حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِامْرَأَةٍ تَبْكِي عِنْدَ قَبْرٍ فَقَالَ " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي ". قَالَتْ إِلَيْكَ عَنِّي، فَإِنَّكَ لَمْ تُصَبْ بِمُصِيبَتِي، وَلَمْ تَعْرِفْهُ. فَقِيلَ لَهَا إِنَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم. فَأَتَتْ باب النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ تَجِدْ عِنْدَهُ بَوَّابِينَ فَقَالَتْ لَمْ أَعْرِفْكَ. فَقَالَ " إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولَى ".
அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கல்லறைக்கு அருகில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அவர்கள் அவளிடம் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுமாறும் பொறுமையாக இருக்குமாறும் கூறினார்கள். அவள் அவரிடம், "என்னை விட்டு அகன்று செல்லுங்கள், ஏனெனில், என் துயரத்தைப் போன்ற துயரம் உமக்கு ஏற்படவில்லை" என்றாள். மேலும், அவள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. பிறகு, அவர் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்று அவளுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அதனால், அவள் நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டிற்குச் சென்றாள், அங்கே அவள் எந்தக் காவலரையும் காணவில்லை. பிறகு, அவள் அவரிடம், "நான் உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்றாள். அவர்கள் கூறினார்கள், "நிச்சயமாக, பொறுமை என்பது துன்பம் ஏற்பட்ட முதல் அதிர்ச்சியின்போது (காட்டப்படுவது) தான்."
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، يَقُولُ لاِمْرَأَةٍ مِنْ أَهْلِهِ تَعْرِفِينَ فُلاَنَةَ قَالَتْ نَعَمْ. قَالَ فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِهَا وَهْىَ تَبْكِي عِنْدَ قَبْرٍ فَقَالَ " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي ". فَقَالَتْ إِلَيْكَ عَنِّي، فَإِنَّكَ خِلْوٌ مِنْ مُصِيبَتِي. قَالَ فَجَاوَزَهَا وَمَضَى فَمَرَّ بِهَا رَجُلٌ فَقَالَ مَا قَالَ لَكِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ مَا عَرَفْتُهُ قَالَ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَجَاءَتْ إِلَى بَابِهِ فَلَمْ تَجِدْ عَلَيْهِ بَوَّابًا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا عَرَفْتُكَ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الصَّبْرَ عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ ".
அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
அவர்கள் தம் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணிடம், "இன்னாரைத் தெரியுமா?" என்று கேட்டார்கள். அவள், "ஆம்" என்று பதிலளித்தாள். அனஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கப்ரருகே அழுதுகொண்டிருந்த அப்பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அவளிடம், 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; பொறுமையாக இரு' என்று கூறினார்கள். அப்பெண் (நபி (ஸல்) அவர்களை அறியாமல்), 'என்னை விட்டு விலகிச் செல்லும்; நிச்சயமாக எனக்கு நேர்ந்த துன்பம் உமக்கு நேரவில்லை' என்று கூறினாள்."
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளைக் கடந்து சென்றுவிட்டார்கள். பிறகு ஒரு மனிதர் அவளைக் கடந்து சென்றார். அவர், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உனக்கு என்ன கூறினார்கள்?' என்று கேட்டார். அவள், 'நான் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை' என்றாள். அந்த மனிதர், 'அவர்தாம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்)' என்று கூறினார்.
உடனே அப்பெண் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாசலுக்கு வந்தாள். அங்கு வாயிற்காப்பாளர் எவரையும் அவள் காணவில்லை. அவள், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை' என்று கூறினாள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நிச்சயமாக, பொறுமை என்பது (துன்பத்தின்) முதல் அதிர்ச்சியின்போதுதான்' என்று கூறினார்கள்."
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தன் குழந்தைக்காக அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணின் அருகே வந்து, அவளிடம் "அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; மேலும் பொறுமையாக இரு" என்று கூறினார்கள்.
அதற்கு அப்பெண், "என் துன்பத்தைப் பற்றி உமக்கென்ன கவலை?" என்று கூறினாள்.
அவர்கள் (அங்கிருந்து) சென்றதும், அவர்தான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) என்று அவளிடம் கூறப்பட்டது. உடனே அவளுக்கு உயிர் போவது போன்ற (பயம்) ஏற்பட்டது. ஆகவே அவள் அவர்களின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தாள். அவர்களின் வாசலில் வாயிற்காப்போர் எவரையும் அவள் காணவில்லை.
அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்று கூறினாள்.
