ஜைத் பின் ஸாபித் அல்-அன்ஸாரி (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

(இவர் வஹீ (இறைச்செய்தி) எழுதுபவர்களில் ஒருவராக இருந்தார்). யமாமா போரில் (சஹாபாக்களின்) உயிர்ச்சேதத்திற்குப் பிறகு அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் என்னை ஆள் அனுப்பி அழைத்தார்கள். (நான் சென்றபோது) அவர்களுக்கு அருகில் உமர் (ரலி) அவர்களும் இருந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் (என்னிடம்) கூறினார்கள்:

"உமர் என்னிடம் வந்து, 'யமாமா போர் நாளில் மக்களிடையே கடும் உயிர்ச்சேதம் ஏற்பட்டுள்ளது. (குர்ஆனை மனனம் செய்தவர்களான ஹாஃபிழ்கள் எனும்) குர்ராக்களிடம் இவ்வாறு போர்க்களங்களில் உயிர்ச்சேதம் அதிகரித்தால் குர்ஆனின் பெரும்பகுதி (நம்மை விட்டும்) போய்விடுமோ என நான் அஞ்சுகிறேன். எனவே, நீங்கள் குர்ஆனைத் ஒன்றுதிரட்டித் தொகுக்க வேண்டும் என நான் கருதுகிறேன்' என்று கூறினார்.

நான் உமரிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்யாத ஒரு காரியத்தை நான் எப்படிச் செய்வேன்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு உமர், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது ஒரு நன்மையான காரியம்தான்' என்று கூறினார். அல்லாஹ் இக்காரியத்திற்காக எனது நெஞ்சத்தை விரிவுபடுத்தும் வரை உமர் இது குறித்து என்னிடம் வலியுறுத்திக் கொண்டே இருந்தார். உமர் எதை (நன்மை என்று) கருதினாரோ அதையே நானும் (தற்போது) கருதுகிறேன்."

ஜைத் பின் ஸாபித் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: உமர் (ரலி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களுக்கு அருகில் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தார்கள். (பிறகு) அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் (என்னிடம்), "நீங்கள் அறிவுள்ள ஓர் இளைஞர்; நாங்கள் உங்களைச் சந்தேகிக்கமாட்டோம். நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக வஹீ (இறைச்செய்தி) எழுதுபவராக இருந்தீர்கள். எனவே, நீங்கள் குர்ஆனைத் தேடிச் சேகரித்து ஒன்றிணையுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மலைகளில் ஒன்றை இடமாற்றம் செய்யும்படி எனக்கு அவர்கள் கட்டளையிட்டிருந்தாலும், குர்ஆனை ஒன்றுதிரட்டும்படி எனக்குக் கட்டளையிட்ட இந்தச் சுமையை விட அது எனக்குக் கடினமானதாக இருந்திருக்காது. நான் (அவர்களிடம்), "நபி (ஸல்) அவர்கள் செய்யாத ஒரு காரியத்தை நீங்கள் இருவரும் எப்படிச் செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அபூபக்ர் (ரலி), "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது ஒரு நன்மையான காரியம்தான்" என்று பதிலளித்தார்கள். அபூபக்ர் மற்றும் உமர் ஆகியோரின் நெஞ்சங்களை அல்லாஹ் எதற்காக விரிவுபடுத்தினானோ, அதற்காக எனது நெஞ்சத்தையும் விரிவுபடுத்தும் வரை நான் இது குறித்து அவரிடம் விவாதித்துக் கொண்டே இருந்தேன்.

பிறகு நான் எழுந்து சென்று, தோல் துண்டுகள், (விலங்குகளின்) தோள்பட்டை எலும்புகள், பேரீச்ச மட்டைத் தண்டுகள் மற்றும் மனிதர்களின் நெஞ்சங்கள் (நினைவாற்றல்) ஆகியவற்றிலிருந்து குர்ஆனைத் தேடிச் சேகரித்தேன். (இறுதியாக) ஸூரத்துத் தவ்பாவின் இரண்டு வசனங்களை குஸைமா அல்-அன்ஸாரி (ரலி) அவர்களிடம் மட்டுமே பெற்றேன். அவர்களைத் தவிர வேறு யாரிடமும் இவ்விரு வசனங்களையும் நான் காணவில்லை. (அவை):

**"லக்கத் ஜாஅக்கும் ரஸூலும் மின் அன்ஃபுஸிகும் அஸீஸுன் அலைஹி மா அனித்தும் ஹரீஸுன் அலைக்கும்..."** (9:128) (என்றுத் தொடங்கி) அந்த அத்தியாயத்தின் இறுதி வரை உள்ள வசனங்களாகும் (அதாவது, ஸூரத்துத் தவ்பாவின் 128 மற்றும் 129 ஆகிய இரு வசனங்கள்).

குர்ஆன் தொகுக்கப்பட்ட அந்த ஏடுகள் (ஸுஹுஃப்), அபூபக்ர் (ரலி) அவர்களை அல்லாஹ் மரணிக்கச் செய்யும் வரை அவர்களிடம் இருந்தன. பிறகு அல்லாஹ் உமர் (ரலி) அவர்களை மரணிக்கச் செய்யும் வரை அவர்களிடம் இருந்தன. பிறகு உமர் (ரலி) அவர்களின் மகள் ஹஃப்ஸா (ரலி) அவர்களிடம் இருந்தன.

ஸைத் பின் ஸாபித் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

யமாமா போரில் (குர்ஆன் மனனதாரர்கள் பலர் கொல்லப்பட்ட) சமயத்தில், அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் என்னை அழைத்து அனுப்பினார்கள். (நான் சென்றபோது) அங்கே உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்களும் இருந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரலி) (என்னிடம்) கூறினார்கள்:

"உமர் என்னிடம் வந்து, 'யமாமா போர்க்களத்தில் குர்ஆனை மனனம் செய்தவர்கள் (குர்ராக்கள்) பலர் கொல்லப்பட்டுவிட்டனர். பல்வேறு இடங்களில் நடைபெறும் போர்களில் குர்ஆனை மனனம் செய்தவர்கள் (இப்படியே) கொல்லப்பட்டால் குர்ஆனின் பெரும்பகுதி இல்லாமல் போய்விடுமோ என நான் அஞ்சுகிறேன். எனவே, குர்ஆனை ஒன்றுதிரட்ட தாங்கள் உத்தரவிட வேண்டும் என நான் கருதுகிறேன்' என்றார்.

அதற்கு நான் உமரிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்யாத ஒன்றை நீர் எப்படிச் செய்வீர்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு உமர், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது ஒரு நன்மையான காரியம்தான்' என்றார். பிறகு அல்லாஹ் இதற்காக என் நெஞ்சத்தை விரிவுபடுத்தும் வரை உமர் இதை என்னிடம் வலியுறுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள். உமர் எதை (நன்மை என்று) கண்டாரோ அதையே (இப்போது) நானும் காண்கிறேன்."

பிறகு ஸைத் (ரலி) கூறினார்: அபூபக்ர் (ரலி) (என்னிடம்), "நீர் அறிவாற்றல் மிக்க இளைஞர்; உம்மைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை (நீர் நம்பகமானவர்). மேலும், நீர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக வஹி (இறைச்செய்தி) எழுதுபவராக இருந்தீர். எனவே, நீர் குர்ஆனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அவற்றை ஒன்றுதிரட்டுவீராக!" என்று கூறினார்கள்.

(ஸைத் கூறினார்:) அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மலைகளில் ஒரு மலையை நகர்த்துமாறு அவர்கள் எனக்குக் கட்டளையிட்டிருந்தால்கூட, குர்ஆனைத் ஒன்றுதிரட்டுமாறு எனக்குக் கட்டளையிட்டதை விட அது எனக்குப் பாரமாக இருந்திருக்காது. நான், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்யாத ஒன்றை நீங்கள் இருவரும் எப்படிச் செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் (அபூபக்ர்), "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது ஒரு நன்மையான காரியம்தான்" என்று பதிலளித்தார்கள். அபூபக்ர் மற்றும் உமர் (ரலி) ஆகியோரின் நெஞ்சங்களை அல்லாஹ் எதற்காக விரிவுபடுத்தினானோ, அதற்காக என் நெஞ்சத்தையும் அல்லாஹ் விரிவுபடுத்தும் வரை அபூபக்ர் (ரலி) இதை என்னிடம் வலியுறுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள்.

