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் தங்களது சமுதாயத்தின் உயர்ந்த குலத்தில்தான் அனுப்பப்படுவார்கள்.

அவரது முன்னோர்களில் எவரேனும் அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்; அதற்கு நீ இல்லை என்றாய். ஒருவேளை அவரது முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருந்தால், தன் முன்னோர்களின் ஆட்சியை மீட்டெடுக்கத் துடிக்கும் ஒரு மனிதர் இவர் என்று நான் கருதியிருப்பேன்.

அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் பலவீனமானவர்களா அல்லது உயர்ந்தவர்களா என்று கேட்டேன். அவர்கள் பலவீனமானவர்கள்தான் என்று நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் இத்தகையவர்களே.

அவர் இந்த வாதத்தை முன்வைப்பதற்கு முன்பு அவரைப் பொய்யர் என்று நீங்கள் சந்தேகித்தது உண்டா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று நீ கூறினாய். மனிதர்களிடம் பொய் சொல்வதைத் தவிர்க்கும் ஒருவர், இறைவனின் மீது எப்படிப் பொய் சொல்வார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்.

அவரது மார்க்கத்தில் இணைந்த பின், அதன் மீதான அதிருப்தியால் யாரேனும் அதைவிட்டு வெளியேறியிருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று நீ கூறினாய். ஈமானின் (இனிமை/மகிழ்ச்சி) உள்ளங்களில் கலந்துவிட்டால் அது அப்படித்தான் இருக்கும்.

அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா என்று கேட்டேன். அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள் என்று நீ கூறினாய். இறைநம்பிக்கை முழுமையடையும் வரை அப்படித்தான் இருக்கும்.

அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்டேன். நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருப்பதாகவும், போர் ஏற்ற இறக்கங்கள் நிறைந்தது என்றும், அவர் உங்களுக்கு இழப்புகளை ஏற்படுத்துவார், நீங்கள் அவருக்கு இழப்புகளை ஏற்படுத்துவீர்கள் என்றும் நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறுதான் சோதிக்கப்படுவார்கள், ஆனால் இறுதி வெற்றி அவர்களுக்கே கிடைக்கும்.

அவர் ஒப்பந்தங்களை மீறுவாரா என்று கேட்டேன்; மீறமாட்டார் என்று நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் எவ்விதத்திலும் ஒப்பந்தங்களை மீற மாட்டார்கள்.

அவர் இப்போது சொல்வதை அவருக்கு முன்பு வேறு யாராவது சொல்லியிருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று நீ கூறினாய். ஒருவேளை அவருக்கு முன்பு யாராவது அப்படிச் சொல்லியிருந்தால், தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட வார்த்தையை அப்படியே பின்பற்றும் ஒரு மனிதர்தான் இவர் என்று நான் கருதியிருப்பேன்.”

பிறகு ஹிராக்ள், “அவர் உங்களுக்கு எதைக் கட்டளையிடுகிறார்?” என்று கேட்டார். அதற்கு நாங்கள், “தொழுகையைக் கடைப்பிடிக்கவும், ஜகாத் வழங்கவும், உறவினர்களுடன் சேர்ந்து வாழவும், கற்பொழுக்கத்துடன் நடக்கவும் அவர் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்” என்று கூறினோம்.

அப்போது அவர் கூறினார்: “நீ சொல்வது உண்மையாக இருந்தால், நிச்சயம் அவர் ஒரு நபியே ஆவார். (ஒரு நபி) தோன்றப்போகிறார் என்பதை நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன்; ஆனால் அவர் உங்களில் இருந்து தோன்றுவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நான் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தால், அவரைச் சந்திப்பதற்கு நான் மிகுந்த ஆவல் கொண்டிருப்பேன். நான் மட்டும் அவருக்கு அருகில் இருந்தால், அவருடைய பாதங்களை நானே கழுவி விடுவேன். உறுதியாக அவரது ஆட்சி என் பாதங்களுக்குக் கீழ் உள்ள இந்தப் பகுதி வரை வந்தடையும்.”

பின்பு, அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் செய்து, அதைப் படித்தார்.

(நூல்: புகாரி மற்றும் முஸ்லிம்)
இதன் முழுமையான ஹதீஸ் ‘காஃபிர்களுக்குக் கடிதம் எழுதுதல்’ என்ற அத்தியாயத்தில் முன்பே வந்துள்ளது."
ஹதீஸ் தரம் : புகாரி மற்றும் முஸ்லிமில் பதியப்பட்ட செய்தி (அல்பானி)
1109அல்-அதப் அல்-முஃபரத்
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ‏:‏ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ‏:‏ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللهِ بْنُ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُتْبَةَ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ عَبَّاسٍ أَخْبَرَهُ، أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ حَرْبٍ أَخْبَرَهُ‏:‏ أَرْسَلَ إِلَيْهِ هِرَقْلُ مَلِكُ الرُّومِ، ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي أُرْسِلَ بِهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ إِلَيَّ هِرَقْلُ فَقَرَأَهُ، فَإِذَا فِيهِ‏:‏ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَّمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الأَرِيسِيِّينَ وَ ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ‏:‏ ‏{‏اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் (பின்வருமாறு) தெரிவித்தார்கள்:

ரோமப் பேரரசர் ஹெராக்ளியஸ் தம்மை அழைத்து ஆளனுப்பினார். பிறகு (ஹெராக்ளியஸ்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டு வருமாறு கோரினார். அக்கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்கள் பூஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் கொடுத்திருந்தார்கள்; அவர் அதை ஹெராக்ளியஸிடம் கொடுத்தார். அவர் (ஹெராக்ளியஸ்) அதை வாசித்தார். அதில் (பின்வருமாறு) இருந்தது:

"பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம் (அளவற்ற அருளாளனும், நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்).

அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமான முஹம்மதிடமிருந்து ரோமர்களின் தலைவர் ஹெராக்ளியஸுக்கு.

நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாவதாக.

இதற்குப் பின் (அம்மா பஅது), நான் உங்களை இஸ்லாத்தின் பால் அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்; ஈடேற்றம் பெறுவீர்கள். அல்லாஹ் உங்களுக்குரிய நற்கூலியை இரு முறை வழங்குவான். நீங்கள் புறக்கணித்தால், (உங்கள்) குடிமக்களின் (அதாவது, விவசாயிகள் மற்றும் சாதாரண மக்களின்) பாவமும் உங்கள் மீதே சாரும்.

மேலும், '{யா அஹ்லல் கிதாபி தஆலவ் இலா கலிமதின் ஸவாயின் பைனனா வபைனகும்...}'
'வேதமுடையோரே! எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள்...' (என்று தொடங்கி),

'{...இஷ்ஹதூ பிஅன்னா முஸ்லிமூன்}'
'நாங்கள் முஸ்லிம்கள் என்பதற்கு நீங்களே சாட்சியாக இருங்கள்' (என்பது வரை அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது)."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صـحـيـح (الألباني)
56ரியாதுஸ் ஸாலிஹீன்
الثالث‏:‏ عن أبي سفيان صخر بن حرب ، رضي الله عنه، في حديثه الطويل في قصة هرقل، قال هرقل‏:‏ فماذا يأمركم -يعنى النبي صلى الله عليه وسلم- قال أبو سفيان‏:‏ قلت ‏:‏يقول ‏:‏ ‏ ‏ اعبدوا الله وحده لا تشركوا به شيئاً، واتركوا ما يقول آباؤكم ، ويأمرنا بالصلاة، والصدق، والعفاف، والصلة‏ ‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏ ‏.‏
அபூ சுஃப்யான் சக்ர் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள், ஹெராக்ளியஸ் பற்றிய தனது விரிவான ஹதீஸில் கூறியதாவது:

ஹெராக்ளியஸ், “அவர் - அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் - உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?” என்று கேட்டார்.

அதற்கு அபூ சுஃப்யான் கூறினார்: “நான் (பின்வருமாறு) கூறினேன்: அவர் சொல்கிறார்: ‘அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்குங்கள்; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்காதீர்கள்; உங்கள் முன்னோர்கள் சொல்வதை (அல்லாஹ்வின் கட்டளைகளுக்கு முரணான நம்பிக்கைகள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள்) விட்டுவிடுங்கள்.’ மேலும் தொழுகை, உண்மை, கற்பொழுக்கம் மற்றும் உறவுகளைப் பேணி வாழ்தல் ஆகியவற்றை அவர் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்.”

(முத்தஃபகுன் அலைஹி)
327ரியாதுஸ் ஸாலிஹீன்
وعن أبي سفيان صخر بن حرب رضي الله عنه في حديثه الطويل في قصة هرقل أن هرقل قال لأبي سفيان‏:‏ فماذا يأمركم به‏؟‏ يعني النبي صلى الله عليه وسلم قال‏:‏ قلت‏:‏ يقول‏:‏ ‏ ‏اعبدوا الله وحده، ولا تشركوا به شيئًا، واتركوا ما يقول آباؤكم، ويأمرنا بالصلاة، والصدق، والعفاف، والصلة‏ ‏ ‏(‏‏(‏متفق عليه‏)‏‏)‏‏.‏
அபூ சுஃப்யான் சக்ர் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் ஹிராக்ளியஸ் பற்றிய தனது நீண்ட ஹதீஸில் (பின்வருமாறு) கூறினார்:

ஹிராக்ளியஸ் அபூ சுஃப்யானிடம், "அவர் (நபி (ஸல்)) உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்?" என்று கேட்டார். நான் கூறினேன்: "அவர் (நபி (ஸல்)) கூறுகிறார்: 'அல்லாஹ்வை மட்டுமே வணங்குங்கள், அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்காதீர்கள், உங்கள் முன்னோர்கள் கூறியவற்றை (இறைவனுக்கு இணைவைக்கும் நம்பிக்கைகள் மற்றும் செயல்களை) விட்டுவிடுங்கள்.' மேலும், அவர் எங்களுக்குத் தொழுகையை (நிறைவேற்றும்படி), உண்மையைப் (பேசும்படி), கற்பொழுக்கத்தைப் (பேணும்படி), மற்றும் உறவுகளைப் (பேணி வாழும்படி) கட்டளையிடுகிறார்."
أَخْبَرَنَا أَبُو سَهْلٍ مُحَمَّدُ بْنُ نَصْرَوَيْهِ بْنِ أَحْمَدَ الْمَرْوَزِيُّ قَدِمَ عَلَيْنَا بِنَيْسَابُورَ , ثنا أَبُو بَكْرٍ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ خَنَبٍ إِمْلَاءً , ثنا أَبُو إِسْحَاقَ إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِسْحَاقَ الْقَاضِي , ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَبَّاسٍ ؓ , أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ , وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللهِ ﷺ أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ , فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى قَيْصَرَ , وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ شُكْرًا لَمَّا أَبْلَاهُ اللهُ , فَلَمَّا أَنْ جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللهِ ﷺ قَالَ حِينَ قَرَأَهُ: الْتَمِسُوا لِي هَهُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ أَسْأَلُهُمْ عَنْ رَسُولِ اللهِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ أَنَّهُ كَانَ بِالشَّامِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ , قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّامِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ , فَإِذَا هُوَ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ , وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ: سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَقُلْتُ: أَنَا أَقْرَبُهُمْ إِلَيْهِ نَسَبًا. قَالَ: مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ؟ قَالَ: فَقُلْتُ: هُوَ ابْنُ عَمِّي. قَالَ: وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي , فَقَالَ قَيْصَرُ: أَدْنُوهُ مِنِّي , ثُمَّ أَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ: قُلْ لِأَصْحَابِهِ: إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: وَاللهِ لَوْلَا الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ كَذَبْتُ عَنْهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ , وَلَكِنِ اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ عَنْهُ , ثُمَّ قَالَ لِتَرْجُمَانِهِ: قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ , قَالَ: فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا , قَالَ: وَهَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَنِ الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا , قَالَ: فَهَلْ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا , قَالَ: فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ , قَالَ: فَيَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ قَالَ: قُلْتُ: بَلْ يَزِيدُونَ , قَالَ: فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا , قَالَ: فَهَلْ يَغْدِرُ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا , وَنَحْنُ الْآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ , قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لَا أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا , قَالَ: فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: نَعَمْ , قَالَ: فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُكُمْ وَحَرْبُهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: كَانَتْ دُوَلًا وَسِجَالًا يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الْأُخْرَى , قَالَ: فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ؟ قَالَ: يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللهَ وَحْدَهُ لَا نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا , وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا , وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ , وَالصِّدْقِ , وَالْعَفَافِ , وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ , وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ. قَالَ: فَقَالَ لِتَرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ: قُلْ لَهُ: إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ , وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا , وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ , فَزَعَمْتَ أَنْ لَا , فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ , قُلْتُ: رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ , وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ , فَزَعَمْتَ أَنْ لَا , فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللهِ , وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ , فَزَعَمْتَ أَنْ لَا , فَقُلْتُ: لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ , وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ , فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ , وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ , وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ , فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ , وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ , فَزَعَمْتَ أَنْ لَا , وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حِينَ تُخَالِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لَا يَسْخَطُهُ أَحَدٌ , وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ , فَزَعَمْتَ أَنْ لَا , وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لَا يَغْدِرُونَ , وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ , فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ , وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ يَكُونُ دُوَلًا , يُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ , وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الْأُخْرَى , وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ , وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ , فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا , وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ , وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلَاةِ , وَالصِّدْقِ , وَالْعَفَافِ , وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ , وَأَدَاءِ الْأَمَانَةِ , وَهَذِهِ صِفَةُ نَبِيٍّ , قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ , وَإِنْ يَكُنْ مَا قُلْتَ حَقًّا فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمِيَّ هَاتَيْنِ , وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ , وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَأَمَرَ بِهِ فَقُرِئَ , فَإِذَا فِيهِ: " بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ , مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللهِ وَرَسُولِهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ , سَلَامٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى , أَمَّا بَعْدُ , فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ , أَسْلِمْ تَسْلَمْ يُؤْتِكَ اللهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ , وَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الْأَرِيسِيِّينَ , وَ {يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ} [آل عمران: 64]. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ , وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ , فَلَا أَدْرِي مَاذَا قَالُوا , وَأَمَرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا , فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ: لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنُ أَبِي كَبْشَةَ , هَذَا مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ يَخَافُهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: وَاللهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلًا مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللهُ قَلْبِي الْإِسْلَامَ وَأَنَا كَارِهٌ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ حَمْزَةَ , وَأَخْرَجَهُ مُسْلِمٌ مِنْ وَجْهٍ آخَرَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ قَالَ الشَّافِعِيُّ رَحِمَهُ اللهُ: فَأَغْزَى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ الشَّامَ عَلَى ثِقَةٍ مِنْ فَتْحِهَا؛ لِقَوْلِ رَسُولِ اللهِ ﷺ , فَفَتَحَ بَعْضَهَا، وَتَمَّ فَتْحُهَا فِي زَمَنِ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ , وَفَتَحَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ الْعِرَاقَ وَفَارِسَ. قَالَ الشَّيْخُ: وَهَذَا الَّذِي ذَكَرَهُ الشَّافِعِيُّ بَيِّنٌ فِي التَّوَارِيخِ، وَسِيَاقُ تِلْكَ الْقَصَصِ مِمَّا يَطُولُ بِهِ الْكِتَابُ. قَالَ الشَّافِعِيُّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: فَقَدْ أَظْهَرَ اللهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ دِينَهُ الَّذِي بَعَثَ بِهِ رَسُولَ اللهِ ﷺ عَلَى الْأَدْيَانِ بِأَنْ أَبَانَ لِكُلِّ مَنْ سَمِعَهُ أَنَّهُ الْحَقُّ , وَمَا خَالَفَهُ مِنَ الْأَدْيَانِ بَاطِلٌ , وَأَظْهَرَهُ بِأَنَّ جِمَاعَ الشِّرْكِ دِينَانِ , دِينُ أَهْلِ الْكِتَابِ , وَدِينُ الْأُمِّيِّينَ , فَقَهَرَ رَسُولُ اللهِ ﷺ الْأُمِّيِّينَ حَتَّى وَاتَوْهُ بِالْإِسْلَامِ طَوْعًا وَكَرْهًا , وَقَتَلَ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَسَبَى حَتَّى دَانَ بَعْضُهُمُ الْإِسْلَامَ , وَأَعْطَى بَعْضٌ الْجِزْيَةَ صَاغِرِينَ , وَجَرَى عَلَيْهِمْ حُكْمُهُ ﷺ , وَهَذَا ظُهُورُ الدِّينِ كُلِّهِ. قَالَ الشَّافِعِيُّ رَحِمَهُ اللهُ: وَقَدْ يُقَالُ: لَيُظْهِرَنَّ اللهُ دِينَهُ عَلَى الْأَدْيَانِ حَتَّى لَا يُدَانُ اللهُ إِلَّا بِهِ، وَذَلِكَ مَتَى شَاءَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அறிவிக்கிறார்கள்:
ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் ரோமப் பேரரசர் கைஸருக்கு (ஹெராக்ளியஸுக்கு) இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைப்பு விடுத்து ஒரு கடிதம் எழுதினார்கள். அந்தக் கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) மூலமாக அனுப்பி வைத்தார்கள். மேலும், அக்கடிதத்தை புஸ்ராவின் ஆளுநரிடம் ஒப்படைக்குமாறும், அவர் அதை கைஸரிடம் ஒப்படைப்பார் என்றும் திஹ்யாவிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள் கட்டளையிட்டார்கள். அவ்வாறே புஸ்ராவின் ஆளுநர் அக்கடிதத்தை கைஸரிடம் ஒப்படைத்தார்.
கைஸர், பாரசீகப் படைகளைத் தோற்கடித்து அல்லாஹ் அவருக்கு வெற்றியளித்தபோது, அல்லாஹ்வுக்கு நன்றி செலுத்தும் விதமாக ஹிம்ஸிலிருந்து ஈலியாவுக்கு (ஜெருசலேமுக்கு) நடந்தே சென்றிருந்தார்.
நபி (ஸல்) அவர்களின் கடிதம் கைஸரிடம் வந்தபோது, அதைப் படித்த அவர், "இந்த மனிதரின் (நபியின்) சமூகத்தைச் சேர்ந்த யாராவது இங்கே இருந்தால் என்னிடம் அழைத்து வாருங்கள்; நான் அவரைப் பற்றி விசாரிக்க வேண்டும்" என்று கூறினார்.
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) கூறுகிறார்கள்: அபூசுஃப்யான் எனக்கு பின்வருமாறு அறிவித்தார்:
அப்போது அவர் குறைஷிகளில் சிலருடன் ஷாமில் (வியாபாரத்திற்காக) இருந்தார். அபூசுஃப்யான் கூறினார்:
கைஸரின் தூதர் ஷாமின் ஒரு பகுதியில் எங்களைக் கண்டுபிடித்தார். என்னையும் என் தோழர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு ஈலியாவுக்குச் சென்றார். நாங்கள் அவரிடம் (கைஸரிடம்) அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். அவர் தனது அரச சபையில் கிரீடம் அணிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவரைச் சுற்றி ரோமப் பேரரசின் முக்கியப் பிரமுகர்கள் இருந்தனர்.
அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "தன்னை நபி என்று வாதிடும் இந்த மனிதருக்கு இவர்களில் யார் மிகவும் நெருக்கமான உறவினர் என்று கேள்" என்றார்.
அபூசுஃப்யான் கூறினார்: "நானே அவருக்கு மிகவும் நெருக்கமான உறவினர்" என்று நான் கூறினேன்.
அவர், "உனக்கும் அவருக்கும் என்ன உறவு?" என்று கேட்டார்.
"அவர் என் தந்தையின் சகோதரர் மகன் (சிறிய தந்தை மகன்)" என்று நான் கூறினேன்.
அன்றைய தினம் அந்தப் பயணக் குழுவில் அப்து மனாஃபின் சந்ததியினரில் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்கவில்லை.
கைஸர், "இவரை என் அருகில் கொண்டு வாருங்கள்" என்றார். பின்னர் என் தோழர்களை என் முதுகுக்குப் பின்னால், என் தோள்களுக்கு அருகே நிறுத்துமாறு கட்டளையிட்டார்.
பின்னர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "இவரது தோழர்களிடம் சொல்: தன்னை நபி என்று வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றி நான் இவரிடம் கேட்கப் போகிறேன். இவர் பொய் சொன்னால், நீங்கள் இவரைப் பொய்யர் என்று சொல்லுங்கள்" என்றார்.
அபூசுஃப்யான் கூறினார்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் பொய் சொன்னேன் என்று என் தோழர்கள் என்னைப் பற்றிப் பேசுவார்கள் என்ற வெட்கம் மட்டும் அன்றைய தினம் எனக்கு இல்லாவிட்டால், அவர் என்னிடம் நபியைப் பற்றிக் கேட்டபோது நான் அவரைப் பற்றிப் பொய் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால், அவர்கள் என்னைப் பொய்யன் என்று கூறுவார்கள் என நான் வெட்கப்பட்டதால், அவரைப் பற்றி உண்மையையே கூறினேன்."
பின்னர் அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "அவருடைய குடும்பப் பின்னணி உங்களிடையே எப்படிப்பட்டது என்று இவரிடம் கேள்" என்றார்.
நான், "அவர் எங்களில் உயர்ந்த குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவர்" என்றேன்.
அவர், "உங்களில் இதற்கு முன் யாராவது இப்படிப்பட்ட (நபி என்ற) வாதத்தைச் செய்திருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார்.
நான், "இல்லை" என்றேன்.
அவர், "அவர் இந்த வாதத்தைச் செய்வதற்கு முன், நீங்கள் அவரைப் பொய்யர் என்று குற்றம் சாட்டியதுண்டா?" என்று கேட்டார்.
நான், "இல்லை" என்றேன்.
அவர், "அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார்.
நான், "இல்லை" என்றேன்.
அவர், "மக்களில் உயர்ந்தவர்கள் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா அல்லது பலவீனமானவர்களா?" என்று கேட்டார்.
நான், "பலவீனமானவர்கள்தான்" என்றேன்.
அவர், "அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா?" என்று கேட்டார்.
நான், "அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்" என்றேன்.
அவர், "அவருடைய மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, அதன் மீதான அதிருப்தியால் யாராவது அதை விட்டு வெளியேறுகிறார்களா?" என்று கேட்டார்.
நான், "இல்லை" என்றேன்.
அவர், "அவர் ஒப்பந்தத்தை மீறுவாரா?" என்று கேட்டார்.
நான், "இல்லை. ஆனால், இப்போது நாங்கள் அவருடன் ஒரு (சமாதான) ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறோம். அதில் அவர் என்ன செய்வார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது" என்றேன்.
அபூசுஃப்யான் கூறினார்: "அவரைப் பற்றி குறை கூறுவதற்காக இந்த ஒரு வார்த்தையைத் தவிர வேறு எதையும் என்னால் நுழைக்க முடியவில்லை. இதைத் தவிர வேறு எதையும் சொன்னால் என் தோழர்கள் என்னைப் பொய்யாக்குவார்கள் என்று நான் பயந்தேன்."
அவர், "நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா? அவர் உங்களுடன் போர் செய்திருக்கிறாரா?" என்று கேட்டார்.
நான், "ஆம்" என்றேன்.
அவர், "உங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையிலான போர் எப்படி இருந்தது?" என்று கேட்டார்.
நான், "போர் எங்களுக்கு இடையே மாறி மாறி அமைந்தது. சில நேரங்களில் அவர் எங்களை வெல்வார், சில நேரங்களில் நாங்கள் அவரை வெல்வோம்" என்றேன்.
அவர், "அவர் உங்களுக்கு என்னதான் கட்டளையிடுகிறார்?" என்று கேட்டார்.
நான், "அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்க வேண்டும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது, எங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கியவற்றை விட்டுவிட வேண்டும் என்று அவர் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார். மேலும், தொழுகை, உண்மை பேசுதல், கற்பொழுக்கம், ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றுதல், அமானிதத்தை ஒப்படைத்தல் ஆகியவற்றை எங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார்" என்றேன்.
நான் இவ்வாறு கூறியதும், அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் கூறினார்: "இவரிடம் சொல்: நான் உன்னிடம் அவருடைய குடும்பப் பின்னணியைப் பற்றிக் கேட்டேன். அவர் உங்களில் உயர்ந்த குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவர் என்று நீ கூறினாய். அவ்வாறே தூதர்கள் தங்கள் சமூகத்தின் உயர்ந்த குடும்பத்திலேயே அனுப்பப்படுவார்கள்.
நான் உன்னிடம், உங்களில் இதற்கு முன் யாராவது இப்படிப்பட்ட வாதத்தைச் செய்திருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்று கூறினாய். உங்களில் யாராவது இதற்கு முன் இப்படிச் சொல்லியிருந்தால், தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு சொல்லைப் பின்பற்றும் ஒரு மனிதர் இவர் என்று நான் சொல்லியிருப்பேன்.
நான் உன்னிடம், அவர் இந்த வாதத்தைச் செய்வதற்கு முன் நீங்கள் அவரைப் பொய்யர் என்று குற்றம் சாட்டியதுண்டா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்று கூறினாய். மக்கள் மீது பொய் சொல்வதைத் தவிர்த்த ஒருவர், அல்லாஹ்வின் மீது பொய் சொல்ல மாட்டார் என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்.
நான் உன்னிடம், அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்று கூறினாய். அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருந்தால், தனது முன்னோர்களின் ஆட்சியைத் தேடும் ஒரு மனிதர் இவர் என்று நான் சொல்லியிருப்பேன்.
நான் உன்னிடம், மக்களில் உயர்ந்தவர்கள் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா அல்லது பலவீனமானவர்களா என்று கேட்டேன். பலவீனமானவர்கள்தான் அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்று நீ கூறினாய். அவர்கள்தான் தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருப்பார்கள்.
நான் உன்னிடம், அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா என்று கேட்டேன். அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள் என்று நீ கூறினாய். ஈமான் (நம்பிக்கை) முழுமையடையும் வரை அப்படித்தான் இருக்கும்.
நான் உன்னிடம், அவருடைய மார்க்கத்தில் நுழைந்த பிறகு, அதன் மீதான அதிருப்தியால் யாராவது அதை விட்டு வெளியேறுகிறார்களா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்று கூறினாய். ஈமானின் மகிழ்ச்சி இதயங்களில் கலந்துவிட்டால் அப்படித்தான் யாரும் அதை வெறுக்க மாட்டார்கள்.
நான் உன்னிடம், அவர் ஒப்பந்தத்தை மீறுவாரா என்று கேட்டேன். நீ இல்லை என்று கூறினாய். அவ்வாறே தூதர்கள் ஒப்பந்தத்தை மீற மாட்டார்கள்.
நான் உன்னிடம், நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா, அவர் உங்களுடன் போர் செய்திருக்கிறாரா என்று கேட்டேன். ஆம் என்றும், போர் உங்களுக்கு இடையே மாறி மாறி அமைந்தது என்றும், சில நேரங்களில் அவர் உங்களை வெல்வார், சில நேரங்களில் நீங்கள் அவரை வெல்வீர்கள் என்றும் நீ கூறினாய். அவ்வாறே தூதர்கள் சோதிக்கப்படுவார்கள், ஆனால் இறுதி முடிவு அவர்களுக்கே சாதகமாக இருக்கும்.
நான் உன்னிடம், அவர் உங்களுக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார் என்று கேட்டேன். அல்லாஹ் ஒருவனையே வணங்க வேண்டும், அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது, உங்கள் முன்னோர்கள் வணங்கியவற்றை விட்டுவிட வேண்டும் என்று அவர் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார் என்றும், தொழுகை, உண்மை பேசுதல், கற்பொழுக்கம், ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றுதல், அமானிதத்தை ஒப்படைத்தல் ஆகியவற்றை உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறார் என்றும் நீ கூறினாய்.
இவை ஒரு நபியின் பண்புகளாகும். அவர் தோன்றுவார் என்று நான் அறிந்திருந்தேன், ஆனால் அவர் உங்களிலிருந்து வருவார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நீ கூறியது உண்மையாக இருந்தால், என் இந்த இரண்டு பாதங்கள் இருக்கும் இடத்தை அவர் விரைவில் ஆட்சி செய்வார். நான் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று நம்பினால், அவரைச் சந்திப்பதற்காக நான் எந்தச் சிரமத்தையும் ஏற்றுக்கொள்வேன். நான் அவரிடம் இருந்தால், அவருடைய பாதங்களைக் கழுவுவேன்."
அபூசுஃப்யான் கூறினார்: பின்னர் அவர் ரஸூல் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொன்னார். அது வாசிக்கப்பட்டது. அதில் பின்வருமாறு இருந்தது:
"அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்...
அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமான முஹம்மதிடமிருந்து, ரோமர்களின் தலைவரான ஹெராக்ளியஸுக்கு...
நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்!
அம்மா பஃது (இறைவாழ்த்துக்குப் பின்),
நான் உங்களை இஸ்லாத்தின் அழைப்பைக் கொண்டு அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக, நீர் ஈடேற்றம் பெறுவீர். அல்லாஹ் உமக்கு இரண்டு முறை கூலி வழங்குவான். நீர் புறக்கணித்தால், (உம்மைப் பின்பற்றும்) விவசாயிகளின் (குடிமக்களின்) பாவமும் உம்மையே சாரும்.
'வேதமுடையோரே! நமக்கும் உங்களுக்குமிடையே பொதுவான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள். அதாவது, நாம் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வையன்றி நம்மில் சிலர் சிலரைக் கடவுள்களாக ஆக்கிக் கொள்ளக் கூடாது. (இதற்கு) அவர்கள் முகம் திருப்பினால், நாங்கள் முஸ்லிம்கள் (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவர்கள்) என்பதற்கு நீங்கள் சாட்சியாக இருங்கள் என்று கூறிவிடுங்கள்.' (ஆல் இம்ரான்: 64)"
அபூசுஃப்யான் கூறினார்: அவர் தனது பேச்சை முடித்ததும், அவரைச் சுற்றியிருந்த ரோமப் பேரரசின் முக்கியப் பிரமுகர்களின் சத்தங்கள் உயர்ந்தன. அவர்களின் கூச்சல் அதிகமானது. அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நாங்கள் வெளியேற்றப்படுமாறு அவர் கட்டளையிட்டார், நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம்.
நான் என் தோழர்களுடன் வெளியே வந்து அவர்களுடன் தனித்திருந்தபோது, அவர்களிடம், "அபூ கப்ஷாவின் மகனின் (முஹம்மதின்) காரியம் பெரியதாகிவிட்டது. இதோ, பனூ அஸ்ஃபரின் (ரோமர்களின்) அரசர் கூட அவருக்குப் பயப்படுகிறார்" என்று கூறினேன்.
அபூசுஃப்யான் கூறினார்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் என் இதயத்தில் இஸ்லாத்தை நுழைக்கும் வரை, நான் அதை வெறுத்த நிலையிலும், அவருடைய காரியம் விரைவில் மேலோங்கும் என்று நான் உறுதியாக நம்பியவனாகவும், சிறுமையடைந்தவனாகவும் இருந்தேன்."

