இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

1354, 1355ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ انْطَلَقَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ لاِبْنِ صَيَّادٍ ‏"‏ تَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ وَقَالَ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ‏.‏ فَقَالَ لَهُ ‏"‏ مَاذَا تَرَى ‏"‏‏.‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏ ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ اخْسَأْ، فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ دَعْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏‏.‏ وَقَالَ سَالِمٌ سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ، يَعْنِي فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْزَةٌ أَوْ زَمْرَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ ـ هَذَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ‏"‏‏.‏ وَقَالَ شُعَيْبٌ فِي حَدِيثِهِ فَرَفَصَهُ رَمْرَمَةٌ، أَوْ زَمْزَمَةٌ‏.‏ وَقَالَ إِسْحَاقُ الْكَلْبِيُّ وَعُقَيْلٌ رَمْرَمَةٌ‏.‏ وَقَالَ مَعْمَرٌ رَمْزَةٌ‏.‏
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

உமர் (ரழி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு குழுவினரோடு இப்னு ஸய்யாதை நோக்கிச் சென்றார்கள். பனூ முகலா கோட்டைக்கு அருகில் சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். அந்நேரத்தில் இப்னு ஸய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் கையால் அவனைத் தட்டும் வரை அவன் (தங்களை) உணரவில்லை. பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் இப்னு ஸய்யாதிடம், “நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத் அவர்களைப் பார்த்து, “நீங்கள் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (உம்மிய்யீன்களின்) தூதர் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்” என்றான். பிறகு இப்னு ஸய்யாத் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், “நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?” என்று கேட்டான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை நிராகரித்து, “நான் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதர்களையும் ஈமான் கொள்கிறேன் (நம்புகிறேன்)” என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அவர்கள் (இப்னு ஸய்யாதிடம்), “உனக்கு என்ன தெரிகிறது?” என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத், “என்னிடம் உண்மையாளனும் பொய்யனும் வருகிறார்கள்” என்றான். நபி (ஸல்) அவர்கள், “விஷயம் உனக்குக் குழப்பப்பட்டுள்ளது” என்று கூறினார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனிடம், “நான் உனக்காக (என் மனதில்) ஒரு விஷயத்தை மறைத்து வைத்துள்ளேன்” என்றார்கள். இப்னு ஸய்யாத், “அது ‘அத்-துக்’ (புகை)” என்றான். நபி (ஸல்) அவர்கள், “இழிந்து போ! உன்னால் உனது தகுதியை மீறவே முடியாது” என்று கூறினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! என்னை விடுங்கள்; இவனுடைய கழுத்தை நான் வெட்டிவிடுகிறேன்” என்று கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள், “இவன் அவனாக (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், இவனை உம்மால் வெல்ல முடியாது. அவனாக இல்லையென்றால், இவனைக் கொல்வதில் உமக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை” என்று கூறினார்கள்.

(இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்): பின்னர் (ஒரு முறை), அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் உபை இப்னு கஅப் (ரழி) அவர்களும் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த பேரீச்சந் தோட்டத்திற்குச் சென்றார்கள். இப்னு ஸய்யாத் தங்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்பு அவனிடமிருந்து எதையாவது செவியுற (அவன் அறியாமல்) நபி (ஸல்) அவர்கள் (மறைந்து) சென்றார்கள். அவன் ஒரு போர்வையால் தன்னை மூடிக்கொண்டு படுத்திருப்பதையும், அதிலிருந்து முணுமுணுப்பு சத்தம் வருவதையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் கண்டார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் பேரீச்ச மரங்களின் அடிமரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, இப்னு ஸய்யாத்தின் தாய் அவர்களைப் பார்த்துவிட்டாள். அவள் இப்னு ஸய்யாதிடம், “ஸாஃப்! (இது இப்னு ஸய்யாத்தின் பெயர்) இதோ முஹம்மது!” என்று கூறினாள். உடனே இப்னு ஸய்யாத் கிளர்ந்தெழுந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள், “அவள் அவனை (அப்படியே) விட்டிருந்தால், (அவனது நிலை) தெளிவாகியிருக்கும்” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6173-6175ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ انْطَلَقَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ مِنْ أَصْحَابِهِ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدَهُ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ فِي أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ يَوْمَئِذٍ الْحُلُمَ، فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَضَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ ‏"‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ لاِبْنِ صَيَّادٍ ‏"‏ مَاذَا تَرَى ‏"‏‏.‏ قَالَ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ‏"‏‏.‏ قَالَ هُوَ الدُّخُّ‏.‏ قَالَ ‏"‏ اخْسَأْ، فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏‏.‏ قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَأْذَنُ لِي فِيهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنْ يَكُنْ هُوَ لاَ تُسَلَّطُ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُنْ هُوَ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سَالِمٌ فَسَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ الأَنْصَارِيُّ يَؤُمَّانِ النَّخْلَ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ، حَتَّى إِذَا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ، وَهْوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ، وَابْنُ صَيَّادٍ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشِهِ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا رَمْرَمَةٌ أَوْ زَمْزَمَةٌ، فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ، فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ أَىْ صَافِ ـ وَهْوَ اسْمُهُ ـ هَذَا مُحَمَّدٌ‏.‏ فَتَنَاهَى ابْنُ صَيَّادٍ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ ‏"‏‏.‏ قَالَ سَالِمٌ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ ذَكَرَ الدَّجَّالَ فَقَالَ ‏"‏ إِنِّي أُنْذِرُكُمُوهُ، وَمَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ وَقَدْ أَنْذَرَ قَوْمَهُ، لَقَدْ أَنْذَرَهُ نُوحٌ قَوْمَهُ، وَلَكِنِّي سَأَقُولُ لَكُمْ فِيهِ قَوْلاً لَمْ يَقُلْهُ نَبِيٌّ لِقَوْمِهِ، تَعْلَمُونَ أَنَّهُ أَعْوَرُ، وَأَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِأَعْوَرَ ‏"‏‏.
قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ خَسَأْتُ الْكَلْبَ بَعَّدْتُهُ خَاسِئِينَ مُبْعَدِينَ
அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

உமர் இப்னு அல்-கத்தாப் (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனும் மற்றும் அவர்களின் தோழர்கள் அடங்கிய ஒரு குழுவினருடனும் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த திசையை நோக்கிச் சென்றார்கள். பனீ மஃகாலாவின் கோட்டைக்கருகே சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக்கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டார்கள். அந்நேரத்தில் இப்னு ஸய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கியிருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனது முதுகில் தம் கையால் தட்டும் வரை அவன் அவர்களை உணரவில்லை. பின்பு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நானே அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். அவன் அவர்களைப் பார்த்து, "எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (உம்மிய்யீன்களின்) தூதர் நீங்கள் என நான் சாட்சி கூறுகிறேன்" என்றான்.

பிறகு இப்னு ஸய்யாத் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், "நானே அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?" என்று கேட்டான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனை நிராகரித்துவிட்டு, "நான் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதர்களையும் ஈமான் கொள்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். பின்பு அவனிடம், "உனக்கு என்ன தெரிகிறது?" என்று கேட்டார்கள். அவன், "எனக்கு ஒரு உண்மையாளனும் ஒரு பொய்யனும் வருகிறார்கள்" என்றான். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "உனக்குக் காரியம் குழப்பப்பட்டுள்ளது" என்றார்கள்.

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நான் உனக்காக (என் மனதில்) ஒன்றை மறைத்து வைத்துள்ளேன்" என்றார்கள். அதற்கு அவன், "அது 'அத்-துக்' (புகை)" என்றான். உடனே நபி (ஸல்) அவர்கள், "இஃக்ஸஃ (தொலைந்து போ)! உன் தகுதியை மீறி நீ செல்ல முடியாது" என்றார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இவனது கழுத்தை வெட்ட எனக்கு அனுமதியுங்கள்" என்றார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவன் (தஜ்ஜால்) ஆக இருந்தால், அவனை உன்னால் வெற்றி கொள்ள முடியாது. அவன் (தஜ்ஜால்) இல்லையென்றால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை" என்றார்கள்.

ஸாலிம் கூறினார்; அப்துல்லாஹ் இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் (இதற்குப் பின் நடந்ததை) கூறினார்கள்:
அதன் பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், உபை இப்னு கஅப் அல்-அன்சாரி (ரழி) அவர்களும் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த பேரீச்சந்தோப்பிற்குச் சென்றார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உள்ளே நுழைந்ததும், இப்னு ஸய்யாத் தங்களைப் பார்ப்பதற்கு முன்பே, அவனிடமிருந்து எதையாவது செவியுற வேண்டும் என விரும்பி, பேரீச்சை மரங்களின் தூர் பகுதிகளுக்குப் பின்னால் மறைந்து செல்லலானார்கள். இப்னு ஸய்யாத் தனது படுக்கையில் ஒரு போர்வையைப் போர்த்திக்கொண்டு படுத்திருந்தான். அதிலிருந்து முணுமுணுக்கும் சத்தம் அல்லது ரீங்காரம் கேட்டது.

இப்னு ஸய்யாத்தின் தாய், நபி (ஸல்) அவர்கள் பேரீச்சை மரத்தூர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்து வருவதைப் பார்த்துவிட்டு, இப்னு ஸய்யாத்திடம் "ஸாஃப்! (இது அவனது பெயர்) இதோ முஹம்மத்!" என்று கூறினாள். உடனே இப்னு ஸய்யாத் (முணுமுணுப்பதை) நிறுத்தினான். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவள் அவனை (அப்படியே) விட்டிருந்தால், (விஷயம்) தெளிவாகியிருக்கும்" என்று கூறினார்கள்.

ஸாலிம் கூறினார்; அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மக்களிடையே எழுந்து நின்று, அல்லாஹ்வை அவனுக்குத் தகுதியானவற்றைக் கொண்டு புகழ்ந்தார்கள். பிறகு தஜ்ஜாலைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு, "நான் உங்களை அவனைப் பற்றி எச்சரிக்கிறேன். எந்தவொரு இறைத்தூதரும் தம் சமூகத்தாரை அவனைப் பற்றி எச்சரிக்காமல் இருந்ததில்லை. நூஹ் (அலை) அவர்கள் தம் சமூகத்தாரை அவனைப் பற்றி எச்சரித்துள்ளார்கள். ஆயினும், எந்த ஓர் இறைத்தூதரும் தம் சமூகத்தாருக்குச் சொல்லாத ஒரு செய்தியை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அறிந்துகொள்ளுங்கள்! அவன் ஒற்றைக் கண்ணன்; ஆனால் அல்லாஹ் ஒற்றைக் கண்ணன் அல்லன்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4329சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، خُشَيْشُ بْنُ أَصْرَمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِابْنِ صَائِدٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلاَمٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا يَأْتِيكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ ‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي قَدْ خَبَّأْتُ لَكَ خَبِيئَةً ‏"‏ ‏.‏ وَخَبَّأَ لَهُ ‏{‏ يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ ‏}‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏ ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنْ يَكُنْ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ ‏"‏ ‏.‏ يَعْنِي الدَّجَّالَ ‏"‏ وَإِلاَّ يَكُنْ هُوَ فَلاَ خَيْرَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏ ‏.‏
இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள் உமர் இப்னுல் கத்தாப் (ரலி) உள்ளிட்டத் தோழர்கள் சிலருடன் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றார்கள். அவன் 'பனூ மஃகாலா' கோட்டைக்கு அருகே சிறுவர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அவன் (பருவ வயதை அடையாத) சிறுவனாக இருந்தான். அவன் உணர்வதற்கு முன்பே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனது முதுகில் கையால் தட்டினார்கள். பிறகு, "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?" என்று கேட்டார்கள்.

இப்னு ஸய்யாத் அவர்களைப் பார்த்து, "நீர் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (உம்மிய்யீன்களின்) தூதர் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்" என்று கூறினான். பிறகு இப்னு ஸய்யாத் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீர் சாட்சி கூறுகிறீரா?" என்று கேட்டான். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நான் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதர்களையுமே நம்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனிடம், "உனக்கு என்ன (தகவல்) வருகிறது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவன், "எனக்கு ஒரு உண்மையாளரும் வருகிறார்; ஒரு பொய்யரும் வருகிறார்" என்று கூறினான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனிடம், "காரியம் உனக்குக் குழப்பமாக்கப்பட்டுவிட்டது" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நான் உனக்காக (என் மனதில்) ஒன்றை மறைத்து வைத்துள்ளேன்" என்று கூறினார்கள். அவனுக்காக **'யவ்ம தஃதிஸ் ஸமாஉ பிதுகானின் முபீன்'** (வானம் ஒரு தெளிவான புகையைக் கொண்டுவரும் நாளில்...) எனும் இறைவசனத்தை மறைத்து வைத்திருந்தார்கள்.

இப்னு ஸய்யாத், "அது துக் (புகை)" என்று கூறினான். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அப்பால் போ (துரத்தப்பட்டவனே)! உன்னால் உன் தகுதியை மீறவே முடியாது" என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரலி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்கு அனுமதியுங்கள்; இவனின் கழுத்தை வெட்டிவிடுகிறேன்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அவன் (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், அவனை ஆட்கொள்ள உனக்கு சக்தி வழங்கப்படாது. அவன் (தஜ்ஜால்) இல்லையென்றால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்-அல்பானீ)
صحيح (الألباني)
2249ஜாமிஉத் திர்மிதீ
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِابْنِ صَيَّادٍ فِي نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَهُوَ غُلاَمٌ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏ ‏.‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنْتَ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا يَأْتِيكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنِّي خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا ‏"‏ ‏.‏ وَخَبَأَ لَهُ ‏:‏ ‏(‏يَوْمَ تَأْتِي السَّمَاءُ بِدُخَانٍ مُبِينٍ ‏)‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ هُوَ الدُّخُّ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ائْذَنْ لِي فَأَضْرِبَ عُنُقَهُ ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنْ يَكُ حَقًّا فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لاَ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ عَبْدُ الرَّزَّاقِ يَعْنِي الدَّجَّالَ ‏.‏ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ ‏.‏
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், தங்களது தோழர்கள் சிலருடன் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றார்கள். அவர்களில் உமர் இப்னுல் கத்தாப் (ரழி) அவர்களும் இருந்தார்கள். அப்போது அவன் ‘பனூ மஃகாலா’ கோட்டைக்கு அருகே சிறுவர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அவன் (அப்போது) ஒரு சிறுவனாகவே இருந்தான். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனது முதுகில் தங்கள் கையால் தட்டும் வரை அவன் (அவர்கள் வந்ததை) உணரவில்லை.

பிறகு அவர்கள், “நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத் அவர்களை ஏறிட்டுப் பார்த்து, “நீர் ‘உம்மிய்யீன்’களின் (எழுதப்படிக்கத் தெரியாத சமூகத்தின்) தூதர் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்” என்றான்.

பிறகு இப்னு ஸய்யாத் நபி (ஸல்) அவர்களிடம், “நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?” என்று கேட்டான். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “நான் அல்லாஹ்வையும் அவனுடைய தூதர்களையும் நம்புகிறேன்” என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், “உன்னிடம் (இறைவனிடமிருந்து) வருவது எது?” என்று கேட்டார்கள். இப்னு ஸய்யாத், “என்னிடம் ஒரு உண்மையாளரும் ஒரு பொய்யரும் வருகிறார்கள்” என்றான். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “உனக்கு விஷயம் குழப்பமாகியுள்ளது” என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “நான் உனக்காக (ஒரு விஷயத்தை என் மனதில்) மறைத்து வைத்துள்ளேன்” என்று கூறினார்கள். அவருக்காக,
**“யவ்ம தஃதீஸ் ஸமாவு பிதுகானின் முபீன்”**
(வானம் ஒரு தெளிவான புகையைக் கொண்டுவரும் நாளில்)
(எனும் இறைவசனத்தை) அவர்கள் மறைத்திருந்தார்கள்.

இப்னு ஸய்யாத், “அது, ‘அத்-துக்’ (புகை)” என்றான்.

அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “சிறுமைப்படுவாயாக! உன்னால் உன் தகுதியைத் தாண்டிச் செல்லவே முடியாது” என்று கூறினார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்கு அனுமதியளியுங்கள்; நான் இவனின் கழுத்தை வெட்டிவிடுகிறேன்” என்று கூறினார்கள்.

அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “அவன் (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், அவன் மீது உனக்கு அதிகாரம் வழங்கப்படாது; அவன் (தஜ்ஜாலாக) இல்லையென்றால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை” என்று கூறினார்கள்.

