இப்னு ஷிஹாப் கூறினார், இப்னுல் முஸய்யப் கூறினார்: அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

மக்கள், "அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் ஏராளமான ஹதீஸ்களை அறிவிக்கிறார்கள்" என்றும், "(ஆனால்) அல்லாஹ்வே (நம்மிடையே) கணக்கு தீர்ப்பவன்" என்றும் கூறுகிறார்கள். மேலும், "முஹாஜிர்களுக்கும் அன்சாரிகளுக்கும் என்ன ஆயிற்று? அவர்கள் இவருடைய ஹதீஸ்களைப் போன்று ஹதீஸ்களை அறிவிப்பதில்லையே?" என்றும் கேட்கிறார்கள்.

(அதற்கு) நான் உங்களுக்கு அதைப் பற்றி அறிவிப்பேன்: அன்சாரிகளிலுள்ள என் சகோதரர்கள் தங்கள் நிலபுலன்களில் (வேளாண்மை) வேலையில் மும்முரமாக இருந்தார்கள்; முஹாஜிர்களிலுள்ள என் சகோதரர்கள் கடைவீதிகளில் வியாபாரம் செய்வதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். ஆனால் நானோ, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் என் வயிறு நிரம்பினால் போதும் என்ற நிலையில் எப்போதும் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அவர்கள் (நபியவர்களின் அவைக்கு) வராமல் இருந்தபோது நான் ஆஜராகியிருந்தேன்; அவர்கள் (கேட்டதை) மறந்துவிட்ட நிலையில் நான் (அவற்றை) பாதுகாத்து (நினைவில் வைத்து) வந்தேன்.

ஒரு நாள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உங்களில் எவர் தமது துணியை விரித்து, எனது இந்தப் பேச்சிலிருந்து (அறிவை) எடுத்து, பின்னர் அதைத் தமது நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொள்கிறாரோ, அவர் கேட்ட எதையும் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டார்" என்று கூறினார்கள். எனவே நான் எனது மேலாடையை விரித்தேன்; அவர்கள் (ஸல்) தமது பேச்சை முடித்தபோது, நான் அதை எனது நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைத்துக் கொண்டேன். அதனால், அந்நாளுக்குப் பிறகு அவர்கள் (ஸல்) என்னிடம் கூறிய எதையும் நான் மறக்கவேயில்லை.

மேலும், அல்லாஹ் தனது வேதத்தில் அருளிய இவ்விரு வசனங்கள் இல்லாவிட்டால், நான் (யாருக்கும்) எதையும் அறிவித்திருக்கவே மாட்டேன்:

"இன்னல்லதீன யக்தூமூன மா அன்ஸல்னா மினல் பய்யினாதி வல்ஹுதா..."

(பொருள்: "நிச்சயமாக, நாம் அருளிய தெளிவான சான்றுகளையும் நேர்வழியையும் மறைப்பவர்கள்...") (அல்குர்ஆன் 2:159) என்று தொடங்கும் இரண்டு வசனங்கள் (முடிவு) வரை.