(இப்ராஹீம் பின் ஹம்ஸா வழியாக இமாம் புகாரி இதனை ஸஹீஹில் பதிவு செய்துள்ளார். இப்ராஹீம் பின் ஸஅத் வழியாக இமாம் முஸ்லிம் இதனை வேறு ஒரு அறிவிப்பாளர் தொடரில் பதிவு செய்துள்ளார்.)
இமாம் ஷாஃபிஈ (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் ஷாம் தேசத்தின் மீது படையெடுத்தபோது, அது வெற்றி கொள்ளப்படும் என்ற உறுதியுடன் இருந்தார்கள்; ஏனெனில் ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியிருந்தார்கள். அதன் ஒரு பகுதி வெற்றி கொள்ளப்பட்டது, உமர் (ரழி) அவர்களின் காலத்தில் அதன் வெற்றி முழுமையடைந்தது. உமர் (ரழி) அவர்கள் ஈராக் மற்றும் பாரசீகத்தையும் வெற்றி கொண்டார்கள்."
ஷெய்க் (பைஹகீ) கூறுகிறார்கள்: "ஷாஃபிஈ அவர்கள் குறிப்பிட்ட இந்த விஷயம் வரலாற்று நூல்களில் தெளிவாக உள்ளது. அந்த வரலாறுகளின் தொடர்ச்சி இந்த நூலை நீளமாக்கிவிடும்."
இமாம் ஷாஃபிஈ (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "ரஸூல் (ஸல்) அவர்களை எந்த மார்க்கத்துடன் அனுப்பினானோ, அந்த மார்க்கத்தை மற்ற அனைத்து மார்க்கங்களை விடவும் அல்லாஹ் மேலோங்கச் செய்தான். அதைக் கேட்பவர் அனைவருக்கும் அதுதான் சத்தியம் என்பதையும், அதற்கு முரணான மார்க்கங்கள் அனைத்தும் அசத்தியம் என்பதையும் அவன் தெளிவாக்கினான். இணைவைப்பின் தொகுப்பு இரண்டு மார்க்கங்கள் என்பதை அவன் வெளிப்படுத்தினான்: ஒன்று வேதமுடையோரின் மார்க்கம், மற்றொன்று எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (அரபிகளின்) மார்க்கம். ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர்களை வெற்றி கொண்டார்கள், அவர்கள் விரும்பியோ விரும்பாமலோ இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். வேதமுடையோரில் சிலரை அவர் கொன்றார், சிலரைச் சிறைபிடித்தார், இறுதியில் அவர்களில் சிலர் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள், சிலர் சிறுமையடைந்தவர்களாக ஜிஸ்யா (காப்பு வரி) கொடுத்தார்கள். அவர்கள் மீது நபி (ஸல்) அவர்களின் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. இதுவே மார்க்கம் முழுமையாக மேலோங்கியதாகும்."
இமாம் ஷாஃபிஈ (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "அல்லாஹ் தனது மார்க்கத்தை மற்ற அனைத்து மார்க்கங்களை விடவும் மேலோங்கச் செய்வான், அல்லாஹ்வை மட்டுமே வணங்கும் நிலை ஏற்படும் என்று கூறப்படலாம். அது அல்லாஹ் நாடும்போது நடக்கும்."
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ بِشْرَانَ , أنبأ إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ , ثنا أَحْمَدُ بْنُ مَنْصُورٍ , ثنا عَبْدُ الرَّزَّاقِ , عَنْ مَعْمَرٍ , عَنِ الزُّهْرِيِّ , عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُتْبَةَ , عنِ ابنِ عَبَّاسٍ، ؓ : أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ كَتَبَ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ: " سَلَامٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى ". قَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ: " وَلَمْ يُجَاوِزْ بِهِ ابْنُ عَبَّاسٍ فِي هَذَا الْمَوْضِعِ
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ரோமப் பேரரசர் ஹிராக்ளியஸுக்கு (கடிதம்) எழுதினார்கள்: "நேர்வழியைப் பின்பற்றுபவர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும் (ஸலாமுன் அலா மனித்தபஅல் ஹுதா)."

அப்துர் ரஸ்ஸாக் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "இந்த இடத்தில் (இந்த ஹதீஸை அறிவிக்கும்போது) இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் இதைத் தாண்டி (வேறு எதையும்) குறிப்பிடவில்லை."
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
وَأَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ , أَخْبَرَنِي إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ الْفَضْلِ بْنِ مُحَمَّدٍ الشَّعْرَانِيُّ , ثنا جَدِّي , ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ , ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ , عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ , عنِ ابنِ شِهَابٍ , عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ عُتْبَةَ , عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَبَّاسٍ ؓ , أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الْإِسْلَامِ , وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَذَكَرَ الْحَدِيثَ , قَالَ فِيهِ: قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ فِيهِ فِي إِرْسَالِ هِرَقْلَ إِلَيْهِ , وَدُخُولِهِ عَلَيْهِ , وَسُؤَالِهِ عَنْهُ , قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ , وَأَمَرَ بِهِ , فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ: " {بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ} [الفاتحة: 1] مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللهِ وَرَسُولهِ إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ , سَلَامٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى , أَمَّا بَعْدُ ". رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ حَمْزَةَ، وَأَخْرَجَهُ مُسْلِمٌ كَمَا مَضَى
அப்துல்லாஹ் பின் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (ரோமப் பேரரசர்) கைசருக்கு அவரை இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைப்பு விடுத்து ஒரு கடிதம் எழுதினார்கள். அந்தக் கடிதத்தை திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்கள் மூலமாக அவரிடம் அனுப்பி வைத்தார்கள். (மேலும், இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் இந்த ஹதீஸைக் குறிப்பிடும்போது) அபூசுப்யான் தமக்குத் தெரிவித்ததாகக் கூறி, ஹெராக்ளியஸ் (மன்னன்) அபூசுப்யானை (விசாரணைக்காக) அழைத்தனுப்பியதையும், அவர் ஹெராக்ளியஸிடம் சென்றதையும், நபி (ஸல்) அவர்களைக் குறித்து அந்த மன்னன் விசாரித்ததையும் உள்ளடக்கிய (நீண்ட) நிகழ்வைக் குறிப்பிட்டார்கள்.

அபூசுப்யான் கூறினார்: "பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரும்படி (ஹெராக்ளியஸ்) உத்தரவிட்டார். அது (கொண்டுவரப்பட்டு) வாசிக்கப்பட்டது. அதில் பின்வருமாறு (எழுதப்பட்டிருந்தது):

'பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம் (அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் திருப்பெயரால்). அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனது தூதருமான முஹம்மத் என்பவரிடமிருந்து, ரோமர்களின் தலைவரான ஹெராக்ளியஸுக்கு (எழுதப்படுவது). நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். அதற்குப் பிறகு (நான் உங்களை இஸ்லாத்தின் பால் அழைக்கிறேன்)...'

(இதனை இமாம் புகாரி தமது ஸஹீஹில் இப்ராஹீம் பின் ஹம்ஸா வழியாகப் பதிவு செய்துள்ளார், மேலும் இமாம் முஸ்லிமும் இதனைப் பதிவு செய்துள்ளார்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
6555ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا ابْنُ قُتَيْبَةَ، بِعَسْقَلَانَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، حَدَّثَنِي أَبُو سُفْيَانَ بْنُ حَرْبٍ، مِنْ فِيهِ إِلَى فِي قَالَ: انْطَلَقْتُ فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَبَيْنَا أَنَا بِالشَّامِ إِذْ جِيءَ بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى هِرَقْلَ، جَاءَ بِهِ دِحْيَةُ الْكَلْبِيُّ، فَدَفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى، فَدَفَعَهُ عَظِيمُ بُصْرَى إِلَى هِرَقْلَ، فَقَالَ هِرَقْلُ: هَلْ هَا هُنَا أَحَدٌ مِنْ قَوْمِ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ؟ قَالُوا: نَعَمْ، فَدُعِيتُ فِي نَفَرٍ مِنْ قُرَيْشٍ، فَدَخَلْنَا عَلَى هِرَقْلَ، فَأَجْلَسَنَا بَيْنَ يَدَيْهِ، فَقَالَ: أَيُّكُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا مِنْ هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ؟ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: فَقُلْتُ: أَنَا، فَأَجْلَسُونِي بَيْنَ يَدَيْهِ، وَأَجْلَسُوا أَصْحَابِي خَلْفِي، ثُمَّ دَعَا تُرْجُمَانَهُ، فَقَالَ: قُلْ لَهُمْ إِنِّي سَائِلُ هَذَا الرَّجُلِ عَنْ هَذَا الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَّبَنِي فَكَذِّبُوهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ: وَاللَّهِ، لَوْلَا مَخَافَةُ أَنْ يُؤْثَرَ عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ: سَلْهُ كَيْفَ حَسَبُهُ فِيكُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: هُوَ فِينَا ذُو حَسَبٍ، قَالَ: فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ؟ قُلْتُ: لَا، قَالَ: فَهَلْ أَنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ قُلْتُ: لَا، قَالَ: مَنْ تَبِعَهُ أَشْرَافُ النَّاسِ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ؟ قُلْتُ: بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ، قَالَ: فَهَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ قَالَ: قُلْتُ: بَلْ يَزِيدُونَ، قَالَ: فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ سَخْطَةً لَهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا، قَالَ: فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: نَعَمْ، قَالَ: كَيْفَ كَانَ قِتَالُكُمْ إِيَّاهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: تَكُونُ الْحَرْبُ سِجَالًا بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ، يُصِيبُ مِنَّا، وَنُصِيبُ مِنْهُ، قَالَ: فَهَلْ يَغْدِرُ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا، وَنَحْنُ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ أَوْ قَالَ: هُدْنَةٍ، لَا نَدْرِي مَا هُوَ صَانِعٌ فِيهَا، مَا أَمْكَنَنِي مِنْ كَلِمَةٍ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا غَيْرَ هَذِهِ، قَالَ: فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ؟ قَالَ: قُلْتُ: لَا، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ: قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ حَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ فِيكُمْ ذُو حَسَبٍ، فَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي أَحْسَابِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ، فَزَعَمْتَ أَنْ لَا، فَقُلْتُ: لَوْ كَانَ فِي آبَائِهِ مَلِكٌ، قُلْتُ: رَجُلٌ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ، وَسَأَلْتُكَ عَنْ أَتْبَاعِهِ: أَضُعَفَاءُ النَّاسِ أَمْ أَشْرَافُهُمْ؟ فَقُلْتَ: بَلْ، ضُعَفَاؤُهُمْ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ؟ فَزَعَمْتَ: أَنْ لَا، وَقَدْ عَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ، ثُمَّ يَذْهَبَ فَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ مِنْهُمْ عَنْ دِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَهُ سَخْطَةً لَهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا، وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ إِذَا خَالَطَهُ بَشَاشَةُ الْقُلُوبِ، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ يَزِيدُونَ أَمْ يَنْقُصُونَ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الْإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنَّ الْحَرْبَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ سِجَالٌ، تَنَالُونَ مِنْهُ، وَيَنَالُ مِنْكَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، ثُمَّ تَكُونُ لَهُمُ الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ يَغْدِرُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا، وَكَذَلِكَ الْأَنْبِيَاءُ لَا تَغْدِرُ، وَسَأَلْتُكَ: هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ؟ فَزَعَمْتَ أَنْ لَا، فَقُلْتُ: لَوْ كَانَ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ قَبْلَهُ، قُلْتُ: رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَبْلَ قَوْلِهِ، قَالَ: ثُمَّ مَا يَأْمُرُكُمْ؟ قَالَ: قُلْتُ: يَأْمُرُنَا بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَالصِّلَةِ وَالْعَفَافِ، قَالَ: إِنْ يَكُنْ مَا تَقُولُ فِيهِ حَقًّا، فَإِنَّهُ نَبِيٌّ، وَقَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَلَوْ أَنِّي أَعْلَمُ أَنِّي أَخْلُصُ إِلَيْهِ لَأَحْبَبْتُ لِقَاءَهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ عَنْ قَدَمَيْهِ، وَلَيَبْلُغَنَّ مُلْكُهُ مَا تَحْتَ قَدَمَيَّ، قَالَ: ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَرَأَ فَإِذَا فِيهِ: § «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، مِنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلَّامٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ، فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الْإِسْلَامِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَإِنَّ عَلَيْكَ إِثْمَ الْأَرِيسِيِّينَ: {يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ} إِلَى قَوْلِهِ: اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ»، فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ الْكِتَابِ ارْتَفَعَتِ الْأَصْوَاتُ عِنْدَهُ، وَكَثُرَ اللَّغَطُ، فَأُمِرَ بِنَا، فَأُخْرِجْنَا، فَقُلْتُ لِأَصْحَابِي حِينَ خَرَجْنَا: لَقَدْ جَلَّ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، إِنَّهُ لَيَخَافُهُ مَلِكُ بَنِي الْأَصْفَرِ، قَالَ: فَمَا زِلْتُ مُوقِنًا بِأَمْرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ سَيَظْهَرُ حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ عَلَيَّ الْإِسْلَامَ
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அபூசுஃப்யான் பின் ஹர்ப் (ரழி) அவர்கள் (தாம் இஸ்லாத்தை ஏற்பதற்கு முன்னால் நடந்த நிகழ்வைப்பற்றி) என்னிடம் நேருக்கு நேராக (வாய்மொழியாக) அறிவித்தார்கள்:

எனக்கும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் இடையே (ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையின் காரணமாக) ஏற்பட்டிருந்த சமாதான ஒப்பந்தக் காலத்தில் நான் (வியாபாரத்திற்காகச்) சென்றிருந்தேன். நான் ஷாம் தேசத்தில் இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ரோமப் பேரரசர் ஹிரக்ளுக்கு அனுப்பிய கடிதம் கொண்டுவரப்பட்டது. திஹ்யா அல்கல்பீ (ரழி) அவர்கள் அதனைப் புஸ்ரா நகரத்தின் தலைவரிடம் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள். புஸ்ரா தலைவர் அதை ஹிரக்ளிடம் ஒப்படைத்தார்.

அப்போது ஹிரக்ள், "தன்னை ஓர் இறைத்தூதர் என்று வாதிடும் அந்த மனிதரின் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த யாராவது இங்கு இருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார். மக்கள் "ஆம்" என்றனர். உடனே குறைஷிகளைச் சேர்ந்த ஒரு குழுவினருடன் நானும் அழைக்கப்பட்டேன். நாங்கள் ஹிரக்ளிடம் சென்றோம்; அவர் எங்களை அவருக்கு முன்னால் அமரவைத்தார்.

பிறகு அவர், "தன்னை இறைத்தூதர் என வாதிடும் அந்த மனிதருக்கு உங்களில் மிகவும் நெருக்கமான உறவினர் யார்?" என்று கேட்டார். அதற்கு நான், "நான் தான்" என்று பதிலளித்தேன். உடனே என்னை அவருக்கு முன்னால் அமரவைத்துவிட்டு, எனது தோழர்களை எனக்குப் பின்னால் அமரவைத்தனர். பின்னர் அவர் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரை அழைத்து, "தன்னை இறைத்தூதர் என்று வாதிடும் அந்த மனிதரைப் பற்றி நான் இவரிடம் கேட்கப்போகிறேன். இவர் என்னிடம் பொய் சொன்னால், நீங்கள் உடனடியாக இவரைப் பொய்யர் என்று மறுக்க வேண்டும் என இவர்களிடம் (பின்னால் இருக்கும் தோழர்களிடம்) சொல்" என்று கூறினார். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் பொய் சொன்னேன் என்ற செய்தி என்னைப் பற்றிப் பரவிவிடுமோ என்ற அச்சம் மட்டும் எனக்கு இல்லாதிருந்தால், (அன்றைய தினம்) அவரைப் பற்றி நான் பொய்தான் சொல்லியிருப்பேன்.

பிறகு ஹிரக்ள் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம், "உங்களிடையே அவரது குடும்பப் பின்னணி (குலச்சிறப்பு) எப்படிப்பட்டது என்று இவரிடம் கேள்" என்றார். நான், "அவர் எங்களில் உயர்ந்த குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவர்" என்று கூறினேன்.
"அவரது முன்னோர்களில் எவரேனும் அரசராக இருந்திருக்கிறாரா?" என்று கேட்டார். நான் "இல்லை" என்றேன்.
"அவர் இவ்வாறு (தான் ஒரு நபி என்று) சொல்வதற்கு முன்பாக, அவர் பொய் சொல்வதாக நீங்கள் எப்போதாவது அவர் மீது குற்றம் சாட்டியது உண்டா?" என்று கேட்டார். நான் "இல்லை" என்றேன்.
"மக்களில் உயர்ந்தவர்கள் (பிரபுக்கள்) அவரைப் பின்பற்றுகிறார்களா அல்லது எளியவர்களா?" என்று கேட்டார். நான் "எளியவர்கள்தான்" என்றேன்.
"அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா?" என்று கேட்டார். "அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள்" என்று கூறினேன்.
"அவரது மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு, அதனை வெறுத்து யாராவது அதிலிருந்து மதம் மாறியிருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார். நான் "இல்லை" என்றேன்.
"நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார். "ஆம்" என்றேன்.
"அவருடனான உங்களின் போர் எவ்வாறு இருந்தது?" என்று கேட்டார். "எங்களுக்கும் அவருக்குமான போரில் வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வரும் (கிணற்றிலிருந்து வாளியால் நீர் இறைப்பதைப் போல ஒருமுறை எங்களுக்கு சாதகமாகவும் மறுமுறை அவருக்கு சாதகமாகவும் இருக்கும்). அவர் எங்களைத் தோற்கடித்துள்ளார், நாங்களும் அவரைத் தோற்கடித்துள்ளோம்" என்று கூறினேன்.
"அவர் ஒப்பந்தத்தை மீறி ஏமாற்றியது உண்டா?" என்று கேட்டார். நான், "இல்லை, எனினும் தற்போது நாங்கள் அவருடன் ஒரு சமாதான ஒப்பந்தத்தில் இருக்கிறோம். அதில் அவர் என்ன செய்யப் போகிறார் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது" என்று கூறினேன். (இந்த வாக்கியத்தைத் தவிர, அவருக்கு எதிராக வேறெந்தக் குறையையும் நுழைத்துச் சொல்ல எனக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை).
"அவருக்கு முன்பு வேறு யாராவது உங்களில் இவ்வாறு (நபி என்று) வாதிட்டது உண்டா?" என்று அவர் கேட்டார். நான் "இல்லை" என்றேன்.

பின்னர் ஹிரக்ள் தனது மொழிபெயர்ப்பாளரிடம் என்னைப் பார்த்துக் கூறுமாறு சொன்னார்:
"அவருடைய குடும்பப் பின்னணியைப் பற்றி நான் உன்னிடம் கேட்டேன். அவர் உங்களில் உயர்ந்த குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்டவர் என்று நீ கூறினாய். அவ்வாறே, இறைத்தூதர்கள் தங்களது சமூகத்தில் சிறந்த குடும்பத்திலேயே அனுப்பப்படுவார்கள்.
அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று நீ கூறினாய். அவருடைய முன்னோர்களில் யாராவது அரசராக இருந்திருந்தால், அவர் தனது முன்னோர்களின் இராஜ்ஜியத்தை மீண்டும் பெறத் துடிக்கும் ஒரு மனிதர் என்று நான் எண்ணியிருப்பேன்.
அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் எளியவர்களா அல்லது உயர்ந்தவர்களா என்று கேட்டேன். அவர்கள் எளியவர்கள்தான் என்று நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் (ஆரம்பத்தில்) அவ்வாறுதான் இருப்பார்கள்.
அவர் இந்த வாதத்தைச் சொல்வதற்கு முன், அவர் பொய் சொல்வதாக நீங்கள் குற்றம் சாட்டியது உண்டா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று கூறினாய். மனிதர்களிடமே பொய் சொல்லத் துணியாத ஒருவர், அல்லாஹ்வின் மீது எப்படிப் பொய் சொல்வார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்.
அந்த மார்க்கத்தில் இணைந்த பிறகு அதை வெறுத்து யாராவது மதம் மாறியதுண்டா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று கூறினாய். ஈமான் (இறைநம்பிக்கை) அதன் இனிமை இதயங்களில் கலந்துவிட்டால் அது அப்படித்தான் இருக்கும்.
அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் அதிகரிக்கிறார்களா அல்லது குறைகிறார்களா என்று கேட்டேன்; அவர்கள் அதிகரிக்கிறார்கள் என்று நீ கூறினாய். இறைநம்பிக்கை முழுமையடையும் வரை அப்படித்தான் வளரும்.
நீங்கள் அவருடன் போர் செய்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்டேன்; அதற்கேற்ப, உங்களுக்கும் அவருக்குமான போரில் வெற்றி தோல்வி மாறி மாறி வரும் என்றும் நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் அவ்வாறுதான் சோதிக்கப்படுவார்கள்; ஆனால் இறுதி வெற்றி அவர்களுக்கே உரியதாகும்.
அவர் ஏமாற்றுவதுண்டா என்று கேட்டேன்; அவர் ஏமாற்றுவதில்லை என்று நீ கூறினாய். இறைத்தூதர்கள் ஒருபோதும் ஒப்பந்தத்தை மீறி ஏமாற்ற மாட்டார்கள்.
அவருக்கு முன்பு உங்களில் வேறு யாராவது இதைச் சொல்லியிருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்; இல்லை என்று நீ கூறினாய். அவருக்கு முன்பு யாராவது அப்படிச் சொல்லியிருந்தால், தனக்கு முன் சொல்லப்பட்ட ஒரு வார்த்தையை அப்படியே பின்பற்றக் கூடிய ஒரு மனிதர் என்று நான் எண்ணியிருப்பேன்."

பிறகு ஹிரக்ள், "அவர் உங்களுக்கு என்னதான் கட்டளையிடுகிறார்?" என்று கேட்டார். அதற்கு நான், "அவர் எங்களைத் தொழுகை (ஸலாத்), தானதர்மங்கள் (ஜகாத்), உறவினர்களுடன் இணங்கி வாழ்தல் மற்றும் கற்பொழுக்கத்துடன் இருக்கும்படியும் கட்டளையிடுகிறார்" என்றேன். உடனே ஹிரக்ள், "நீ சொல்வதெல்லாம் உண்மையாக இருந்தால், நிச்சயம் அவர் ஒரு நபியாகவே இருக்க வேண்டும். அவர் தோன்றப் போகிறார் என்பதை நான் (வேதங்கள் மூலம்) முன்பே அறிந்திருந்தேன்; ஆனால் அவர் உங்கள் (அரபுச்) சமுதாயத்திலிருந்து வருவார் என்று நான் எண்ணவில்லை. நான் அவரைச் சென்றடைய முடியும் என்று உறுதியாக அறிந்திருந்தால், அவரைச் சந்திக்க மிகவும் சிரமப்பட்டாவது சென்றிருப்பேன். நான் அவரிடம் இருந்திருந்தால், அவருடைய பாதங்களை நான் கழுவியிருப்பேன். அவரது அதிகாரம் என் பாதங்களுக்குக் கீழ் உள்ள இந்த இடங்கள் வரையிலும் நிச்சயமாக விரிவடையும்" என்றார்.

பின்னர் அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் கடிதத்தைக் கொண்டுவரச் சொல்லி வாசித்தார். அதில் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:
"பிஸ்மில்லாஹிர் ரஹ்மானிர் ரஹீம் (அளவற்ற அருளாளனும் நிகரற்ற அன்புடையோனுமாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்).
அல்லாஹ்வின் தூதரான முஹம்மதிடமிருந்து ரோமப் பேரரசர் ஹிரக்ளுக்கு எழுதப்படுவது. நேர்வழியைப் பின்பற்றுவோர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். இதற்குப் பின், நான் உங்களை இஸ்லாத்தின் பக்கம் அழைக்கிறேன். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக; நீங்கள் ஈடேற்றம் பெறுவீர்கள். இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வீராக; அல்லாஹ் உங்களுக்கு இரண்டு மடங்கு நற்கூலியை வழங்குவான். நீங்கள் இதனைப் புறக்கணித்தால், (உமது குடிமக்களான) விவசாயிகளின் பாவங்களும் உங்களையே சாரும்.
'வேதமுடையோரே! நமக்கும் உங்களுக்குமிடையே சமமான ஒரு வார்த்தையின் பக்கம் வாருங்கள். அதாவது, அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு எவரையும் நாம் வணங்கக் கூடாது; அவனுக்கு எதனையும் இணையாக்கக் கூடாது; அல்லாஹ்வை விடுத்து நம்மில் சிலர் சிலரை இறைவனாக ஆக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. அவர்கள் புறக்கணித்தால், நாங்கள் முஸ்லிம்கள் என்பதற்கு நீங்களே சாட்சியாக இருங்கள் என்று கூறிவிடுங்கள்' (அல்குர்ஆன் 3:64)."

அவர் அந்தக் கடிதத்தை வாசித்து முடித்ததும், அவரிடம் இருந்தவர்களின் குரல்கள் உயர்ந்தன; கூச்சல் குழப்பம் அதிகமானது. பின்னர் எங்களை வெளியேற்றுமாறு உத்தரவிடப்பட்டு, நாங்கள் வெளியேற்றப்பட்டோம். நாங்கள் வெளியே வந்தபோது, நான் எனது தோழர்களிடம், "இப்னு அபீ கப்ஷாவின் (முஹம்மதுடைய) விவகாரம் மிகவும் வலுவடைந்துவிட்டது; பனூ அஸ்ஃபர்களின் (ரோமர்களின்) அரசர் கூட அவருக்கு அஞ்சுகிறார்" என்று கூறினேன். அதிலிருந்து, அவர் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவார் என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் விவகாரத்தில் நான் தொடர்ந்து உறுதியான நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன்; இறுதியில் அல்லாஹ் எனக்கு இஸ்லாத்தை ஏற்கும் பாக்கியத்தை வழங்கினான்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح