நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: (அவதூறு பேசியவர்கள்) அவதூறாகப் பேசியபோது, அல்லாஹ் அவரை அதிலிருந்து விடுவித்தான். (நபித்தோழர்கள்) ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாக அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட நாடினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்குவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) அவர் மேற்கொண்ட ஒரு போரின்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கினார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. பர்தாவுடைய சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நான் அவர்களுடன் (அப்பயணத்தில்) சென்றேன். நான் எனது ஹவ்தஜில் (ஒட்டகச் சேணத்தில் அமைக்கப்பட்ட மூடிய சிவிகையில்) தூக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும், அதிலேயே கீழே இறக்கி வைக்கப்படுபவளாகவும் இருந்தேன். நாங்கள் சென்றோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அப்போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியபோது, நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கினோம். ஓர் இரவில் பயணம் செய்யுமாறு (புறப்பட) அறிவித்தார்கள். அவர்கள் புறப்பட அறிவித்தபோது நான் எழுந்து, படையைக் கடந்து (இயற்கை உபாதைக்காக) சென்றேன். எனது தேவையை முடித்துக்கொண்டு எனது வாகனத் திற்குத் திரும்பினேன். அப்போது என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டிலுள்ள) ழிஃபார் நகரத்து மணிகளாலான என் கழுத்து மாலை அறுந்து (விழுந்து) விட்டிருந்தது. உடனே நான் திரும்பிச் சென்று எனது மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது (நான் திரும்ப) தாமதமாக்கிவிட்டது. எனக்காக (பயண ஏற்பாடுகளைச்) செய்பவர்கள் வந்து, எனது ஹவ்தஜைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்தார்கள். நான் அதனுள் இருக்கிறேன் என்றே அவர்கள் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், உடல் பருமன் அற்றவர்களாகவும் இருந்தனர். சதை போடும் அளவுக்கு அவர்கள் உண்பதில்லை; மிகக் குறைந்த உணவையே உண்பார்கள். எனவே, அந்த மக்கள் ஹவ்தஜைத் தூக்கி மேலே வைத்தபோது, அதன் எடையில் மாற்றத்தை உணரவில்லை. மேலும் நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி(க் கூட்டிக்கொண்டு) சென்றுவிட்டார்கள். படை சென்றுவிட்ட பிறகு நான் எனது மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன். அங்கே எவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்தைத் தேடிச் சென்றேன். என்னைக் காணாதபோது அவர்கள் என்னிடம் திரும்பி வருவார்கள் என்று நான் கருதினேன். நான் எனது இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது என் கண்கள் மேலிடவே நான் உறங்கிவிட்டேன். ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்-சுலமீ அத்-தக்வானீ என்பவர் படைக்குப் பின்னால் வருபவராக இருந்தார். அவர் காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கே தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதரின் உருவத்தைப் பார்த்தார். பர்தா சட்டம் வருவதற்கு முன்பு அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் தமது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன் காலை மிதித்தபோது, அவர் "இன்னா லில்லாஹி வஇன்னா இலைஹி ராஜிஊன்" (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் நாம் அவனிடமே திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். (உடனே எனது முகத்திரை ஆடையால் முகத்தை மறைத்துக் கொண்டேன்.) நான் அதில் ஏறிக் கொண்டேன். அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகல் நேரத்தில் படைவீரர்கள் (ஓய்வுக்காகத்) தங்கியிருந்த இடத்தில் நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம். (இந்த அவதூறு விஷயத்தில்) யாரெல்லாம் அழிய வேண்டுமென்று இருந்ததோ அவர்கள் அழிந்தார்கள். இந்த அவதூறு விஷயத்தில் பெரும்பங்கு வகித்தவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு சலூல் ஆவான். பிறகு நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். நான் மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தேன். அவதூறு பேசுவோரின் சொற்களில் மக்கள் மூழ்கிக்கிடந்தனர். ஆனால், அதைப் பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், நான் நோயுற்றிருந்தபோது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் அந்த அன்பு என் நோயின்போது அவர்களிடம் எனக்குக் கிடைக்காதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர்கள் உள்ளே வருவார்கள்; சலாம் சொல்வார்கள்; பிறகு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று (மட்டும்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடையும் வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை. நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் (இயற்கைத் தேவைக்காக) "மனாஸி" என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். அது நாங்கள் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும் இடமாகும். இரவு நேரத்தைத் தவிர மற்ற நேரங்களில் நாங்கள் வெளியே செல்லமாட்டோம். வீடுகளுக்கு அருகிலேயே கழிப்பறைகளை நாங்கள் அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்னால் (நடந்த நிகழ்வு) இதுவாகும். வெட்டவெளியில் சென்று மலஜலம் கழிக்கும் முந்தைய அரபிகளின் வழக்கத்தையே நாங்களும் கொண்டிருந்தோம். நானும், அபூ ருஹ்ம் என்பவரின் மகளான மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் நடந்து சென்றோம். அவர் தனது ஆடைத் தடுக்கி (விழுந்து), "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!" என்று கூறினார். நான் அவரிடம், "மிக மோசமான வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையா ஏசுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "அடிப் பெண்ணே! அவர் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லையா?" என்று கேட்டார். "அவர் என்ன சொன்னார்?" என்று நான் கேட்டேன். அவதூறு பேசுபவர்கள் சொன்னதை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (அதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது. நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் கூறிவிட்டு, "இவர் (இப்போது) எப்படி இருக்கிறார்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டேன். (அப்போது) என் பெற்றோரிடமிருந்து செய்தியைத் தீர்க்கமாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் வந்து என் தாயாரிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு என் தாயார், "என் அருமை மகளே! இந்த விஷயத்தை நீ பெரிதுபடுத்தாதே. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்து, அவர்கள் அவள் மீது (இப்படிப்பட்ட குறைகளை) அதிகப்படுத்தாமல் இருந்ததில்லை" என்று ஆறுதல் கூறினார்கள். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்); மக்களா இப்படிப் பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று (வியப்புடன்) கேட்டேன். அன்றிரவு விடியும் வரை அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் கண்ணீரும் நிற்கவில்லை; உறக்கமும் என்னைத் தழுவவில்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தனர். இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். அழுகை என் கல்லீரலைப் பிளந்துவிடுமோ என்று நான் எண்ணினேன். என் பெற்றோர் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்சாரிகளில் ஒரு பெண் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதி அளித்தேன். அவர் வந்து என்னுடன் அமர்ந்து அழுதார். நாங்கள் இந்த நிலையில் இருந்தபோது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து (அருகில்) அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொல் சொல்லப்பட்ட நாளிலிருந்து அவர்கள் என்னருகில் அமர்ந்ததில்லை. ஒரு மாதமாக என் விஷயத்தில் அவர்களுக்கு எந்த வஹியும் (இறைச்செய்தியும்) அருளப்படவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் "கலிமா ஷஹாதத்" மொழிந்தார்கள். பிறகு, "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி இன்னின்னவாறு எனக்குச் செய்தி எட்டியது. நீ நிரபராதியாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றத்தில் ஈடுபட்டிருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேள்; அவனிடம் மீளு. ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, திருந்தி (அல்லாஹ்விடம்) மீளும்போது, அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னிக்கிறான்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது எனது கண்ணீர் நின்றுவிட்டது. அதிலிருந்து ஒரு துளிகூட (வருவதாய்) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதற்கு என் சார்பாகப் பதில் கூறுங்கள்" என்று சொன்னேன். அதற்கு என் தந்தை, "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். பிறகு என் தாயாரிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பாகப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்று சொன்னேன். அவர்களும், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை" என்று கூறினார்கள். நான் வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் சொன்னேன்: "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! மக்கள் பேசிக்கொண்டதை நீங்கள் செவியுற்றிருக்கிறீர்கள்; அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்துவிட்டது; அதை உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். 'நான் நிரபராதி' என்று உங்களிடம் சொன்னால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - இருந்தாலும் நீங்கள் என்னை நம்பமாட்டீர்கள். (நான் செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை நானாக ஒப்புக்கொண்டால் - நான் நிரபராதி என்று அல்லாஹ் அறிவான் - நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் (நபி) யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யகூப் (அலை)) அவர்களையே உவமையாகக் கருதுகிறேன். (அவர் கூறியது போல்): **'ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்'** ('ஆகவே, (எனக்கு) அழகான பொறுமையே சிறந்தது; நீங்கள் கூறுவதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது.') (திருக்குர்ஆன் 12:18)" பிறகு நான் எனது படுக்கையில் (மறுபுறம்) திரும்பிக்கொண்டேன். அல்லாஹ் நான் குற்றமற்றவள் என்பதை அறிவிப்பான் என்று அப்போதே நான் நம்பினேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! என் விஷயத்தில் ஓதப்படக்கூடிய வஹி (வேத வசனம்) இறங்கும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. என் விஷயம் பற்றி அல்லாஹ் குர்ஆனில் பேசுவதற்குரிய தகுதியைவிட நான் அற்பமானவள் என்றே கருதினேன். மாறாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறக்கத்தில் ஏதேனும் கனவு கண்டு, அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னை இப்பழியிலிருந்து நீக்குவான் என்றே ஆதரவு வைத்திருந்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார் எவரும் வெளியேறவும் இல்லை. அதற்குள் அல்லாஹ், தனது தூதர் மீது வஹியை இறக்கி அருளினான். வஹி அருளப்படும்போது ஏற்படும் வேதனை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அது கடுங்குளிர்காலமாக இருந்தும், அவர் மேலிருந்து வியர்வை முத்துக்களாய் வழிந்தோடியது. (அந்த அளவுக்கு இறைச்செய்தி கனமானதாக இருந்தது.) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியபோது அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பேசிய முதல் வார்த்தையாக, "ஆயிஷாவே! அல்லாஹ்வைப் புகழ்வீராக! அல்லாஹ் உம்மை (இப்பழியிலிருந்து) தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்" என்று கூறினார்கள். என் தாயார் என்னிடம், "அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் எழுந்து செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு நான், "இல்லை; அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன்" என்று கூறினேன். (அப்போது) அல்லாஹ், **"இன்னல்லதீன ஜாஊ பில்இஃப்கி உஸ்பத்துன் மின்கும்..."** (நிச்சயமாக உங்கள் மீது அவதூறு கூறியவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தாரே...) என்று தொடங்கும் (பல) வசனங்களை அருளினான். அல்லாஹ் நான் நிரபராதி என (இந்த) வசனங்களை இறக்கியபோது, அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் - மிஸ்தஹ் இப்னு உதாஸா தனக்கு உறவினர் என்பதாலும், (அவர் ஏழை என்பதாலும்) அவருக்குச் செலவு செய்து வந்தார்கள் - "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! ஆயிஷாவைப் பற்றி மிஸ்தஹ் இத்தகைய சொல்லைச் சொன்ன பிறகு அவருக்காக நான் இனி ஒருபோதும் செலவு செய்யமாட்டேன்" என்று கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ் பின்வரும் வசனத்தை இறக்கி அருளினான்: **"உங்களில் செல்வம் மற்றும் வசதி படைத்தவர்கள், உறவினர்களுக்கோ, ஏழைகளுக்கோ, அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கோ (எதுவும்) கொடுக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் (பிழைகளை) மன்னித்து, (குறைகளைப்) பொருட்படுத்தாமல் இருக்கட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிக்க மன்னிப்பவனும், பெருங்கருணையாளனும் ஆவான்."** (திருக்குர்ஆன் 24:22) உடனே அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்" என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்துவந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (என் விஷயத்தில்) ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் விசாரித்தார்கள். "ஸைனபே! என்ன அறிவீர்? என்ன கண்டீர்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் (பத்திரமாகப்) பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். அவரைப் பற்றி நல்லதைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை" என்று கூறினார்கள். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் ஸைனப் (ரழி) அவர்கள் தாம் எனக்குப் போட்டியாக இருந்தார்கள். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (பொய் சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குச் செல்ல விரும்பினால், தங்கள் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்குவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ, அவரைத் தங்களுடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (ஒருமுறை) அவர்கள் ஒரு போருக்குச் செல்ல விரும்பியபோது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கினார்கள்; சீட்டு என் பெயரில் விழுந்தது. எனவே, 'ஹிஜாப்' (திரை மறைவு) சட்டம் அருளப்பட்ட பிறகு நான் இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். நான் எனது சிவிகையில் (ஒட்டகத்தின் மீது) ஏற்றிச் செல்லப்பட்டேன்; அதிலேயே இறக்கியும் விடப்பட்டேன்.

