இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

5736ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ نَاسًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَوْا عَلَى حَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَلَمْ يَقْرُوهُمْ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ لُدِغَ سَيِّدُ أُولَئِكَ فَقَالُوا هَلْ مَعَكُمْ مِنْ دَوَاءٍ أَوْ رَاقٍ فَقَالُوا إِنَّكُمْ لَمْ تَقْرُونَا، وَلاَ نَفْعَلُ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلاً‏.‏ فَجَعَلُوا لَهُمْ قَطِيعًا مِنَ الشَّاءِ، فَجَعَلَ يَقْرَأُ بِأُمِّ الْقُرْآنِ، وَيَجْمَعُ بُزَاقَهُ، وَيَتْفِلُ، فَبَرَأَ، فَأَتَوْا بِالشَّاءِ، فَقَالُوا لاَ نَأْخُذُهُ حَتَّى نَسْأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوهُ فَضَحِكَ وَقَالَ ‏ ‏ وَمَا أَدْرَاكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ، خُذُوهَا، وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ ‏ ‏‏.‏
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் சிலர் அரபுக் கோத்திரங்களில் ஒன்றைச் சென்றடைந்தனர். அக்கோத்திரத்தார் இவர்களுக்கு விருந்தோம்பல் அளிக்கவில்லை. அந்நிலையில் அக்கோத்திரத்தின் தலைவன் (விஷப்பூச்சியால்) தீண்டப்பட்டான்.

அவர்கள் (நபித்தோழர்களிடம்), "உங்களிடம் மருந்து ஏதேனும் உள்ளதா? அல்லது மந்திரிப்பவர் (ராகி) யாரேனும் இருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டனர்.

அதற்கு (நபித்தோழர்கள்), "நீங்கள் எங்களுக்கு விருந்தோம்பல் அளிக்கவில்லை. எனவே, எங்களுக்கு ஒரு கூலியை நிர்ணயிக்காத வரை நாங்கள் (சிகிச்சை) செய்யமாட்டோம்" என்று கூறினர்.

ஆகவே, அவர்கள் இவர்களுக்கு ஓர் ஆட்டு மந்தையை(த் தருவதாக) ஒப்புக்கொண்டார்கள். (நபித்தோழர்களில்) ஒருவர் ‘உம்முல் குர்ஆன்’ (ஸூரத்துல் ஃபாத்திஹா) ஓதி, உமிழ்நீரைச் சேகரித்து (காயத்தில்) துப்பினார். அவர் குணமடைந்தார்.

அவர்கள் ஆடுகளைக் கொண்டு வந்தனர். ஆனால் நபித்தோழர்கள், "நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் கேட்காமல் இதை எடுத்துக்கொள்ள மாட்டோம்" என்று கூறினர்.

அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (இது குறித்துக்) கேட்டபோது, அவர்கள் சிரித்துவிட்டு, "அது ஒரு ருக்யா (மந்திரிப்பு) என்று உமக்கு எப்படித் தெரியும்? அதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அதில் எனக்கும் ஒரு பங்கை ஒதுக்குங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
5735ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ،
عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَخِيهِ، مَعْبَدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ نَزَلْنَا مَنْزِلاً
فَأَتَتْنَا امْرَأَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدَ الْحَىِّ سَلِيمٌ لُدِغَ فَهَلْ فِيكُمْ مِنْ رَاقٍ فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مِنَّا مَا
كُنَّا نَظُنُّهُ يُحْسِنُ رُقْيَةً فَرَقَاهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ فَأَعْطَوْهُ غَنَمًا وَسَقَوْنَا لَبَنًا فَقُلْنَا أَكُنْتَ
تُحْسِنُ رُقْيَةً فَقَالَ مَا رَقَيْتُهُ إِلاَّ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ ‏.‏ قَالَ فَقُلْتُ لاَ تُحَرِّكُوهَا حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ
صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ ‏.‏ فَقَالَ ‏ ‏ مَا
كَانَ يُدْرِيهِ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ ‏ ‏ ‏.‏
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நாங்கள் (பயணத்தில்) ஓரிடத்தில் தங்கினோம். அப்போது ஒரு பெண்மணி எங்களிடம் வந்து, “எங்கள் குலத்தலைவர் (தேள்) தீண்டப்பட்டு (பாதிக்கப்பட்டு) இருந்தார். உங்களில் ஓதிப்பார்ப்பவர் எவரேனும் இருக்கிறாரா?” என்று கேட்டார். எங்களில் ஒருவர் அவருடன் (எழுந்து) சென்றார். அவர் (அவ்வாறு) நன்றாக ஓதிப்பார்ப்பார் என்று நாங்கள் எண்ணியிருக்கவில்லை. அவர் (அந்தத் தலைவருக்கு) ‘ஃபாத்திஹத்துல் கிதாப்’ (அல்ஃபாத்திஹா அத்தியாயத்தை) ஓதிப்பார்த்தார். அவர் குணமடைந்தார். அவர்கள் அவருக்கு ஓர் ஆட்டு மந்தையைக் கொடுத்தார்கள்; எங்களுக்குப் பருகப் பாலும் கொடுத்தார்கள்.

நாங்கள் (அவரிடம்), “உமக்கு (நன்றாக) ஓதிப்பார்க்கத் தெரியுமா?” என்று கேட்டோம். அதற்கவர், “நான் ‘ஃபாத்திஹத்துல் கிதாப்’ (அல்ஃபாத்திஹா) கொண்டே தவிர (வேறு எதனையும் கொண்டு) அவருக்கு ஓதிப்பார்க்கவில்லை” என்று கூறினார்.

நான், “அதை (ஆடுகளை) நாம் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வரும் வரை (பங்கிடவோ, பயன்படுத்தவோ) செய்யாதீர்கள்” என்று சொன்னேன். நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, இச்செய்தியை அவர்களிடம் கூறினோம். அதற்கு அவர்கள், “அது (குணமளிக்கக்கூடிய) ஓதல் (ருக்யா) என்று அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? (அந்த ஆடுகளைப்) பங்கிடுங்கள்; உங்களுடன் சேர்த்து எனக்கும் அதில் ஒரு பங்கை ஒதுக்குங்கள்” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
11787முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَزِيدُ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَخِيهِ مَعْبَدِ بْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ نَزَلْنَا مَنْزِلًا فَأَتَتْنَا امْرَأَةٌ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدَ الْحَيِّ سَلِيمٌ فَهَلْ مِنْكُمْ مِنْ رَاقٍ؟ قَالَ فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مَا كُنَّا نَظُنُّهُ يُحْسِنُ رُقْيَةً فَانْطَلَقَ مَعَهَا فَرَقَاهُ فَبَرِئَ فَأَعْطَوْهُ ثَلَاثِينَ شَاةً قَالَ وَأَحْسَبُهُ قَدْ قَالَ وَأَسْقَوْنَا لَبَنًا فَلَمَّا رَجَعَ إِلَيْنَا قُلْنَا لَهُ أَكُنْتَ تُحْسِنُ رُقْيَةً؟ قَالَ لَا إِنَّمَا رَقَيْتُهُ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ قَالَ فَقُلْتُ لَهُمْ لَا تُحْدِثُوا فِيهَا شَيْئًا حَتَّى نَأْتِيَ رَسُولَ اللهِ ﷺ فَلَمَّا قَدِمْنَا أَتَيْنَا رَسُولَ اللهِ ﷺ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ مَا كَانَ يُدْرِيهِ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا بِسَهْمِي مَعَكُمْ
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் (பயணத்தின் போது) ஓர் இடத்தில் தங்கினோம். அப்போது எங்களிடம் ஒரு பெண் வந்து, "இப்பகுதி மக்களின் தலைவரை (விஷப் பிராணி) தீண்டிவிட்டது. உங்களில் ருக்யா செய்து (ஓதிப்) பார்ப்பவர் யாராவது இருக்கிறாரா?" என்று கேட்டார். உடனே, எங்களில் ஒரு மனிதர் அவருடன் எழுந்து சென்றார்; அவருக்கு ருக்யா செய்யத் தெரியும் என்று நாங்கள் ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை. அவர் அப்பெண்ணுடன் சென்று (அந்தத் தலைவருக்கு) ஓதிப் பார்த்தார்; அவர் (உடனடியாகக்) குணமடைந்துவிட்டார். இதற்காக அவர்கள் முப்பது ஆடுகளை அவருக்கு (சன்மானமாகக்) கொடுத்தார்கள். (மேலும், "அவர்கள் எங்களுக்குப் பால் குடிக்கத் தந்தார்கள்" என்றும் அவர் கூறியதாக நான் கருதுகிறேன்).

