وعن عائشة رضي الله عنها، قالت: كان لأبي بكر الصديق رضي الله عنه غلام يخرج له الخراج وكان أبو بكر يأكل من خراجه فجاء يوماً بشئ، فأكل منه أبو بكر، فقال له الغلام: تدرى ما هذا؟ فقال أبو بكر: ما هو؟ قال: كنت تكهنت لإنسان فى الجاهلية وما أحسن الكهانة إلا أني خدعته فلقيني، فأعطاني بذلك هذا الذى أكلت منه، فأدخل أبو بكر يده فقاء كل شئ فى بطنه” ((رواه البخاري)).
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அபூபக்ரு அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களுக்கு ஓர் அடிமை இருந்தார். அவர் (தனது உழைப்பிலிருந்து) அபூபக்ரு (ரழி) அவர்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை (வருவாயாக) கொண்டுவருவது வழக்கம். அபூபக்ரு (ரழி) அவர்கள் அந்த வருவாயிலிருந்து சாப்பிடுவார்கள். ஒருநாள், அவர் ஏதோ ஒன்றைக் கொண்டுவந்தார். அதிலிருந்து அபூபக்ரு (ரழி) அவர்கள் சாப்பிட்டார்கள். அப்போது அந்த அடிமை அவரிடம், “இது என்னவென்று தங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று கேட்டார். அபூபக்ரு (ரழி) அவர்கள், “அது என்ன?” என்று கேட்டார்கள். அவர் கூறினார்: “நான் அறியாமைக் காலத்தில் ஒரு மனிதருக்காகக் குறி கூறினேன். எனக்குக் குறி சொல்லத் தெரியாது என்றாலும், நான் அவரை ஏமாற்றிவிட்டேன். அவர் என்னைச் சந்தித்து, அதற்காக இதை எனக்குக் கொடுத்தார். அதிலிருந்துதான் தாங்கள் சாப்பிட்டீர்கள்.” உடனே அபூபக்ரு (ரழி) அவர்கள் தமது கையை (தொண்டைக்குள்) நுழைத்து, வயிற்றிலிருந்த அனைத்தையும் வாந்தி எடுத்துவிட்டார்கள்.