ஸுஹைப் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"உங்களுக்கு முன் (வாழ்ந்த மக்களில்) ஒரு அரசன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு சூனியக்காரன் இருந்தான். அவனுக்கு வயதானபோது, அவன் அரசனிடம், 'எனக்கு வயதாகிவிட்டது; எனவே, சூனியத்தைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக என்னிடம் ஒரு சிறுவனை அனுப்பி வையுங்கள்' என்று கூறினான். அவ்வாறே அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதற்காக ஒரு சிறுவனை அரசன் அனுப்பி வைத்தான். அச்சிறுவன் (சூனியக்காரனிடம்) செல்லும் வழியில் ஒரு துறவி இருந்தார். சிறுவன் அவரிடம் அமர்ந்து அவரது பேச்சைக் கேட்டான்; அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது. அவன் சூனியக்காரனிடம் செல்லும்போதெல்லாம் துறவியைக் கடந்து செல்வான்; அவரிடம் அமர்ந்து (பேச்சைக் கேட்டுச்) செல்வான். அவன் சூனியக்காரனிடம் (தாமதமாகச்) சென்றால், சூனியக்காரன் அவனை அடிப்பான். சிறுவன் இதைத் துறவியிடம் முறையிட்டான். அதற்குத் துறவி, 'நீ சூனியக்காரனைப் பயந்தால், "என் குடும்பத்தார் என்னை தாமதப்படுத்திவிட்டனர்" என்று சொல். உன் குடும்பத்தாரைப் பயந்தால், "சூனியக்காரன் என்னை தாமதப்படுத்திவிட்டான்" என்று சொல்' என்று கூறினார்.

அவன் இதே நிலையில் இருந்தபோது, ஒருநாள் (வழியில்) ஒரு பெரிய மிருகம் மக்களை (செல்ல விடாமல்) தடுத்துக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டான். அப்போது அவன், 'சூனியக்காரன் சிறந்தவனா அல்லது துறவி சிறந்தவனா என்பதை இன்று நான் அறிந்துகொள்வேன்' என்று (தனக்குள்) கூறிக்கொண்டு, ஒரு கல்லை எடுத்தான். 'இறைவா! சூனியக்காரனின் காரியத்தைவிட துறவியின் காரியம் உனக்கு மிகவும் விருப்பமானதாக இருந்தால், மக்கள் செல்வதற்காக இந்த மிருகத்தைக் கொன்றுவிடு' என்று கூறி, அதை எறிந்தான். அது அந்த மிருகத்தைக் கொன்றது; மக்களும் கடந்து சென்றனர். அவன் துறவியிடம் வந்து இச்செய்தியைக் கூறினான். அதற்குத் துறவி, 'அருமை மகனே! இன்று நீ என்னைவிடச் சிறந்தவனாகிவிட்டாய். உனது நிலை நான் காணும் இந்த (உயர்ந்த) நிலையை அடைந்துவிட்டது. நிச்சயமாக நீ (விரைவில்) சோதிக்கப்படுவாய். அவ்வாறு நீ சோதிக்கப்பட்டால், (என்னைப்பற்றி) யாருக்கும் காட்டிக்கொடுக்காதே!' என்று கூறினார். அந்தச் சிறுவன் பிறவிக்குருடர், வெண்குஷ்ட நோயாளி ஆகியோரைக் குணப்படுத்துபவனாகவும், மக்களின் மற்ற அனைத்து நோய்களுக்கும் சிகிச்சை அளிப்பவனாகவும் இருந்தான்.