நாங்கள் சென்றோம். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்தப் போரை முடித்துக்கொண்டு திரும்பியதும், நாங்கள் மதீனாவை நெருங்கியபோது, (ஓரிடத்தில் தங்கிவிட்டு) இரவில் பயணத்தைத் தொடர அறிவிப்புச் செய்தார்கள். அவர்கள் பயணிக்க அறிவிப்புச் செய்தபோது நான் எழுந்து (இயற்கை உபாதைக்காக) படையை விட்டு வெளியேறும் வரை நடந்து சென்றேன். எனது தேவையை முடித்த பிறகு, நான் எனது வாகனத்தை நோக்கிச் சென்றேன். (அப்போது) 'ழஃபார்' (என்னும் இடத்து) மணிகளால் ஆன எனது கழுத்தணி அறுந்து (விழுந்து) போயிருந்தது. நான் எனது கழுத்தணியைத் தேடலானேன்; அது என்னைத் தாமதப்படுத்தியது.

(இதற்கிடையில்) எனக்காகச் சிவிகையைச் சுமந்து செல்லும் குழுவினர் வந்து, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் முதுகில் என் சிவிகையை ஏற்றினார்கள். நான் அதற்குள்ளேதான் இருக்கிறேன் என்று அவர்கள் கருதிக் கொண்டார்கள். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், சதைப்பற்று இல்லாமலும் இருந்தார்கள்; அவர்கள் உணவைக்குறைவாகவே உண்பார்கள். எனவே, அந்த மக்கள் சிவிகையைத் தூக்கி ஏற்றும்போது அதன் எடை இன்மையை உணரவில்லை; மேலும் நான் (அப்போது) ஒரு இளம் பெண்ணாக இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டார்கள்.

படை சென்ற பிறகுதான் நான் என் கழுத்தணியைக் கண்டெடுத்தேன். நான் அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்தேன்; ஆனால் அங்கே அழைப்பவரும் இல்லை; பதில் அளிப்பவரும் இல்லை. எனவே நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே (திரும்பச்) சென்றேன். அவர்கள் என்னைக் காணாமல் தேடி என்னிடமே வருவார்கள் என்று நான் நினைத்தேன். நான் என் இடத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, என் கண்கள் செருகி, நான் தூங்கிவிட்டேன்.

ஸஃப்வான் பின் அல்-முஅத்தில் அஸ்-ஸுலமி அத்-தக்வானி (ரழி) என்பவர் படைக்குப் பின்னால் (தங்கி வருபவராக) இருந்தார். அவர் இரவின் கடைசிப் பகுதியில் புறப்பட்டு, காலையில் நான் இருந்த இடத்தை அடைந்தார். உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனித உருவத்தைப் பார்த்தார். அவர் என்னிடம் வந்து என்னைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். ஏனெனில் 'ஹிஜாப்' சட்டத்திற்கு முன்பு அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, 'இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்' (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; அவனிடமே நாம் திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். உடனே நான் என் மேலாடையால் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை; அவர் 'இன்னா லில்லாஹி...' என்று கூறியதைத் தவிர வேறெந்த வார்த்தையையும் நான் அவரிடமிருந்து கேட்கவில்லை. அவர் தமது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து, அதன் முன்னங்கால்களை (நிலத்தில்) ஊன்றியதும், நான் அதில் ஏறிக்கொண்டேன். பிறகு அவரே அந்த ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு நடந்தார். நண்பகலின் கடும் வெயிலில் படை (ஓய்வுக்காகத்) தங்கியிருந்தபோது நாங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.

இதற்குப் பிறகு, (என்னைப்பற்றி அவதூறு பேசி) அழியக் கூடியவர்கள் அழிந்தார்கள். அந்த அவதூறுக்குத் தலைமை தாங்கியவன் 'அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் ஸலூல்' ஆவான்.
நாங்கள் மதீனாவை அடைந்தோம்; நான் வந்ததிலிருந்து ஒரு மாதம் நோய்வாய்ப்பட்டேன். மக்களோ அவதூறு பரப்பியவர்களின் சொற்களில் மூழ்கிப்போயிருந்தனர். ஆனால் எனக்கு அதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது.

எனினும், நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது என்னவென்றால், நான் (வழக்கமாக) நோய்வாய்ப்படும்போது இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து பெறும் அதே கனிவை நான் இம்முறை காணவில்லை. இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வருவார்கள்; ஸலாம் கூறிவிட்டு, 'எப்படி இருக்கிறாள்?' (கைஃப தீக்கும்?) என்று கேட்டுவிட்டுத் திரும்பிவிடுவார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் நான் நோயிலிருந்து தேறும் வரை அந்தத் தீயச் செய்தியைப் பற்றி நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

நானும் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் இயற்கைத் தேவைக்காக 'அல்-மனாஸி' என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம். அதுதான் நாங்கள் ஒதுங்கும் இடமாக இருந்தது. எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பிடங்களை அமைத்துக்கொள்வதற்கு முன்பு, (திறந்தவெளியில் ஒதுங்கும்) பண்டைய அரபியர்களின் வழக்கத்தையே நாங்களும் கொண்டிருந்தோம். வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பிடங்களை அமைப்பதை நாங்கள் வெறுத்தோம்.
நானும் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் சென்றோம். அவர் அபூ ருஹ்ம் பின் அப்து மனாஃப் என்பவரின் மகளாவார். அவரின் தாயார் அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரழி) அவர்களின் தாயின் சகோதரி ஆவார். அவரின் மகன் மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா ஆவார்.

நாங்கள் எங்கள் தேவையை முடித்துவிட்டு, நானும் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் என் வீட்டை நோக்கித் திரும்பினோம். அப்போது உம்மு மிஸ்தஹ் தனது ஆடை தடுக்கி, "மிஸ்தஹ் நாசமாய் போக!" என்றார். நான் அவரிடம், "எவ்வளவு மோசமான வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டீர்கள்! பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒருவரையா ஏசுகிறீர்கள்?" என்றேன். அதற்கு அவர், "அடியே! அவர் என்ன சொன்னார் என்று நீ கேட்கவில்லையா?" என்று கேட்டார். நான், "அவர் என்ன சொன்னார்?" என்று கேட்டேன். பிறகு அவர் அவதூறு பரப்பியவர்களின் கூற்றை எனக்குத் தெரிவித்தார். அது என் நோய்க்கு மேல் நோயை அதிகப்படுத்தியது.

நான் வீடு திரும்பியதும், இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, ஸலாம் கூறிய பிறகு, "எப்படி இருக்கிறாள்?" என்று கேட்டார்கள். நான், "என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி தருவீர்களா?" என்று கேட்டேன். - அந்த நேரத்தில் என் பெற்றோர் மூலம் அந்தச் செய்தியை உறுதிப்படுத்த விரும்பினேன். - இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதி அளித்தார்கள்.
நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று என் தாயிடம், "அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்று கேட்டேன். என் தாய், "அருமை மகளே! இதை நீ பெரிதுபடுத்தாதே. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! சக்களத்திகள் பலரிருக்க, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படும் ஒரு அழகான பெண், அவள்மீது அந்தச் சக்களத்திகள் குறை காணாமல் இருப்பதில்லை" என்றார். நான், "சுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்) மக்கள் இதைப் பற்றியா பேசிக்கொள்கிறார்கள்?" என்றேன்.
அன்று இரவு முழுவதும் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை; நான் தூங்கவும் இல்லை. அழுதுகொண்டே விடிந்தது.

வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவது தாமதமானபோது, இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்களையும் உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, தங்கள் மனைவியைப் பிரிந்துவிடுவது குறித்து ஆலோசனை கேட்டார்கள்.
உஸாமா பின் ஸைத் (ரழி) அவர்கள், நபியவர்களின் மனைவியின் நிரபராதித்தனம் பற்றியும், அவர்கள் மீது நபியவர்கள் வைத்திருந்த பாசம் பற்றியும் தங்களுக்குத் தெரிந்ததை வைத்து ஆலோசனை வழங்கினார். அவர், "இறைத்தூதர் அவர்களே! அவர் உங்கள் மனைவி; அவரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியவில்லை" என்றார்.
ஆனால் அலீ பின் அபீ தாலிப் (ரழி) அவர்கள், "இறைத்தூதர் அவர்களே! அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை; அவர் தவிர வேறு பெண்களும் நிறைய இருக்கிறார்கள். (அவருடைய) பணிப்பெண்ணிடம் நீங்கள் விசாரித்தால் அவள் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வாள்" என்றார்.

எனவே இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை அழைத்து, "பரீராவே! (ஆயிஷாவிடம்) உனது சந்தேகத்தைத் தூண்டும் எதையாவது நீ பார்த்தாயா?" என்று கேட்டார்கள். பரீரா, "சத்தியத்துடன் உங்களை அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவர் ஒரு இளவயதுப் பெண்; குழைத்து வைத்த மாவைப் பாதுகாக்காமல் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது வீட்டு ஆடு வந்து அதைத் தின்றுவிடும் என்பதைத் தவிர, அவரைக் குறை சொல்லக்கூடிய எதையும் நான் பார்த்ததில்லை" என்றார்.

எனவே இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மிம்பரில்) எழுந்து நின்று, அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் ஸலூலுக்கு எதிராகத் தனக்கு உதவுமாறு கோரினார்கள். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் இருந்தவாறு, "முஸ்லிம்களே! என் குடும்பத்தார் விஷயத்தில் அவதூறு பரப்பி எனக்குத் தொல்லை தந்த ஒரு மனிதனுக்கு எதிராக எனக்கு யார் உதவுவார்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் குடும்பத்தாரிடம் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. அவர்கள் ஒரு மனிதரைப் (ஸஃப்வானைப்) பற்றியும் பேசுகிறார்கள்; அவரிடமும் நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை; அவர் என்னுடன் இல்லாமல் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே இல்லை" என்றார்கள்.

சஃத் பின் முஆத் அல்-அன்சாரி (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "இறைத்தூதர் அவர்களே! நான் உங்களுக்கு உதவுகிறேன். அவன் 'அவ்ஸ்' குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நான் அவன் கழுத்தை வெட்டிவிடுகிறேன்; அவன் எங்கள் சகோதரர்களான 'கஸ்ரஜ்' குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; நாங்கள் உங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறோம்" என்றார்.
உடனே, கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான சஃத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள் எழுந்தார்கள். - அவர் அதற்கு முன்பு நல்ல மனிதராகவே இருந்தார்; ஆனால் (குல) வைராக்கியம் அவரைத் தூண்டிவிட்டது. - அவர் சஃத் பின் முஆத் அவர்களை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீ பொய் சொல்கிறாய். அவனை நீ கொல்லமாட்டாய்; அதற்கான சக்தியும் உனக்கில்லை" என்றார்.
உடனே சஃத் பின் முஆத் அவர்களின் உறவினரான உஸைத் பின் ஹுளைர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து சஃத் பின் உபாதாவை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீதான் பொய் சொல்கிறாய். நாங்கள் நிச்சயம் அவனைக் கொல்வோம்; நீ நயவஞ்சகர்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு நயவஞ்சகன்!" என்றார்.

இதனைக் கேட்டதும் அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் கிளர்ச்சியடைந்து, சண்டையிடும் நிலைக்கு வந்துவிட்டனர். இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மிம்பரில் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அனைவரும் அமைதியாகும் வரை இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்கள்; பிறகு அமைதியானார்கள்.
அன்று முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவும் இல்லை; எனக்குத் தூக்கம் வரவும் இல்லை. காலையில் என் பெற்றோர் என்னுடன் இருந்தார்கள். நான் இரண்டு இரவுகளும் ஒரு பகலும் தூங்காமல் அழுதுகொண்டே இருந்ததால், அழுகை என் ஈரலை வெடிக்கச் செய்துவிடும் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் என்னருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்சாரிப் பெண்களில் ஒருவர் என்னிடம் வர அனுமதி கேட்டார். நான் அனுமதித்தேன். அவரும் அமர்ந்து என்னுடன் அழ ஆரம்பித்தார்.

நாங்கள் அந்த நிலையில் இருந்தபோது, இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து, ஸலாம் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்கள். என்னைப் பற்றி அந்தச் சொல் சொல்லப்பட்ட பிறகு அவர்கள் என்னருகில் அமர்ந்ததே இல்லை. என் விஷயமாக எந்த இறைச்செய்தியும் வராமல் ஒரு மாதம் சென்றிருந்தது.
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் 'கலிமா ஷஹாதத்' மொழிந்துவிட்டு, "ஆயிஷாவே! உன்னைப் பற்றி எனக்கு இன்னின்ன செய்தி எட்டியுள்ளது. நீ நிரபராதியாக இருந்தால், அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றம் செய்திருந்தால், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேட்டு அவனிடம் திரும்புவாயாக! ஏனெனில், ஒரு அடியான் தன் பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு அல்லாஹ்விடம் மீளும்போது, அல்லாஹ் அவனது கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்கிறான்" என்றார்கள்.

இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் பேச்சை முடித்ததும், என் கண்ணீர் (சட்டென்று) நின்றுவிட்டது; ஒரு துளி கூட (கண்ணீர் வருவதாக) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், "இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் சொன்னதற்கு என் சார்பாகப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்றேன். அவர், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்றார். பிறகு நான் என் தாயிடம், "இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்" என்றேன். அவரும், "இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் என்ன சொல்வது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை" என்றார்.

நான் (அப்போது) குர்ஆனை அதிகம் அறியாத ஒரு இளம்பெண்ணாக இருந்தேன். நான் கூறினேன்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மக்கள் சொல்லும் இச்செய்தியை நீங்கள் கேள்விப்பட்டு, அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்து, அதை நீங்கள் நம்பியும் விட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். எனவே இப்போது, நான் நிரபராதி என்று சொன்னால் - நான் நிரபராதி என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - ஆயினும் நீங்கள் என்னை நம்ப மாட்டீர்கள். நான் (செய்யாத) ஒரு காரியத்தை ஒப்புக்கொண்டால் - அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் நான் அதில் நிரபராதி என்று - நீங்கள் என்னை நம்புவீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தை (யஃகூப்) கூறியதைத் தவிர வேறு உதாரணத்தை நான் காணவில்லை. அவர் கூறினார்:
**{ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தமானு அலா மா தஸிஃபூன்}**
{ஆகவே, (எனக்கு) அழகிய பொறுமையே மிகப்பொருத்தமானது; நீங்கள் புனைந்துரைக்கும் விஷயத்தில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேடப்படுகிறது} (12:18)."

பிறகு நான் திரும்பி என் படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டேன். நான் நிரபராதி என்பதையும், அல்லாஹ் என் நிரபராதித்தனத்தை வெளிப்படுத்துவான் என்பதையும் அப்போது நான் அறிந்திருந்தேன். ஆனால் அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் விஷயமாகத் தொழுகையில் ஓதப்படக்கூடிய ஒரு 'வஹீ' (வேதம்) அருளப்படும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அல்லாஹ் தன்னுடைய வேதத்தில் என்னைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு, நான் மிக அற்பமானவள் என்று கருதினேன். மாறாக, இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறக்கத்தில் ஒரு கனவைக் காண்பார்கள்; அதன் மூலம் அல்லாஹ் என்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான் என்றே எதிர்பார்த்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு எழவுமில்லை; வீட்டிலிருந்து யாரும் வெளியேறவும் இல்லை; அதற்குள் அல்லாஹ்விடமிருந்து அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளப்பட்டது. வஹீ அருளப்படும்போது ஏற்படும் அந்தத் தீவிர நிலை அவர்களுக்கு ஏற்பட்டது. அது ஒரு குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், அருளப்படும் வார்த்தையின் கனத்தினால் அவர்களின் மேனியிலிருந்து வியர்வைத் துளிகள் முத்துக்களைப் போல வழிந்தன.

இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்த நிலை விலகியதும், அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே (சாதாராண நிலைக்கு) திரும்பினார்கள். அவர்கள் பேசிய முதல் வார்த்தை இதுதான்: "ஆயிஷாவே! நற்செய்தி! அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்."
என் தாய் என்னிடம், "எழுந்து அவரிடம் செல்" என்றார். நான், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரிடம் செல்ல மாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருக்கும் நன்றி சொல்லவும் மாட்டேன்" என்றேன்.

அப்போது அல்லாஹ் (திருக்குர்ஆனில்) பத்து வசனங்களை அருளினான்:
**{இன்னல்லதீன ஜாஊ பில் இஃப்கி உஸ்பதும் மின்கும், லா தஹ்ஸிபூஹு...}**
{நிச்சயமாக! அவதூறு பரப்பியவர்கள் உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரே. அதை உங்களுக்குத் தீங்கானது என்று எண்ணாதீர்கள்....} (24:11-20).

அல்லாஹ் என் நிரபராதித்தனத்தை உறுதிப்படுத்த இந்த வசனங்களை அருளியபோது, அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரழி) அவர்கள் - மிஸ்தஹ் பின் உஸாஸா தனக்கு உறவினர் என்பதாலும், அவர் ஏழை என்பதாலும் அவருக்குச் செலவு செய்து வந்தார்கள் - "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! ஆயிஷாவைப் பற்றி இவ்வளவு இழிவாகப் பேசிய பிறகு, மிஸ்தஹ்வுக்காக நான் இனி ஒருபோதும் செலவு செய்ய மாட்டேன்" என்று சத்தியம் செய்தார்கள்.

அப்போது அல்லாஹ் இவ்வசனத்தை அருளினான்:
**{வலா யஃதலி ஊலுல் ஃபழ்லி மின்கும் வஸ்ஸஅதி அன் யுஃதூ ஊலில் குர்பா... அலா துஹிபூன அன் யக்ஃபிரல்லாஹு லகும்...}**
{உங்களில் செல்வம் மற்றும் விசாலமான வசதி உடையவர்கள், தங்கள் உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (உதவி) வழங்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அவர்கள் (பிழைகளைப்) பொறுத்துக்கொள்ளட்டும்; அலட்சியம் செய்யட்டும். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிகவும் மன்னிப்பவன்; மிக்க கருணையாளன்.} (24:22).

(இதைக் கேட்ட) அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ் என்னை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்," என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹ்வுக்கு முன்பு கொடுத்து வந்த செலவுத் தொகையை மீண்டும் கொடுக்கத் தொடங்கினார்கள். மேலும், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அதை அவரிடமிருந்து ஒருபோதும் நிறுத்த மாட்டேன்" என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தன் மற்றொரு மனைவி) ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் என் விஷயமாகக் கேட்டார்கள். "ஸைனபே! நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய்? அல்லது என்ன பார்த்தாய்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "இறைத்தூதர் அவர்களே! நான் என் செவியையும் என் பார்வையையும் (பொய் சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாக்கிறேன். ஆயிஷாவைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை" என்று பதிலளித்தார்.
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில், எனக்குப் போட்டியாகத் தன்னை கருதிக் கொண்டவர் ஸைனப் அவர்கள்தான். ஆயினும், அல்லாஹ் அவரை (என்மீது அவதூறு சொல்லாமல்) பேணுதலான தன்மையைக் கொடுத்துக் காப்பாற்றினான். ஆனால் அவரது சகோதரி ஹம்னா, ஸைனபுக்காக (ஆயிஷாவிற்கு எதிராக அவதூறு பரப்பி) செயல்பட்டார்; எனவே அவதூறு பரப்பியவர்களுடன் சேர்ந்து அவரும் அழிந்துபோனார்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: என் விவகாரத்தில் (அவதூறு) மக்கள் பேசியபோது, நான் அதைப் பற்றி அறியாதிருந்தேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எழுந்து நின்று மக்களிடம் உரையாற்றினார்கள். அவர்கள் அல்லாஹ்வைப் போற்றிப் புகழ்ந்த பிறகு, "மக்களே! என் மனைவி மீது பொய்க்கதை புனைந்த நபர்கள் குறித்து உங்கள் கருத்தைத் தெரிவியுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவளைப் பற்றி நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை. அவர்கள் அவளை ஒரு மனிதருடன் (ஸஃப்வான் பின் முஅத்தல்) தொடர்புபடுத்திப் பேசுகிறார்கள். அவரைப் பற்றியும் நான் நன்மையையே அறிவேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அவ்வாறு அவதூறு பரப்பியவர் அவ்ஸ் கோத்திரத்தவராக இருந்தால்) அவர்களின் தலைகளை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்" என்றார்கள். கஸ்ரஜ் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஸஅத் பின் உபாதா (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, "நீங்கள் பொய் சொல்கிறீர்கள்! அவர் உங்கள் கோத்திரத்தவராக (அவ்ஸ்) இருந்தால் நீங்கள் இப்படிக் கூறமாட்டீர்கள்" என்று கூற, இரு கோத்திரத்தாருக்கும் இடையே சர்ச்சை உருவானது.

அன்று மாலை இயற்கை உபாதைக்காக நான் வெளியே சென்றபோது, என்னுடன் வந்த உம்மு மிஸ்தஹ் (ரழி) இடறி விழுந்து, "மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்" என்றார். தன் மகனைத் திட்டியதைக் கண்டித்தபோது அவர், "உங்களைப் பற்றிப் பரப்பப்படும் அவதூறில் அவனுக்கும் (மிஸ்தஹ்) பங்கு இருப்பதால்தான் அவனைத் திட்டியதாக"க் கூறி முழு விபரத்தையும் சொன்னார். நான் அதிர்ச்சியடைந்து நோய்வாய்ப்பட்டேன். பின்னர் என் தந்தை அபூபக்கர் (ரழி) வீட்டிற்குச் சென்றேன். அங்கே என் தாயார் உம்மு ரூமான் என்னைத் தேற்ற முயன்றார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து என் பணிப்பெண்ணிடம் விசாரித்தார்கள். அவள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! தூய்மையான தங்கத்தைப் பற்றி ஒரு பொற்கொல்லர் அறிவதைப் போன்றே நான் ஆயிஷாவைத் தூய்மையானவளாக அறிவேன்" என்றாள். பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து, "ஆயிஷாவே! நீங்கள் தவறு செய்திருந்தால் அல்லாஹ்விடம் மன்னிப்புக் கேளுங்கள்" என்றார்கள். நான் என் பெற்றோரிடம் பதிலளிக்கச் சொன்னேன்; அவர்களோ திகைத்து நின்றனர். பிறகு நான், "யாகூப் (அலை) அவர்கள் சொன்னது போலவே 'அழகிய பொறுமையே எனக்குப் பாதுகாப்பு. நீங்கள் சொல்வதற்கு எதிராக அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்' என்று கூறினேன்."

அப்போதே நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) வந்தது. அவர்களின் முகம் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தது. "ஆயிஷாவே! நற்செய்தி பெறுங்கள், அல்லாஹ் உங்களை நிரபராதி என்று அறிவித்துவிட்டான்" என்றார்கள். என் பெற்றோர் என்னிடம், "நபியிடம் எழுந்து செல்லுங்கள்" என்றனர். நான் கோபத்துடன், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவருக்கு நன்றி கூறமாட்டேன்; என் நிரபராதித்துவத்தை வெளிப்படுத்திய அல்லாஹ்வுக்கே நன்றி கூறுவேன்" என்றேன்.

மிஸ்தஹ் (ரழி) அவதூறு பரப்பியவர்களில் ஒருவராக இருந்ததால், அவருக்கு இனி உதவ மாட்டேன் என்று என் தந்தை அபூபக்கர் (ரழி) சத்தியம் செய்தார். அப்போது அல்லாஹ், "செல்வந்தர்கள் உறவினர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் உதவ மாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம். அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்ப மாட்டீர்களா?" (அல்குர்ஆன் 24:22) எனும் வசனத்தை இறக்கினான். அதன்பின் என் தந்தை மீண்டும் மிஸ்தஹிற்கு உதவத் தொடங்கினார்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பயணத்திற்குப் புறப்பட விரும்பினால், தம் மனைவியரிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போடுவார்கள். அவர்களில் யாருடைய பெயர் (சீட்டில்) வருகிறதோ அவரைத் தம்முடன் அழைத்துச் செல்வார்கள். (அவ்வாறே) ஒரு போருக்குப் புறப்படும்போது எங்களுக்கிடையே சீட்டுக் குலுக்கிப் போட்டார்கள். அதில் என் பெயர் வந்தது. எனவே நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். இது ‘ஹிஜாப்’ (திரை மறைவு) சட்டம் அருளப்பட்ட பின்னர் நடந்ததாகும். நான் ஒரு சிவிகையில் (ஹவ்தஜ்) சுமந்து செல்லப்பட்டேன்; அதிலேயே இறக்கிவிடப்பட்டேன்.

நாங்கள் (போரை முடித்து) திரும்பும் வழியில் மதீனாவுக்கு அருகில் வந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு இரவு பயணத்தைத் தொடர அறிவிப்புச் செய்தார்கள். அவர்கள் பயண அறிவிப்புச் செய்தபோது நான் எழுந்து, படையின் தங்குமிடத்தைத் தாண்டி (இயற்கைத் தேவைக்காக) வெளியே சென்றேன். என் தேவையை முடித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது, என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். (யமன் நாட்டு) ழஃபார் நகரத்து மணிகளால் ஆன என் கழுத்து மாலை அறுந்து விழுந்திருந்தது. நான் (வந்த வழியே) திரும்பிச் சென்று என் மாலையைத் தேடினேன். அதைத் தேடியது என்னை (நேரத்திற்குத் திரும்ப முடியாமல்) தாமதப்படுத்திவிட்டது.

(இதற்கிடையில்) எனக்குச் சேணம் பூட்டும் குழுவினர் வந்து, நான் பயணம் செய்யும் என் சிவிகையைத் தூக்கி, நான் சவாரி செய்யும் ஒட்டகத்தின் மீது வைத்துக்கட்டினர். நான் அதனுள் இருப்பதாகவே அவர்கள் எண்ணினர். அக்காலத்தில் பெண்கள் மெலிந்தவர்களாகவும், சதைப்பற்று இல்லாதவர்களாகவும் இருந்தனர்; அவர்கள் மிகக் குறைவாகவே உண்பார்கள். எனவே, சிவிகையைத் தூக்கி வைத்தபோது அதன் எடையை அவர்கள் வித்தியாசமாகக் காணவில்லை. மேலும் நான் அப்போது வயது குறைந்த இளம்பெண்ணாகவும் இருந்தேன். அவர்கள் ஒட்டகத்தை எழுப்பி, (பயணத்தைத்) தொடர்ந்துவிட்டார்கள்.

படை சென்ற பிறகு நான் என் மாலையைக் கண்டெடுத்தேன். பிறகு அவர்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு நான் வந்தபோது, அங்கே அழைப்பவரும் இல்லை; பதில் கொடுப்பவரும் இல்லை. நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கே (மீண்டும்) சென்றுவிட்டேன். ‘மக்கள் என்னைக் காணாதபோது, நிச்சயம் என்னைத் தேடிக்கொண்டு இங்குதான் வருவார்கள்’ என்று கருதினேன். நான் என் இடத்தில் அமர்ந்திருக்கையில், என் கண்கள் சுழன்று எனக்குத் தூக்கம் வந்துவிட்டது.

ஸஃப்வான் இப்னு முஅத்தல் அஸ்ஸுலமீ அத்-தக்வானீ (ரழி) என்பவர், படைக்குப் பின்னால் (பயணத்தின் இறுதியில் எஞ்சிய பொருட்களைச் சேகரிப்பதற்காக) தங்கிவிட்டு, இரவின் பின்பகுதியில் புறப்பட்டு, காலையில் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார். தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனித உருவத்தைக் கண்ட அவர், (அருகில் வந்து) என்னைப் பார்த்ததும் அடையாளம் கண்டுகொண்டார். ஏனெனில், ஹிஜாப் சட்டம் வருவதற்கு முன்னர் அவர் என்னைப் பார்த்திருந்தார். அவர் என்னை அறிந்து கொண்டு, “இன்னா லில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்” (நிச்சயமாக நாம் அல்லாஹ்வுக்கே உரியவர்கள்; மேலும் அவனிடமே நாம் திரும்பச் செல்பவர்கள்) என்று கூறிய சப்தத்தைக் கேட்டு நான் கண்விழித்தேன். உடனே என் மேலங்கியால் (ஜில்பாப்) என் முகத்தை மூடிக்கொண்டேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவர் என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. ‘இன்னா லில்லாஹி’ என்பதைத் தவிர வேறெந்த வார்த்தையையும் அவரிடமிருந்து நான் கேட்கவில்லை. அவர் தனது ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து அதன் முன்னங்காலையை மிதித்துக்கொள்ள, நான் அதன் மீது ஏறிக் கொண்டேன். பிறகு அவர் ஒட்டகத்தை ஓட்டிக்கொண்டு முன்செல்ல, (நண்பகல்) நேரத்தில் கடும் வெயிலில் படையினர் ஓய்வெடுக்கத் தங்கியிருந்த இடத்தில் அவர்களைச் சென்றடைந்தோம்.

(இதன் காரணமாக) என் விஷயத்தில் நாசமாகப் போனவர்கள் நாசமாகிப் போனார்கள். இந்தப் பெரும்பழிச் சொல்லை முதன்முதலில் பரப்பிவிட்டவன் அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு ஸலூல் ஆவான். (பிறகு) நாங்கள் மதீனா வந்து சேர்ந்தோம். மதீனா வந்ததிலிருந்து ஒரு மாத காலம் நான் நோயுற்றிருந்தேன். அவதூறு பேசுபவர்களின் பேச்சில் மக்கள் மூழ்கியிருந்தனர். ஆனால், இதுபற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. என்றாலும், எனது நோயின்போது நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வழக்கமாக நான் காணும் கனிவை இப்போது காணாதது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. நபி (ஸல்) அவர்கள் (வீட்டிற்குள்) நுழைந்து சலாம் உரைப்பார்கள். பிறகு, “உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது?” (கைஃப தீகும்) என்று (என்னைக் குறித்துக்) கேட்பார்கள். இது எனக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், நான் (நோயிலிருந்து) குணமடைந்து வெளியே வரும்வரை அந்தத் தீயச் செய்தியை அறியவில்லை.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் ‘அல்-மனாஸி’ (எனும் இயற்கைத் தேவைக்காக ஒதுங்கும்) இடத்திற்குச் சென்றோம். நாங்கள் இரவு நேரத்திலன்றி வெளியே செல்வதில்லை. அது எங்கள் வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பதற்கு முன் நடந்ததாகும். (அக்காலத்தில்) தூய்மை பேணுவதில் ஆரம்பகால அரபியர்களின் நடைமுறையே எங்களுடையதாகவும் இருந்தது. வீடுகளுக்கு அருகில் கழிப்பறைகள் அமைப்பதை நாங்கள் விரும்பவில்லை. மிஸ்தஹ் உடைய தாயார், அபூ ருஹ்ம் இப்னு முத்தலிப் இப்னு அப்து மனாஃபின் மகளாவார். அவருடைய தாயார், அபூபக்ர் அஸ்-சித்தீக் (ரழி) அவர்களின் தாயாரின் சகோதரி (பெரியம்மா) ஆவார். அவருடைய மகன் மிஸ்தஹ் இப்னு உஸாஸா ஆவார்.

நானும் மிஸ்தஹ் உடைய தாயாரும் எங்கள் தேவையை முடித்துக்கொண்டு என் வீட்டை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்தோம். அப்போது மிஸ்தஹ் உடைய தாயார் தனது ஆடைத் தடுக்கி இடறிவிழுந்தார். உடனே அவர், “மிஸ்தஹ் நாசமாகப் போகட்டும்!” என்றார். நான் அவரிடம், “தவறான ஒன்றைச் சொன்னீர்கள்; பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்ட ஒரு மனிதரையுமா ஏசுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “அம்மா! அவர் என்ன சொன்னார் என்று நீங்கள் கேட்கவில்லையா?” என்று கேட்டார். “அவர் என்ன சொன்னார்?” என்று நான் வினவ, அவதூறு பேசுபவர்களின் பேச்சை அவர் எனக்குத் தெரிவித்தார். (இதைக் கேட்டதும்) என் நோய் இன்னும் அதிகமானது.

நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்து சலாம் உரைத்து, “உங்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்கள். நான், “என் பெற்றோரிடம் செல்ல எனக்கு அனுமதி அளிப்பீர்களா?” என்று கேட்டேன். எப்படியாவது இச்செய்தியின் உண்மை நிலையை என் பெற்றோரிடமிருந்து அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதே அப்போது என் விருப்பமாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எனக்கு அனுமதியளித்தார்கள்.

நான் என் பெற்றோரிடம் சென்று என் தாயாரிடம், “அம்மா! மக்கள் என்ன பேசிக்கொள்கிறார்கள்?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “என் அருமை மகளே! உன் மீது (வருத்தத்தை) எளிதாக்கிக்கொள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஒரு பெண்ணை அவளுடைய கணவன் நேசித்து, அவளுக்குச் சக்களத்திகளும் இருந்துவிட்டால், அவள் மீது (குறை கூறி) அவர்கள் அதிகம் பேசத்தான் செய்வார்கள்; இதில் அழகான பெண் தப்புவது மிக அரிது” என்று கூறினார். அதற்கு நான், “சுப்ஹானல்லாஹ்! (தூயவன் அல்லாஹ்); மக்களா (இப்படிப்) பேசிக் கொள்கிறார்கள்?” என்று (வியப்புடன்) கூறினேன்.

அன்று இரவு முழுவதும் அழுதுகொண்டிருந்தேன்; என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை. நான் தூங்கவுமில்லை. விடிந்த பிறகும் அழுதுகொண்டிருந்தேன். என் அழுகை என் ஈரலை உடைத்துவிடுமோ என்று என் பெற்றோர் எண்ணினார்கள். (இவ்விஷயத்தில்) வஹீ (இறைச்செய்தி) வருவது தாமதமானது. எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம் மனைவியைப் (என்னை) பிரிந்து விடுவது குறித்து ஆலோசனை கேட்பதற்காக அலீ இப்னு அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களையும், உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி) அவர்களையும் அழைத்தார்கள்.

உஸாமா இப்னு ஸைத் (ரழி), நபி (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் (மீது கொண்ட) அன்பையும், அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என்று தாம் அறிந்திருந்ததையும் வைத்து ஆலோசனை கூறினார். “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தார். அவர்களைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நாங்கள் அறியவில்லை” என்று கூறினார்.

அலீ இப்னு அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ் உங்களுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தவில்லை. அவர் தவிர பெண்கள் நிறைய பேர் உள்ளனர். பணிப்பெண்ணிடம் (பரீராவிடம்) நீங்கள் விசாரித்தால் அவர் உங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்வார்” என்று கூறினார்கள். எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பரீராவை அழைத்து, “பரீராவே! ஆயிஷாவிடம் உனக்குச் சந்தேகம் அளிக்கும் படி எதையேனும் நீ பார்த்திருக்கிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு பரீரா (ரழி), “தங்களைச் சத்தியத்துடன் அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அவர் ஒரு இளம்பெண்; குழைத்த மாவை அப்படியே போட்டுவிட்டுத் தூங்கிவிடுவார்; அப்போது ஆடு வந்து அதைத் தின்றுவிடும். இதைத் தவிர, அவரைக் குறை சொல்லும்படி வேறெதையும் நான் அவரிடம் பார்க்கவில்லை” என்று கூறினார்.

அன்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மேடையில் (மிம்பர்) ஏறி, அப்துல்லாஹ் இப்னு உபை இப்னு ஸலூலைக் குறித்துத் தமக்கு நியாயம் வழங்குமாறு கோரினார்கள். மேடையிலிருந்தபடியே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “முஸ்லிம்களே! என் வீட்டார் விஷயத்தில் எனக்கு மனவேதனை அளித்த ஒரு மனிதனிடமிருந்து எனக்கு யார் நியாயம் பெற்றுத் தருவார்? அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! என் வீட்டார் மீது நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை. (இப்பழியில்) அவர்கள் ஒரு மனிதரின் (ஸஃப்வானின்) பெயரையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்கின்றனர். அவரைக் குறித்தும் நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் அறியவில்லை. அவர் என்னுடன் அல்லாமல் (தனியாக) என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததே இல்லை” என்று கூறினார்கள்.

அப்போது ஸஅத் இப்னு முஆத் அல்-அன்ஸாரி (ரழி) எழுந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவனிடமிருந்து நான் உங்களுக்கு நியாயம் பெற்றுத் தருகிறேன். அவன் (எங்கள்) ‘அவ்ஸ்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால் அவனது கழுத்தை நாங்கள் வெட்டிவிடுவோம். அவன் எங்கள் சகோதரர்களான ‘கஸ்ரஜ்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், (அவன் விஷயத்தில்) நீங்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்; உங்கள் கட்டளையை நாங்கள் நிறைவேற்றுகிறோம்” என்று கூறினார்.

உடனே கஸ்ரஜ் குலத்தின் தலைவரான ஸஅத் இப்னு உபாதா (ரழி) எழுந்தார். அவர் அதற்கு முன் நல்ல மனிதராகவே திகழ்ந்தார்; ஆயினும் (இப்போது) குலவெறி அவரைத் தூண்டிவிட்டது. அவர் ஸஅத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்களை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீர் பொய்யுரைக்கிறீர். அவனைக் கொல்ல உம்மால் முடியாது; அதற்கு உமக்குச் சக்தியும் கிடையாது” என்று கூறினார்.

உடனே ஸஅத் இப்னு முஆத் (ரழி) அவர்களின் தந்தையின் சகோதரர் மகன் உஸைத் இப்னு ஹுளைர் (ரழி) எழுந்து, ஸஅத் இப்னு உபாதாவை நோக்கி, “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நீர் பொய்யுரைக்கிறீர். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நாங்கள் அவனைக் கொல்வோம். நீர் நயவஞ்சகர்; அதனால் நயவஞ்சகர்களுக்காக வாதாடுகிறீர்” என்று கூறினார்.

இதனால் அவ்ஸ், கஸ்ரஜ் ஆகிய இரு குலத்தாரும் கிளர்ந்தெழுந்து, சண்டையிட்டுக் கொள்ளத் தயாரானார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (இன்னும்) மேடை மீதே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள். இறுதியில் அவர்கள் அமைதியுற்றார்கள்; நபி (ஸல்) அவர்களும் அமைதியானார்கள்.

(ஆயிஷா (ரழி) தொடர்கிறார்): அன்று முழுவதும் நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன். என் கண்ணீர் நிற்கவே இல்லை; நான் தூங்கவுமில்லை. அன்றிரவும் நான் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். என் அழுகை என் ஈரலை உடைத்துவிடுமோ என்று என் பெற்றோர் எண்ணினார்கள். அவர்கள் இருவரும் என் அருகில் அமர்ந்திருக்க நான் அழுதுகொண்டிருந்தபோது, அன்ஸாரிப் பெண் ஒருவர் என்னிடம் அனுமதி கேட்டார். நான் அவருக்கு அனுமதியளித்தேன். அவரும் (வந்து) என்னுடன் அழுதுகொண்டிருந்தார்.

நாங்கள் இவ்வாறு இருந்தபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களிடம் வந்து சலாம் கூறி அமர்ந்தார்கள். என் பற்றிப் பேசப்பட்ட நாளிலிருந்து அதுவரை அவர்கள் என் அருகில் அமர்ந்ததே இல்லை. ஒரு மாத காலம் என் விஷயத்தில் எந்தத் தீர்ப்பும் வஹீயாக அருளப்படாமல் இருந்தது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமர்ந்ததும் ஏகத்துவ உறுதிமொழி (ஷஹாதத்) கூறிவிட்டு, “ஆயிஷா! உன்னைப் பற்றி எனக்கு இவ்வாறெல்லாம் செய்தி எட்டியுள்ளது. நீ குற்றமற்றவளாக இருந்தால் அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்துவான். நீ ஏதேனும் குற்றம் செய்திருந்தால் அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, அவனிடம் மீண்டுவிடு (தவ்பா செய்). ஏனெனில் அடியான் தனது பாவத்தை ஒப்புக்கொண்டு, (வருந்தி) மீண்டால், அல்லாஹ்வும் அவனை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்கிறான்” என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது பேச்சை முடித்தபோது, என் கண்ணீர் வற்றிப்போய், அதிலிருந்து ஒரு துளியும் (வருவதை) நான் உணரவில்லை. நான் என் தந்தையிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதற்கு என் சார்பில் பதில் கூறுங்கள்” என்றேன். அவர், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று கூறினார். நான் என் தாயாரிடம், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என் சார்பில் பதில் கூறுங்கள்” என்றேன். அவரும், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை” என்று கூறினார்.

நான் வயது குறைந்த ஒரு இளம்பெண்ணாக இருந்தேன்; குர்ஆனை அதிகம் ஓதத் தெரியாதவள். நான் கூறினேன்: “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! மக்கள் பேசியதை நீங்கள் செவியுற்று, அது உங்கள் உள்ளங்களில் பதிந்து, அதை நீங்கள் உண்மை என நம்பிவிட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். எனவே, ‘நான் குற்றமற்றவள்’ என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - நீங்கள் என்னை நம்பப்போவதில்லை. நான் (செய்யாத) ஒரு குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் - நான் குற்றமற்றவள் என்பது அல்லாஹ்வுக்குத் தெரியும் - நீங்கள் என்னை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யூசுஃப் (அலை) அவர்களின் தந்தையைத் (யாகூப் நபியைத்) தவிர வேறு யாரையும் நான் உதாரணமாகக் காணவில்லை. (அவர் கூறியது போல்):

*‘எனவே, (எனக்குத் தேவை) அழகிய பொறுமையே! நீங்கள் புனைந்துரைப்பவற்றில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்’* (அல்குர்ஆன் 12:18)”

இவ்வாறு கூறிவிட்டு நான் (முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு) படுக்கையில் சாய்ந்து படுத்துக்கொண்டேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அப்போது நான் குற்றமற்றவள் என்பதையும், அல்லாஹ் என் தூய்மையை நிச்சயம் வெளிப்படுத்துவான் என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஓதப்படக்கூடிய வஹீ (திருக்குர்ஆன் வசனம்) என் விஷயத்தில் அருளப்படும் என்று நான் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. அல்லாஹ், தன்னுடைய வேதத்தில் ஓதப்படும் அளவிற்கு நான் தகுதியானவள் அல்ல என்று நான் என்னைக் கருதினேன். மாறாக, ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கனவு காண்பார்கள்; அதன் மூலம் அல்லாஹ் என் தூய்மையை வெளிப்படுத்துவான்’ என்றே நான் எதிர்பார்த்தேன்.

அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தாம் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழவும் இல்லை; வீட்டார்களில் யாரும் வெளியே செல்லவும் இல்லை. அதற்குள், அல்லாஹ் தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீயை அருளினான். வஹீ அருளப்படும்போது அவர்களுக்கு ஏற்படும் சிரமமான நிலை ஏற்பட்டது. அது குளிர்காலமாக இருந்தபோதிலும், (அருளப்பட்ட) இறைவசனத்தின் பாரத்தால் அவர்களிடமிருந்து முத்துக்களைப் போன்று வியர்வை வழிந்தோடியது.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அந்த நிலை விலகியதும் அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டே பேசிய முதல் வார்த்தை இதுதான்: “ஆயிஷா! நற்செய்தி (பெற்றுக்கொள்)! அல்லாஹ் உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திவிட்டான்” என்று கூறினார்கள். உடனே என் தாயார், “எழுந்து அவர்களிடம் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்) செல்லுங்கள்” என்றார். அதற்கு நான், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நான் அவர்களிடம் எழுந்து செல்லமாட்டேன்; அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரையும் புகழவும் மாட்டேன். அவன்தான் என் தூய்மையை அருளினான்” என்று கூறினேன்.

(அப்போது) அல்லாஹ், *“நிச்சயமாக (இட்டுக்கட்டப்பட்ட) இப்பெரும் பொய்யைக் கொண்டு வந்தவர்கள் உங்களிலுள்ள ஒரு கூட்டத்தாரே...”* (அல்குர்ஆன் 24:11) என்பது முதல் பத்து வசனங்களை இறக்கி வைத்தான். அல்லாஹ் இந்த வசனங்களை என் தூய்மைக்காக அருளினான்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், மிஸ்தஹ் தமக்கு உறவினர் என்பதாலும், அவர் ஏழை என்பதாலும் அவருக்குச் செலவிட்டு வந்தார்கள். (மிஸ்தஹ் எனக்கெதிராகப் பேசியதால்), “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! ஆயிஷா குறித்து அவன் இப்படிப் பேசிய பிறகு, இனி ஒருபோதும் அவனுக்காக நான் எதுவும் செலவு செய்யமாட்டேன்” என்று (சத்தியம் செய்து) கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ், *“உங்களில் (இறைவனின்) அருட்கொடையையும், வசதி வாய்ப்பையும் பெற்றவர்கள், உறவினர்களுக்கோ... (கொடுக்க மாட்டோம் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்)... அல்லாஹ் உங்களுக்கு மன்னிப்பளிப்பதை நீங்கள் விரும்பமாட்டீர்களா?”* (அல்குர்ஆன் 24:22) என்ற வசனத்தை இறக்கினான். (இதைக் கேட்ட) அபூபக்ர் (ரழி), “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ் எனக்கு மன்னிப்பளிப்பதையே நான் விரும்புகிறேன்” என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்குச் செலவு செய்து வந்ததை மீண்டும் தொடர்ந்தார்கள். “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இதை அவரிடமிருந்து ஒருபோதும் நான் நிறுத்தமாட்டேன்” என்றும் கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் (தொடர்ந்து) கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தம் மனைவி ஸைனப் பிந்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களிடமும் என் விஷயத்தில், “நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய்? அல்லது (அவரிடம்) எதைக் கண்டாய்?” என்று விசாரித்தார்கள். அதற்கு அவர், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் செவியையும் என் பார்வையையும் நான் பாதுகாத்துக் கொள்கிறேன். (கேட்காததையும் பார்க்காததையும் சொல்ல மாட்டேன்). அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அவரைப் பற்றி நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் நான் அறியவில்லை” என்று கூறினார். நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியரில் அவர் ஒருவர்தான் எனக்குப் போட்டியாகத் திகழ்ந்தார். ஆயினும், இறையச்சத்தின் காரணமாக அல்லாஹ் அவரை (அவதூறு சொல்வதிலிருந்து) பாதுகாத்தான். ஆனால், அவருடைய சகோதரி ஹம்னா பின்த் ஜஹ்ஷ், அவருக்காக (என் மீது பொறாமை கொண்டு) வாதாடினார்; அதனால் நாசமானவர்களுடன் அவரும் நாசமாகிப் போனார்.

(ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர்) அஸ்-ஸுஹ்ரீ (ரஹ்) கூறினார்: இந்த அவதூறு பரப்பிய கூட்டத்தாரின் விஷயம் குறித்து எங்களுக்கு எட்டியது இதுவே. (இந்த ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர்களில் ஒருவரான) யூனுஸ் (இப்னு யஸீத்) அவர்களின் அறிவிப்பில், (ஸஅத் இப்னு உபாதாவை) ‘குலவெறி அவரைத் தூண்டிவிட்டது’ என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"என்னைப்பற்றி (வதந்திகள்) பேசப்பட்டவை பேசப்பட்ட நிலையில், நான் அது பற்றி ஏதும் அறியாதிருந்தேன். (இந்நிலையில்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடையே உரையாற்ற எழுந்தார்கள். அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வுக்குத் தகுதியான புகழைக் கொண்டு அவனைப் புகழ்ந்தார்கள். பிறகு கூறினார்கள்: 'அம்மா பஃது (இறைவாழ்த்துரைக்குப் பின்), என் குடும்பத்தார் மீது அவதூறு கற்பித்த சில மனிதர்கள் விஷயத்தில் எனக்கு ஆலோசனை கூறுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! என் குடும்பத்தாரிடம் எந்தத் தீமையையும் நான் அறியவில்லை. அவர்கள் (என் மனைவியை) ஒரு மனிதருடன் தொடர்புபடுத்திப் பேசுகிறார்கள்; அந்த மனிதரிடமும் நான் எந்தத் தீமையையும் அறியவில்லை. நான் வீட்டில் இருக்கும் போதே தவிர அவர் என் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததில்லை. நான் பயணமாகச் சென்றால் அவரும் என்னுடனேயே பயணிப்பார்.'

உடனே ஸஅத் பின் முஆத் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவர்களின் கழுத்துகளை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்' என்றார்கள். அப்போது கஸ்ரஜ் குலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் எழுந்தார் - ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித் அவர்களின் தாயார் அந்த மனிதரின் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் - அவர் (ஸஅத் பின் முஆத் அவர்களைப் பார்த்து), 'நீர் பொய் சொல்கிறீர்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் அவ்ஸ் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்திருந்தால் அவர்களின் கழுத்துகளை வெட்ட நீர் விரும்பியிருக்க மாட்டீர்' என்றார். மஸ்ஜிதுக்குள் அவ்ஸ் மற்றும் கஸ்ரஜ் குலத்தினரிடையே சண்டை மூளும் நிலை உருவானது; ஆனால் நான் அதை அறிந்திருக்கவில்லை.

அன்றைய தினம் மாலையில், நான் எனது சில தேவைகளுக்காக (இயற்கை உபாதையை கழிக்க) வெளியே சென்றேன். என்னுடன் உம்மு மிஸ்தஹ் அவர்களும் வந்தார்கள். (வழியில்) அவர்கள் தடுமாறினார்கள். அப்போது, 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்று கூறினார்கள். நான் அவரிடம், 'தாயே! உங்கள் மகனையா ஏசுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர் மௌனமாக இருந்தார். பிறகு இரண்டாவது முறையாகத் தடுமாறியபோதும், 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார். நான், 'தாயே! உங்கள் மகனையா ஏசுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டேன். அவர் மௌனமாக இருந்தார். மூன்றாவது முறையும் தடுமாறியபோது, 'மிஸ்தஹ் நாசமாகட்டும்!' என்றார். நான் அவரை அதட்டி, 'தாயே! உங்கள் மகனையா ஏசுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! உன்னை முன்னிட்டே தவிர நான் அவரை ஏசவில்லை' என்றார்.

நான், 'எந்த விஷயத்தில்?' என்று கேட்டேன். உடனே அவர் நடந்த விபரத்தை எனக்குத் தெரிவித்தார். நான், 'இது உண்மையிலேயே நடந்துவிட்டதா?' என்று கேட்டேன். அவர், 'ஆம்' என்றார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் எதற்காக வெளியே வந்தேனோ, அந்தத் தேவை நிறைவேறாதது போன்ற நிலையில் நான் என் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன். எனக்குக் காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம், 'என்னை என் தந்தையின் வீட்டிற்கு அனுப்பி வையுங்கள்' என்று கேட்டேன். அவர்கள் என்னுடன் ஒரு பையனை அனுப்பி வைத்தார்கள்.

நான் வீட்டுக்குள் நுழைந்தேன். என் தாயார் உம்மு ரூமான் வீட்டின் கீழ்தளத்திலும், என் தந்தை அபூபக்ர் (ரழி) மேல்தளத்தில் குர்ஆன் ஓதிக்கொண்டும் இருந்தார்கள். என் தாயார், 'மகளே! உன்னை இங்கு வரவழைத்தது எது?' என்று கேட்டார். நான் அவரிடம் நடந்த செய்தியைக் கூறினேன். ஆனால் அந்தச் செய்தி என்னைப் பாதித்த அளவுக்கு அவரைப் பாதிக்கவில்லை. அவர், 'மகளே! உன் மீது (இவ்விஷயத்தை) இலகுவாக்கிக்கொள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, தன் கணவனால் நேசிக்கப்படுபவளாகவும், சக்களத்திகள் இருப்பவளாகவும் உள்ள ஓர் அழகான பெண், அவர்கள் அவள் மீது பொறாமை கொள்ளாமலும், அவளைப் பற்றி (குறைகள்) பேசப்படாமலும் இருப்பது அரிது' என்று கூறினார். நான், 'என் தந்தைக்கும் இது தெரியுமா?' என்று கேட்டேன். அவர் 'ஆம்' என்றார். 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் தெரியுமா?' என்று கேட்டேன். அதற்கும் அவர் 'ஆம்' என்றார்.

என் கண்கள் கலங்கி நான் அழுதேன். மேல்தளத்தில் ஓதிக்கொண்டிருந்த அபூபக்ர் (ரழி) என் குரலைக் கேட்டு இறங்கி வந்து, என் தாயாரிடம், 'அவளுக்கு என்ன நேர்ந்தது?' என்று கேட்டார். தாயார், 'தன்னைப் பற்றிப் பேசப்படும் செய்தியை அவள் அறிந்துவிட்டாள்' என்றார். என் தந்தை அழுதுகொண்டே, 'மகளே! நான் உன்னிடம் சத்தியமிட்டுக் கேட்கிறேன், நீ உன் வீட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்' என்றார். எனவே நான் (என் கணவர் வீட்டிற்குத்) திரும்பினேன்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து, என் பணிப்பெண்ணிடம் என்னைப் பற்றி விசாரித்தார்கள். அதற்கு அந்தப் பணிப்பெண், 'இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர் (வயது முதிராத சிறுமியாக இருப்பதால்) உறங்கிவிடுவார்; ஆடு உள்ளே நுழைந்து அவர் பிசைந்து வைத்திருக்கும் மாவை தின்றுவிடும். இந்தக் குறையைத் தவிர அவர் மீது நான் எந்தக் குறையையும் அறியவில்லை' என்றார். நபித்தோழர்களில் சிலர் அப்பெண்ணை அதட்டி, 'அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் உண்மையைச் சொல்' என்றார்கள். அப்பெண்ணை (உண்மையைச் சொல்லுமாறு) வற்புறுத்தியபோது, 'சுப்ஹானல்லாஹ்! (தூய) தங்கத்தைப் பற்றி ஒரு பொற்கொல்லர் அறிவதை விட அதிகமாக நான் அவரைப் பற்றி அறியவில்லை (அவர் அவ்வளவு தூயவர்)' என்று கூறினார்.

(என் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்ட) அந்த மனிதருக்கும் செய்தி எட்டியது. அவர், 'சுப்ஹானல்லாஹ்! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் எந்தப் பெண்ணின் ஆடையையும் (தவறான நோக்கத்தில்) விலக்கியதில்லை' என்று கூறினார்."

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(பிற்காலத்தில்) அந்த மனிதர் அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஷஹீத் (உயிர் தியாகி) ஆனார்."

(ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்): "மறுநாள் காலை என் பெற்றோர் என்னிடம் வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அஸர் தொழுதுவிட்டு என்னிடம் வரும் வரை அவர்கள் இருவரும் என்னுடனேயே இருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் வந்தபோது என் பெற்றோர் எனக்கு வலப்புறமும் இடப்புறமும் அமர்ந்திருந்தனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வை அவனுக்குரிய தகுதியோடு புகழ்ந்துவிட்டு, 'அம்மா பஃது! ஆயிஷாவே! நீ ஏதேனும் தவறு செய்திருந்தாலோ, அல்லது அநீதி இழைத்திருந்தாலோ அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கேள். நிச்சயமாக அல்லாஹ் தன் அடியார்களின் பாவமன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறான்' என்றார்கள்.

அப்போது அன்சாரிப் பெண்மணி ஒருவர் வந்து வாசலில் அமர்ந்திருந்தார். நான் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்), 'இந்தப் பெண்மணியிடம் (இத்தகைய விஷயத்தைக் கூறுவதற்கு) தாங்கள் வெட்கப்படவில்லையா?' என்று கேட்டேன். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (பொதுவான) அறிவுரை வழங்கினார்கள்.

நான் என் தந்தையிடம் திரும்பி, 'இவருக்குப் பதிலளியுங்கள்' என்றேன். அவர், 'நான் என்ன சொல்வது?' என்றார். பிறகு என் தாயாரிடம் திரும்பி, 'இவருக்குப் பதிலளியுங்கள்' என்றேன். அவரும், 'நான் என்ன சொல்வது?' என்றார். அவர்கள் இருவரும் பதிலளிக்காதபோது, நான் தஷஹ்ஹுத் ஓதி, அல்லாஹ்வை அவனுக்குரிய தகுதியோடு புகழ்ந்துவிட்டுப் பின்வருமாறு கூறினேன்:

'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் (இக்குற்றத்தைச்) செய்யவில்லை என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் உண்மை சொல்கிறேன் என்று அல்லாஹ் அறிகிறான் - ஆனால் அது உங்களுக்குப் பயனளிக்காது; ஏனெனில் நீங்கள் (வதந்திகளைப்) பேசியிருக்கிறீர்கள்; உங்கள் உள்ளங்களில் அது பதிந்துவிட்டது. நான் (இக்குற்றத்தைச்) செய்தேன் என்று உங்களிடம் கூறினால் - நான் அதைச் செய்யவில்லை என்று அல்லாஹ் நன்கறிவான் - உடனே நீங்கள், 'அவள் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டாள்' என்று சொல்வீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எனக்கும் உங்களுக்கும் யஃகூப் (அலை) அவர்களின் பெயரை என்னால் நினைவுபடுத்த முடியவில்லை - யூசுஃபுடைய தந்தை கூறியதைத் தவிர வேறு உதாரணத்தை நான் காணவில்லை:

**"ஃபஸப்ருன் ஜமீல், வல்லாஹுல் முஸ்தஆனு அலா மா தஸிஃபூன்" (எனக்குத் தேவை) அழகிய பொறுமையே. நீங்கள் புனையும் விஷயத்தில் அல்லாஹ்விடமே உதவி தேட வேண்டும்** (12:18).'

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அந்த நேரத்தில்தான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வஹீ (இறைச்செய்தி) அருளப்பட்டது. நாங்கள் மௌனமானோம். வஹீ நிலை அவர்களை விட்டு விலகியபோது, அவர்கள் தங்கள் நெற்றியைத் துடைத்துக்கொண்டே, 'ஆயிஷாவே! நற்செய்தி! அல்லாஹ் உன் நிரபராதித் தன்மையை இறக்கிவைத்துவிட்டான்' என்று கூறினார்கள். அவர்களின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியை நான் கண்டேன்.

அப்போது நான் மிகுந்த கோபத்தில் இருந்தேன். என் பெற்றோர் என்னிடம், 'எழுந்து அவரிடம் செல்' என்றார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவரிடம் செல்லமாட்டேன்; அவரையும் புகழமாட்டேன், உங்கள் இருவரையும் புகழமாட்டேன். என் நிரபராதித் தன்மையை இறக்கிவைத்த அல்லாஹ்வையே புகழ்வேன். நீங்கள் (வதந்திகளைக்) கேட்டும் அதை மறுக்கவில்லை; (என்னைக் காக்க) அதை மாற்றவுமில்லை' என்று கூறினேன்."

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஜைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களைப் பொறுத்தவரை, அல்லாஹ் அவரைத் தன் மார்க்கப்பற்றின் காரணமாகப் பாதுகாத்தான்; அவர் (என்னைப்பற்றி) நல்லதைத் தவிர வேறெதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவரின் சகோதரி ஹம்னா, நாசமானவர்களுடன் சேர்ந்து நாசமானார். மிஸ்தஹ், ஹஸ்ஸான் பின் ஸாபித், நயவஞ்சகன் அப்துல்லாஹ் பின் உபை பின் சலூல் ஆகியோர் (இவ்வவதூறைப்) பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவன்தான் (அப்துல்லாஹ் பின் உபை) இதைத் தூண்டிவிட்டு, திரட்டி, அவர்களில் முக்கியப் பங்காற்றினான். அவனும் ஹம்னாவும் இதில் (ஈடுபாடு) கொண்டிருந்தனர்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'இனி ஒருபோதும் மிஸ்தஹுக்கு எந்த உதவியும் செய்யமாட்டேன்' என்று சத்தியம் செய்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ் உன்னதமானவன் இந்த வசனத்தை இறக்கிவைத்தான்:

**(நபியே!) உங்களில் செல்வாக்கும் வசதியும் உடையவர்கள், உறவினர்களுக்கும், ஏழைகளுக்கும், அல்லாஹ்வின் பாதையில் ஹிஜ்ரத் செய்தவர்களுக்கும் (எதுவும்) கொடுக்கமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய வேண்டாம்...** (மிஸ்தஹ் விஷயத்தில் அபூபக்ர் (ரழி) சத்தியம் செய்ததைக் குறித்து இவ்வசனம் இறங்கியது)... **அல்லாஹ் உங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்ப மாட்டீர்களா? அல்லாஹ் மிக மன்னிப்பவன்; மிக்க கிருபையுடையவன்** (24:22).

இதைக் கேட்ட அபூபக்ர் (ரழி), 'ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! எங்கள் இறைவா! நீ எங்களை மன்னிக்க வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்' என்று கூறிவிட்டு, மிஸ்தஹுக்கு முன்பு செய்து கொண்டிருந்த உதவியைத் தொடர்ந்தார்கள்."