அப்துர் ரஸ்ஸாக் (ரஹ்) அவர்கள், “(இங்கு) தஜ்ஜால் (என்றே) அவர் கருதினார்” என்று கூறினார்கள்.
அபூ ஈஸா (இமாம் திர்மிதி) அவர்கள், “இது ஹஸன் ஸஹீஹ் ஆன ஹதீஸ்” என்று கூறினார்கள்.
958அல்-அதப் அல்-முஃபரத்
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ‏:‏ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، أَنَّ عَبْدَ اللهِ بْنَ عُمَرَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ انْطَلَقَ مَعَ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ مِنْ أَصْحَابِهِ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ، حَتَّى وَجَدُوهُ يَلْعَبُ مَعَ الْغِلْمَانِ فِي أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ، وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ يَوْمَئِذٍ الْحُلُمَ، فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ، ثُمَّ قَالَ‏:‏ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللهِ‏؟‏ فَنَظَرَ إِلَيْهِ فَقَالَ‏:‏ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ، قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ‏:‏ فَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللهِ‏؟‏ فَرَصَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ‏:‏ آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ، ثُمَّ قَالَ لِابْنِ صَيَّادٍ‏:‏ مَاذَا تَرَى‏؟‏ فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ‏:‏ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏:‏ خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏:‏ إِنِّي خَبَّأْتُ لَكَ خَبِيئًا، قَالَ‏:‏ هُوَ الدُّخُّ، قَالَ‏:‏ اخْسَأْ فَلَمْ تَعْدُ قَدْرَكَ، قَالَ عُمَرُ‏:‏ يَا رَسُولَ اللهِ، أَتَأْذَنُ لِي فِيهِ أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ‏؟‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏:‏ إِنْ يَكُ هُوَ لاَ تُسَلَّطُ عَلَيْهِ، وَإِنْ لَمْ يَكُ هُوَ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ‏.‏
அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களுடன் நபித்தோழர்கள் சிலரடங்கிய ஒரு குழுவில் இப்னு ஸய்யாத் இருந்த திசையை நோக்கிச் சென்றார்கள். இறுதியில், பனூ மஃகாலாவிற்குச் சொந்தமான கோட்டைக்கு அருகே சிறுவர்களுடன் அவன் விளையாடிக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கண்டனர். அக்காலகட்டத்தில் இப்னு ஸய்யாத் பருவ வயதை நெருங்கியவனாகவும் இருந்தான். நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கரத்தால் அவனது முதுகில் அடிக்கும் வரை அவன் அதை உணரவில்லை. பிறகு அவனிடம், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீ சாட்சி கூறுகிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். அவன் அவர்களைப் பார்த்து, "நீங்கள் எழுதப்படிக்கத் தெரியாதவர்களின் (உம்மி சமுதாயத்தின்) தூதர் என நான் சாட்சி கூறுகிறேன்" என்றான்.

பிறகு இப்னு ஸய்யாத், "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் என்று நீங்கள் சாட்சி கூறுகிறீர்களா?" என்று கேட்டான். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவனை (அழுத்தி) நிராகரித்து, "நான் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் ஈமான் கொள்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். பிறகு இப்னு ஸய்யாதிடம், "உனக்கு என்ன தெரிகிறது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இப்னு ஸய்யாத், "என்னிடம் உண்மையாளனும் பொய்யனும் வருகின்றனர்" என்றான். நபி (ஸல்) அவர்கள், "உனக்குக் காரியம் குழப்பப்பட்டு விட்டது" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நான் உனக்காக (மனதில்) ஒன்றை மறைத்து வைத்துள்ளேன்" என்று கூறினார்கள். அவன், "அது அத்-துக்..." (புகை) என்றான். அவர்கள், "தொலைந்து போ! உனது தகுதியை நீ மீறவே முடியாது" என்று கூறினார்கள். உமர் (ரலி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! இவனது கழுத்தை வெட்ட எனக்கு அனுமதியளியுங்கள்" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஒருவேளை அவன் அவனாக (தஜ்ஜாலாக) இருந்தால், அவன் மீது உனக்கு ஆதிக்கமோ அதிகாரமோ வழங்கப்படாது. அவன் அவனாக இல்லையென்றால், அவனைக் கொல்வதில் உனக்கு எந்த நன்மையும் இல்லை" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்-அல்பானீ)
صـحـيـح (الألباني)