حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُرَّةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ} جَعَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُنَادِي يَا بَنِي فِهْرٍ، يَا بَنِي عَدِيٍّ لِبُطُونِ قُرَيْشٍ .
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
"{வ அன்திர் அஷீரத்கல் அக்ரபீன்}" (நபியே! உமது நெருங்கிய உறவினர்களை நீர் எச்சரிப்பீராக!) எனும் இறைவசனம் அருளப்பட்டபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள் குறைஷிக் குலங்களை நோக்கி "யா பனீ ஃபிஹ்ர்! யா பனீ அதீ!" என்று அழைக்கத் தொடங்கினார்கள்.
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: (நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்களை ஒன்று திரட்டி இஸ்லாத்திற்கு அழைத்தபோது) அபூலஹப் கூறினான், "நீ நாசமாகப் போ! இதற்காகவா எங்களை ஒன்று திரட்டினாய்?" எனவே, "{தப்பத் யதா அபீ லஹப்}" (அபூலஹபின் இரு கரங்களும் நாசமாகட்டும்!) என்று (இறைவசனம்) அருளப்பட்டது.