எனவே நான் குர்ஆனைத் தேடி, பேரீச்சை மட்டைகள், மெல்லிய வெண் கற்கள் மற்றும் மனிதர்களின் நெஞ்சங்களிலிருந்து (மனனத்திலிருந்து) அதைச் சேகரிக்கலானேன். இறுதியில் ‘அத்-தவ்பா’ அத்தியாயத்தின் கடைசி வசனங்களை அபூ குஸைமா அல்-அன்ஸாரி (ரலி) அவர்களிடமிருந்து பெற்றேன். அவரைத் தவிர வேறு யாரிடமும் நான் அதைக் காணவில்லை. (அந்த வசனம்):

**{லக்கத் ஜாஅக்கும் ரஸூலும் மின் அன்ஃபுஸிக்கும் அஸீஸுன் அலைஹி மா அனித்த்தும்}** (பராஅத் அத்தியாயத்தின் இறுதி வரை).

இந்த ஏடுகள் (சுஹுஃப்) அபூபக்ர் (ரலி) அவர்கள் மரணிக்கும் வரை அவர்களிடமும், பிறகு உமர் (ரலி) அவர்கள் உயிருடன் இருக்கும் வரை அவர்களிடமும், பிறகு உமர் (ரலி) அவர்களின் மகள் ஹஃப்ஸா (ரலி) அவர்களிடமும் இருந்தன.

ஸைத் பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

யமாமா போரில் (பல) மக்கள் கொல்லப்பட்ட சமயத்தில் அபூபக்ர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரழி) அவர்கள் எனக்கு ஆள் அனுப்பினார்கள். (அங்கே சென்றபோது) உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு அருகில் இருந்தார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் (என்னிடம்) கூறினார்கள்: "உமர் (ரழி) என்னிடம் வந்து, 'யமாமா போர் நடந்த நாளில் குர்ஆனை மனனம் செய்தவர்களிடையே (குர்ராக்களிடையே) மரணம் அதிகமாக நிகழ்ந்துள்ளது. குர்ஆனை மனனம் செய்தவர்கள் பல போர்க்களங்களிலும் (இவ்வாறே) கொல்லப்பட்டால் குர்ஆனின் பெரும்பகுதி இல்லாமல் போய்விடுமோ என நான் அஞ்சுகிறேன். ஆகவே, தாங்கள் குர்ஆனைத் ஒன்றுதிரட்ட (தொகுக்க) உத்தரவிட வேண்டும் என நான் கருதுகிறேன்' என்று கூறினார்.

அதற்கு நான் உமரிடம், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்யாத ஒன்றை நான் எப்படிச் செய்வேன்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு உமர், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது ஒரு நன்மையான காரியம்' என்று கூறினார். அல்லாஹ், உமரின் உள்ளத்தை எதற்காக (குர்ஆனைத் தொகுப்பதற்காக) திறந்தானோ, அதற்காக என் உள்ளத்தையும் திறக்கும் வரை, உமர் என்னிடம் இதுபற்றித் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டே இருந்தார். நானும் அவர் கண்டவாறே (இதிலுள்ள நன்மையை) கண்டேன்."

ஸைத் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் (என்னிடம்), "நீ புத்திசாலியான ஓர் இளைஞர். உன் நாணயத்தில் நாங்கள் சந்தேகப்படமாட்டோம். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக 'வஹீ' (வேத அறிவிப்பை) நீ எழுதுபவராக இருந்தாய். ஆகவே, நீ குர்ஆனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து அதை ஒன்றுதிரட்டுவாயாக!" என்று கூறினார்கள்.

(ஸைத் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:) "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மலைகளில் ஒன்றை நகர்த்துமாறு அவர்கள் எனக்குக் கட்டளையிட்டிருந்தாலும், அவர்கள் எனக்குப் பணித்த அந்தப் பணியைவிட (குர்ஆனைத் தொகுப்பதை விட) அது எனக்குப் பளுவானதாக இருந்திருக்காது."

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்யாத ஒன்றை நீங்கள் இருவரும் எப்படிச் செய்வீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இது ஒரு நன்மையான காரியம்" என்று பதிலளித்தார்கள்.

அல்லாஹ், அபூபக்ர் (ரழி) மற்றும் உமர் (ரழி) ஆகியோரின் உள்ளங்களை எதற்காக (குர்ஆனைத் தொகுப்பதற்காக) திறந்தானோ, அதற்காக என் உள்ளத்தையும் அவன் திறக்கும்வரை அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் உமர் (ரழி) அவர்களும் என்னிடம் இதுபற்றித் தொடர்ந்து வலியுறுத்திக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

ஆகவே, நான் குர்ஆனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, தோல்துண்டுகள், பேரீச்சை மட்டைகள், அல்-லிகாஃப் (என்னும் தட்டையான கற்கள்) மற்றும் மனிதர்களின் நெஞ்சங்களிலிருந்தும் (மனனத்திலிருந்தும்) அதை ஒன்றுதிரட்டத் தொடங்கினேன்.

இறுதியாக 'சூரா பராஅத்'தின் கடைசிப் பகுதியை குஸைமா பின் ஸாபித் (ரழி) அவர்களிடம் கண்டேன்: "(நபியே!) நிச்சயமாக உங்களிலிருந்தே ஒரு தூதர் உங்களிடம் வந்திருக்கின்றார்; நீங்கள் சிரமப்படுவது அவருக்கு வருத்தமாக இருக்கின்றது; மேலும், உங்கள் மீது அதிக அக்கறை உள்ளவராகவும், நம்பிக்கையாளர்களின் மீது மிக்க கருணையும், இரக்கமும் உடையவராகவும் அவர் இருக்கின்றார். (நபியே!) அவர்கள் உம்மைப் புறக்கணித்தால் (நீர் கூறும்): அல்லாஹ் எனக்குப் போதுமானவன்; அவனைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் வேறு யாருமில்லை; அவன் மீதே நான் நம்பிக்கை வைத்திருக்கின்றேன் - மேலும் அவரே மகத்தான அர்ஷின் (அரியாசனத்தின்) அதிபதி ஆவான்" (9:128-129).

அபூ ஈஸா (இமாம் திர்மிதி) கூறினார்கள்: இந்த ஹதீஸ் ஹஸன் ஸஹீஹ் (நன்மைமிக்க, ஆதாரப்பூர்வமான) ஆகும்.

அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் (கீழ்க்கண்டவாறு) எழுதினார்கள்:

"இவை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் முஸ்லிம்கள் மீது கடமையாக்கிய ஜகாத் (எனும் கட்டாய தர்மம்) ஆகும். இதனையே கண்ணியமும் மாண்பும் மிக்க அல்லாஹ், தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளான். முஸ்லிம்களில் யாரிடமாவது (ஜகாத் வசூலிப்பவரால்) சரியான முறையில் இது கேட்கப்பட்டால், அவர் அதைக் கொடுக்கட்டும்; அதற்கும் அதிகமாகக் கேட்கப்பட்டால் அவர் கொடுக்க வேண்டாம்.

இருபத்தைந்துக்கும் குறைவான ஒட்டகங்களுக்கு, ஒவ்வொரு ஐந்து ஒட்டகங்களுக்கும் ஒரு ஆடு (ஜகாத்தாகக் கொடுக்கப்பட வேண்டும்).

அவற்றின் எண்ணிக்கை இருபத்தைந்தை அடைந்துவிட்டால், முப்பத்தைந்து வரை, ஒரு வயது பூர்த்தியான (இரண்டாம் ஆண்டில் நுழைந்த) பெண் ஒட்டகக்குட்டியை (பின்த் மகாத்) கொடுக்க வேண்டும். ஒரு வயதுடைய பெண் ஒட்டகக்குட்டி இல்லையென்றால், இரண்டு வயது பூர்த்தியான (மூன்றாம் ஆண்டில் நுழைந்த) ஆண் ஒட்டகக்குட்டியை (இப்னு லபூன்) கொடுக்க வேண்டும்.

எண்ணிக்கை முப்பத்தாறை அடைந்துவிட்டால், நாற்பத்தைந்து வரை, இரண்டு வயது பூர்த்தியான (மூன்றாம் ஆண்டில் நுழைந்த) பெண் ஒட்டகக்குட்டியை (பின்த் லபூன்) கொடுக்க வேண்டும்.

நாற்பத்தாறை அடைந்துவிட்டால், அறுபது வரை, ஆண் ஒட்டகத்துடன் சேரத் தகுதியான மூன்று வயது பூர்த்தியான (நான்காம் ஆண்டில் நுழைந்த) பெண் ஒட்டகத்தை (ஹிக்கா) கொடுக்க வேண்டும்.

அறுபத்தொன்றை அடைந்துவிட்டால், எழுபத்தைந்து வரை, நான்கு வயது பூர்த்தியான (ஐந்தாம் ஆண்டில் நுழைந்த) பெண் ஒட்டகத்தை (ஜதஆ) கொடுக்க வேண்டும்.

எழுபத்தாறை அடைந்துவிட்டால், தொண்ணூறு வரை, இரண்டு வயது பூர்த்தியான இரண்டு பெண் ஒட்டகக்குட்டிகளைக் (பின்தா லபூன்) கொடுக்க வேண்டும்.

தொண்ணூற்றொன்றை அடைந்துவிட்டால், நூற்று இருபது வரை, ஆண் ஒட்டகத்துடன் சேரத் தகுதியான மூன்று வயதுடைய இரண்டு பெண் ஒட்டகங்களைக் (ஹிக்கத்தான்) கொடுக்க வேண்டும்.

நூற்று இருபதை விடக் கூடுதலாகி விட்டால், ஒவ்வொரு நாற்பது ஒட்டகங்களுக்கும் இரண்டு வயதுடைய ஒரு பெண் ஒட்டகக்குட்டியும் (பின்த் லபூன்), ஒவ்வொரு ஐம்பது ஒட்டகங்களுக்கும் மூன்று வயதுடைய ஒரு பெண் ஒட்டகமும் (ஹிக்கா) கொடுக்கப்பட வேண்டும்.

ஜகாத் கொடுக்கவேண்டிய ஒட்டகங்களின் வயதில் வித்தியாசம் ஏற்படும் போது:
ஒருவருக்கு 'ஜதஆ' (நான்கு வயதுப் பெண் ஒட்டகம்) கொடுக்க வேண்டிய நிலை வந்து, அவரிடம் அது இல்லாமலிருந்து, 'ஹிக்கா' (மூன்று வயதுப் பெண் ஒட்டகம்) மட்டும் இருந்தால், அது அவரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். அதோடு அவருக்கு இயலுமானால் இரண்டு ஆடுகளையோ, அல்லது இருபது திர்ஹம்களையோ (ஈடாகச்) சேர்த்து அவர் கொடுக்க வேண்டும்.

ஒருவருக்கு 'ஹிக்கா' கொடுக்கவேண்டிய நிலை வந்து, அவரிடம் 'ஜதஆ' மட்டுமே இருந்தால், அது அவரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். ஆனால், ஜகாத் வசூலிப்பவர் (கூடுதலான வயதுடைய ஒட்டகத்தைப் பெற்றுக் கொண்டதால்) அவருக்கு இருபது திர்ஹம்களையோ அல்லது இரண்டு ஆடுகளையோ திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஒருவருக்கு 'ஹிக்கா' கொடுக்கவேண்டிய நிலை வந்து, அது அவரிடம் இல்லாமலிருந்து, 'பின்த் லபூன்' (இரண்டு வயதுப் பெண் ஒட்டகம்) மட்டும் இருந்தால், அது அவரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். அதோடு அவருக்கு இயலுமானால் இரண்டு ஆடுகளையோ, அல்லது இருபது திர்ஹம்களையோ (ஈடாகச்) சேர்த்து அவர் கொடுக்க வேண்டும்.

ஒருவருக்கு 'பின்த் லபூன்' கொடுக்கவேண்டிய நிலை வந்து, அவரிடம் 'ஹிக்கா' மட்டுமே இருந்தால், அது அவரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். ஆனால், ஜகாத் வசூலிப்பவர் அவருக்கு இருபது திர்ஹம்களையோ அல்லது இரண்டு ஆடுகளையோ திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஒருவருக்கு 'பின்த் லபூன்' கொடுக்கவேண்டிய நிலை வந்து, அது அவரிடம் இல்லாமலிருந்து, 'பின்த் மகாத்' (ஒரு வயதுப் பெண் ஒட்டகம்) மட்டும் இருந்தால், அது அவரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். அதோடு அவருக்கு இயலுமானால் இரண்டு ஆடுகளையோ, அல்லது இருபது திர்ஹம்களையோ (ஈடாகச்) சேர்த்து அவர் கொடுக்க வேண்டும்.

ஒருவருக்கு 'பின்த் மகாத்' கொடுக்கவேண்டிய நிலை வந்து, அவரிடம் 'இப்னு லபூன்' (இரண்டு வயது ஆண் ஒட்டகம்) மட்டுமே இருந்தால், அது அவரிடமிருந்து ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். அதனுடன் வேறெதுவும் (ஈடாகச்) சேர்த்துக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

ஒருவரிடம் நான்கு ஒட்டகங்கள் மட்டுமே இருந்தால், அதன் உரிமையாளர் விரும்பி (தர்மமாக)க் கொடுத்தாலே தவிர, அவற்றில் ஜகாத் எதுவும் கடமையில்லை.

மேய்ச்சலில் உள்ள ஆடுகளுக்கான ஜகாத்தைப் பொறுத்தவரை: அவை நாற்பது ஆடுகளாக இருந்தால், நூற்று இருபது வரை, ஒரு ஆட்டை ஜகாத்தாகக் கொடுக்க வேண்டும். அதை விடக் கூடுதலாகி விட்டால், இருநூறு வரை, இரண்டு ஆடுகளைக் கொடுக்க வேண்டும். இருநூறை விட ஒன்று கூடிவிட்டாலும் (அதாவது 201), முந்நூறு வரை மூன்று ஆடுகளைக் கொடுக்க வேண்டும். அதை விடக் கூடுதலாகி விட்டால், ஒவ்வொரு நூறு ஆடுகளுக்கும் ஒரு ஆட்டைக் கொடுக்க வேண்டும்.

ஜகாத்தாக வயது முதிர்ந்த (பற்கள் விழுந்த) ஆட்டையோ, குறையுள்ள (ஊனமான) ஆட்டையோ, அல்லது (இனப்பெருக்கத்திற்காக வளர்க்கப்படும்) ஆண் ஆட்டையோ (கிடா) வசூலிக்கக் கூடாது; ஆனால், ஜகாத் கொடுப்பவர் தாமாக முன்வந்து கொடுக்க விரும்பினால் தவிர.

ஜகாத் (அதிகமாக) கொடுக்க நேரிடும் என்று அஞ்சி, தனித்தனியாக இருப்பவற்றை ஒன்றாகச் சேர்க்கவோ, அல்லது ஒன்றாக இருப்பவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரிக்கவோ கூடாது.

கூட்டுச் சொத்தாக இருப்பவற்றில் (ஜகாத் எடுக்கப்பட்டால்), அவர்கள் இரு கூட்டாளிகளும் தங்களுக்குள் அதைச் சமமான முறையில் கணக்கிட்டுப் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு மனிதரின் மேய்ச்சல் ஆடுகள் நாற்பதை விட ஒன்று குறைவாக (அதாவது 39 ஆக) இருந்தாலும், அதன் உரிமையாளர் விரும்பி (தர்மமாக)க் கொடுத்தாலே தவிர, அவற்றில் ஜகாத் கடமையில்லை.

வெள்ளியைப் பொறுத்தவரை (அதற்கான ஜகாத்) பத்தில் ஒரு பங்கில் கால் பாகம் (அதாவது 2.5 சதவீதம்) ஆகும். ஒருவரின் செல்வம் நூற்றுத் தொண்ணூறு திர்ஹம்கள் மட்டுமே இருந்தால் (நிஸாப் எனும் குறைந்தபட்ச அளவை எட்டாததால்), அதன் உரிமையாளர் விரும்பி (தர்மமாக)க் கொடுத்தாலே தவிர, அதில் ஜகாத் கடமையில்லை."