அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது தல்பியாவில், “லப்பைக் இலாஹல் ஹக், லப்பைக்” (சத்தியத்தின் இறைவா! இதோ நான் வந்துவிட்டேன்; இதோ நான் வந்துவிட்டேன்!) என்று கூறினார்கள்.

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

“வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை; அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! (கடுமையான) பசியின் காரணமாக நான் என் வயிற்றை தரையில் அழுத்தியவனாக இருந்தேன்; மேலும் (பசியின் கொடுமையால்) என் வயிற்றின் மீது கல்லைக் கட்டிக்கொள்வேன்.

ஒரு நாள், அவர்கள் (மக்கள்) வழக்கமாகச் செல்லும் வழியில் நான் அமர்ந்திருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னைக் கடந்து சென்றார்கள். என்னைப் பார்த்ததும் அவர்கள் புன்னகைத்தார்கள்; என் முகத்தில் உள்ளதையும் என் மனதில் உள்ளதையும் (என் நிலையையும்) அவர்கள் அறிந்துகொண்டார்கள். பிறகு, ‘அபா ஹிர்!’ என்று அழைத்தார்கள். நான், ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! இதோ (தங்கள் அழைப்பிற்கு) பதிலளிக்கிறேன்’ என்று கூறினேன். அவர்கள், ‘என்னுடன் வாருங்கள்’ என்று கூறிவிட்டு நடந்தார்கள். நான் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தேன்.

அவர்கள் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்கள்; (எனக்கும்) அனுமதி கோரினார்கள். எனக்கும் அனுமதி அளிக்கப்பட்டது; நானும் நுழைந்தேன். அங்கே ஒரு கிண்ணத்தில் பாலைக் கண்டார்கள். ‘இந்தப் பால் எங்கிருந்து வந்தது?’ என்று கேட்டார்கள். ‘இன்னார் - அல்லது இன்னவள் - தங்களுக்கு அன்பளிப்பாக அளித்தது’ என்று கூறப்பட்டது.

அவர்கள், ‘அபா ஹிர்!’ என்றார்கள். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! இதோ பதிலளிக்கிறேன்’ என்றேன். ‘நீர் அஸ்-ஸுஃப்ஃபா தோழர்களிடம் சென்று அவர்களை என்னிடம் அழைத்து வாரும்’ என்று கூறினார்கள்.

(அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:) அஸ்-ஸுஃப்ஃபா தோழர்கள் இஸ்லாத்தின் விருந்தினர்கள் ஆவர். அவர்களுக்குக் குடும்பமோ, செல்வமோ, தங்குவதற்கு வேறு இடமோ இல்லை. நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு தர்மப் பொருள் ஏதேனும் வந்தால், அதை (முழுமையாக) அவர்களுக்கு அனுப்பி விடுவார்கள்; அதிலிருந்து எதையும் தாம் உண்ணமாட்டார்கள். அவர்களுக்கு அன்பளிப்பு ஏதேனும் வந்தால், அதை அவர்களுக்கும் அனுப்பி, தாமும் அதில் பங்குகொள்வார்கள்.

இது (அவர்களை அழைக்கச் சொன்னது) எனக்கு வருத்தத்தை அளித்தது. நான் (எனக்குள்), ‘அஸ்-ஸுஃப்ஃபா தோழர்களுக்கு மத்தியில் இந்தப் பால் எம்மாத்திரம்? இந்தப் பாலைக் குடிப்பதற்கு (அவர்களைவிட) நானே மிகவும் தகுதியானவன்; (அதை அருந்தினால்) நான் பலம் பெறுவேன். அவர்கள் வந்தால், அவர்களுக்குக் கொடுக்குமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் எனக்குக் கட்டளையிடுவார்கள். அப்படியிருக்க, இந்தப் பாலிலிருந்து எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?’ என்று எண்ணிக்கொண்டேன். (ஆயினும்) அல்லாஹ்வுக்கும் அவனுடைய தூதருக்கும் கட்டுப்படுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

எனவே நான் சென்று அவர்களை அழைத்தேன். அவர்கள் வந்து அனுமதி கேட்டார்கள்; அவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டது. அவர்கள் வீட்டினுள் தத்தமது இடங்களில் அமர்ந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘அபா ஹிர்!’ என்றார்கள். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! இதோ பதிலளிக்கிறேன்’ என்றேன். ‘இதைப் பிடித்து அவர்களுக்குக் கொடுப்பீராக!’ என்றார்கள்.

நான் அந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்து ஒருவரிடம் கொடுப்பேன்; அவர் வயிறு நிரம்பக் குடித்துவிட்டு என்னிடம் திருப்பிக் கொடுப்பார். பிறகு நான் அடுத்தவரிடம் கொடுப்பேன்; அவரும் வயிறு நிரம்பக் குடித்துவிட்டு என்னிடம் திருப்பிக் கொடுப்பார். இவ்வாறாக நபி (ஸல்) அவர்களிடம் நான் வருவதற்குள் கூட்டத்தினர் அனைவரும் குடித்து தாகம் தீர்ந்திருந்தனர்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்துத் தம் கையில் வைத்துக்கொண்டு, என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்து, ‘அபா ஹிர்!’ என்றார்கள். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! இதோ பதிலளிக்கிறேன்’ என்றேன். ‘நானும் நீமும்தான் எஞ்சியிருக்கிறோம்’ என்றார்கள். ‘அல்லாஹ்வின் தூதரே! தாங்கள் கூறியது உண்மைதான்’ என்றேன்.

‘அமர்ந்து குடியும்!’ என்றார்கள். நான் அமர்ந்து குடித்தேன். (மீண்டும்) ‘குடியும்!’ என்றார்கள். நான் குடித்தேன். ‘குடியும்!’ என்று அவர்கள் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள். இறுதியில் நான், ‘இல்லை; தங்களை சத்திய மார்க்கத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! இதற்கு மேல் (என் வயிற்றில்) அதற்கு வழியை நான் காணவில்லை’ என்று கூறினேன்.

‘என்னிடம் காட்டுங்கள்’ என்றார்கள். நான் அவர்களிடம் கிண்ணத்தைக் கொடுத்தேன். அவர்கள் அல்லாஹ்வைப் புகழ்ந்து, ‘பிஸ்மில்லாஹ்’ (அல்லாஹ்வின் பெயர்) கூறி மீதமிருந்ததைக் குடித்தார்கள்.”

(நூல்: புகாரி)