ஸைதை (ரழி) விட மூத்தவரான யஸீத் பின் தாபித் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

“நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் வெளியே சென்றோம். நாங்கள் அல்-பகீயை அடைந்தபோது, அங்கே ஒரு புதிய கப்ரைக் கண்டோம். நபி (ஸல்) அவர்கள் அதைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். அதற்குத் தோழர்கள், ‘(இவர்) இன்ன பெண்மணி’ என்று கூறினார்கள். அவர்கள் அப்பெண்மணியை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, ‘அவளைப் பற்றி (அவள் இறந்த செய்தியை) ஏன் எனக்கு நீங்கள் தெரிவிக்கவில்லை?’ என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அவர்கள், ‘தாங்கள் நண்பகல் உறக்கம் கொண்டிருந்தீர்கள்; மேலும் தாங்கள் நோன்பு நோற்றிருந்தீர்கள். எனவே தங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்க நாங்கள் விரும்பவில்லை’ என்று கூறினார்கள்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: ‘அவ்வாறு செய்யாதீர்கள்; நான் உங்களிடையே இருக்கும்போது, உங்களில் ஒருவர் மரணித்துவிட்டால், அதுபற்றி எனக்குத் தெரிவிக்காமல் இருப்பதை நான் காணக்கூடாது. ஏனெனில், அவருக்காக நான் செய்யும் தொழுகை அவருக்கு ஓர் அருளாகும்.’

பிறகு அவர்கள் அந்த கப்ருக்குச் சென்றார்கள்; எங்களை தமக்குப் பின்னால் வரிசைப்படுத்தினார்கள்; அதன் மீது நான்கு தக்பீர்கள் கூறினார்கள்.”

அபூ ஸயீத் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

“மஸ்ஜிதைப் பெருக்கி வந்த ஒரு கறுப்பு நிறப் பெண்மணி இருந்தார். அவர் இரவில் இறந்துவிட்டார். பொழுது விடிந்ததும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அவரது மரணத்தைப் பற்றித் தெரிவிக்கப்பட்டது. அவர்கள், ‘(இது பற்றி) எனக்கு நீங்கள் அறிவித்திருக்க வேண்டாமா?’ என்று கேட்டார்கள். பிறகு அவர்கள் தங்களது தோழர்களுடன் புறப்பட்டுச் சென்று, அவரது கப்ரருகே நின்றார்கள். மக்கள் தமக்குப் பின்னால் நிற்க, அவருக்காகத் தக்பீர் கூறி (ஜனாஸா தொழுகை தொழுது), அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். பிறகு அவர்கள் திரும்பிச் சென்றார்கள்.”