அதற்கு அவர்கள், "நிச்சயமாகப் பொறுமை என்பது (துன்பம் ஏற்பட்ட) முதல் அதிர்ச்சியின்போதே (கடைப்பிடிக்க வேண்டியதாகும்)" என்று கூறினார்கள்.
(அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கும்) இந்த ஹதீஸ் மேலும் சில அறிவிப்பாளர் தொடர்கள் வழியாகவும் வந்துள்ளது. உஸ்மான் இப்னு உமர் (ரஹ்) அறிவித்த ஹதீஸின் முழு கதையைப் போன்றே இதுவும் அமைந்துள்ளது. எனினும், அப்துஸ் ஸமத் (ரஹ்) அவர்களின் அறிவிப்பில், ''நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கபருக்கு அருகில் ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள்'' என்று இடம்பெற்றுள்ளது.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَتَى نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى امْرَأَةٍ تَبْكِي عَلَى صَبِيٍّ لَهَا فَقَالَ لَهَا " اتَّقِي اللَّهَ وَاصْبِرِي " . فَقَالَتْ وَمَا تُبَالِي أَنْتَ بِمُصِيبَتِي فَقِيلَ لَهَا هَذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَتْهُ فَلَمْ تَجِدْ عَلَى بَابِهِ بَوَّابِينَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ أَعْرِفْكَ فَقَالَ " إِنَّمَا الصَّبْرُ عِنْدَ الصَّدْمَةِ الأُولَى " . أَوْ " عِنْدَ أَوَّلِ صَدْمَةٍ " .
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள், தம் குழந்தைக்காக அழுது கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவளிடம், "அல்லாஹ்வை அஞ்சு; பொறுமையாக இரு" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அப்பெண், "எனது துன்பத்தைப் பற்றி உமக்கென்ன கவலை?" என்று கூறினாள். பிறகு, "இவர்தாம் நபி (ஸல்) அவர்கள்" என்று அவளிடம் கூறப்பட்டது. எனவே, அவள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தாள். அவர்களின் வாசலில் வாயிற்காப்போர் எவரையும் அவள் காணவில்லை. அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்று கூறினாள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "பொறுமை என்பது (துயரம் ஏற்பட்ட) முதல் அதிர்ச்சியின்போதுதான்" என்று கூறினார்கள்.
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் தமது குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணிடம், "இன்ன பெண்ணை உனக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டுவிட்டுப் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மண்ணறையின் (கப்ரின்) அருகே (அமர்ந்து தன் குழந்தையின் மரணத்திற்காக) அழுதுகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவளிடம், "அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; பொறுமையாக இரு" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவள், "என்னை விட்டு விலகிச் செல்லுங்கள்; ஏனெனில், எனக்கு ஏற்பட்ட இத்துன்பம் உங்களுக்கு ஏற்படவில்லை (அதனால் என் வேதனையை நீங்கள் உணரமாட்டீர்கள்)" என்று கூறினாள். அவள் நபியவர்களை (அப்போது) அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. பின்னர் அவளிடம், "அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) ஆவார்கள்" என்று கூறப்பட்டது. (இதைக் கேட்டவுடன் வருத்தத்தினால்) மரணத்தைப் போன்றதொரு (அதிர்ச்சி) அவளைப் பற்றிக்கொண்டது. பிறகு அவள் நபியவர்களின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தாள். (அங்கே தலைவர்கள் அல்லது அரசர்களுக்கு இருப்பதைப் போன்ற) வாயிற்காப்பாளர்கள் எவரையும் அவள் காணவில்லை. அவள் (நபியவர்களிடம்), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அறியாமையினால் அவ்வாறு கூறிவிட்டேன்,) நான் உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்று கூறினாள். அதற்கு நபியவர்கள், "(உண்மையான) பொறுமை என்பது துன்பம் தாக்கிய முதல் கட்டத்தில் (காட்டப்படுவதே) ஆகும்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கப்றுக்கு அருகில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது (அவளிடம்), “அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; மேலும் பொறுமையாக இரு” என்று கூறினார்கள்.
அதற்கு அப்பெண், “என்னை விட்டு விலகிவிடும்; ஏனெனில் எனக்கு ஏற்பட்டதைப் போன்ற துன்பம் உமக்கு ஏற்படவில்லை” என்று கூறினார். (அப்போது) அப்பெண் நபி (ஸல்) அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை.
பிறகு, (அருகிலிருந்தவர்கள்) வந்தவர் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்று அவரிடம் கூறினார்கள். எனவே, அவர் நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தார். அவரிடம் வாயிற்காப்பாளர்கள் எவரையும் அவர் காணவில்லை. அப்பெண் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்), “நான் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை (அதற்காக மன்னிக்கவும்)” என்று கூறினார்.
அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “நிச்சயமாகப் பொறுமை என்பது முதல் அதிர்ச்சியின்போது (கடைப்பிடிப்பது)தான்” என்று கூறினார்கள்.
وعن أنس رضي الله عنه قال: مر النبي صلى الله عليه وسلم بامرأة تبكي عند قبر فقال : "اتقي الله واصبري" فقالت : إليك عني ، فإنك لم تصب بمصيبتي ( ولم تعرفه، فقيل لها : إنه النبي صلى الله عليه وسلم ، فأتت باب النبي صلى الله عليه وسلم، فلم تجد عنده بوابين، فقالت: لم أعرفك، فقال: "إنما الصبر عند الصدمة الأولى" ((متفق عليه)) .
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கப்ருக்கு (கல்லறைக்கு) அருகில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது, "அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுங்கள்; பொறுமையாக இருங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அப்பெண், "என்னை விட்டு விலகிச் செல்லுங்கள்! எனக்கு ஏற்பட்ட துன்பம் உங்களுக்கு ஏற்படவில்லை" என்று கூறினாள். (அவள் அவர்களை அறிந்திருக்கவில்லை). பின்னர் அவரிடம், "அவர்தான் நபி (ஸல்)" என்று கூறப்பட்டது. உடனே அப்பெண் நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தார். அங்கே வாயிற்காப்போன் யாரையும் அவர் காணவில்லை. அப்பெண், "நான் தங்களை அறிந்துகொள்ளவில்லை" என்று கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "பொறுமை என்பது (துன்பத்தின்) முதல் அதிர்ச்சியின்போதுதான்" என்று கூறினார்கள்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கப்ருக்கு (கல்லறைக்கு) அருகில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவளிடம், "அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; பொறுமையைக் கடைப்பிடி!" என்று கூறினார்கள். அதற்கவள், "என்னை விட்டு விலகிச் செல்லுங்கள்! ஏனெனில், எனக்கு ஏற்பட்ட துன்பம் உங்களுக்கு ஏற்படவில்லை" என்று கூறினாள். அப்பெண்ணுக்கு அவர்களை (யாரென்று) தெரிந்திருக்கவில்லை.
அவளிடம், "அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) ஆவார்கள்" என்று (பிறகு) கூறப்பட்டது. (இதைக் கேட்டதும்) மரணம் வந்ததைப் போன்றதொரு (பேரதிர்ச்சி) அவளைப் பற்றிக்கொண்டது. உடனே அவள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்தாள்; அங்கு (தடுத்து நிறுத்தும்) வாயிற்காப்பாளர்கள் எவரையும் அவள் காணவில்லை. (நேரடியாக அவர்களிடம் சென்று), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்று கூறினாள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நிச்சயமாக, (துன்பம் தாக்கும்) முதல் அதிர்ச்சியின் போது (கடைப்பிடிக்கப்படுவதே உண்மையான) பொறுமையாகும்" என்று கூறினார்கள்.
இதனை இமாம் புகாரி அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் ஆதம் பின் அபீ இயாஸ் வழியாகவும், இமாம் முஸ்லிம் அவர்கள் பல வழிகளில் ஷுஃபா வழியாகவும் பதிவு செய்துள்ளனர். சில அறிவிப்புகளில் "முதல் அதிர்ச்சியின்போது (கடைப்பிடிப்பதில்தான்) பொறுமை இருக்கிறது" என்று இடம்பெற்றுள்ளது.
ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் தமது சிறிய தந்தை ஹம்ஸா (ரழி) அவர்களின் அடக்கஸ்தலத்தை (கப்ரை) ஜியாரத் செய்பவர்களாக (சந்திக்கக் கூடியவர்களாக) இருந்தார்கள். அங்கு அவர்கள் (அல்லாஹ்விடம்) பிரார்த்தனை செய்வார்கள்; மேலும் (துக்கத்தால்) அழுவார்கள்.
(இந்தச் செய்தி இமாம் பைஹகீயால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.) சுலைமான் பின் தாவூத் என்பவர் தனது தந்தை வழியாகவும், அவர் ஜஅஃபர் பின் முஹம்மது வழியாகவும், அவர் தனது தந்தை வழியாகவும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ள மற்றொரு அறிவிப்பில் அலி பின் அல்-ஹுஸைன் மற்றும் அவரது தந்தை ஆகியோரின் பெயர்கள் குறிப்பிடப்படவில்லை. (எனவே) இது தொடரறுந்த (முன்கதிஉ - பலவீனமான) அறிவிப்பாகும்.
அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கும் (புகாரியில் இடம்பெற்றுள்ள) ஆதாரப்பூர்வமான ஹதீஸில் பின்வருமாறு வந்துள்ளது: நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் ஓர் அடக்கஸ்தலத்திற்கு (கப்ருக்கருகில்) அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணியைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவரிடம், "அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; மேலும் பொறுமையைக் கடைப்பிடி!" என்று கூறினார்கள். (பெண்கள்) அடக்கஸ்தலங்களுக்கு (கப்ருஸ்தானுக்கு) செல்வதை நபி (ஸல்) அவர்கள் (இந்த ஹதீஸில்) தடை செய்தார்கள் என்று எந்தச் செய்தியும் இதில் இடம்பெறவில்லை. இது (பெண்கள் ஜியாரத் செய்யலாம் என்று) ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடமிருந்து அறிவிக்கப்பட்டுள்ள செய்தியை வலுப்படுத்துகிறது.
இருப்பினும், இது தொடர்பாக (பெண்கள் ஜனாஸாவைப் பின்தொடர்வது குறித்து) நேரடியாக வந்துள்ள மிகச் சரியான அறிவிப்பு உம்மு அதிய்யா (ரழி) அவர்களின் ஹதீஸும், அதற்கு இணக்கமான பிற செய்திகளுமே ஆகும். எனவே, (பெண்கள்) ஜனாஸாக்களை (இறுதி ஊர்வலங்களை) பின்தொடர்ந்து செல்வதிலிருந்தும், அடக்கஸ்தலங்களுக்குப் (கப்ருஸ்தானுக்குப்) புறப்பட்டுச் செல்வதிலிருந்தும், அடக்கஸ்தலங்களை (கப்ருகளை) ஜியாரத் செய்வதிலிருந்தும் விலகியிருப்பது அவர்களின் மார்க்கத்திற்கு (பேணுதலுக்கும்) மிகவும் பாதுகாப்பானதாகும். மேலும், அல்லாஹ்வே (சரியான வழியில் நடக்க) உதவி புரிபவன்.
அனஸ் (ரழி) அவர்கள் (தாபித் என்பவரிடம்) அறிவிக்கிறார்கள்:
அவர்கள் தமது குடும்பத்தினர் சிலரிடம் பின்வருமாறு கூறினார்கள்: "உங்களுக்கு இன்ன பெண்ணைத் தெரியுமா? (நிச்சயமாக) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அப்பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவள் ஒரு கப்றின் (சமாதியின்) அருகே (அமர்ந்து) அழுது கொண்டிருந்தாள்.
அவளிடம் நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; பொறுமையைக் கடைப்பிடி!' என்று கூறினார்கள்.
அதற்கு அவள், 'என்னை விட்டு விலகிப் போங்கள்! ஏனெனில், எனக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தை நீங்கள் (உறுதியாக) உணரவில்லை' என்று கூறினாள்.
(அவர்கள் சென்ற பின்) அவளிடம், 'அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) ஆவார்கள்' என்று கூறப்பட்டது. (இதைக் கேட்டதும்) அவளை மரணத் துயரம் போன்றதொரு (அதிர்ச்சி) ஆட்கொண்டது. உடனே அவள் நபி (ஸல்) அவர்களின் இல்லத்தின் வாயிலுக்கு (விரைந்து) சென்றாள். அங்கு வாயிற்காப்பாளர்கள் எவரையும் அவள் காணவில்லை.
அவள் (உள்ளே நுழைந்து) நபி (ஸல்) அவர்களிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை' என்று கூறினாள்.
அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், '(உண்மையான) பொறுமை என்பது (துன்பம் ஏற்படும்) ஆரம்பக் கட்டத்தில்தான் இருக்கிறது' என்று கூறினார்கள்."
(இதனை இமாம் புகாரி மற்றும் முஸ்லிம் ஆகியோர் தங்களது 'ஸஹீஹ்' நூல்களில் பதிவு செய்துள்ளனர்).
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு மண்ணறைக்கு (கப்ருக்கு) அருகில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது (அவளிடம்), "பெண்ணே! (அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்,) பொறுமை காப்பாயாக!" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அப்பெண், "(என்னை விட்டு விலகிச் செல்லுங்கள்,) நிச்சயமாக எனக்கு ஏற்பட்ட துன்பம் உங்களுக்குத் தெரியாது" என்று கூறினாள். அதன் பிறகு அவளிடம், "அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) ஆவார்கள்" என்று சொல்லப்பட்டது. உடனே அவள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "(அல்லாஹ்வின் தூதரே!) நான் தங்களை (அப்போது) அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்று கூறினாள்.