ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, மதீனாவிலும் ஃபதக்கிலும் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு வழங்கியிருந்த (போரின்றி கிடைத்த) ‘ஃபைஉ’ செல்வத்திலிருந்தும், கைபர் போரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கின் (குமுஸ்) எஞ்சியதிலிருந்தும் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுச் சொத்தைத் தமக்குத் தருமாறு கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ‘எங்களுக்கு யாரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (சதகா) ஆகும். முஹம்மதுடைய குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைகளுக்கு) உண்ணலாம்’ என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மப்பொருள் (சதகா) எந்நிலையில் இருந்ததோ, அதில் எதையும் நான் மாற்றமாட்டேன். அவர்கள் இதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்” என்று கூறி, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் எதையும் ஒப்படைக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.

இதனால் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) மீது கோபங்கொண்டு, அவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தார்கள். தாம் இறக்கும் வரை அவர்களுடன் பேசவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிறகு ஆறு மாதங்கள் ஃபாத்திமா (ரழி) வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் இறந்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தெரிவிக்காமலேயே இரவில் அவர்களை நல்லடக்கம் செய்து, அவர்களே ஜனாஸா தொழுகையையும் நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களிடத்தில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு ஒரு தனி மரியாதை இருந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) இறந்த பிறகு, மக்களின் முகங்களில் (தம்மீதிருந்த மரியாதையில்) மாற்றத்தை அலீ (ரழி) உணர்ந்தார்கள். எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளவும், விசுவாசப் பிரமாணம் (பைஅத்) செய்யவும் நாடினார்கள். (நபி (ஸல்) அவர்கள் இறந்த பிறகு) அந்த மாதங்களில் அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு விசுவாசப் பிரமாணம் செய்யாமல் இருந்தார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு, “எங்களிடம் வாருங்கள்; ஆனால், உமர் வர வேண்டாம்” என்று ஆளனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் அங்கு கலந்துகொள்வதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. ஆனால் உமர் (ரழி) அவர்கள் (அபூபக்ர் அவர்களிடம்), “இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்லக்கூடாது” என்றார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), “அவர்கள் எனக்கு என்ன செய்துவிடுவார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்” என்று கூறிவிட்டு, அவர்களிடம் சென்றார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, “நாங்கள் உங்களின் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருப்பதையும் நன்கு அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய நன்மையில் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைமை) விஷயத்தில் நீங்கள் எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் நீங்களே முடிவு செய்துவிட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான எங்கள் நெருங்கிய உறவின் காரணமாக, இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்” என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டதும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசும்போது, “என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது ஆணையாக! என் உறவுகளைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவுகளைப் பேணுவதே எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது. இந்தச் சொத்து விஷயத்தில் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, இதில் நன்மையானதைச் செய்வதில் நான் சற்றும் குறைவு வைக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்யக் கண்டேனோ, அதைச் செய்வதை நான் கைவிடவில்லை” என்றார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், “இன்று பிற்பகல் பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்ய வாக்களிக்கிறேன்” என்றார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) லுஹர் தொழுகையை முடித்துவிட்டு மிம்பரில் ஏறி, தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அலீ (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் பைஅத் செய்யத் தாமதப்படுத்தியதையும், அதற்காக அவர்கள் கூறிய காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு (ஏற்றுக்கொண்டதாகப்) பேசினார்கள். பிறகு (அபூபக்ர்) பாவமன்னிப்புக் கோரினார். (அதன் பின்னர்) அலீ (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையைப் பெருமைப்படுத்தினார்கள். மேலும், “நான் அபூபக்ர் மீது கொண்ட பொறாமையினாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு வழங்கிய சிறப்பை மறுத்தோ இவ்வாறு செய்யவில்லை. மாறாக, இந்த (ஆட்சி) விஷயத்தில் நமக்கும் பங்குண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்; ஆனால், அவர் (எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல்) முடிவு செய்துவிட்டார். அதனால் எங்களுக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது” என்று கூறினார்கள்.

(இதைக் கேட்ட) முஸ்லிம்கள் இதனால் மகிழ்ச்சியடைந்து, “சரியானதைச் செய்தீர்கள்” என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (சமூகம் ஏற்றுக்கொண்ட) சரியான வழிமுறைக்குத் திரும்பியபோது, முஸ்லிம்கள் அலீ (ரழி) அவர்களுடன் இணக்கமானார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் (Fadak) ஆகியவற்றில் அல்லாஹ் (தன் தூதருக்கு) அளித்திருந்த (ஃபய்உ) செல்வத்திலிருந்தும், கைபர் போரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கின் (குமுஸ்) எஞ்சிய பகுதியிலிருந்தும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்ற தமது வாரிசுரிமையைக் கேட்டுப் பெறுவதற்காக, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) வாரிசுகள் கிடையாது. நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (சதக்காவே) ஆகும். முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைக்கு மட்டும்) சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம்' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்த தர்மத்தை, அவர்களின் காலத்தில் அது இருந்த நிலையிலிருந்து சிறிதும் நான் மாற்றமாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஆகவே, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் எதையும் ஒப்படைக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதன் காரணமாக அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் கோபம் கொண்டார்கள். அவரை விட்டு ஒதுங்கினார்கள்; தாம் இறக்கும் வரை அவருடன் பேசவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் இறப்பிற்குப் பிறகு ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவர் இறந்தபோது, அவருடைய கணவர் அலீ இப்னு அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள் இரவிலேயே நல்லடக்கம் செய்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு அறிவிக்கவில்லை. அலீ (ரழி) அவர்களே அவருக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களிடம் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு (தனி) மரியாதை இருந்தது. அவர் இறந்த பிறகு மக்களின் முகங்களில் மாற்றத்தை அலீ (ரழி) அவர்கள் கண்டார்கள் (அதாவது, மக்கள் அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்வதைப் போல உணர்ந்தார்கள்). எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளவும், (அவரிடம்) பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் நாடினார்கள். (ஏனெனில்) அந்த மாதங்களில் அவர் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை.

ஆகவே, "தாங்கள் மட்டும் எங்களிடம் வாருங்கள்; உங்களுடன் வேறு யாரும் வரவேண்டாம்" என்று - உமர் (ரழி) அவர்கள் வருவதை விரும்பாமல் - அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு ஆளனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்ல வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), "அவர்கள் என்னிடம் என்ன செய்துவிடுவார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் சென்றார்கள். அலீ இப்னு அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள் (இறைப்புகழ் கூறி) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். பிறகு, "அபூபக்ர் அவர்களே! உங்களது சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியருளியதையும் நாங்கள் அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய நன்மையில் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்) காரியத்தில் எங்களை விட்டும் நீங்கள் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான எங்கள் உறவின் காரணமாக, (ஆலோசிக்கப்படுவதில்) எங்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்கள் கண்ணீர் சிந்தும் வரை அலீ (ரழி) அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் உள்ளதோ அவன் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் இணைந்து வாழ்வது, என் சொந்த உறவினர்களுடன் இணைந்து வாழ்வதை விட எனக்கு மிகவும் விருப்பமானதாகும். இந்தச் சொத்து விவகாரத்தில் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, நான் அதில் சத்தியத்திலிருந்து விலகவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்யக் கண்டேனோ, அதைச் செய்வதை நான் விட்டுவிடவில்லை" என்று கூறினார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "மாலை நேரத்தில் பைஅத் செய்வதற்காக உம்மைச் சந்திக்கிறேன்" என்று வாக்களித்தார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் லுஹ்ர் தொழுதுவிட்டு மிம்பரில் ஏறினார்கள். தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களின் விஷயத்தையும், அவர் பைஅத் செய்யாமல் தாமதித்ததையும், அதற்காக அவர் தன்னிடம் கூறிய காரணத்தையும் விவரித்தார்கள். பிறகு அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புத் தேடினார்கள். பிறகு அலீ இப்னு அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையை (சிறப்பை)க் கண்ணியப்படுத்திப் பேசினார்கள். "நான் செய்த (தாமதமான) செயல், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது கொண்ட பொறாமையினாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு அளித்த சிறப்பை மறுத்தோ செய்தது அன்று; மாறாக, இந்த ஆட்சி அதிகாரத்தில் எங்களுக்கும் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்; ஆனால், எங்களை விட்டும் தன்னிச்சையாகச் செயல்படப்பட்டதால் எங்கள் மனங்களில் வருத்தம் ஏற்பட்டது" என்று கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள். "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (பிணக்கைத் துறந்து) நன்மையான காரியத்தின் பால் திரும்பியபோது, முஸ்லிம்கள் அவருடன் மிகவும் நெருக்கமானார்கள்.