அவர் எங்களிடம் திரும்பி வந்ததும், "உங்களுக்கு (இதற்கு முன்) ருக்யா செய்யத் தெரியுமா?" என்று அவரிடம் நாங்கள் கேட்டோம். அதற்கு அவர், "இல்லை, நான் 'ஃபாத்திஹத்துல் கிதாப்' (ஸூரா அல்-ஃபாத்திஹா) ஓதித்தான் ருக்யா செய்தேன்" என்று கூறினார். அப்போது நான் அவர்களிடம், "நாம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று (இதன் மார்க்கத் தீர்ப்பை) அறியும் வரை, இதில் (கிடைத்த ஆடுகளைப் பயன்படுத்துவது குறித்து) எவ்வித முடிவும் எடுக்க வேண்டாம்" என்று கூறினேன்.

நாங்கள் (மதீனா) வந்தடைந்ததும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "அது (ஸூரா அல்-ஃபாத்திஹா) ஒரு ருக்யா (நிவாரணம் அளிக்கக்கூடியது) என்பது அவருக்கு எப்படித் தெரியும்? (அந்த ஆடுகளை உங்களுக்குள்) பங்கிட்டுக் கொள்ளுங்கள்; உங்களுடன் எனக்கும் ஒரு பங்கினை ஒதுக்குங்கள்!" என்று (மகிழ்ச்சியுடன்) கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ , ثنا أَبُو عَبْدِ اللهِ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، ثنا يَحْيَى بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى , ثنا أَبُو عُمَرَ الْحَوْضِيُّ , وَمُسَدَّدٌ , وَالْحَجَبِيُّ قَالُوا: ثنا أَبُو عَوَانَةَ , عَنْ أَبِي بِشْرٍ , عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ النَّاجِيِّ , عَنْ أَبِي سَعِيدٍ , أَنَّ رَهْطًا مِنَ الْأَنْصَارِ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ انْطَلَقُوا فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا حَتَّى نَزَلُوا بِحَيٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ، فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمْ، فَلُدِغَ سَيِّدُ الْحِيِّ، فَسَعَوْا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ، لَا يَنْفَعُهُ شَيْءٌ، حَتَّى قَالَ بَعْضُهُمْ: لَوْ أَتَيْتُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ نَزَلُوا بِكُمْ لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَ بَعْضِهِمْ شَيْءٌ يَنْفَعُ صَاحِبَكُمْ، فَأَتَوْهُمْ فَقَالُوا: أَيُّهَا الرَّهْطُ، إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ، فَسَعَيْنَا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ، لَا يَنْفَعُهُ شَيْءٌ، فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ شَيْءٌ يَنْفَعُ صَاحِبَنَا؟ قَالَ رَجُلٌ مِنْهُمْ: نَعَمْ، وَاللهِ إِنِّي لَأَرْقِي، وَلَكِنْ وَاللهِ لَقَدِ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَأَبَيْتُمْ أَنْ تُضَيِّفُونَا، فَمَا أَنَا بِرَاقٍ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلًا، فَصَالَحُوهُمْ عَلَى قَطِيعٍ مِنَ الْغَنَمِ، قَالَ: فَانْطَلَقَ فَجَعَلَ يَتْفُلُ عَلَيْهِ وَيَقُولُ: {الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ} [الفاتحة: 2] حَتَّى بَرَأَ فَكَأَنَّمَا نَشَطَ مِنْ عِقَالٍ حَتَّى انْطَلَقَ يَمْشِي مَا بِهِ قَلَبَةٌ، فَأَوْفَوْهُمْ جُعْلَهُمُ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ، فَقَالَ: اقْسِمُوا، فَقَالَ الَّذِي رَقَى: لَا تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ رَسُولَ اللهِ ﷺ فَنَذْكُرَ لَهُ الَّذِي كَانَ فَنَنْظُرَ مَا يَأْمُرُنَا بِهِ، قَالَ فَغَدَوْا عَلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ، فَضَحِكَ رَسُولُ اللهِ ﷺ وَقَالَ: " مَا يُدْرِيكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ؟ " قَالَ: وَقَالَ: " أَصَبْتُمُ اقْتَسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ " قَالَ أَبُو عَبْدِ اللهِ: حُدِّثْنَا بِهَذَا الْحَدِيثِ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ عَلَى الِانْفِرَادِ، وَزَادَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ فِي الْحَدِيثِ، وَالْمَعْنَى وَاحِدٌ رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ مُوسَى بْنِ إِسْمَاعِيلَ وَغَيْرِهِ، عَنْ أَبِي عَوَانَةَ وَأَخْرَجَهُ الْبُخَارِيُّ وَمُسْلِمٌ مِنْ حَدِيثِ شُعْبَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ وَحَدِيثُ الْمُزَوَّجَةِ عَلَى تَعْلِيمِ الْقُرْآنِ دَلِيلٌ فِيهِ، وَمَوْضِعُهُ كِتَابُ الصَّدَاقِ
அபூசயீத் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களான அன்சாரிகளில் ஒரு குழுவினர் ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டனர். அவர்கள் அரபுக் கோத்திரங்களில் ஒரு கோத்திரத்தாரிடம் தங்கி, அவர்களிடம் விருந்தளிக்குமாறு கேட்டனர். ஆனால், அவர்கள் விருந்தளிக்க மறுத்துவிட்டனர். அப்போது அக்கோத்திரத்தின் தலைவனை (தேள்) கொட்டிவிட்டது. அவனுக்காக அவர்கள் எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தனர்; ஆனால் எதுவும் அவனுக்குப் பயனளிக்கவில்லை. அப்போது அவர்களில் சிலர், "உங்களிடம் தங்கியுள்ள இந்தக் குழுவினரிடம் நீங்கள் சென்றால், உங்கள் தோழருக்குப் பயனளிக்கும் ஏதேனும் ஒன்று அவர்களில் சிலரிடம் இருக்கலாம்" என்று கூறினர்.

அவ்வாறே அவர்கள் அக்குழுவினரிடம் வந்து, "குழுவினரே! எங்கள் தலைவனை (தேள்) கொட்டிவிட்டது. அவனுக்காக நாங்கள் எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தோம்; எதுவும் அவனுக்குப் பயனளிக்கவில்லை. உங்கள் எவரிடமாவது எங்கள் தோழருக்குப் பயனளிக்கும் ஏதேனும் உள்ளதா?" என்று கேட்டனர். அக்குழுவினரில் ஒருவர், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் ஓதிப் பார்ப்பவன் (ருக்யா செய்பவன்) ஆவேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நாங்கள் உங்களிடம் விருந்து கேட்டோம்; நீங்கள் எங்களுக்கு விருந்தளிக்க மறுத்துவிட்டீர்கள். எனவே, நீங்கள் எங்களுக்கு ஒரு கூலியை நிர்ணயிக்கும் வரை நான் ஓதிப் பார்க்க மாட்டேன்" என்று கூறினார்.

அதன்பின், ஒரு மந்தை ஆடுகளைக் கூலியாகத் தருவதாக அவர்கள் ஒப்பந்தம் செய்தனர். அவர் சென்று, அவன் மீது உமிழ்ந்தவாறு {அல்ஹம்து லில்லாஹி ரப்பில் ஆலமீன்} (அல்-ஃபாத்திஹா: 2) என்று ஓதத் தொடங்கினார். அவன் குணமடைந்து, கட்டப்பட்டிருந்த கயிற்றிலிருந்து அவிழ்த்துவிடப்பட்டவனைப் போல், எந்த வலியும் இன்றி நடக்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் ஒப்புக்கொண்ட கூலியை முழுமையாக வழங்கினர்.

(தோழர்களில் சிலர்) "இதைப் பங்கிடுங்கள்" என்று கூறினர். ஆனால், ஓதிப் பார்த்தவர், "நாம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, நடந்ததை அவர்களிடம் கூறி, அவர்கள் நமக்கு என்ன கட்டளையிடுகிறார்கள் என்பதைப் பார்க்கும் வரை அவ்வாறு செய்யாதீர்கள்" என்று கூறினார்.

அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறினர். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சிரித்துவிட்டு, "அது (அல்-ஃபாத்திஹா அத்தியாயம்) ஓதிப் பார்க்கத் தக்கது (ருக்யா) என்று உமக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று கேட்டார்கள். மேலும், "நீங்கள் செய்தது சரியே! அதைப் பங்கிட்டுக் கொள்ளுங்கள்; உங்களுடன் எனக்கும் ஒரு பங்கை ஒதுக்குங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

அபூ அப்தில்லாஹ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: "இந்த ஹதீஸ் அவர்கள் ஒவ்வொருவரிடமிருந்தும் தனித்தனியாக எங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்களில் சிலர் ஹதீஸில் சில வார்த்தைகளை அதிகமாகக் கூறியுள்ளனர், ஆனால் கருத்து ஒன்றே. இதனை புகாரி (ரஹ்) அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் மூஸா பின் இஸ்மாயீல் மற்றும் பலரின் வழியாக அபூ அவானாவிடமிருந்து பதிவு செய்துள்ளார்கள். மேலும், புகாரி மற்றும் முஸ்லிம் ஆகியோர் ஷுஅபா வழியாக அபூ பிஷ்ர் என்பவரிடமிருந்தும் இதனைப் பதிவு செய்துள்ளனர். குர்ஆனைக் கற்றுக்கொடுப்பதை மஹராகக் கொண்டு திருமணம் செய்து வைத்த ஹதீஸும் இதற்கு ஆதாரமாக உள்ளது. அதன் இடம் 'மஹர்' (ஸதாக்) பற்றிய பாடமாகும்."
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
6113ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ مُوسَى بْنِ مُجَاشِعٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ: أَخْبَرَنَا هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَخِيهِ، مَعْبَدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ: نَزَلْنَا مَنْزِلًا، فَأَتَتْنَا امْرَأَةٌ، فَقَالَتْ: إِنَّ §سَيِّدَ الْحَيِّ سُلَيْمٌ لُدِغَ، فَهَلْ فِيكُمْ مِنْ رَاقٍ؟ قَالَ: فَقَامَ مَعَهَا رَجُلٌ مِنَّا، كُنَّا نَظُنُّهُ يُحْسِنُ رُقْيَةً، فَرَقَى بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ فَبَرَأَ، فَأَعْطَوْهُ غَنَمًا، وَسَقَوْهُ لَبَنًا، قَالَ: فَقُلْتُ: لَا تُحَرِّكُوهُ حَتَّى نَأْتِيَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ، فَقَالَ: «مَا كَانَ يُدْرِيهِ أَنَّهَا رُقْيَةٌ؟ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ مَعَكُمْ»
அபூசயீத் அல்குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் (ஒரு பயணத்தின்போது) ஒரு இடத்தில் தங்கியிருந்தோம். அப்போது ஒரு பெண் எங்களிடம் வந்து, "இப்பகுதியின் தலைவரை (தேள் அல்லது பாம்பு) தீண்டிவிட்டது. உங்களில் ஓதிப் பார்ப்பவர் (ருக்யா செய்பவர்) யாராவது இருக்கிறாரா?" என்று கேட்டாள்.

உடனே எங்களில் ஒருவர் அவளுடன் எழுந்து சென்றார். (அவர் ஓதிப் பார்ப்பதில் வல்லவர் என்று) நாங்கள் அதுவரை நினைத்திருக்கவில்லை. அவர் 'ஸூரா அல்-ஃபாத்திஹா'வை ஓதிப் பார்த்தார்; (அல்லாஹ்வின் உதவியால்) அந்தத் தலைவர் குணமடைந்தார்.

அவர்கள் அவருக்கு (வெகுமதியாகச் சில) ஆடுகளைக் கொடுத்தார்கள்; மேலும், பருகப் பாலும் கொடுத்தார்கள். அப்போது நான் (அந்தத் தோழரிடம்), "நாம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று (இதன் மார்க்கச் சட்டத்தைக்) கேட்கும் வரை, இவற்றை (ஆடுகளை) எதுவும் செய்ய வேண்டாம்" என்று கூறினேன்.

பிறகு, நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, நடந்ததை அவர்களிடம் கூறினோம். அதற்கு அவர்கள், "(அல்-ஃபாத்திஹா) ஒரு 'ருக்யா' (ஓதிப் பார்க்கும் முறை) என்பது அவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது? (அந்த ஆடுகளை உங்களுக்குள்) பங்கிட்டுக் கொள்ளுங்கள்; (அது ஹலால் என்பதை உறுதிப்படுத்த) எனக்கும் ஒரு பங்கை அதில் ஒதுக்குங்கள்!" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح