ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (என்னிடம்), “பஹ்ரைனிலிருந்து செல்வம் வந்தால், நான் உனக்கு இவ்வளவு, இவ்வளவு மற்றும் இவ்வளவு தருவேன்” என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மரணித்த பிறகு, பஹ்ரைனிலிருந்து செல்வம் வந்தது. அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் யாருக்கேனும் (பெறவேண்டிய) உறுதிமொழி இருந்தால் அவர் என்னிடம் வரட்டும்” என்று அறிவித்தார்கள். ஆகவே, நான் அவர்களிடம் சென்று, “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், ‘பஹ்ரைனிலிருந்து செல்வம் வந்தால், நான் உனக்கு இவ்வளவு, இவ்வளவு மற்றும் இவ்வளவு தருவேன்’ என்று கூறினார்கள்” என்றேன். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், “அள்ளிக்கொள்” என்றார்கள். நான் (ஒரு முறை) அள்ளினேன். பிறகு “அதை எண்ணு” என்றார்கள். நான் அதை எண்ணினேன்; அது ஐந்நூறு இருந்தது. உடனே அவர்கள் எனக்கு (மொத்தம்) ஆயிரத்து ஐந்நூறு கொடுத்தார்கள்.

அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்களிடம் பஹ்ரைனிலிருந்து செல்வம் கொண்டுவரப்பட்டது. அவர்கள், “அதை மஸ்ஜிதில் பரப்பி வையுங்கள்” என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டுவரப்பட்ட செல்வங்களிலேயே அதுதான் அதிகமானதாக இருந்தது. அப்போது அல்-அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குக் கொடுங்கள்; ஏனெனில் நான் (பத்ருப் போரில்) எனக்கும் அகீலுக்கும் ஈட்டுத்தொகை (ஃபித்யா) கொடுத்தேன்” என்று கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், “எடுத்துக்கொள்” என்று கூறினார்கள். அவர் (தம்) ஆடை கொள்ளும் அளவுக்கு அள்ளினார். பிறகு அதைத் தூக்க முயன்றார்; அவரால் முடியவில்லை. (உடனே) அவர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், “இதைத் தூக்கி என் மீது வைப்பதற்கு யாரிடமாவது ஏவுங்கள்” என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், “முடியாது” என்று கூறினார்கள். அவர், “அப்படியானால் நீங்களாவது இதைத் தூக்கி என் மீது வையுங்கள்” என்று கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள், “முடியாது” என்று கூறினார்கள். உடனே அவர் அதிலிருந்து சிறிதளவு கீழே கொட்டிவிட்டு, (மீதியைத்) தூக்க முயன்றார்; (அப்போதும்) அவரால் அதைத் தூக்க முடியவில்லை. மீண்டும் அவர், “இதைத் தூக்கி என் மீது வைப்பதற்கு யாரிடமாவது ஏவுங்கள்” என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், “முடியாது” என்று கூறினார்கள். அவர், “அப்படியானால் நீங்களாவது இதைத் தூக்கி என் மீது வையுங்கள்” என்று கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள், “முடியாது” என்று கூறினார்கள். பிறகு அவர் (மேலும்) சிறிதளவு கீழே கொட்டிவிட்டு, அதைத் தம் தோளில் சுமந்துகொண்டு சென்றார். அவரின் பேராசையைக் கண்டு ஆச்சரியமுற்று, அவர் எங்களின் பார்வையிலிருந்து மறையும் வரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்தச் செல்வத்திலிருந்து ஒரு திர்ஹம் கூட மீதமில்லாத வரை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அங்கிருந்து எழவில்லை.