அரசனின் அவையோர் ஒருவருக்குப் பார்வை பறிபோயிருந்தது. அவர் (இச்சிறுவனைப் பற்றிக்) கேள்விப்பட்டு, ஏராளமான அன்பளிப்புகளுடன் அவனிடம் வந்தார். 'நீ என்னைக் குணப்படுத்தினால், இங்குள்ளவை அனைத்தும் உனக்கே உரியன' என்று கூறினார். அதற்குச் சிறுவன், 'நான் யாரையும் குணப்படுத்துவதில்லை; அல்லாஹ்வே குணப்படுத்துகிறான். நீங்கள் அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை கொண்டால், நான் அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்திப்பேன்; அவன் உங்களைக் குணப்படுத்துவான்' என்று கூறினான். அவர் அல்லாஹ்வின் மீது நம்பிக்கை கொண்டார்; அல்லாஹ் அவரைக் குணப்படுத்தினான். அவர் அரசனிடம் வந்து, முன்பு அமர்வது போலவே அமர்ந்தார். அரசன் அவரிடம், 'உனக்குப் பார்வையைத் திருப்பிக் கொடுத்தது யார்?' என்று கேட்டான். அதற்கு அவர், 'என் இறைவன்' என்றார். அரசன், 'நானல்லாத வேறு இறைவன் உனக்கு இருக்கிறானா?' என்று கேட்டான். அவர், 'என் இறைவனும் உன் இறைவனும் அல்லாஹ்தான்' என்றார். உடனே அரசன் அவரைப் பிடித்து, சிறுவனைப் பற்றிக் காட்டிக்கொடுக்கும் வரை அவரைத் தொடர்ந்து சித்திரவதை செய்தான். (அவர் காட்டிக்கொடுத்ததும்) சிறுவன் கொண்டுவரப்பட்டான். அரசன் அவனிடம், 'அருமை மகனே! பிறவிக்குருடர், வெண்குஷ்ட நோயாளி ஆகியோரைக் குணப்படுத்தும் அளவிற்கும், இன்னும் பல காரியங்களைச் செய்யும் அளவிற்கும் உனது சூனியம் வளர்ந்துவிட்டதே!' என்று கூறினான். அதற்குச் சிறுவன், 'நான் யாரையும் குணப்படுத்துவதில்லை; அல்லாஹ்வே குணப்படுத்துகிறான்' என்று கூறினான். உடனே அரசன் அவனைப் பிடித்து, துறவியைப் பற்றிக் காட்டிக்கொடுக்கும் வரை தொடர்ந்து சித்திரவதை செய்தான்.

துறவி கொண்டுவரப்பட்டார். அவரிடம், 'உன் மார்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவிடு (மதம் மாறிவிடு)' என்று கூறப்பட்டது. அவர் மறுத்துவிட்டார். அரசன் ஒரு ரம்பத்தைக் கொண்டுவரச் செய்து, அதை அவரது தலையின் நடுவில் வைத்து, தலை இரண்டு பிளவுகளாக விழும் வரை அறுத்தான். பின்னர் அரசனின் அவையோர் கொண்டுவரப்பட்டார். அவரிடமும், 'உன் மார்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவிடு' என்று கூறப்பட்டது. அவரும் மறுத்துவிட்டார். ரம்பம் அவரது தலையின் நடுவில் வைக்கப்பட்டு, தலை இரண்டு பிளவுகளாக விழும் வரை அறுக்கப்பட்டது. பின்னர் சிறுவன் கொண்டுவரப்பட்டான். அவனிடமும், 'உன் மார்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவிடு' என்று கூறப்பட்டது. அவனும் மறுத்துவிட்டான். அரசன் அவனைத் தன் ஆட்களில் சிலரிடம் ஒப்படைத்து, 'இவனை இன்ன மலைக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்; இவனை மலையின் உச்சிக்கு ஏற்றிச் செல்லுங்கள். (அங்கு சென்றதும்) இவன் தன் மார்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவிட்டால் (விட்டுவிடுங்கள்); இல்லையென்றால் இவனை (கீழே) உருட்டித் தள்ளிவிடுங்கள்' என்று கூறினான். அவர்கள் அவனைக் கொண்டு சென்றனர். சிறுவன், 'இறைவா! நீ நாடியதைக் கொண்டு இவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுவாயாக!' என்று பிரார்த்தித்தான். மலை அவர்களை உலுக்கியது; அவர்கள் கீழே விழுந்து (இறந்து)விட்டனர். சிறுவன் நடந்து அரசனிடம் வந்தான். அரசன் அவனிடம், 'உன்னுடன் வந்தவர்கள் என்ன ஆனார்கள்?' என்று கேட்டான். சிறுவன், 'அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிவிட்டான்' என்று கூறினான்.

மீண்டும் அரசன் அவனைத் தன் ஆட்களில் சிலரிடம் ஒப்படைத்து, 'இவனை ஒரு சிறிய கப்பலில் ஏற்றி, நடுக்கடலுக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள். இவன் தன் மார்க்கத்திலிருந்து திரும்பிவிட்டால் (விட்டுவிடுங்கள்); இல்லையென்றால் இவனைக் கடலில் வீசிவிடுங்கள்' என்று கூறினான். அவர்கள் அவனைக் கொண்டு சென்றனர். சிறுவன், 'இறைவா! நீ நாடியதைக் கொண்டு இவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுவாயாக!' என்று பிரார்த்தித்தான். கப்பல் கவிழ்ந்து அவர்கள் மூழ்கிவிட்டனர். சிறுவன் நடந்து அரசனிடம் வந்தான். அரசன் அவனிடம், 'உன்னுடன் வந்தவர்கள் என்ன ஆனார்கள்?' என்று கேட்டான். சிறுவன், 'அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றிவிட்டான்' என்று கூறினான். மேலும் சிறுவன் அரசனிடம், 'நான் உனக்குக் கட்டளையிடும் ஒரு காரியத்தை நீ செய்யும் வரை உன்னால் என்னைக் கொல்ல முடியாது' என்று கூறினான். அரசன், 'அது என்ன?' என்று கேட்டான். சிறுவன், 'மக்களை ஒரு திறந்தவெளியில் ஒன்றுதிரட்டு; என்னை ஒரு மரத்தடியில் சிலுவையில் அறைந்துவிடு (கட்டிவிடு). பிறகு எனது அம்பறாத்தூணியிலிருந்து ஓர் அம்பை எடு; அந்த அம்பை வில்லின் மையத்தில் வைத்து, "சிறுவனின் இறைவனாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்" என்று கூறி என் மீது எய்வாயாக! நீ அவ்வாறு செய்தால் என்னைக் கொன்றுவிடலாம்' என்று கூறினான்.

அரசன் மக்களை ஒரு திறந்தவெளியில் ஒன்றுதிரட்டினான்; அவனை ஒரு மரத்தடியில் சிலுவையில் அறைந்தான் (கட்டினான்). பிறகு அவனது அம்பறாத்தூணியிலிருந்து ஓர் அம்பை எடுத்து, அதை வில்லின் மையத்தில் வைத்து, 'சிறுவனின் இறைவனாகிய அல்லாஹ்வின் பெயரால்' என்று கூறி அவன் மீது எய்தான். அம்பு அவனது நெற்றிப்பொட்டில் தைத்தது. சிறுவன் தன் கையை நெற்றிப்பொட்டில் வைத்தவாறு இறந்துவிட்டான். மக்கள், 'நாங்கள் சிறுவனின் இறைவனை நம்பிக்கை கொண்டோம்' என்று கூறினார்கள். அரசனிடம் (சிலர்) வந்து, 'நீங்கள் எதைப் பயந்தீர்களோ, அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அந்தப் பயம் உங்களுக்கே வந்துவிட்டது; மக்கள் அனைவரும் நம்பிக்கை கொண்டுவிட்டனர்' என்று கூறினார்கள். உடனே அரசன் தெருக்களின் நுழைவாயில்களில் அகழிகளைத் தோண்டுமாறு கட்டளையிட்டான்; அவை தோண்டப்பட்டு, அவற்றில் நெருப்பு மூட்டப்பட்டது. அரசன், 'தன் மார்க்கத்திலிருந்து திரும்பாதவனை இதில் வீசுங்கள்' அல்லது 'இதில் குதிக்கச் சொல்லுங்கள்' என்று கூறினான். அவர்கள் அவ்வாறே செய்தனர். ஒரு பெண் தன் கைக்குழந்தையுடன் வந்தாள்; அவள் அதில் விழத் தயங்கினாள். அப்போது அந்தக் குழந்தை அவளிடம், 'என் அருமைத் தாயே! பொறுமையாக இருங்கள்; நிச்சயமாக நீங்கள் சத்தியத்தின் மீதே இருக்கிறீர்கள்' என்று கூறியது." (முஸ்லிம்)