حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَمَّتِهِ، أَنَّهَا سَأَلَتْ عَائِشَةَ رضى الله عنها فِي حِجْرِي يَتِيمٌ أَفَآكُلُ مِنْ مَالِهِ فَقَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنَّ مِنْ أَطْيَبِ مَا أَكَلَ الرَّجُلُ مِنْ كَسْبِهِ وَوَلَدُهُ مِنْ كَسْبِهِ .
உமாரா இப்னு உமைர் அவர்களின் அத்தை, ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம், "என்னுடைய பராமரிப்பில் ஓர் அனாதை இருக்கிறார். அவருடைய செல்வத்திலிருந்து நான் உண்ணலாமா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் (ஆயிஷா) கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நிச்சயமாக, ஒரு மனிதன் உண்பவற்றில் மிகச் சிறந்தது அவனது சொந்த சம்பாத்தியமே ஆகும். அவனது குழந்தையும் அவனது சம்பாத்தியத்தின் ஒரு பகுதியே (ஆகும்).'" (அதாவது, அனாதையின் செல்வத்தை விட ஒருவரின் சொந்த உழைப்பின் மூலம் ஈட்டப்பட்டதே சிறந்தது என்றும், முடிந்தவரை அனாதையின் செல்வத்தை உண்ணுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்றும் ஆயிஷா (ரலி) மறைமுகமாக அறிவுறுத்தினார்கள்.)