وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: كُنَّا قُعُودًا حَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَعنا أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا فِي نَفَرٍ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَأَبْطَأَ عَلَيْنَا وَخَشِيَنَا أَنْ يُقْتَطَعَ دُونَنَا وَفَزِعْنَا فَقُمْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَخَرَجْتُ أَبْتَغِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى أَتَيْتُ حَائِطًا لِلْأَنْصَارِ لِبَنِي النَّجَّارِ فَدُرْتُ بِهِ هَلْ أَجِدُ لَهُ بَابًا فَلَمْ أَجِدْ فَإِذَا رَبِيعٌ يَدْخُلُ فِي جَوْفِ حَائِطٍ مِنْ بِئْرٍ خَارِجَةٍ وَالرَّبِيعُ الْجَدْوَلُ فاحتفزت كَمَا يحتفز الثَّعْلَب فَدَخَلْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ مَا شَأْنُكَ قُلْتُ كُنْتَ بَيْنَ أَظْهُرِنَا فَقُمْتَ فَأَبْطَأْتَ عَلَيْنَا فَخَشِينَا أَنْ تُقْتَطَعَ دُونَنَا فَفَزِعْنَا فَكُنْتُ أَوَّلَ مَنْ فَزِعَ فَأَتَيْتُ هَذَا الْحَائِطَ فَاحْتَفَزْتُ كَمَا يَحْتَفِزُ الثَّعْلَبُ وَهَؤُلَاء النَّاس ورائي فَقَالَ يَا أَبَا هُرَيْرَة وَأَعْطَانِي نَعْلَيْه قَالَ اذْهَبْ بنعلي هَاتين فَمن لقِيت من وَرَاء هَذَا الْحَائِط يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ فَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ فَكَانَ أَوَّلُ مَنْ لَقِيتُ عُمَرَ فَقَالَ مَا هَاتَانِ النَّعْلَانِ يَا أَبَا هُرَيْرَة فَقلت هَاتَانِ نَعْلَا رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَنِي بِهِمَا مَنْ لَقِيتُ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشرته بِالْجنَّةِ فَضرب عمر بِيَدِهِ بَيْنَ ثَدْيَيَّ فَخَرَرْتُ لِاسْتِي فَقَالَ ارْجِعْ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ فَرَجَعْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فأجهشت بكاء وركبني عمر فَإِذا هُوَ على أثري فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَك يَا أَبَا هُرَيْرَة قلت لقِيت عمر فَأَخْبَرته بِالَّذِي بعثتني بِهِ فَضرب بَين ثديي فَخَرَرْت لاستي قَالَ ارْجع فَقَالَ لَهُ رَسُول الله يَا عُمَرُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا فَعَلْتَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَبَعَثْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ بِنَعْلَيْكَ مَنْ لَقِيَ يَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ مُسْتَيْقِنًا بِهَا قَلْبُهُ بَشَّرَهُ بِالْجَنَّةِ قَالَ نَعَمْ قَالَ فَلَا تَفْعَلْ فَإِنِّي أَخْشَى أَنْ يَتَّكِلَ النَّاسُ عَلَيْهَا فخلهم يعْملُونَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فخلهم ". رَوَاهُ مُسلم
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சுற்றி அமர்ந்திருந்தோம். எங்களுடன் அபூபக்ர் (ரழி), உமர் (ரழி) மற்றும் வேறு சிலரும் இருந்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்கள் மத்தியிலிருந்து எழுந்து சென்றார்கள். அவர்கள் (திரும்பி வர) தாமதமானார்கள்; நாங்கள் அவர்களுடன் இல்லாதபோது (எதிரிகளால்) அவர்கள் பிடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடுவார்களோ (அல்லது எங்களை விட்டுப் பிரிக்கப்பட்டுவிடுவார்களோ) என்று நாங்கள் அஞ்சினோம்; அதனால் நாங்கள் பீதியடைந்து எழுந்தோம்.
முதலில் பீதியடைந்தவன் நானே. எனவே, நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைத் தேடி வெளியே சென்று, அன்சாரிகளின் பனூ நஜ்ஜார் கூட்டத்தாருக்குச் சொந்தமான ஒரு தோட்டத்திற்கு வந்தேன். அதற்கு ஏதேனும் வாசல் இருக்கிறதா என்று அதைச் சுற்றி வந்தேன்; ஆனால் எதையும் காணவில்லை. அப்போது வெளியே இருந்த ஒரு கிணற்றிலிருந்து ஒரு வாய்க்கால் (ரபீ) தோட்டத்திற்குள் பாய்வதைக் கண்டேன். (ரபீ என்பது சிறிய வாய்க்கால் ஆகும்). எனவே ஒரு நரி (நுழைவது போல்) என் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்றேன்.
அவர்கள், "அபூ ஹுரைராவா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்று பதிலளித்தேன். அவர்கள், "என்ன விஷயம்?" என்று கேட்டார்கள்.
நான் கூறினேன்: “நீங்கள் எங்களுடன் இருந்தீர்கள், பிறகு எழுந்து சென்றீர்கள்; ஆனால் (திரும்ப) தாமதித்து விட்டீர்கள். அதனால் நாங்கள் உங்களுடன் இல்லாதபோது (எதிரிகளால்) நீங்கள் பிடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடுவீர்களோ (அல்லது எங்களை விட்டுப் பிரிக்கப்பட்டுவிடுவீர்களோ) என்று அஞ்சி, நாங்கள் பீதியடைந்தோம். முதலில் பீதியடைந்தவன் நான்தான். அதனால் நான் இந்த தோட்டத்திற்கு வந்தபோது, ஒரு நரி உடலைச் சுருக்கிக் கொள்வது போல் என் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு (உள்ளே வந்தேன்); இதோ மக்களும் எனக்குப் பின்னால் இருக்கிறார்கள்.”
அப்போது அவர்கள், “அபூ ஹுரைரா!” என்று கூறி, தமது காலணிகளை எனக்குக் கொடுத்து, “என்னுடைய இந்தக் காலணிகளை எடுத்துச் செல்லுங்கள்; இந்த தோட்டத்திற்கு வெளியே அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பி சாட்சி கூறும் எவரை நீங்கள் சந்தித்தாலும், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்று நற்செய்தி கூறி அவரை மகிழ்ச்சியடையச் செய்யுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
நான் சந்தித்த முதல் நபர் உமர் (ரழி) ஆவார். அவர், “அபூ ஹுரைரா, இந்தக் காலணிகள் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு நான், "இவை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலணிகள். அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பி சாட்சி கூறும் எவரை நான் சந்தித்தாலும், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்ற நற்செய்தி கூறி அவரை மகிழ்விக்க என்னை அவர்கள் அனுப்பியுள்ளார்கள்" என்று கூறினேன்.
உடனே உமர் (ரழி) அவர்கள் என் மார்பில் (கையினால்) அடித்தார்கள்; அதனால் நான் எனது பின்புறமாக விழுந்தேன். பிறகு அவர், "திரும்பிச் செல்லுங்கள், அபூ ஹுரைரா!" என்றார். எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் தேம்பி அழுதவாறே திரும்பிச் சென்றேன். உமர் (ரழி) அவர்களும் என்னைப் பின்தொடர்ந்து, என் பின்னாலேயே வந்துவிட்டார்கள்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உமக்கு என்ன நேர்ந்தது அபூ ஹுரைரா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "நான் உமர் (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்து, நீங்கள் என்னிடம் கொடுத்து அனுப்பிய செய்தியைத் தெரிவித்தேன். உடனே அவர் என் மார்பில் ஒரு அடி கொடுத்தார்; அதனால் நான் பின்புறமாக விழுந்தேன். மேலும் என்னைத் திரும்பிச் செல்லும்படி கூறிவிட்டார்" என்று சொன்னேன்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "உமரே! நீர் இப்படிச் செய்ய உங்களைத் தூண்டியது எது?" என்று கேட்டார்கள்.
அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தாயும் தந்தையும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்! அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு இறைவன் இல்லை என்று தன் உள்ளத்தால் உறுதியாக நம்பி சாட்சி கூறும் எவரையும் சந்தித்தால், அவருக்குச் சொர்க்கம் உண்டு என்ற நற்செய்தி கூறும்படி அபூ ஹுரைராவை உங்கள் காலணிகளுடன் அனுப்பினீர்களா?" என்று கேட்டார்.
அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள்.
உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “தாங்கள் அப்படிச் செய்ய வேண்டாம்; ஏனெனில் மக்கள் இதன் மீது மட்டுமே நம்பிக்கை வைத்து (அமல்கள் செய்வதை விட்டு) விடுவார்கள் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்; ஆகவே அவர்களை (அமல்கள் செய்ய) விட்டுவிடுங்கள்.”
அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "சரி, அவர்களை விட்டுவிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.