இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

147ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ - وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ - فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ أَبُو هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ مَا شَأْنُكَ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلاَءِ النَّاسُ وَرَائِي فَقَالَ ‏"‏ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ قَالَ ‏"‏ اذْهَبْ بِنَعْلَىَّ هَاتَيْنِ فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ ‏"‏ فَكَانَ أَوَّلَ مَنْ لَقِيتُ عُمَرُ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلاَنِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ‏.‏ فَقُلْتُ هَاتَانِ نَعْلاَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ ‏.‏ فَضَرَبَ عُمَرُ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَىَّ فَخَرَرْتُ لاِسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَجْهَشْتُ بُكَاءً وَرَكِبَنِي عُمَرُ فَإِذَا هُوَ عَلَى أَثَرِي فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ لَقِيتُ عُمَرَ فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ فَضَرَبَ بَيْنَ ثَدْيَىَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لاِسْتِي قَالَ ارْجِعْ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَلاَ تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَخَلِّهِمْ ‏"‏ ‏.‏
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தோம். அபூபக்ர் (ரழி), உமர் (ரழி) ஆகியோரும் (எங்களுடன்) ஒரு குழுவில் இருந்தனர். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கிடையிலிருந்து எழுந்து சென்றார்கள். அவர்கள் எங்களிடம் திரும்பி வரத் தாமதமானார்கள். நாங்கள் (அவர்களுடன் இல்லாத நேரத்தில்) அவர்கள் (எதிரிகளால்) தனிமைப்படுத்தப்பட்டுத் தாக்கப்பட்டு விடுவார்களோ என்று அஞ்சித் திடுக்கிட்டோம். எனவே நாங்கள் (பதற்றத்துடன்) எழுந்தோம்.

அவ்வாறு திடுக்கிட்டவர்களில் நானே முதலாமவன். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைத் தேடி வெளியே சென்று, அன்சாரிகளில் பனூ நஜ்ஜார் குலத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு தோட்டத்திற்கு வந்தேன். அத்தோட்டத்திற்கு வாசல் ஏதும் இருக்கிறதா என்று அதைச் சுற்றி வந்தேன்; ஆனால், வாசலைக் காணவில்லை. (வெளியேயுள்ள) ஒரு கிணற்றிலிருந்து அத்தோட்டத்திற்குள் நீர் செல்லும் வாய்க்கால் ஒன்றைக் கண்டேன். (அது ஒரு சிறிய நீரோடை.) உடனே ஒரு நரியைப் போல (என் உடலைச்) சுருக்கிக்கொண்டு, (அதன் வழியாகத்) தோட்டத்தில் நுழைந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன்.

அவர்கள், "அபூஹுரைராவா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றேன். அவர்கள் "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "எங்களுக்கிடையிலிருந்து நீங்கள் எழுந்து சென்றீர்கள்; எங்களிடம் திரும்பத் தாமதமானீர்கள்; ஆகவே, நாங்கள் (உங்களுடன் இல்லாத நேரத்தில்) நீங்கள் தாக்கப்பட்டு விடுவீர்களோ என்று அஞ்சி நாங்கள் திடுக்கிட்டோம்; அவ்வாறு திடுக்கிட்டவர்களில் நானே முதலாமவன். எனவே, நான் இந்தத் தோட்டத்திற்கு வந்து, நரி (நுழைவது) போன்று (உடலைச்) சுருக்கிக்கொண்டு நுழைந்தேன். இதோ மற்ற மனிதர்கள் எனக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்" என்று சொன்னேன்.

உடனே அவர்கள் தமது காலணிகள் இரண்டையும் என்னிடம் கொடுத்து, "அபூஹுரைரா! எனது இவ்விரு காலணிகளையும் எடுத்துக்கொண்டு செல்; இந்தத் தோட்டத்திற்கு அப்பால், 'வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை' என்று உளப்பூர்வமாக நம்பிச் சாட்சி சொல்பவரை நீ சந்தித்தால், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என நற்செய்தி சொல்" என்று கூறினார்கள்.

நான் சந்தித்த முதல் நபர் உமர் (ரழி) ஆவார். அவர், "அபூஹுரைரா! இவ்விரு காலணிகள் என்ன?" என்று கேட்டார். நான், "இவை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடைய காலணிகள். 'வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை' என்று உளப்பூர்வமாக நம்பிச் சாட்சி பகர்பவரைச் சந்தித்தால், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்று நற்செய்தி சொல்வதற்காக இவற்றை என்னிடம் கொடுத்து அனுப்பினார்கள்" என்று சொன்னேன்.

உடனே உமர் (ரழி) எனது நெஞ்சின் மீது தமது கையால் ஓங்கி அடித்தார். அதனால் நான் பின்புறமாக விழுந்தேன். அவர், "அபூஹுரைரா! திரும்பிச் செல்" என்று கூறினார். உடனே நான் (தேம்பி) அழுதவாறே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் திரும்பிச் சென்றேன். உமர் (ரழி) என்னைத் தொடர்ந்து என் பின்னாலேயே வந்துவிட்டார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம், "அபூஹுரைரா! உனக்கு என்ன நேர்ந்தது?" என்று கேட்டார்கள். நான், "வழியில் உமர் (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்தேன்; தாங்கள் என்னிடம் சொல்லி அனுப்பிய செய்தியை அவரிடம் தெரிவித்தேன்; அவர் எனது நெஞ்சின் மீது ஓங்கி அடித்தார்; அதனால் நான் பின்புறமாக விழுந்துவிட்டேன்; என்னைத் திரும்பிப் போகும்படி கூறிவிட்டார்" என்று சொன்னேன்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உமரே! ஏன் இவ்வாறு செய்தீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு உமர் (ரழி), "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தாயும் தந்தையும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்! 'வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை' என்று உளப்பூர்வமாக நம்பிச் சாட்சி பகர்பவரைச் சந்தித்தால், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்று நற்செய்தி சொல்வதற்காக அபூஹுரைராவிடம் உங்கள் காலணிகளைக் கொடுத்து அனுப்பினீர்களா?" என்று கேட்டார். அவர்கள் "ஆம்" என்றார்கள்.

அதற்கு உமர் (ரழி), "அவ்வாறு செய்யாதீர்கள் (அல்லாஹ்வின் தூதரே!); ஏனெனில், மக்கள் இதையே நம்பி (நற்செயல்கள் செய்வதைக் கை)விட்டு விடுவார்களோ என்று நான் அஞ்சுகிறேன்; ஆகவே, அவர்களை (நற்செயல்கள்) செய்ய விடுங்கள்" என்று கூறினார். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அப்படியானால், அவர்களை விட்டுவிடுவீராக!" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
39மிஷ்காத் அல்-மஸாபீஹ்
وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعنا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِيَنَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ فاحتفزت كَمَا يحتفز الثَّعْلَب فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا شَأْنُكَ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلَاء النَّاس ورائي فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَة وَأَعْطَانِي نَعْلَيْه قَالَ اذْهَبْ بنعلي هَاتين فَمن لقِيت من وَرَاء هَذَا الْحَائِط يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ فَكَانَ أَوَّلُ مَنْ لَقِيتُ عُمَرَ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَة فَقلت هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشرته بِالْجنَّةِ فَضرب عمر بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَخَرَرْتُ لِاسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فأجهشت بكاء وركبني عمر فَإِذا هُوَ على أثري فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَك يَا أَبَا هُرَيْرَة قلت لقِيت عمر فَأَخْبَرته بِالَّذِي بعثتني بِهِ فَضرب بَين ثديي فَخَرَرْت لاستي قَالَ ارْجع فَقَالَ لَهُ رَسُول الله يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فخلهم يعْملُونَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فخلهم ". رَوَاهُ مُسلم
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தோம். எங்களுடன் அபூபக்ர் (ரழி), உமர் (ரழி) மற்றும் வேறு சிலரும் இருந்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்கள் மத்தியிலிருந்து எழுந்து சென்றார்கள். அவர்கள் (திரும்பி வர) தாமதமானார்கள்; நாங்கள் அவர்களுடன் இல்லாதபோது (எதிரிகளால்) அவர்கள் பிடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடுவார்களோ (அல்லது எங்களை விட்டுப் பிரிக்கப்பட்டுவிடுவார்களோ) என்று நாங்கள் அஞ்சினோம்; அதனால் நாங்கள் பீதியடைந்து எழுந்தோம்.

முதலில் பீதியடைந்தவன் நானே. எனவே, நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைத் தேடி வெளியே சென்று, அன்சாரிகளின் பனூ நஜ்ஜார் கூட்டத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு தோட்டத்திற்கு வந்தேன். அதற்கு ஏதேனும் வாசல் இருக்கிறதா என்று அதைச் சுற்றி வந்தேன்; ஆனால் எதையும் காணவில்லை. அப்போது வெளியே இருந்த ஒரு கிணற்றிலிருந்து ஒரு வாய்க்கால் (ரபீ) தோட்டத்திற்குள் பாய்வதைக் கண்டேன். (ரபீ என்பது சிறிய வாய்க்கால் ஆகும்). எனவே ஒரு நரி (நுழைவது போல்) என் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன்.

அவர்கள், "அபூ ஹுரைராவா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்று பதிலளித்தேன். அவர்கள், "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்டார்கள்.

நான் கூறினேன்: “நீங்கள் எங்களுடன் இருந்தீர்கள், பிறகு எழுந்து சென்றீர்கள்; ஆனால் (திரும்ப) தாமதித்து விட்டீர்கள். அதனால் நாங்கள் உங்களுடன் இல்லாதபோது (எதிரிகளால்) நீங்கள் பிடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடுவீர்களோ (அல்லது எங்களை விட்டுப் பிரிக்கப்பட்டுவிடுவீர்களோ) என்று அஞ்சி, நாங்கள் பீதியடைந்தோம். முதலில் பீதியடைந்தவன் நான்தான். அதனால் நான் இந்த தோட்டத்திற்கு வந்தபோது, ஒரு நரி உடலைச் சுருக்கிக் கொள்வது போல் என் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு (உள்ளே வந்தேன்); இதோ மக்களும் எனக்குப் பின்னால் இருக்கிறார்கள்.”

அப்போது அவர்கள், “அபூ ஹுரைரா!” என்று கூறி, தமது காலணிகளை எனக்குக் கொடுத்து, “என்னுடைய இந்தக் காலணிகளை எடுத்துச் செல்லுங்கள்; இந்த தோட்டத்திற்கு வெளியே அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பி சாட்சி கூறும் எவரை நீங்கள் சந்தித்தாலும், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்று நற்செய்தி கூறி அவரை மகிழ்ச்சியடையச் செய்யுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

நான் சந்தித்த முதல் நபர் உமர் (ரழி) ஆவார். அவர், “அபூ ஹுரைரா, இந்தக் காலணிகள் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு நான், "இவை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலணிகள். அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பி சாட்சி கூறும் எவரை நான் சந்தித்தாலும், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்ற நற்செய்தி கூறி அவரை மகிழ்விக்க என்னை அவர்கள் அனுப்பியுள்ளார்கள்" என்று கூறினேன்.

உடனே உமர் (ரழி) அவர்கள் என் மார்பில் (கையினால்) அடித்தார்கள்; அதனால் நான் எனது பின்புறமாக விழுந்தேன். பிறகு அவர், "திரும்பிச் செல்லுங்கள், அபூ ஹுரைரா!" என்றார். எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் தேம்பி அழுதவாறே திரும்பிச் சென்றேன். உமர் (ரழி) அவர்களும் என்னைப் பின்தொடர்ந்து, என் பின்னாலேயே வந்துவிட்டார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உமக்கு என்ன நேர்ந்தது அபூ ஹுரைரா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "நான் உமர் (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்து, நீங்கள் என்னிடம் கொடுத்து அனுப்பிய செய்தியைத் தெரிவித்தேன். உடனே அவர் என் மார்பில் ஒரு அடி கொடுத்தார்; அதனால் நான் பின்புறமாக விழுந்தேன். மேலும் என்னைத் திரும்பிச் செல்லும்படி கூறிவிட்டார்" என்று சொன்னேன்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உமரே! நீர் இப்படிச் செய்ய உங்களைத் தூண்டியது எது?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தாயும் தந்தையும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்! அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பி சாட்சி கூறும் எவரையும் சந்தித்தால், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்ற நற்செய்தி கூறும்படி அபூ ஹுரைராவை உங்கள் காலணிகளுடன் அனுப்பினீர்களா?" என்று கேட்டார்.

அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “தாங்கள் அப்படிச் செய்ய வேண்டாம்; ஏனெனில் மக்கள் இதன் மீது மட்டுமே நம்பிக்கை வைத்து (அமல்கள் செய்வதை விட்டு) விடுவார்கள் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்; ஆகவே அவர்களை (அமல்கள் செய்ய) விட்டுவிடுங்கள்.”

அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "சரி, அவர்களை விட்டுவிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஸுபைர் அலீ ஸயீ)
صَحِيحٌ (الألباني) صحیح (زبیر علی زئی)
709ரியாதுஸ் ஸாலிஹீன்
وعن أبي هريرة رضي الله عنه قال‏:‏ كنا قعوداً حول رسول الله صلى الله عليه وسلم ، ومعنا أبو بكر وعمر رضي الله عنهما في نفر، فقام رسول الله صلى الله عليه وسلم من بين أظهرنا فأبطأ علينا، وخشينا أن يقتطع دوننا وفزعنا فقمنا، فكنت أول من فزع، فخرجت أبتغي رسول الله صلى الله عليه وسلم ، حتى أتيت حائطاً للأنصار لبني النجار، فدرت به هل أجد له باب، فلم أجد، فإذا ربيع يدخل في جوف حائط من بئر خارجه -والربيع‏:‏ الجدول الصغير -فاحتفزت، فدخلت على رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال‏:‏ “أبو هريرة‏؟‏” فقلت‏:‏ نعم يا رسول الله ، قال‏:‏ “ما شأنك” قلت‏:‏ كنت بين أظهرنا فقمت فأبطأت علينا، فخشينا أن تقتطع دوننا، ففزعنا، فكنت أول من فزع، فأتيت هذا الحائط فاحتفرت كما يحتفر الثعلب، وهؤلاء الناس ورائي‏.‏ فقال‏:‏ ‏"‏يا أبا هريرة‏"‏ وأعطاني نعليه فقال‏:‏ ‏"‏اذهب بنعلي هاتين، فمن لقيت من وراء هذا الحائط يشهد أن لا إله إلا الله مستيقنا بها قلبه، فبشره بالجنة‏"‏ وذكر الحديث بطوله، ‏(‏‏(‏رواه مسلم‏)‏‏)‏‏.‏
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தோம். எங்களுடன் அபூபக்ர் (ரழி) மற்றும் உமர் (ரழி) அவர்களும் (சில) நபர்களுடன் இருந்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடமிருந்து எழுந்து சென்றார்கள். (திரும்பி வருவதற்கு) எங்களுக்குத் தாமதமானார்கள். எங்களுக்குத் தெரியாமல் (அவர்களுக்கு) ஏதேனும் தீங்கு நேர்ந்துவிடுமோ என்று நாங்கள் அஞ்சினோம், மேலும் நாங்கள் பீதியடைந்தோம், எனவே நாங்கள் எழுந்தோம். நான் தான் முதலில் பீதியடைந்தவன். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைத் தேடிப் புறப்பட்டேன், அன்சாரிகளில் பனூ நஜ்ஜார் கோத்திரத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு தோட்டத்திற்கு வந்தேன். நான் அதற்கு ஒரு வாசல் இருக்கிறதா என்று அதைச் சுற்றிச் சென்றேன், ஆனால் நான் கண்டுபிடிக்கவில்லை. அப்போது, வெளியே இருந்த ஒரு கிணற்றிலிருந்து (தோட்டத்தின்) சுவரின் உட்பகுதிக்குள் நுழையும் ஒரு சிறிய நீரோடையைக் கண்டேன். (ரபீஃ என்பது சிறிய நீரோடை). நான் (என் உடலைச்) சுருக்கிக்கொண்டு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் நுழைந்தேன். அவர்கள், "அபூ ஹுரைராவா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்று கூறினேன். அவர்கள், "உமக்கு என்ன (விஷயம்)?" என்று கேட்டார்கள். நான் கூறினேன்: "நீங்கள் எங்களுடன் இருந்தீர்கள், பின்னர் எழுந்து சென்றீர்கள், எங்களுக்குத் தாமதமானீர்கள். எங்களுக்குத் தெரியாமல் (உங்களுக்கு) ஏதேனும் தீங்கு நேர்ந்துவிடுமோ என்று நாங்கள் அஞ்சினோம், எனவே நாங்கள் பீதியடைந்தோம். நான் தான் முதலில் பீதியடைந்தவன். நான் இந்தச் சுவரை அடைந்தேன், ஒரு நரி (தன் வளைக்குள் நுழைவது) போல (என் உடலைச்) சுருக்கிக்கொண்டு நுழைந்தேன். இந்த மக்கள் எனக்குப் பின்னால் இருக்கிறார்கள்." அவர்கள், "ஓ அபூ ஹுரைரா!" என்று கூறி, தன்னுடைய காலணிகளை எனக்குக் கொடுத்தார்கள். பின்னர் கூறினார்கள்: "என்னுடைய இந்தக் காலணிகளுடன் செல்லுங்கள். இந்தச் சுவருக்குப் பின்னால் நீங்கள் யாரைச் சந்தித்தாலும், அவர் 'லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்' (அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை) என்று சாட்சி கூறி, அதைத் தன் இதயம் உறுதியாக நம்பியவராக இருந்தால், அவருக்குச் சுவனத்தின் நற்செய்தியைக் கூறுங்கள்." (அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள்) ஹதீஸை முழுமையாகக் குறிப்பிட்டார்கள். (இதை முஸ்லிம் அறிவித்துள்ளார்).
4543ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْمُثَنَّى، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، قَالَ: حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ الْحَنَفِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنِي عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو كَثِيرٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ: كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعَنَا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِمَا فِي نَفَرٍ، فَقَامَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ ظَهْرَيْنَا، فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا، وَخَشِينَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا، وَفَزِعْنَا، فَكُنْتُ أَوَّلُ مَنْ فَزِعَ، فَخَرَجْتُ أُتْبِعُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتَ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ، فَدُرْتُ لَهُ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا، فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ الْحَائِطِ مِنْ خَارِجِهِ، وَالرَّبِيعُ: الْجَدْوَلُ، فَاحْتَفَزْتُ، فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «أَبُو هُرَيْرَةَ؟ » فَقُلْتُ: نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: «مَا جَاءَ بِكَ؟ »، قُلْتُ: قُمْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا، فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا، فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا، وَكُنْتُ أَوَّلُ مَنْ فَزِعَ، فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ، فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ، وَهَؤُلَاءِ النَّاسُ وَرَائِي، فَقَالَ: «يَا أَبَا هُرَيْرَةَ» وَأَعْطَانِي نَعْلَيْهِ، وَقَالَ: § «اذْهَبْ بِنَعْلَيَّ هَاتَيْنِ فَمَنْ لَقِيتَ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ»، فَكَانَ أَوَّلُ مَنْ لَقِيتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ، فَقَالَ: مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ؟ قُلْتُ: هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، بَعَثَنِي بِهِمَا فَمَنْ لَقِيتُ مِنْ وَرَاءِ هَذَا الْحَائِطِ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرْتُهُ بِالْجَنَّةِ، قَالَ: فَضَرَبَ عُمَرُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ خَرَرْتُ لِاسْتِي، فَقَالَ: ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ، فَرَجَعْتُ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَجْهَشْتُ بِالْبُكَاءِ، وَأَدْرَكَنِي عُمَرُ عَلَى أَثَرِي، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ: «مَا لَكَ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ؟ »، قُلْتُ: لَقِيتُ عُمَرَ، فَأَخْبَرْتُهُ بِالَّذِي بَعَثْتَنِي بِهِ، فَضَرَبَنِي بَيْنَ ثَدْيَيَّ ضَرْبَةً خَرَرْتُ لِاسْتِي، فَقَالَ: ارْجِعْ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «يَا عُمَرُ، مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ؟ »، قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي، بَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ: مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ يُبَشِّرُهُ بِالْجَنَّةِ؟، قَالَ: «نَعَمْ»، قَالَ: فَلَا تَفْعَلْ، فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فَخَلِّهِمْ يَعْمَلُونَ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فَخَلِّهِمْ»
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தோம். எங்களோடு அபூபக்ர் (ரழி), உமர் (ரழி) ஆகியோரும் ஒரு கூட்டத்தினராக இருந்தனர். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்கு இடையிலிருந்து எழுந்து (வெளியே) சென்றார்கள். அவர்கள் எங்களிடம் திரும்பி வரத் தாமதமானது. நாங்கள் (அவர்கள் எங்களுடன் இல்லாத நிலையில், எதிரிகளால்) அவர்களுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து ஏற்பட்டு (எங்களிடமிருந்து அவர்கள் பிரிக்கப்பட்டு) விடுவார்களோ என்று அஞ்சினோம்; திடுக்கிட்டோம். அவ்வாறு திடுக்கிட்டவர்களில் நானே முதலானவன்.

எனவே, நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைத் தேடிப் புறப்பட்டேன். அன்சாரிகளில் பனூ நஜ்ஜார் குலத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு தோட்டத்திற்கு வந்தேன். அதனுள் நுழைவதற்கு ஏதேனும் வாசல் இருக்கிறதா என்று அதைச் சுற்றி வந்தேன். (வாசல் ஏதும் தென்படவில்லை). அப்போது, தோட்டத்திற்கு வெளியிலிருந்து அதன் உள்ளே செல்லும் ஒரு சிறிய நீர்க்கால்வாயைக் கண்டேன். உடனே நான் (அந்தக் குறுகிய பாதையில்) நரியைப் போல் என் உடலைச் சுருக்கிக் கொண்டு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இருந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தேன்.

அப்போது அவர்கள், “அபூஹுரைராவா?” என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றேன். அவர்கள், "உமக்கு என்ன நேர்ந்தது?" என்று கேட்டார்கள். நான் கூறினேன்: "நீங்கள் எங்களுக்கு இடையிலிருந்து எழுந்து வந்தீர்கள், வரத் தாமதமானது. நாங்கள் (உங்களுடன் இல்லாதபோது) உங்களுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து ஏற்பட்டு விடுமோ என்று அஞ்சினோம்; திடுக்கிட்டோம். திடுக்கிட்டவர்களில் நானே முதலானவன். எனவே, இந்தத் தோட்டத்திற்கு வந்து, நரி தன் உடலைச் சுருக்கிக் கொள்வதைப் போலச் சுருக்கிக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன். மற்ற மக்களும் எனக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருக்கின்றனர்."

அப்போது அவர்கள், "அபூஹுரைராவே!" என்று அழைத்து, தமது இரண்டு செருப்புகளையும் (அடையாளமாக) என்னிடம் கொடுத்து, “என்னுடைய இந்த இரண்டு செருப்புகளையும் எடுத்துக் கொண்டு போ. இந்தத் தோட்டத்திற்கு வெளியே, 'அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் வேறு யாருமில்லை (லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்)' என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பியவராய்ச் சாட்சி சொல்பவர் எவரை நீ சந்தித்தாலும் அவருக்குச் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்று நற்செய்தி சொல்!” என்று கூறினார்கள்.

நான் வெளியே வந்ததும் முதலில் உமர் (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்தேன். அவர், “அபூஹுரைராவே! இந்த இரண்டு செருப்புகளும் என்ன?” என்று கேட்டார். நான் கூறினேன்: “இவை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடைய செருப்புகள். ‘அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் வேறு யாருமில்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பியவராய்ச் சாட்சி கூறுபவர் எவரைச் சந்தித்தாலும் அவருக்குச் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என நற்செய்தி சொல்வதற்காக’ (அடையாளமாக) இவற்றை என்னிடம் கொடுத்து அவர்கள் அனுப்பி வைத்துள்ளார்கள்."

உடனே உமர் (ரழி) என் நெஞ்சில் (இரு மார்புகளுக்கும் இடையில்) தம் கையால் ஓர் அடி அடித்தார். நான் (பின்புறமாக) அப்படியே மல்லாக்கக் கீழே விழுந்தேன். பிறகு அவர், “அபூஹுரைராவே! திரும்பிப் போ” என்று கூறினார். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் திரும்பிச் சென்று தேம்பித் தேம்பி அழத் தொடங்கினேன். உமர் (ரழி) என்னைப் பின்தொடர்ந்து, என் பின்னாலேயே வந்துவிட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “உனக்கு என்ன நேர்ந்தது அபூஹுரைராவே?” என்று கேட்டார்கள். நான் கூறினேன்: “நான் உமரைச் சந்தித்தேன். நீங்கள் என்னிடம் கொடுத்து அனுப்பிய செய்தியை அவரிடம் தெரிவித்தேன். அப்போது அவர் என் நெஞ்சில் ஓர் அடி அடித்தார், நான் அப்படியே மல்லாக்கக் கீழே விழுந்து விட்டேன். அவர் என்னைத் 'திரும்பிப் போ' என்று கூறிவிட்டார்.”

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “உமரே! நீர் ஏன் இவ்வாறு செய்தீர்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தாயும் தந்தையும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்! ‘அல்லாஹ்வைத் தவிர வணக்கத்திற்குரிய இறைவன் வேறு யாருமில்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பியவராய்ச் சாட்சி சொல்பவர் எவரைச் சந்தித்தாலும் அவருக்குச் சொர்க்கம் கிடைக்கும் என்று நற்செய்தி சொல்வதற்காக’ அபூஹுரைராவிடம் தங்களின் செருப்புகளைக் கொடுத்து அனுப்பினீர்களா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள் “ஆம்” என்றார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “(அவ்வாறு) செய்யாதீர்கள்; ஏனெனில் மக்கள் இதை மட்டுமே நம்பிக் கொண்டு (நற்செயல்களைக் கைவிட்டுச் சோம்பேறிகளாகி) விடுவார்கள் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். எனவே, அவர்களை (தொடர்ந்து) நற்செயல்கள் செய்ய விட்டுவிடுங்கள்.” அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “அப்படியே அவர்களை விட்டுவிடுங்கள்” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح