இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

344ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، عَنْ عِمْرَانَ، قَالَ كُنَّا فِي سَفَرٍ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَإِنَّا أَسْرَيْنَا، حَتَّى كُنَّا فِي آخِرِ اللَّيْلِ، وَقَعْنَا وَقْعَةً وَلاَ وَقْعَةَ أَحْلَى عِنْدَ الْمُسَافِرِ مِنْهَا، فَمَا أَيْقَظَنَا إِلاَّ حَرُّ الشَّمْسِ، وَكَانَ أَوَّلَ مَنِ اسْتَيْقَظَ فُلاَنٌ ثُمَّ فُلاَنٌ ثُمَّ فُلاَنٌ ـ يُسَمِّيهِمْ أَبُو رَجَاءٍ فَنَسِيَ عَوْفٌ ـ ثُمَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ الرَّابِعُ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا نَامَ لَمْ يُوقَظْ حَتَّى يَكُونَ هُوَ يَسْتَيْقِظُ، لأَنَّا لاَ نَدْرِي مَا يَحْدُثُ لَهُ فِي نَوْمِهِ، فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ، وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ، وَكَانَ رَجُلاً جَلِيدًا، فَكَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ، فَمَا زَالَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ لِصَوْتِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ شَكَوْا إِلَيْهِ الَّذِي أَصَابَهُمْ قَالَ ‏"‏ لاَ ضَيْرَ ـ أَوْ لاَ يَضِيرُ ـ ارْتَحِلُوا ‏"‏‏.‏ فَارْتَحَلَ فَسَارَ غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ نَزَلَ، فَدَعَا بِالْوَضُوءِ، فَتَوَضَّأَ وَنُودِيَ بِالصَّلاَةِ فَصَلَّى بِالنَّاسِ، فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلاَتِهِ إِذَا هُوَ بِرَجُلٍ مُعْتَزِلٍ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ قَالَ ‏"‏ مَا مَنَعَكَ يَا فُلاَنُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلاَ مَاءَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ، فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ سَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَاشْتَكَى إِلَيْهِ النَّاسُ مِنَ الْعَطَشِ فَنَزَلَ، فَدَعَا فُلاَنًا ـ كَانَ يُسَمِّيهِ أَبُو رَجَاءٍ نَسِيَهُ عَوْفٌ ـ وَدَعَا عَلِيًّا فَقَالَ ‏"‏ اذْهَبَا فَابْتَغِيَا الْمَاءَ ‏"‏‏.‏ فَانْطَلَقَا فَتَلَقَّيَا امْرَأَةً بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ ـ أَوْ سَطِيحَتَيْنِ ـ مِنْ مَاءٍ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا، فَقَالاَ لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ قَالَتْ عَهْدِي بِالْمَاءِ أَمْسِ هَذِهِ السَّاعَةَ، وَنَفَرُنَا خُلُوفًا‏.‏ قَالاَ لَهَا انْطَلِقِي إِذًا‏.‏ قَالَتْ إِلَى أَيْنَ قَالاَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَتِ الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ قَالاَ هُوَ الَّذِي تَعْنِينَ فَانْطَلِقِي‏.‏ فَجَاءَا بِهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَحَدَّثَاهُ الْحَدِيثَ قَالَ فَاسْتَنْزَلُوهَا عَنْ بَعِيرِهَا وَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِإِنَاءٍ، فَفَرَّغَ فِيهِ مِنْ أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ ـ أَوِ السَّطِيحَتَيْنِ ـ وَأَوْكَأَ أَفْوَاهَهُمَا، وَأَطْلَقَ الْعَزَالِيَ، وَنُودِيَ فِي النَّاسِ اسْقُوا وَاسْتَقُوا‏.‏ فَسَقَى مَنْ شَاءَ، وَاسْتَقَى مَنْ شَاءَ، وَكَانَ آخِرَ ذَاكَ أَنْ أَعْطَى الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ قَالَ ‏"‏ اذْهَبْ، فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ ‏"‏‏.‏ وَهْىَ قَائِمَةٌ تَنْظُرُ إِلَى مَا يُفْعَلُ بِمَائِهَا، وَايْمُ اللَّهِ لَقَدْ أُقْلِعَ عَنْهَا، وَإِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْنَا أَنَّهَا أَشَدُّ مِلأَةً مِنْهَا حِينَ ابْتَدَأَ فِيهَا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اجْمَعُوا لَهَا ‏"‏‏.‏ فَجَمَعُوا لَهَا مِنْ بَيْنِ عَجْوَةٍ وَدَقِيقَةٍ وَسَوِيقَةٍ، حَتَّى جَمَعُوا لَهَا طَعَامًا، فَجَعَلُوهَا فِي ثَوْبٍ، وَحَمَلُوهَا عَلَى بَعِيرِهَا، وَوَضَعُوا الثَّوْبَ بَيْنَ يَدَيْهَا قَالَ لَهَا ‏"‏ تَعْلَمِينَ مَا رَزِئْنَا مِنْ مَائِكِ شَيْئًا، وَلَكِنَّ اللَّهَ هُوَ الَّذِي أَسْقَانَا ‏"‏‏.‏ فَأَتَتْ أَهْلَهَا، وَقَدِ احْتَبَسَتْ عَنْهُمْ قَالُوا مَا حَبَسَكِ يَا فُلاَنَةُ قَالَتِ الْعَجَبُ، لَقِيَنِي رَجُلاَنِ فَذَهَبَا بِي إِلَى هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ، فَفَعَلَ كَذَا وَكَذَا، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ لأَسْحَرُ النَّاسِ مِنْ بَيْنِ هَذِهِ وَهَذِهِ‏.‏ وَقَالَتْ بِإِصْبَعَيْهَا الْوُسْطَى وَالسَّبَّابَةِ، فَرَفَعَتْهُمَا إِلَى السَّمَاءِ ـ تَعْنِي السَّمَاءَ وَالأَرْضَ ـ أَوْ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ حَقًّا، فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ بَعْدَ ذَلِكَ يُغِيرُونَ عَلَى مَنْ حَوْلَهَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ، وَلاَ يُصِيبُونَ الصِّرْمَ الَّذِي هِيَ مِنْهُ، فَقَالَتْ يَوْمًا لِقَوْمِهَا مَا أُرَى أَنَّ هَؤُلاَءِ الْقَوْمَ يَدَعُونَكُمْ عَمْدًا، فَهَلْ لَكُمْ فِي الإِسْلاَمِ فَأَطَاعُوهَا فَدَخَلُوا فِي الإِسْلاَمِ‏.‏
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். நாங்கள் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து, இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது (ஓய்வெடுக்கத்) தங்கினோம். ஒரு பயணிக்கு அதை விட இனிமையான ஓய்வு வேறேதும் இருக்காது (எனும் அளவுக்கு அயர்ந்து உறங்கினோம்). சூரியனின் வெப்பத்தைத் தவிர வேறெதுவும் எங்களை எழுப்பவில்லை. முதலில் விழித்தவர் இன்னார், பிறகு இன்னார், பிறகு இன்னார் - (அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் (ரஹ்) கூறுகிறார்: ‘அபூ ரஜா (ரஹ்) அந்தப் பெயர்களை எனக்குச் சொன்னார்; ஆனால் நான் மறந்துவிட்டேன்’) - நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) எழுந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் உறங்கும்போது, அவர்கள் தாமாக எழும் வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டோம். ஏனெனில் அவர்களின் உறக்கத்தில் அவர்களுக்கு என்ன நிகழ்கிறது (வஹீ அருளப்படுகிறதா) என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. உமர் (ரழி) விழித்தெழுந்து, மக்கள் (சூரியன் உதிக்கும் வரை உறங்கிவிட்ட) நிலையைக் கண்டபோது - அவர் உறுதியான மனிதராக இருந்தார் - “அல்லாஹு அக்பர்” (அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன்) என்று தக்பீர் முழங்கித் தம் குரலை உயர்த்தினார். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரின் சப்தத்தைக் கேட்டு விழிக்கின்ற வரை அவர் தொடர்ந்து சப்தமிட்டு தக்பீர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.

அவர்கள் விழித்ததும், மக்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை நேரம் தவறியதை) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “தீங்கு ஏதுமில்லை (அல்லது ஒன்றும் ஆகாது); பயணத்தைத் தொடருங்கள்” என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு, நபி (ஸல்) அவர்கள் இறங்கி, உளூச் செய்யத் தண்ணீர் கேட்டார்கள். (தண்ணீர் வந்ததும்) உளூச் செய்தார்கள். தொழுகைக்கு இகாமத் சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

அவர்கள் தொழுகையை முடித்த பிறகு, மக்களுடன் தொழாமல் ஒரு மனிதர் தனியாக ஒதுங்கி இருப்பதைக் கண்டார்கள். “இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுத்தது எது?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “எனக்குக் குளிப்பு கடமையாகியுள்ளது (ஜனாபத்); ஆனால் தண்ணீர் இல்லை” என்றார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “(சுத்தமான) மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள்வீராக (தயம்மும் செய்வீராக); அதுவே உமக்குப் போதுமானது” என்றார்கள்.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். மக்கள் தங்களுடைய தாகத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். உடனே அவர்கள் இறங்கி, ஒருவரையும் (அறிவிப்பாளர் அபூ ரஜா (ரஹ்) பெயரைச் சொன்னார்; அவ்ஃப் (ரஹ்) மறந்துவிட்டார்) அலீ (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, “நீங்கள் இருவரும் சென்று தண்ணீர் தேடுங்கள்” என்று அனுப்பினார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் சென்றபோது, இரண்டு தண்ணீர்ப் பைகளுக்கு (மஸாதா அல்லது ஸதீஹா) இடையில் ஒட்டகத்தில் அமர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். அவளிடம், “தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “நேற்று இந்நேரம் தான் நான் தண்ணீர் எடுத்தேன் (தண்ணீர் வெகு தொலைவில் உள்ளது); எங்கள் கூட்டத்தினர் (ஆண்கள்) பின்தங்கியுள்ளனர்” என்று கூறினாள்.

அவர்கள் இருவரும் அவளிடம், “சரி, நீ புறப்படு” என்றார்கள். அவள், “எங்கே?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்” என்றார்கள். அதற்கு அவள், “அந்த ‘ஸாபி’ என்று அழைக்கப்படுபவரிடமா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “நீ யாரைக் கருதுகிறாயோ அவரேதான்; நீ வா” என்று கூறி, அவளை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து நடந்ததைத் தெரிவித்தார்கள்.

(நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கச் சொன்னார்கள்). அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கேட்டு வரவழைத்தார்கள். அப்பெண்ணின் இரண்டு பைகளின் வாய்களிலிருந்தும் அந்தப் பாத்திரத்தில் நீரை ஊற்றினார்கள். பிறகு பைகளின் மேல் வாய்களைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்புறத் துவாரங்களைத் திறந்துவிட்டார்கள். “மக்களே! நீர் புகட்டுங்கள்; நீங்களும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

விருப்பமானவர்கள் (தங்கள் கால்நடைகளுக்கு) நீர் புகட்டினார்கள்; விருப்பமானவர்கள் (தாமும்) நீர் எடுத்துக் கொண்டார்கள். இறுதியாக, குளிப்பு கடமையான அந்த மனிதருக்கும் ஒரு பாத்திரம் நீர் வழங்கி, “சென்று உம்மீது ஊற்றிக் குளித்துக்கொள்வீராக” என்றார்கள்.

அப்பெண் எழுந்து நின்று, தன் தண்ணீருக்கு என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அந்தப் பைகளிலிருந்து தண்ணீர் எடுப்பதை நிறுத்தியபோது, அவை முன்பு இருந்ததை விட அதிகமாக நிறைந்திருப்பதைப் போன்றே எங்களுக்குத் தோன்றியது.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், “இவளுக்காக உணவுப் பொருட்களைச் சேகரியுங்கள்” என்று கூறினார்கள். பேரீச்சம்பழம், மாவு, சத்துமாவு ஆகியவற்றைச் சேகரித்து, ஒரு துணியில் கட்டி உணவுத் தொகுப்பாக்கி அவளிடம் கொடுத்து, அவளை ஒட்டகத்தில் ஏற்றினார்கள். அந்தத் துணிமூட்டையை அவளுக்கு முன்னே வைத்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், “உன்னுடைய தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை என்பதை நீ அறிவாய்; ஆயினும் அல்லாஹ்வே எங்களுக்குத் தண்ணீர் புகட்டினான்” என்று கூறினார்கள்.

அவள் தன் வீட்டாரிடம் தாமதமாகச் சென்றாள். அவர்கள், “இன்னாரே! ஏன் தாமதம்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “ஒரு விசித்திரமான செயல்! இரண்டு பேர் என்னை வழிமறித்து, ‘ஸாபி’ என்று சொல்லப்படும் அந்த மனிதரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் இன்னின்னவாறு செய்தார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே உள்ளவர்களிலேயே மிகப் பெரும் சூனியக்காரராக அவர் இருக்க வேண்டும்;

அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராக இருக்க வேண்டும்” என்று (வானத்தையும் பூமியையும் தன் நடுவிரலாலும் ஆள்காட்டி விரலாலும் சுட்டிக்காட்டிக்) கூறினாள்.

அதன் பிறகு முஸ்லிம்கள் அந்தப் பெண்ணின் ஊரைச் சுற்றியுள்ள இணைவைப்பாளர்கள் மீது போர்தொடுப்பார்கள்; ஆனால், அவளுடைய குலத்தார் வசிக்கும் பகுதியை மட்டும் விட்டுவிடுவார்கள். ஒரு நாள் அவள் தன் மக்களிடம், “இந்த மக்கள் வேண்டுமென்றே உங்களை விட்டுவிடுகிறார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். உங்களுக்கு இஸ்லாத்தில் நாட்டம் உண்டா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளுக்குக் கட்டுப்பட்டு இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
348ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَوْفٌ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ الْخُزَاعِيُّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَأَى رَجُلاً مُعْتَزِلاً لَمْ يُصَلِّ فِي الْقَوْمِ فَقَالَ ‏"‏ يَا فُلاَنُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ فِي الْقَوْمِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلاَ مَاءَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ ‏"‏‏.‏
இம்ரான் பின் ஹுசைன் அல்குஸாஈ (ரழி) அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், மக்களுடன் தொழாமல் ஒரு மனிதர் ஒதுங்கி அமர்ந்திருந்ததைக் கண்டார்கள். அவர்கள் அவரிடம், "ஓ இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே (ஸல்)! நான் ஜுனுபாக இருக்கிறேன், மேலும் தண்ணீர் இல்லை" என்று பதிலளித்தார்.

நபி (ஸல்) அவர்கள், "சுத்தமான மண்ணைக் கொண்டு (தயம்மும் செய்துகொள்ளுங்கள்), அதுவே உங்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்கும்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
3571ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا سَلْمُ بْنُ زَرِيرٍ، سَمِعْتُ أَبَا رَجَاءٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ، أَنَّهُمْ كَانُوا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَسِيرٍ، فَأَدْلَجُوا لَيْلَتَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانَ وَجْهُ الصُّبْحِ عَرَّسُوا فَغَلَبَتْهُمْ أَعْيُنُهُمْ حَتَّى ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ، فَكَانَ أَوَّلَ مَنِ اسْتَيْقَظَ مِنْ مَنَامِهِ أَبُو بَكْرٍ، وَكَانَ لاَ يُوقَظُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ مَنَامِهِ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ، فَاسْتَيْقَظَ عُمَرُ فَقَعَدَ أَبُو بَكْرٍ عِنْدَ رَأْسِهِ فَجَعَلَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ، حَتَّى اسْتَيْقَظَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلَ وَصَلَّى بِنَا الْغَدَاةَ، فَاعْتَزَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لَمْ يُصَلِّ مَعَنَا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ ‏"‏ يَا فُلاَنُ مَا يَمْنَعُكَ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَنَا ‏"‏‏.‏ قَالَ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ‏.‏ فَأَمَرَهُ أَنْ يَتَيَمَّمَ بِالصَّعِيدِ، ثُمَّ صَلَّى وَجَعَلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَكُوبٍ بَيْنَ يَدَيْهِ، وَقَدْ عَطِشْنَا عَطَشًا شَدِيدًا فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَسِيرُ إِذَا نَحْنُ بِامْرَأَةٍ سَادِلَةٍ رِجْلَيْهَا بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ، فَقُلْنَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ فَقَالَتْ إِنَّهُ لاَ مَاءَ‏.‏ فَقُلْنَا كَمْ بَيْنَ أَهْلِكِ وَبَيْنَ الْمَاءِ قَالَتْ يَوْمٌ وَلَيْلَةٌ‏.‏ فَقُلْنَا انْطَلِقِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَتْ وَمَا رَسُولُ اللَّهِ فَلَمْ نُمَلِّكْهَا مِنْ أَمْرِهَا حَتَّى اسْتَقْبَلْنَا بِهَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَحَدَّثَتْهُ بِمِثْلِ الَّذِي حَدَّثَتْنَا غَيْرَ أَنَّهَا حَدَّثَتْهُ أَنَّهَا مُؤْتِمَةٌ، فَأَمَرَ بِمَزَادَتَيْهَا فَمَسَحَ فِي الْعَزْلاَوَيْنِ، فَشَرِبْنَا عِطَاشًا أَرْبَعِينَ رَجُلاً حَتَّى رَوِينَا، فَمَلأْنَا كُلَّ قِرْبَةٍ مَعَنَا وَإِدَاوَةٍ، غَيْرَ أَنَّهُ لَمْ نَسْقِ بَعِيرًا وَهْىَ تَكَادُ تَنِضُّ مِنَ الْمِلْءِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَاتُوا مَا عِنْدَكُمْ ‏"‏‏.‏ فَجُمِعَ لَهَا مِنَ الْكِسَرِ وَالتَّمْرِ، حَتَّى أَتَتْ أَهْلَهَا قَالَتْ لَقِيتُ أَسْحَرَ النَّاسِ، أَوْ هُوَ نَبِيٌّ كَمَا زَعَمُوا، فَهَدَى اللَّهُ ذَاكَ الصِّرْمَ بِتِلْكَ الْمَرْأَةِ فَأَسْلَمَتْ وَأَسْلَمُوا‏.‏
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். இரவு முழுவதும் பயணம் செய்தோம். விடியல் நேரம் நெருங்கியதும் (ஓய்வெடுக்க) இறங்கினோம். சூரியன் நன்கு மேலே உயரும் வரை உறக்கம் எங்களை ஆட்கொண்டுவிட்டது. உறக்கத்திலிருந்து முதலில் விழித்தவர் அபூபக்ர் (ரழி) ஆவார். நபி (ஸல்) அவர்கள் தாங்களாகவே விழிக்காத வரை அவர்களை (யாரும்) எழுப்ப மாட்டார்கள். பிறகு உமர் (ரழி) விழித்தார். உடனே அபூபக்ர் (ரழி) நபி (ஸல்) அவர்களின் தலைமாட்டில் அமர்ந்து, நபி (ஸல்) அவர்கள் விழித்துக்கொள்ளும் வரை உரத்த குரலில் தக்பீர் (அல்லாஹு அக்பர்) சொல்லலானார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் விழித்ததும் (அங்கிருந்து) இறங்கிச் சென்று எங்களுக்குக் காலைத் தொழுகையை நடத்தினார்கள். கூட்டத்திலிருந்த ஒரு மனிதர் (எங்களுடன் தொழாமல்) விலகி நின்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள் தொழுது முடித்ததும், “இன்னாரே! நீர் எங்களுடன் தொழுவதைத் தடுத்தது எது?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “எனக்குக் குளிப்புக் கடமையாகிவிட்டது (ஜனாபத்)” என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீர் மண்ணால் தயம்மம் செய்துகொள்ளும்! (அதுவே போதுமானது)” என்று கட்டளையிட்டார்கள். பிறகு அம்மனிதர் தொழுதார்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னைத் தம் முன்னால் செல்லும் ஒரு சவாரி அணியில் அனுப்பினார்கள். எங்களுக்குக் கடும் தாகம் ஏற்பட்டிருந்தது. நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, இரண்டு தண்ணீர்ப் பைகளுக்கு (மஸாதா) இடையே கால்களைத் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு (ஒட்டகத்தில்) அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தோம். நாங்கள் அவளிடம், “தண்ணீர் எங்கே உள்ளது?” என்று கேட்டோம். அவள், “தண்ணீரே இல்லை” என்றாள். “உனது வீட்டாருக்கும் தண்ணீருக்கும் இடையே எவ்வளவு தொலைவு?” எனக் கேட்டோம். “ஒரு பகல் மற்றும் ஓர் இரவுப் பயணம்” என்றாள். நாங்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் வா” என்று அழைத்தோம். அவள், “(யார் அவர்?) அல்லாஹ்வின் தூதர் என்றால் என்ன?” என்று கேட்டாள். நாங்கள் அவளைத் தம் போக்கில் விட்டுவிடாமல் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்துச் சென்றோம்.

எங்களிடம் சொன்ன அதே விஷயத்தை அப்பெண் நபி (ஸல்) அவர்களிடமும் சொன்னாள். தான் அனாதைகளின் தாய் (கைம்பெண்) என்பதையும் தெரிவித்தாள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளுடைய இரண்டு தண்ணீர்ப் பைகளையும் கொண்டுவரச் சொல்லி, அவற்றின் வாய் பகுதியில் (தமது கைகளால்) தடவிக் கொடுத்தார்கள். (கடும்) தாகத்தோடு இருந்த நாங்கள் நாற்பது பேரும் வயிறு நிரம்பக் குடித்தோம். எங்களிடமிருந்த அனைத்துத் தண்ணீர்ப் பைகளையும் பாத்திரங்களையும் (நீர் வழிந்தோடும் அளவுக்கு) நிரப்பிக் கொண்டோம். ஆனால் ஒட்டகங்களுக்கு நாங்கள் புகட்டவில்லை. (நாங்கள் நீர் எடுத்த பிறகும்) அப்பைகள் நிரம்பி வழிந்து வெடித்துவிடுமோ எனும் அளவுக்கு இருந்தன.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், “உங்களிடமுள்ள (உணவுப்) பொருட்களைக் கொண்டு வாருங்கள்” என்றார்கள். அப்பெண்ணுக்காக ரொட்டித் துண்டுகளும் பேரீச்சம்பழங்களும் சேகரிக்கப்பட்டன. (அவற்றை எடுத்துக்கொண்டு) அவள் தன் வீட்டாரிடம் சென்றபோது, “நான் மக்கலேயே மிகப் பெரிய சூனியக்காரரைச் சந்தித்தேன்; அல்லது மக்கள் சொல்வது போல அவர் ஒரு இறைத்தூதர்தாம்” என்றாள். அப்பெண்ணின் மூலமாக அல்லாஹ் அந்தக் கூட்டத்தாருக்கு நேர்வழி காட்டினான். அவளும் இஸ்லாத்தைத் தழுவினாள்; அவர்களும் இஸ்லாத்தைத் தழுவினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
1563ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ صَخْرٍ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ، حَدَّثَنَا سَلْمُ بْنُ زَرِيرٍ الْعُطَارِدِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيَّ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَسِيرٍ لَهُ فَأَدْلَجْنَا لَيْلَتَنَا حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَجْهِ الصُّبْحِ عَرَّسْنَا فَغَلَبَتْنَا أَعْيُنُنَا حَتَّى بَزَغَتِ الشَّمْسُ - قَالَ - فَكَانَ أَوَّلَ مَنِ اسْتَيْقَظَ مِنَّا أَبُو بَكْرٍ وَكُنَّا لاَ نُوقِظُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ مَنَامِهِ إِذَا نَامَ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ عُمَرُ فَقَامَ عِنْدَ نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَفَعَ رَأْسَهُ وَرَأَى الشَّمْسَ قَدْ بَزَغَتْ قَالَ ‏"‏ ارْتَحِلُوا ‏"‏ ‏.‏ فَسَارَ بِنَا حَتَّى إِذَا ابْيَضَّتِ الشَّمْسُ نَزَلَ فَصَلَّى بِنَا الْغَدَاةَ فَاعْتَزَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لَمْ يُصَلِّ مَعَنَا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يَا فُلاَنُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَنَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ ‏.‏ فَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَتَيَمَّمَ بِالصَّعِيدِ فَصَلَّى ثُمَّ عَجَّلَنِي فِي رَكْبٍ بَيْنَ يَدَيْهِ نَطْلُبُ الْمَاءَ وَقَدْ عَطِشْنَا عَطَشًا شَدِيدًا ‏.‏ فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَسِيرُ إِذَا نَحْنُ بِامْرَأَةٍ سَادِلَةٍ رِجْلَيْهَا بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ فَقُلْنَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ قَالَتْ أَيْهَاهْ أَيْهَاهْ لاَ مَاءَ لَكُمْ ‏.‏ قُلْنَا فَكَمْ بَيْنَ أَهْلِكِ وَبَيْنَ الْمَاءِ ‏.‏ قَالَتْ مَسِيرَةُ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ ‏.‏ قُلْنَا انْطَلِقِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَتْ وَمَا رَسُولُ اللَّهِ فَلَمْ نُمَلِّكْهَا مِنْ أَمْرِهَا شَيْئًا حَتَّى انْطَلَقْنَا بِهَا فَاسْتَقْبَلْنَا بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهَا فَأَخْبَرَتْهُ مِثْلَ الَّذِي أَخْبَرَتْنَا وَأَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا مُوتِمَةٌ لَهَا صِبْيَانٌ أَيْتَامٌ فَأَمَرَ بِرَاوِيَتِهَا فَأُنِيخَتْ فَمَجَّ فِي الْعَزْلاَوَيْنِ الْعُلْيَاوَيْنِ ثُمَّ بَعَثَ بِرَاوِيَتِهَا فَشَرِبْنَا وَنَحْنُ أَرْبَعُونَ رَجُلاً عِطَاشٌ حَتَّى رَوِينَا وَمَلأْنَا كُلَّ قِرْبَةٍ مَعَنَا وَإِدَاوَةٍ وَغَسَّلْنَا صَاحِبَنَا غَيْرَ أَنَّا لَمْ نَسْقِ بَعِيرًا وَهِيَ تَكَادُ تَنْضَرِجُ مِنَ الْمَاءِ - يَعْنِي الْمَزَادَتَيْنِ - ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَاتُوا مَا كَانَ عِنْدَكُمْ ‏"‏ ‏.‏ فَجَمَعْنَا لَهَا مِنْ كِسَرٍ وَتَمْرٍ وَصَرَّ لَهَا صُرَّةً فَقَالَ لَهَا ‏"‏ اذْهَبِي فَأَطْعِمِي هَذَا عِيَالَكِ وَاعْلَمِي أَنَّا لَمْ نَرْزَأْ مِنْ مَائِكِ ‏"‏ ‏.‏ فَلَمَّا أَتَتْ أَهْلَهَا قَالَتْ لَقَدْ لَقِيتُ أَسْحَرَ الْبَشَرِ أَوْ إِنَّهُ لَنَبِيٌّ كَمَا زَعَمَ كَانَ مِنْ أَمْرِهِ ذَيْتَ وَذَيْتَ ‏.‏ فَهَدَى اللَّهُ ذَاكَ الصِّرْمَ بِتِلْكَ الْمَرْأَةِ فَأَسْلَمَتْ وَأَسْلَمُوا ‏.‏
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தேன். நாங்கள் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து, விடியற்காலை நெருங்கும் நேரத்தில் (ஓய்வெடுக்க) இறங்கினோம். சூரியன் உதிக்கும் வரை நாங்கள் ஆழ்ந்து உறங்கிவிட்டோம். எங்களில் முதலில் விழித்தவர் அபூபக்ர் (ரழி) ஆவார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறங்கினால் தாமாக விழிக்கும் வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்பமாட்டோம். பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் விழித்தார்கள். அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அருகில் நின்று, அவர்கள் விழிக்கும் வரை உரத்த குரலில் தக்பீர் கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் தலையை உயர்த்தி, சூரியன் உதித்திருப்பதைக்கண்டு, "புறப்படுங்கள்" என்றார்கள்.

சூரியன் (நன்கு உயர்ந்து) வெண்மையானதும், அவர்கள் (வாகனத்திலிருந்து) இறங்கி எங்களுக்குக் காலைத் தொழுகையை நடத்தினார்கள். அப்போது கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர் விலகி, எங்களுடன் தொழாமல் இருந்தார். தொழுகையை முடித்ததும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், "இன்னாரே! எங்களுடன் நீர் தொழுவதைத் தடுத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்கு ‘ஜனாபத்’ (பெருந்தொடக்கு) ஏற்பட்டுவிட்டது" என்றார். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (அவரிடம்) (தண்ணீர் இல்லாததால்) (சுத்தமான) மண்ணால் தயம்மும் செய்யுமாறு கட்டளையிட்டார்கள். (அவ்வாறே அவர் தயம்மும் செய்து) தொழுதார்.

பிறகு, தண்ணீர் தேடிச் செல்லும் ஒரு குழுவில் என்னை விரைவுபடுத்தினார்கள். நாங்கள் கடுமையான தாகத்துடன் இருந்தோம். நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்தபோது, (ஒட்டகத்தின் இரு புறமும் தொங்கும்) இரண்டு தோல் பைகளுக்கு இடையே கால்களைத் தொங்கவிட்டபடி அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தோம். அவளிடம், "தண்ணீர் எங்கே?" என்று கேட்டோம். அவள், "இங்கு தண்ணீர் இல்லை" (வெகு தூரம்) என்றாள். "உன் குடும்பத்தாருக்கும் தண்ணீருக்கும் இடையே எவ்வளவு தூரம்?" என்று கேட்டோம். அவள், "ஒரு பகல் மற்றும் ஓர் இரவுப் பயணம்" என்றாள். நாங்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வா" என்றோம். அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் என்றால் என்ன?" என்று கேட்டாள்.

நாங்கள் அவளை அழைத்துக் கொண்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து சேர்ந்தோம். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம் விசாரித்தார்கள். அவள் எங்களிடம் கூறியது போன்றே அவர்களிடமும் கூறினாள். மேலும் தான் அனாதைக் குழந்தைகளைக் கொண்ட ஒரு தாய் (விதவை) என்பதையும் தெரிவித்தாள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளுடைய ஒட்டகத்தை மண்டியிடச் செய்து, (அவள் வைத்திருந்த) அந்தத் தோல் பைகளின் மேல்புறத் திறப்புகளில் (தண்ணீரை வாயில் எடுத்து) உமிழ்ந்தார்கள். பிறகு (அதை அவிழ்த்து விடும்படி கூறினார்கள்). தாகத்துடன் இருந்த நாற்பது ஆண்களாகிய நாங்கள் அனைவரும் வயிறு நிறையக் குடித்தோம். எங்களிடமிருந்த அனைத்துத் தோல் பைகளையும், பாத்திரங்களையும் நிரப்பிக் கொண்டோம். மேலும் (ஜனாபத் ஏற்பட்டிருந்த) எங்கள் தோழரையும் குளிக்க வைத்தோம். ஆனால் நாங்கள் எந்த ஒட்டகத்திற்கும் நீர் புகட்டவில்லை. (நாங்கள் நீர் எடுத்த பிறகும்) அந்தத் தோல் பைகள் நீரால் நிரம்பி வழிந்து வெடித்து விடுவதைப் போல் இருந்தன.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், "உங்களிடமுள்ள (உணவுப்) பொருட்களைக் கொண்டு வாருங்கள்" என்றார்கள். நாங்கள் அவளுக்காகத் துண்டு ரொட்டிகளையும் பேரீச்சம்பழங்களையும் சேகரித்து ஒரு மூட்டையாகக் கட்டினோம். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், "இதை எடுத்துச் செல்; இதை உன் பிள்ளைகளுக்கு உணவாகக் கொடு. உன் தண்ணீரில் நாங்கள் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை என்பதை அறிந்துகொள்" என்று கூறினார்கள்.

அவள் தன் குடும்பத்தாரிடம் சென்று, "மனிதர்களிலேயே மிகப்பெரிய சூனியக்காரரை அல்லது அவர் வாதிடுவது போன்று ஒரு இறைத்தூதரைச் சந்தித்துவிட்டு வருகிறேன்" என்று கூறி நடந்தவற்றை விவரித்தாள். அந்தப் பெண்ணின் மூலமாக அல்லாஹ் அந்தக் கூட்டத்தாருக்கு நேர்வழி காட்டினான். அவளும் இஸ்லாத்தை ஏற்றாள்; அவர்களும் இஸ்லாத்தை ஏற்றனர்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
19898முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عَوْفٍ حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ حَدَّثَنِي عِمَرانُ بْنُ حُصَيْنٍ قَالَ كُنَّا فِي سَفَرٍ مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَإِنَّا أَسْرَيْنَا حَتَّى إِذَا كُنَّا فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَقَعْنَا تِلْكَ الْوَقْعَةَ فَلَا وَقْعَةَ أَحْلَى عِنْدَ الْمُسَافِرِ مِنْهَا قَالَ فَمَا أَيْقَظَنَا إِلَّا حَرُّ الشَّمْسِ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ اسْتَيْقَظَ فُلَانٌ ثُمَّ فُلَانٌ كَانَ يُسَمِّيهِمْ أَبُو رَجَاءٍ وَنَسِيَهُمْ عَوْفٌ ثُمَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ الرَّابِعُ وَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ إِذَا نَامَ لَمْ نُوقِظْهُ حَتَّى يَكُونَ هُوَ يَسْتَيْقِظُ؛ لِأَنَّا لَا نَدْرِي مَا يَحْدُثُ لَهُ فِي نَوْمِهِ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ وَكَانَ رَجُلًا أَجْوَفَ جَلِيدًا قَالَ فَكَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ فَمَا زَالَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ لِصَوْتِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللهِ ﷺ شَكَوْا الَّذِي أَصَابَهُمْ فَقَالَ لَا ضَيْرَ أَوْ لَا يَضِيرُ ارْتَحِلُوا فَارْتَحَلَ فَسَارَ غَيْرَ بَعِيدٍ ثُمَّ نَزَلَ فَدَعَا بِالْوَضُوءِ فَتَوَضَّأَ وَنُودِيَ بِالصَّلَاةِ فَصَلَّى بِالنَّاسِ فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ إِذَا هُوَ بِرَجُلٍ مُعْتَزِلٍ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ فَقَالَ مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ؟ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللهِ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلَا مَاءَ قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ؛ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ ثُمَّ سَارَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَاشْتَكَى إِلَيْهِ النَّاسُ الْعَطَشَ فَنَزَلَ فَدَعَا فُلَانًا كَانَ يُسَمِّيهِ أَبُو رَجَاءٍ وَنَسِيَهُ عَوْفٌ وَدَعَا عَلِيًّافَقَالَ اذْهَبَا فَابْغِيَا لَنَا الْمَاءَ قَالَ فَانْطَلَقَا فَيَلْقَيَانِ امْرَأَةً بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ أَوْ سَطِيحَتَيْنِ مِنْ مَاءٍ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا فَقَالَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ؟ فَقَالَتْ عَهْدِي بِالْمَاءِ أَمْسِ هَذِهِ السَّاعَةَ وَنَفَرُنَا خُلُوفٌ قَالَ فَقَالَا لَهَا انْطَلِقِي إِذًا قَالَتْ إِلَى أَيْنَ؟ قَالَا إِلَى رَسُولِ اللهِ قَالَتْ هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ؟ قَالَا هُوَ الَّذِي تَعْنِينَ فَانْطَلِقِي إِذًا فَجَاءَا بِهَا إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَحَدَّثَاهُ الْحَدِيثَ فَاسْتَنْزَلُوهَا عَنْ بَعِيرِهَا وَدَعَا رَسُولُ اللهِ ﷺ بِإِنَاءٍ فَأَفْرَغَ فِيهِ مِنْ أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ أَوِ السَّطِيحَتَيْنِ وَأَوْكَى أَفْوَاهَهُمَا فَأَطْلَقَ الْعَزَالِي وَنُودِيَ فِي النَّاسِ أَنْ اسْقُوا وَاسْتَقُوا فَسَقَى مَنْ شَاءَ وَاسْتَقَى مَنْ شَاءَ وَكَانَ آخِرُ ذَلِكَ أَنْ أَعْطَى الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَقَالَ اذْهَبْ فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ قَالَ وَهِيَ قَائِمَةٌ تَنْظُرُ مَا يُفْعَلُ بِمَائِهَا قَالَ وَايْمُ اللهِ لَقَدْ أَقْلَعَ عَنْهَا وَإِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْنَا أَنَّهَا أَشَدُّ مِلْأَةً مِنْهَا حِينَ ابْتَدَأَ فِيهَا فَقَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ اجْمَعُوا لَهَا فَجَمَعُوا لَهَا مِنْ بَيْنِ عَجْوَةٍ وَدَقِيقَةٍ وَسُوَيْقَةٍ حَتَّى جَمَعُوا لَهَا طَعَامًا كَثِيرًا وَجَعَلُوهُ فِي ثَوْبٍ وَحَمَلُوهَا عَلَى بَعِيرِهَا وَوَضَعُوا الثَّوْبَ بَيْنَ يَدَيْهَا فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللهِ ﷺ تَعْلَمِينَ وَاللهِ مَا رَزِئْنَاكِ مِنْ مَائِكِ شَيْئًا وَلَكِنَّ اللهَ هُوَ سَقَانَا قَالَ فَأَتَتْ أَهْلَهَا وَقَدِ احْتَبَسَتْ عَنْهُمْ فَقَالُوامَا حَبَسَكِ يَا فُلَانَةُ؟ فَقَالَتْ الْعَجَبُ لَقِيَنِي رَجُلَانِ فَذَهَبَا بِي إِلَى هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ فَفَعَلَ بِمَائِي كَذَا وَكَذَا لِلَّذِي قَدْ كَانَ فَوَاللهِ إِنَّهُ لَأَسْحَرُ مَنْ بَيْنَ هَذِهِ وَهَذِهِ وَقَالَتْ بِأُصْبُعَيْهَا الْوُسْطَى وَالسَّبَّابَةِ فَرَفَعَتْهُمَا إِلَى السَّمَاءِ تَعْنِي السَّمَاءَ وَالْأَرْضَ أَوْ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللهِ حَقًّا قَالَ وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ بَعْدُ يُغِيرُونَ عَلَى مَا حَوْلَهَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَلَا يُصِيبُونَ الصِّرْمَ الَّذِي هِيَ مِنْهُ فَقَالَتْ يَوْمًا لِقَوْمِهَا مَا أَرَى أَنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ يَدَعُونَكُمْ عَمْدًا ؟ فَهَلْ لَكُمْ فِي الْإِسْلَامِ؟ فَأَطَاعُوهَا فَدَخَلُوا فِي الْإِسْلَامِ
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். நாங்கள் இரவிலும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது நாங்கள் (ஓய்வெடுப்பதற்காகத்) தங்கினோம். பயணிகளுக்கு அந்த நேரத்துத் தூக்கத்தை விட இனிமையான தூக்கம் வேறெதுவும் இல்லை.

சூரியனின் வெப்பத்தைத் தவிர வேறெதுவும் எங்களை எழுப்பவில்லை. முதலாவதாக இன்னார் விழித்தார், பிறகு இன்னார் விழித்தார். (அபூரஜா (ரஹ்) அவர்கள் அந்தப் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவது வழக்கம்; ஆனால் இந்த ஹதீஸை அறிவிக்கும் அவூஃப் (ரஹ்) அவர்கள் அந்தப் பெயர்களை மறந்துவிட்டார்கள்.) பின்னர், நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தூங்கினால், அவர்கள் தாமாகவே விழிக்காத வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டோம்; ஏனெனில், அவர்களின் உறக்கத்தில் (வஹீயின் மூலம்) அவர்களுக்கு என்ன நிகழ்கிறது என்பதை நாங்கள் அறிய மாட்டோம்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் விழித்து, மக்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை தவறியதை)க் கண்டபோது - அவர்கள் உரத்த குரல் கொண்ட வலிமையான மனிதராக இருந்தார்கள் - தக்பீர் ("அல்லாஹு அக்பர்") கூறினார்கள். மேலும் தக்பீரை உரத்த குரலில் கூறலானார்கள். அவர்களின் குரலைக் கேட்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழும் வரை, தொடர்ந்து உரத்த குரலில் தக்பீர் கூறிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழுந்ததும், தங்களுக்கு நேர்ந்தது குறித்து மக்கள் அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "கவலை வேண்டாம்" (அல்லது "எந்தத் தீங்கும் இல்லை"), "புறப்படுங்கள்!" என்றார்கள். பிறகு, அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சிறிது தூரம் சென்றதும் இறங்கினார்கள். உளூ செய்வதற்காகத் தண்ணீர் கொண்டுவரச் சொல்லி உளூ செய்தார்கள். பின்னர் தொழுகைக்கான அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது; அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

அவர்கள் தொழுகையை முடித்துத் திரும்பியபோது, ஒரு மனிதர் மக்களுடன் சேர்ந்து தொழாமல் தனியாக விலகி இருப்பதைக் கண்டார்கள். "இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து நீங்கள் ஏன் தொழவில்லை? எது உங்களைத் தடுத்தது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குக் குளிப்பு (ஜனாபத்) கடமையாகிவிட்டது; ஆனால், (குளிப்பதற்கு) தண்ணீர் இல்லை" என்றார். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நீங்கள் சுத்தமான மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளுங்கள் (தயம்மும் செய்துகொள்ளுங்கள்). அதுவே உங்களுக்குப் போதுமானதாகும்" என்றார்கள்.

பிறகு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். (வழியில்) மக்கள் தாங்கள் கடும் தாகத்தில் இருப்பதாக அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். உடனே அவர்கள் கீழிறங்கி, இன்னாரையும் (இவரது பெயரையும் அபூரஜா (ரஹ்) குறிப்பிட்டார்; அவூஃப் (ரஹ்) மறந்துவிட்டார்), அலீ (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, "நீங்கள் இருவரும் சென்று நமக்காகத் தண்ணீரைத் தேடிக் கொண்டு வாருங்கள்" என்றார்கள்.

இருவரும் சென்றபோது, தன் ஒட்டகத்தின் மீது தோலால் ஆன இரண்டு தண்ணீர் பைகளுக்கு (மஸாதா அல்லது ஸதீஹா) நடுவே அமர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். அவளிடம், "தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?" என்று கேட்டார்கள். அவள், "நேற்று இதே நேரத்தில்தான் நான் தண்ணீரைப் பார்த்தேன் (அவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது). எங்கள் கூட்டத்தினர் (நீரைத் தேடி) பின்னால் சென்றிருக்கிறார்கள்" என்றாள். அவர்கள் அவளிடம், "அப்படியானால் நீ எங்களுடன் வா!" என்றார்கள். அவள், "எங்கே?" என்று கேட்டாள். அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதரிடம்" என்றார்கள். அவள், "தம் மார்க்கத்தை விட்டு மாறியவர் (ஸாபிஉ) என்று மக்களால் சொல்லப்படுகிறாரே அவரிடமா?" என்று கேட்டாள். அவர்கள், "நீ குறிப்பிடுபவரிடம்தான்; எனவே, எங்களுடன் புறப்பட்டு வா!" என்றார்கள்.

அவர்கள் அந்தப் பெண்ணை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்துவந்து, நடந்த விவரத்தைக் கூறினார்கள். மக்கள் அந்தப் பெண்ணை அவளது ஒட்டகத்திலிருந்து கீழே இறக்கினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கொண்டுவரச் செய்து, அந்த இரண்டு தண்ணீர் பைகளின் மேல் திறப்புகள் வழியாக அதிலே சிறிது தண்ணீரை ஊற்றினார்கள். பிறகு பைகளின் மேல் திறப்புகளைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்புறத்தில் உள்ள திறப்புகளை (அஸாலி) அவிழ்த்துவிட்டார்கள். மக்களிடையே, "தண்ணீர் அருந்துங்கள்; உங்களின் ஒட்டகங்களுக்கும் புகட்டுங்கள்" என்று அறிவிப்புச் செய்யப்பட்டது. விரும்பியவர்கள் குடித்தனர்; விரும்பியவர்கள் நீர் எடுத்துக்கொண்டனர். இறுதியாக, குளிப்பு (ஜனாபத்) கடமையாகியிருந்த அந்த மனிதருக்கு ஒரு பாத்திரம் நிறைய தண்ணீர் கொடுத்து, "சென்று இதைக் கொண்டு குளித்துக்கொள்!" என்று கூறினார்கள்.

அந்தப் பெண் நின்றபடி, தன் தண்ணீரை அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! தண்ணீர் எடுப்பது நிறுத்தப்பட்டபோது, அதிலிருந்து தண்ணீர் எடுக்கத் தொடங்கிய நேரத்தை விட அப்பைகள் மிகவும் நிறைவாக இருப்பதைப் போன்றே எங்களுக்குத் தோன்றியது.

அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இவளுக்காக (உணவுப் பொருட்களைச்) சேகரியுங்கள்!" என்றார்கள். உடனே மக்கள் பேரீச்சம்பழம், மாவு மற்றும் சத்துமாவு ஆகியவற்றை அவளுக்காகச் சேகரித்து, நிறைய உணவுப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்தனர். அவற்றை ஒரு துணியில் வைத்து, அவளை அவளுடைய ஒட்டகத்தில் ஏற்றி, அந்தத் துணியை அவளுக்கு முன்பாக வைத்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், "நீ அறிந்துகொள்! அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, உனது தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை. மாறாக, அல்லாஹ்தான் எங்களுக்கு நீரைப் புகட்டினான்!" என்றார்கள்.

தாமதமாகத் தன் குடும்பத்தாரிடம் அவள் வந்தபோது, அவர்கள் அவளிடம், "இன்னவளே! உன்னைத் தாமதப்படுத்தியது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், "ஒரு ஆச்சரியம் நடந்தது! இரண்டு மனிதர்கள் என்னைச் சந்தித்து, தம் மார்க்கத்தை விட்டு மாறியவர் (ஸாபிஉ) என்று கூறப்படுகிறாரே அவரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் எனது தண்ணீரைக் கொண்டு இன்னின்னவாறு செய்தார் (நடந்ததைக் கூறினாள்). அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர் இதற்கும இதற்கும் இடைப்பட்டவர்களில் (வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையில்) மிகப் பெரிய சூனியக்காரராக இருக்க வேண்டும் (இப்படிக் கூறும்போது அவள் தனது நடுவிரலையும் ஆட்காட்டி விரலையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்திக் காட்டினாள்). அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராகத்தான் இருக்க வேண்டும்!" என்று கூறினாள்.

இதன்பிறகு, முஸ்லிம்கள் அந்தப் பெண்ணின் ஊரைச் சுற்றியுள்ள இணைவைப்பாளர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்துவார்கள். ஆனால், அந்தப் பெண் வசித்த கிராமத்தை (ஸிர்ம்) மட்டும் தாக்காமல் தவிர்த்து வந்தனர். ஒருநாள் அவள் தனது சமுதாயத்தாரிடம், "இந்த மக்கள் (முஸ்லிம்கள்) உங்களை மட்டும் வேண்டும் என்றே விட்டுவிடுகிறார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். எனவே, நீங்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறீர்களா?" என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளது வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டு இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ஸஹீஹ் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரபூர்வமானது)
إسناده صحيح
527மிஷ்காத் அல்-மஸாபீஹ்
وَعَن عمرَان بن حُصَيْن الْخُزَاعِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: رأى رجلا مُعْتَزِلا لم يصل فِي الْقَوْم فَقَالَ: «يَا فلَان مَا مَنعك أَن تصلي فِي الْقَوْم فَقَالَ يَا رَسُول الله أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلَا مَاءَ قَالَ عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيك»
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் அல்குஸாயீ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்கள், மக்களுடன் சேர்ந்து தொழாமல் ஒதுங்கியிருந்த ஒரு மனிதரைக் கண்டார்கள். “இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உம்மைத் தடுத்தது எது?” என்று அவர்கள் கேட்டார்கள். அதற்கு அம்மனிதர், “இறைத்தூதர் அவர்களே! எனக்குப் பெருந்துடக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது; தண்ணீரும் இல்லை” என்று கூறினார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “நீர் சுத்தமான மண்ணைப் பயன்படுத்திக்கொள்வீராக! நிச்சயமாக அது உமக்கு போதுமானது” என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : முத்தஃபகுன் அலைஹி (அல்பானி)
مُتَّفق عَلَيْهِ (الألباني)
770சுனனுத் தாரிமி
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا عَوْفٌ حَدَّثَنِي أَبُو رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيُّ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فِي سَفَرٍ ثُمَّ نَزَلَ فَدَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ نُودِيَ بِالصَّلَاةِ فَصَلَّى بِالنَّاسِ فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ إِذَا هُوَ بِرَجُلٍ مُعْتَزِلٍ لَمْ يُصَلِّ فِي الْقَوْمِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ «مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ فِي الْقَوْمِ؟» فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَصَابَتْنِي الجَنَابَةُ وَلَا مَاءَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ «عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ»
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். பின்னர் (ஓரிடத்தில்) அவர்கள் இறங்கினார்கள் (தங்கினார்கள்). அவர்கள் உளூச் செய்வதற்குத் தண்ணீர் கேட்டு (வாங்கி), உளூச் செய்தார்கள். பின்னர் தொழுகைக்காக (பாங்கு/இகாமத் மூலம்) அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள். அவர்கள் தமது தொழுகையை முடித்துத் திரும்பியபோது, மக்களுடன் சேர்ந்து தொழாமல் தனித்து விலகியிருந்த ஒரு மனிதரைக் கண்டார்கள். அவரிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதை விட்டும் உம்மைத் தடுத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குப் பெரும் தொடக்கு (ஜனாபத்) ஏற்பட்டுவிட்டது; (குளிப்பதற்குத்) தண்ணீர் இல்லை" என்றார். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நீர் (சுத்தமான) பூமியின் மேற்பரப்பைக் (மண்ணைக்) கொண்டு (தயம்மும் செய்து) கொள்ளும். நிச்சயமாக அதுவே உமக்குப் போதுமானதாகும்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஸஹீஹ் (அத்தாரானீ)
إسناده صحيح (الداراني)
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، ثنا الْحَسَنُ بْنُ يَعْقُوبَ الْعَدْلُ، ثنا يَحْيَى بْنُ أَبِي طَالِبٍ، ثنا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ، ثنا عَوْفُ بْنُ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيِّ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ: كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي سَفَرٍ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ، قَالَ: وَنَادَى بِالصَّلَاةِ بِالنَّاسِ فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنَ الصَّلَاةِ إِذَا رَجُلٌ مُعْتَزِلٌ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ، قَالَ: " مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ "، قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ أَصَابَتْنِي الْجَنَابَةُ وَلَا مَاءَ، قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: " عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ " وَذَكَرَ الْحَدِيثَ، قَالَ: وَكَانَ آخِرَ ذَلِكَ أَنْ أَعْطَى الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَقَالَ: " اذْهَبْ فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ ". مُخَرَّجٌ فِي الصَّحِيحَيْنِ مِنْ حَدِيثِ عَوْفِ بْنِ أَبِي جَمِيلَةَ
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம்... (என்று ஒரு நீண்ட ஹதீஸைக் குறிப்பிட்டுவிட்டு) அவர்கள் கூறினார்கள்:
(தொழுகைக்காக இகாமத் சொல்லப்பட்டு) மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தப்பட்டது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொழுகையை முடித்துத் திரும்பியபோது, ஒரு மனிதர் மக்களுடன் தொழாமல் (தனியாக) விலகி இருப்பதைக் கண்டார்கள். அவரிடம், "(பெயர் குறிப்பிடாமல்) இன்னாரே! இவர்களுடன் சேர்ந்து நீர் தொழாததற்கு உமக்கு என்ன தடையாக இருந்தது?" என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குக் குளிப்பு (ஜனாபத்) கடமையாகிவிட்டது; ஆனால், (குளிப்பதற்கு) தண்ணீர் இல்லை" என்றார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நீர் (தயம்மும் செய்ய) தூய்மையான மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும். நிச்சயமாக அதுவே உமக்குப் போதுமானதாகும்" என்று கூறினார்கள்.

(ஹதீஸின் தொடர்ச்சியை அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்:) இந்த நிகழ்வின் இறுதியில், குளிப்புக் கடமையான அந்த மனிதருக்கு ஒரு பாத்திரத்தில் தண்ணீர் வழங்கப்பட்டது. அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இதை எடுத்துச் சென்று உமது உடலின் மீது (ஊற்றிக் குளித்து) ஊற்றிக் கொள்வீராக" என்று கூறினார்கள்.

(இது அவ்ஃப் பின் அபீ ஜமீலா அவர்களின் அறிவிப்பாக ஸஹீஹைனில் [புகாரி மற்றும் முஸ்லிம்] பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو عَمْرٍو مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْأَدِيبُ، ثنا أَبُو بَكْرٍ الْإِسْمَاعِيلِيُّ، أَخْبَرَنِي الْحَسَنُ يَعْنِي ابْنَ سُفْيَانَ، ثنا حَبَّانٌ، ثنا عَبْدُ اللهِ، ثنا عَوْفٌ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ، ثنا عِمْرَانُ بْنُ الْحُصَيْنِ الْخُزَاعِيُّ، أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ رَأَى رَجُلًا مُعْتَزِلًا لَمْ يُصَلِّ فِي الْقَوْمِ فَقَالَ: " يَا فُلَانُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ فِي الْقَوْمِ؟ " فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلَا مَاءٌ فَقَالَ: " عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ ". رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ عَبْدَانَ، عَنْ عَبْدِ اللهِ ابْنِ الْمُبَارَكِ
இம்ரான் பின் ஹுசைன் அல்குஸாஈ (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ஒரு மனிதர் மக்களுடன் தொழாமல் தனியாக விலகி (அமர்ந்து) இருப்பதைக் கண்டார்கள். அப்போது அவரிடம், "இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து நீங்கள் தொழாமல் இருக்க உங்களுக்குத் தடையாக இருந்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் குளிப்பு கடமையான (ஜனாபத்) நிலையில் உள்ளேன்; ஆனால், (குளிப்பதற்குத்) தண்ணீர் இல்லை" என்றார். நபி (ஸல்) அவர்கள், "சுத்தமான மண்ணைப் பயன்படுத்துங்கள் (தயம்மம் செய்யுங்கள்); நிச்சயமாக அதுவே உங்களுக்குப் போதுமானதாகும்" என்று கூறினார்கள்.

(இதை இமாம் புகாரி அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் அப்தான் வழியாக, அப்துல்லாஹ் பின் அல்-முபாரக்கிடமிருந்து பதிவு செய்துள்ளார்கள்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، أنا أَبُو الْفَضْلِ الْحَسَنُ بْنُ يَعْقُوبَ بْنِ يُوسُفَ الْعَدْلُ، ثنا يَحْيَى بْنُ أَبِي طَالِبٍ، ثنا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ، أنا عَوْفُ بْنُ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيِّ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ: كُنَّا فِي سَفَرٍ مَعَ النَّبِيِّ ﷺ وَإِنَّا سِرْنَا لَيْلَةً حَتَّى إِذَا كُنَّا فِي آخِرِ اللَّيْلِ وَقَعْنَا فِي تِلْكَ الْوَقْعَةِ وَلَا وَقْعَةَ أَحْلَى عِنْدَ الْمُسَافِرِ مِنْهَا، قَالَ: فَمَا أَيْقَظَنَا إِلَّا حَرُّ الشَّمْسِ، وَكَانَ أوْلُ مَنِ اسْتَيْقِظَ فُلَانٌ وَفُلَانٌ وَفُلَانٌ - يُسَمِّيهِمْ عَوْفٌ - ثُمَّ كَانَ الرَّابِعُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، قَالَ: وَكَانَ النَّبِيُّ ﷺ إِذَا نَامَ لَمْ يُوقِظْهُ أَحَدٌ حَتَّى يَكُونَ هُوَ الْمُسْتَيْقِظُ لِأَنَّا لَا نَدْرِي مَا يَحْدُثُ لَهُ فِي نَوْمِهِ، قَالَ: فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ وَكَانَ رَجُلًا أَجْوَفَ جَلِيدًا كَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ، قَالَ: فَمَا زَالَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ لِصَوْتِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ شَكَوْنَا إِلَيْهِ الَّذِي أَصَابَنَا فَقَالَ: " لَا ضَيْرَ " - أَوْ " لَا ضَرَرَ " شَكَّ عَوْفٌ - فَقَالَ: " ارْتَحِلُوا فَارْتَحَلَ النَّبِيُّ ﷺ: وَسَارَ غَيْرَ بَعِيدٍ فَنَزَلَ فَدَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ وَنَادَى بِالصَّلَاةِ وَصَلَّى بِالنَّاسِ فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ إِذَا رَجُلٌ مُعْتَزِلٌ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ فَقَالَ: " مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ " فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلَا مَاءٌ، قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: " عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ " قَالَ: فَسَارَ رَسُولُ اللهِ ﷺ، فَشَكَا إِلَيْهِ النَّاسُ الْعَطَشَ، قَالَ: فَنَزَلَ فَدَعَا فُلَانًا يُسَمِّيهِ عَوْفٌ وَدَعَا عَلِيًّا، وَقَالَ: " اذْهَبَا فَابْتَغِيَا لَنَا الْمَاءَ فَانْطَلَقَا فَإِذَا هُمَا بِامْرَأَةٍ بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ أوْ سَطِيحَتَيْنِ مِنْ مَاءٍ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا، قَالَ: فَقَالَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ؟ قَالَتْ: عَهْدِي بِالْمَاءِ أَمْسِ هَذِهِ السَّاعَةِ وَنَفَرُنَا خُلُوفٌ، قَالَ عَبْدُ الْوَهَّابِ: يَعْنِي عِطَاشٌ، قَالَ: فَقَالَا لَهَا انْطَلِقِي إِذًا، فَقَالَتْ: إِلَى أَيْنَ؟ فَقَالَا: إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ، فَقَالَتْ: هُوَ الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِئُ، قَالَ: هُوَ الَّذِي تَعْنِينَ فَانْطَلِقِي، قَالَ: فَجَاءَا بِهَا إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ وَحَدَّثَاهُ الْحَدِيثَ فَاسْتَنْزَلَهَا، عَنْ بَعِيرِهَا وَدَعَا رَسُولُ اللهِ ﷺ بِإِنَاءٍ فَأَفْرَغَ فِيهِ مِنْ أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ أَوِ السَّطِيحَتَيْنِ فَمَضْمَضَ فِي الْمَاءِ فَأَعَادَهُ فِي أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ وَالسَّطِيحَتَيْنِ، ثُمَّ أوْكَأَ أَفْوَاهَهُمَا وَأَطْلَقَ الْعَزَالِي، ثُمَّ قَالَ لِلنَّاسِ: " اشْرَبُوا وَاسْتَقُوا " فَاسْتَقَى مَنْ شَاءَ وَشَرِبَ مَنْ شَاءَ، قَالَ: وَكَانَ آخِرُ ذَلِكَ أَنْ أَعْطَى الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ فَقَالَ: " اذْهَبْ فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ " وَهِيَ قَائِمَةٌ تُبْصِرُ مَا يَفْعَلُ بِمَائِهَا، قَالَ: وَايْمُ اللهِ مَا أَقْلَعَ عَنْهَا حِينَ أَقْلَعَ وَإِنَّهُ يُخَيَّلُ إِلَيْنَا أَنَّهَا أَمْلَأُ مِنْهَا حِينَ ابْتَدَأَ فِيهَا فَقَالَ النَّبِيُّ ﷺ: " اجْمَعُوا لَهَا فَجَمَعُوا لَهَا مِنْ بَيْنِ دَقِيقِهِ وَسَوِيقِهِ حَتَّى جَمَعُوا لَهَا طَعَامًا وَجَعَلُوهُ فِي ثَوْبِهَا فَحَمَلُوهُ وَوَضَعُوهُ بَيْنَ يَدَيْهَا، ثُمَّ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ: " تَعْلَمِينَ وَاللهِ أَنَّا مَا رَزَأْنَا مِنْ مَائِكِ شَيْئًا وَلَكِنَّ اللهَ هُوَ الَّذِي سَقَانَا " قَالَ: فَأَتَتْ أَهْلَهَا وَقَدِ احْتَبَسَتْ عَلَيْهِمْ فَقَالُوا لَهَا: مَا حَبَسَكِ يَا فُلَانَةُ؟ قَالَتْ: الْعَجَبُ، أَتَانِي رَجُلَانِ فَذَهَبَا بِي إِلَى هَذَا الصَّابِئِ فَفَعَلَ بِمَائِي كَذَا وَكَذَا الَّذِي كَانَ، فَوَاللهِ إِنَّهُ لَأَسْحَرُ مَنْ بَيْنَ هَذِهِ وَهَذِهِ أَوْ إِنَّهُ لَرَسُولُ اللهِ حَقًّا، قَالَ: فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ يُغِيرُونَ عَلَى مَنْ حَوْلَهَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَلَا يُصِيبُونَ الصِّرْمَ الَّذِي هِيَ فِيهِ فَقَالَتْ يَوْمًا لِقَوْمِهَا: إِنَّ هَؤُلَاءِ الْقَوْمَ عَمْدًا يَدَعُونَكُمْ هَلْ لَكُمْ فِي الْإِسْلَامِ فَأَطَاعُوهَا فَجَاءُوا جَمِيعًا فَدَخَلُوا فِي الْإِسْلَامِ " مُخَرَّجٌ فِي الصَّحِيحَيْنِ مِنْ حَدِيثِ عَوْفٍ
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். இரவின் கடைசிப் பகுதி வரை நாங்கள் தொடர்ந்து பயணம் செய்துவிட்டு, பிறகு (ஓரிடத்தில் தங்கி) ஆழ்ந்து உறங்கினோம். ஒரு பயணியைப் பொறுத்தவரை, (பயணக் களைப்பில் இருக்கும்போது) இரவின் கடைசிப் பகுதியில் கொள்ளும் உறக்கத்தை விட இனிமையானது வேறெதுவும் இல்லை. (நாங்கள் ஆழ்ந்து உறங்கிவிட்டதால் தொழுகை நேரம் தவறி) சூரியனின் வெப்பமே எங்களை விழித்தெழச் செய்தது. முதலில் இன்னார், பிறகு இன்னார், பிறகு இன்னார் விழித்தெழுந்தனர் (அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் அந்தப் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டார்கள்). விழித்தெழுந்த நான்காவது நபர் உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) ஆவார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் உறங்கினால், அவர்களாகவே விழித்தெழும் வரை எவரும் அவர்களை எழுப்ப மாட்டார்கள்; ஏனெனில், அவர்களின் உறக்கத்தில் (வஹீ - இறைச்செய்தி போன்ற) என்ன நிகழ்கிறது என்பதை நாங்கள் அறிய மாட்டோம். உமர் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்து மக்களின் நிலையைக் கண்டார்கள். அவர்கள் ஒரு கம்பீரமான (மற்றும் உரத்த குரல் கொண்ட) மனிதராக இருந்ததால், உரத்த குரலில் "அல்லாஹு அக்பர்" என்று தக்பீர் கூறினார்கள். அவர்களது சத்தத்தைக் கேட்டு ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழும் வரை, தொடர்ந்து உரத்த குரலில் தக்பீர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழுந்ததும், (தொழுகை தவறியது குறித்து) எங்களுக்கு நேர்ந்ததை அவர்களிடம் முறையிட்டோம். அதற்கு அவர்கள், "எந்தத் தீங்கும் இல்லை" (அல்லது "கவலையில்லை") என்று கூறிவிட்டு, "இங்கிருந்து புறப்படுங்கள்" என்றார்கள். அவ்வாறே நபி (ஸல்) அவர்கள் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள். சற்று தூரம் சென்றதும், ஓரிடத்தில் தங்கி அங்கசுத்தி (உளூ) செய்யத் தண்ணீர் கேட்டார்கள். அவர்கள் உளூ செய்தார்கள். தொழுகைக்கான (அதான்) அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. மக்களுக்கு அவர்கள் (தவறிப்போன சுப்ஹுத்) தொழுகையை நடத்தினார்கள். தொழுகையை முடித்ததும், மக்களுடன் சேர்ந்து தொழாமல் தனித்து அமர்ந்திருந்த ஒருவரைக் கண்டார்கள். அவரிடம், "இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து நீங்கள் தொழுவதற்கு எது தடையாக இருந்தது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் குளிப்புக்கடமையான (ஜுனுப்) நிலையில் உள்ளேன்; (குளிப்பதற்கு) தண்ணீரும் இல்லை" என்று பதிலளித்தார். ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(சுத்தமான) பூமியின் மேற்பரப்பைக் கொண்டு (தயம்மும்) செய்து கொள்ளுங்கள்; அதுவே உங்களுக்குப் போதுமானது."

பின்னர் ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் தொடர்ந்து பயணம் செய்தார்கள். மக்கள் தங்களின் தாகம் குறித்து அவர்களிடம் முறையிட்டனர். நபி (ஸல்) அவர்கள் (வாகனத்திலிருந்து) இறங்கி, இன்னாரையும் (அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் அவரின் பெயரைக் குறிப்பிட்டார்), அலீ (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, "நீங்கள் இருவரும் சென்று நமக்காகத் தண்ணீரைத் தேடிக் கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவ்விருவரும் தண்ணீரைத் தேடிச் சென்றனர். அப்போது அவர்கள் ஒட்டகத்தின் மீது தோலால் ஆன இரண்டு பெரிய தண்ணீர் பைகளுக்கு (மஸாததைன்) நடுவே அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் அப்பெண்ணிடம், "தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், "நேற்று இதே நேரத்தில்தான் நான் தண்ணீர் இருந்த இடத்தில் இருந்தேன்; (தண்ணீர் எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன்) என் கூட்டத்தினர் தாகத்தோடு எனக்குப் பின்னால் இருக்கிறார்கள்" என்று கூறினாள். அவர்கள் அவளிடம், "அப்படியானால் (எங்களுடன்) வா!" என்று அழைத்தனர். அவள், "எங்கே?" என்று கேட்டாள். அவர்கள், "ரஸூல் (ஸல்) அவர்களிடம்" என்றனர். அதற்கு அவள், "(பழைய மார்க்கத்தை விட்டொழித்த) 'ஸாபி' என்று (மக்களால்) கூறப்படுகிறாரே அவரிடமா?" என்று கேட்டாள். அவர்கள், "நீ குறிப்பிடுகின்ற அதே நபரிடம்தான், புறப்படு" என்றனர்.

அவர்கள் அப்பெண்ணை ரஸூல் (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து, நடந்த விபரங்களைக் கூறினார்கள். அப்பெண்ணை ஒட்டகத்திலிருந்து இறங்கச் செய்தார்கள். ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கேட்டார்கள். அந்த இரண்டு தண்ணீர் பைகளின் வாய்களைத் திறந்து, அதிலிருந்த நீரை அப்பாத்திரத்தில் ஊற்றினார்கள். அந்த நீரில் (வாய் கொப்பளிப்பது போன்ற ஒரு செயலைச் செய்து) அதை மீண்டும் அந்தத் தண்ணீர் பைகளுக்குள்ளேயே ஊற்றினார்கள். பின்னர் அந்தப் பைகளின் மேல்பகுதி வாய்களைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்பகுதி துளைகளைத் திறந்து விட்டார்கள். பிறகு மக்களிடம், "நீங்களும் பருகுங்கள்; (உங்கள் பாத்திரங்களில்) சேமித்துக் கொள்ளுங்கள்" என்று கூறினார்கள். தண்ணீர் எடுக்க நாடியவர்கள் எடுத்தார்கள்; பருக நாடியவர்கள் பருகினார்கள். கடைசியாக, குளிப்புக்கடமையான நிலையில் இருந்த அந்த நபருக்கு ஒரு பாத்திரம் நிறைய தண்ணீரைக் கொடுத்து, "சென்று, இதனை உமது உடல்மீது ஊற்றிக் குளிப்பீராக" என்று கூறினார்கள்.

அப்பெண் எழுந்து நின்று, தனது தண்ணீரை அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவளிடமிருந்து அந்தப் பைகள் திருப்பித் தரப்பட்டபோது, முதலில் இருந்ததைவிட அவை இன்னும் அதிகமாக நிரம்பித் ததும்புவது போல் எங்களுக்குத் தோன்றியது. பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள், "அவளுக்காக (உணவுப் பொருட்களைச்) சேகரியுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே பேரீச்சம்பழம், மாவு, சத்துமாவு (ஸவீக்) ஆகியவற்றை ஒரு நல்ல உணவாகும் அளவுக்குத் திரட்டி, அதனை ஒரு துணியில் மூட்டையாகக் கட்டினார்கள். அவளை ஒட்டகத்தில் ஏற்றி, உணவு அடங்கிய அந்த மூட்டையை அவளுக்கு முன்னால் வைத்தார்கள். பிறகு ரஸூல் (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! உனது தண்ணீரிலிருந்து நாங்கள் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை. மாறாக, அல்லாஹ்தான் எங்களுக்குத் தண்ணீர் புகட்டினான் என்பதை நீ அறிந்துகொள்வாய்" என்று கூறினார்கள்.

அவள் தனது குடும்பத்தாரிடம் தாமதமாகத் திரும்பிச் சென்றாள். அவர்கள் அவளிடம், "இன்னவளே! நீ தாமதமாக வரக் காரணம் என்ன?" என்று கேட்டனர். அவள், "ஒரு விந்தை நடந்துவிட்டது! இரண்டு பேர் என்னைச் சந்தித்து, 'ஸாபி' என்று கூறப்படும் அந்த மனிதரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றனர். அவர் எனது தண்ணீரில் இப்படியிப்படிச் செய்தார். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர் வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடைப்பட்டவர்களில் மிகப் பெரிய மந்திரவாதியாக இருக்க வேண்டும்; அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராகத்தான் இருக்க வேண்டும்" என்று கூறினாள்.

அதன் பின்னர், முஸ்லிம்கள் அப்பெண்ணின் இருப்பிடத்தைச் சுற்றியிருந்த இணைவைப்பவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தினாலும், அவள் வசிக்கும் அந்தச் சிறிய கிராமத்தின் (ஸிர்ம்) மீது மட்டும் தாக்குதல் நடத்தவில்லை. ஒருநாள் அவள் தனது மக்களிடம், "இந்த மக்கள் (முஸ்லிம்கள்) வேண்டுமென்றே உங்களை(த் தாக்காமல்) விட்டுவிடுகிறார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். எனவே, உங்களுக்கு இஸ்லாத்தின் மீது விருப்பம் இருக்கிறதா?" என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அனைவரும் இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ غَالِبٍ الْخُوَارَزْمِيُّ الْحَافِظُ بِبَغْدَادَ أنا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ النَّيْسَابُورِيُّ وَهُوَ أَخُو أَبِي عَمْرِو بْنِ حَمْدَانَ ثنا مُحَمَّدُ بْنُ أَيُّوبَ أنا أَبُو الْوَلِيدِ ثنا سَلْمُ بْنُ زُرَيْرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا رَجَاءٍ يَقُولُ ثنا عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ أَنَّهُ كَانَ مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي مَسِيرٍ فَأَدْلَجُوا لَيْلَتَهُمْ حَتَّى إِذَا كَانُوا فِي وَجْهِ الصُّبْحِ عَرَّسَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَغَلَبَتْهُمْ أَعْيُنُهُمْ حَتَّى ارْتَفَعَتِ الشَّمْسُ فَكَانَ أَوَّلَ مَنِ اسْتَيْقَظَ مِنْ مَنَامِهِ أَبُو بَكْرٍ وَكَانَ لَا يُوقِظُ رَسُولَ اللهِ ﷺ مِنْ مَنَامِهِ أَحَدٌ حَتَّى يَسْتَيْقِظَ النَّبِيُّ ﷺ فَاسْتَيْقَظَ عُمَرُ فَقَعَدَ عِنْدَ رَأْسِهِ وَجَعَلَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ حَتَّى اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ رَأَى الشَّمْسَ قَدْ بَزَغَتْ قَالَ ارْتَحِلُوا فَسَارَ بِنَا حَتَّى ابْيَضَّتِ الشَّمْسُ فَنَزَلَ فَصَلَّى فَاعْتَزَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ فَلَمْ يُصَلِّ مَعَنْا فَلَمَّا انْصَرَفَ قَالَ يَا فُلَانُ مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّي مَعَنْا؟ قَالَ يَا رَسُولَ اللهِ إِنَّمَا أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ فَأَمَرَهُ أَنْ يَتَيَمَّمَ بِالصَّعِيدِ ثُمَّ صَلَّى وَعَجَّلَنِي رَسُولُ اللهِ ﷺ فِي رُكُوبٍ بَيْنَ يَدَيْهِ لِطَلَبِ الْمَاءِ وَكُنَّا قَدْ عَطِشْنَا عَطَشًا شَدِيدًا فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَسِيرُ إِذَا نَحْنُ بِامْرَأَةٍ سَادِلَةٍ رِجْلَيْهَا بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ فَقُلْنَا لَهَا أَيْنَ الْمَاءُ؟ فَقَالَتْ أَيْهَاتَ أَيْهَاتَ لَا مَاءَ فَقُلْنَا كَمْ بَيْنَ أَهْلِكِ وَبَيْنَ الْمَاءِ؟ قَالَتْ يَوْمٌ وَلَيْلَةٌ قُلْنَا انْطَلِقِي إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَقَالَتْ وَمَا رَسُولُ اللهِ؟ فَلَمْ نُمَلِّكْهَا مِنْ أَمْرِهَا شَيْئًا حَتَّى اسْتَقْبَلَنَا بِهَا رَسُولُ اللهِ ﷺ فَحَدَّثَتْهُ بِمِثْلِ الَّذِي حَدَّثَتْنَا غَيْرَ أَنَّهَا حَدَّثَتْهُ أَنَّهَا مُؤْتِمَةٌ فَأَمَرَ بِمَزَادَتَيْهَا فَمَجَّ فِي الْعَزْلَاوَيْنِ الْعُلْيَاوَيْنِ فَشَرِبْنَا عِطَاشًا أَرْبَعِينَ رَجُلًا حَتَّى رَوِينَا وَمَلَأْنَا كُلَّ قِرْبَةٍ مَعَنَا وَإِدَاوَةٍ وَغَسَّلْنَا صَاحِبَنَا غَيْرَ أَنَّا لَمْ نَسْقِ بَعِيرًا وَهِيَ تَكَادُ تَبِضُّ مِنَ الْمَلْأِ ثُمَّ قَالَ لَنَا هَاتُوا مَا عِنْدَكُمْ فَجَعَلْنَا لَهَا مِنَ الْكِسَرِ وَالتَّمْرِ حَتَّى صَرَّ لَهَا صُرَّةً فَقَالَ لَهَا اذْهَبِي فَأَطْعِمِي هَذَا عِيَالَكَ وَاعْلَمِي أَنَّا لَمْ نَزْرَأْ مِنْ مَائِكِ شَيْئًا فَلَمَّا أَتَتْ أَهْلَهَا قَالَتْ لَقِيتُ أَسْحَرَ النَّاسِ أَوْ هُوَ نَبِيٌّ كَمَا زَعَمُوا فَهَدَى اللهُ ذَلِكَ الصِّرْمَ بِتِلْكَ الْمَرْأَةِ فَأَسْلَمَتْ وَأَسْلَمُوا رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ أَبِي الْوَلِيدِ وَرَوَاهُ مُسْلِمٌ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عُبَيْدِ اللهِ بْنِ عَبْدِ الْمَجِيدِ عَنْ سَلْمِ بْنِ زُرَيْرٍ
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அவர்கள் ஒரு பயணத்தில் (திரும்பி வரும்போது) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் இருந்தார்கள். அவர்கள் இரவின் கடைசிப் பகுதியில் பயணம் செய்தார்கள்; அதிகாலை நெருங்கியபோது, (ஓய்வெடுப்பதற்காக) அவர்கள் தங்கினார்கள். சூரியன் (உயரத் தொடங்கும் வரை) உறக்கம் அவர்களை மிகைத்துவிட்டது. உறக்கத்திலிருந்து முதலில் விழித்தெழுந்தவர் அபூபக்ர் (ரழி) ஆவார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தானாக விழித்தெழும் வரை அவர்களை எவரும் உறக்கத்திலிருந்து எழுப்புவதில்லை. (பின்னர்) உமர் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்து, நபி (ஸல்) அவர்களின் தலைமாட்டில் அமர்ந்து, (அவர்களை எழுப்புவதற்காக) உரத்த சப்தத்துடன் 'அல்லாஹு அக்பர்' என்று கூறத் தொடங்கினார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் விழித்தபோது சூரியன் உதித்திருப்பதைக் கண்டார்கள். "இங்கிருந்து புறப்படுங்கள்" என்று கூறினார்கள். (சிறிது தூரம்) எங்களை அழைத்துச் சென்று, சூரியன் வெண்மையாக (உயரத்திற்கு) வந்தபோது, ஓரிடத்தில் இறங்கி (தொழுகைக்காகத் தயாராகி) எங்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள். கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு மனிதர் மட்டும் எங்களுடன் தொழாமல் விலகி நின்றார். தொழுகை முடிந்ததும், நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், "இன்னாரே! எங்களுடன் நீர் தொழாதிருக்கக் காரணம் என்ன?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குப் பெரும் தொடக்கு (ஜனாபத்) ஏற்பட்டுவிட்டது (தண்ணீர் இல்லை)" என்று பதிலளித்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரைத் தூய்மையான மண்ணைக் கொண்டு 'தயம்மும்' செய்யும்படி கட்டளையிட்டார்கள். அதன் பின்னர் அவர் (தயம்மும் செய்து) தொழுதார்.

தண்ணீர் தேடி வருவதற்காக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னையும் (இம்ரான்) வேறு சிலரையும் தங்களுக்கு முன்பாகவே அனுப்பி வைத்தார்கள். நாங்கள் கடும் தாகத்தில் இருந்தோம். நாங்கள் (தண்ணீர் தேடி) சென்றுகொண்டிருந்தபோது, இரண்டு பெரிய தோல் பைகளுக்கு (மஸாதா) நடுவே தன் கால்களைத் தொங்கவிட்டபடி (ஒட்டகத்தில்) அமர்ந்து வந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தோம். அவளிடம், "தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?" என்று கேட்டோம். அதற்கு அவள், "ஆஹா! (இங்கே) தண்ணீர் இல்லையே!" என்றாள். "உன் குடும்பத்தாருக்கும் தண்ணீருக்கும் இடையே எவ்வளவு தூரம் உள்ளது?" என்று கேட்டோம். "ஒரு பகல் மற்றும் ஒரு இரவுப் பயணத் தொலைவு" என்று பதிலளித்தாள். "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் வா" என்று நாங்கள் கூறினோம். அதற்கு அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் என்றால் யார்?" என்று கேட்டாள். ஆகவே, அவளுடைய விருப்பத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் அவளை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்தோம். அவள் எங்களிடம் கூறியதைப் போலவே நபி (ஸல்) அவர்களிடமும் கூறினாள்; மேலும் தான் அநாதைக் குழந்தைகளின் தாய் என்பதையும் கூடுதலாகக் கூறினாள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளுடைய இரண்டு தோல் பைகளையும் கொண்டுவரும்படி கட்டளையிட்டார்கள். அந்தத் தோல் பைகளின் மேல்புற வாய்ப் பகுதிகளில் (தமது உமிழ்நீரை) உமிழ்ந்தார்கள். தாகத்திலிருந்த நாங்கள் நாற்பது பேர் எங்கள் தாகம் தணியும் வரை அதிலிருந்து குடித்தோம். மேலும், எங்களிடமிருந்த அனைத்துத் தோல் பைகள் மற்றும் பாத்திரங்களிலும் தண்ணீரை நிரப்பிக் கொண்டோம். பெரும் தொடக்கு ஏற்பட்டிருந்த எங்கள் தோழரையும் (அந்தத் தண்ணீரைக் கொண்டு) குளிக்க வைத்தோம்; ஆனால் நாங்கள் ஒட்டகங்களுக்குத் தண்ணீர் புகட்டவில்லை. அந்தத் தோல் பைகள் நீர் நிரம்பி (முன்பை விட அதிகமாக) வெடித்துவிடும் நிலைக்கு வந்துவிட்டன.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள், "உங்களிடம் உள்ள (உணவுப் பொருட்களைக்) கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவளுக்காகச் சில ரொட்டித் துண்டுகளும் பேரீச்சம்பழங்களும் சேகரிக்கப்பட்டு ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி அவளிடம் கொடுக்கப்பட்டது. நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், "இதை எடுத்துச் சென்று உன் குழந்தைகளுக்கு உணவாகக் கொடு. உன் தண்ணீரிலிருந்து நாங்கள் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை (மாறாக அல்லாஹ்வே எங்களுக்குத் தந்தான்) என்பதை அறிந்துகொள்" என்று கூறினார்கள். அவள் தன் மக்களிடம் சென்றபோது, "நான் மிகப் பெரிய மந்திரவாதியைச் சந்தித்தேன்; அல்லது மக்கள் கூறுவது போல் அவர் ஒரு நபியாகத்தான் இருக்க வேண்டும்" என்று கூறினாள். அந்தப் பெண்ணின் மூலமாக அல்லாஹ் அந்தக் கிராமத்து மக்களுக்கு நேர்வழி காட்டினான். அவளும் இஸ்லாத்தை ஏற்றாள்; அவர்களும் இஸ்லாத்தை ஏற்றார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
1301ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْمُثَنَّى، قَالَ: حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ الْقَوَارِيرِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى الْقَطَّانُ، حَدَّثَنَا عَوْفٌ، حَدَّثَنَا أَبُو رَجَاءٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ، قَالَ: كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ، وَإِنَّا سِرْنَا لَيْلَةً، حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ وَقَعْنَا تِلْكَ الْوَقْعَةَ - وَلَا وَقْعَةَ أَحْلَى عِنْدَ الْمُسَافِرِ مِنْهَا - فَمَا أَيْقَظَنَا إِلَّا حَرُّ الشَّمْسِ، قَالَ: وَكَانَ أَوَّلُ مَنِ اسْتَيْقَظَ فُلَانٌ، ثُمَّ فُلَانٌ، ثُمَّ فُلَانٌ، - وَكَانَ يُسَمِّيهِمْ أَبُو رَجَاءٍ وَنَسِيَهُمْ عَوْفٌ - ثُمَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ الرَّابِعُ، قَالَ: وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا نَامَ لَمْ نُوقِظْهُ حَتَّى يَكُونَ هُوَ يَسْتَيْقِظُ، لَأَنَّا لَا نَدْرِي مَا يَحْدُثُ لَهُ فِي نَوْمِهِ، قَالَ: فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ، قَالَ: وَكَانَ رَجُلًا أَجْوَفَ جَلِيدًا، قَالَ: فَكَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ، فَمَا زَالَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ بِصَوْتِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، شَكَوَا الَّذِي أَصَابَهُمْ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا ضَيْرَ - أَوْ لَا يَضِيرُ - ارْتَحِلُوا» فَسَارَ غَيْرَ بَعِيدٍ، ثُمَّ نَزَلَ فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ، وَنُودِيَ بِالصَّلَاةِ، فَصَلَّى بِالنَّاسِ، فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ، إِذَا هُوَ بِرَجُلٍ مُعْتَزِلٍ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ، قَالَ: «مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ؟ » قَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ وَلَا مَاءَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ»، ثُمَّ سَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَاشْتَكَى إِلَيْهِ النَّاسُ الْعَطَشَ، قَالَ: فَنَزَلَ فَدَعَا فُلَانًا - وَكَانَ يُسَمِّيهِ أَبُو رَجَاءٍ وَنَسِيَهُ عَوْفٌ - وَدَعَا عَلِيًّا، فَقَالَ: «اذْهَبَا فَابْغِيَا لَنَا الْمَاءَ»، فَلَقِيَا امْرَأَةً بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ، أَوْ سَطِيحَتَيْنِ مِنْ مَاءٍ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا، فَقَالَا لَهَا: أَيْنَ الْمَاءُ؟ قَالَتْ: عَهْدِي بِالْمَاءِ أَمْسِ هَذِهِ السَّاعَةَ، وَنَفَرُنَا خُلُوفٌ، قَالَ: فَقَالَا لَهَا: انْطَلِقِي إِذًا، قَالَتْ: إِلَى أَيْنَ؟ قَالَا: إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَتْ: هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ الصَّابِي؟ قَالَا: هُوَ الَّذِي تَعْنِينَ، فَانْطَلِقِي إِذًا، فَجَاءَا بِهَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَحَدَّثَاهُ الْحَدِيثَ قَالَ: فَاسْتَنْزَلُوهَا عَنْ بَعِيرِهَا، وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ، صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، بِإِنَاءٍ، فَأَفْرَغَ فِيهِ مِنْ أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ، أَوِ السَّطِيحَتَيْنِ، وَأَوْكَأَ أَفْوَاهَهُمَا وَأَطْلَقَ الْعَزَالِي، وَنُودِيَ فِي النَّاسِ، أَنِ اسْتَقُوا وَاسْقُوا، قَالَ: فَسَقَى مَنْ شَاءَ وَاسْتَقَى مَنْ شَاءَ، وَكَانَ آخِرُ ذَلِكَ أَنْ أُعْطِيَ الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ، فَقَالَ: «اذْهَبْ فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ» قَالَ: وَهِيَ قَائِمَةٌ تَنْظُرُ إِلَى مَا يَفْعَلُ بِمَائِهَا، قَالَ: وَايْمُ اللَّهِ لَقَدْ أُقْلِعَ عَنْهَا حِينَ أُقْلِعَ وَإِنَّهُ لَيُخَيَّلُ لَنَا أَنَّهَا أَشَدُّ مَلْئًا مِنْهَا حِينَ ابْتُدِئَ فِيهَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اجْمَعُوا لَهَا طَعَامًا» قَالَ: فَجَمَعَ لَهَا مِنْ بَيْنِ عَجْوَةٍ وَدَقِيقَةٍ وَسَوِيقَةٍ، حَتَّى جَمَعُوا لَهَا طَعَامًا كَثِيرًا، وَجَعَلُوهُ فِي ثَوْبٍ، وَحَمَلُوهَا عَلَى بَعِيرِهَا، وَوَضَعُوا الثَّوْبَ بَيْنَ يَدَيْهَا، قَالَ: فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «تَعْلَمِينَ أَنَّا وَاللَّهِ §مَا رَزِئْنَا مِنْ مَائِكَ شَيْئًا، وَلَكِنَّ اللَّهَ هُوَ سَقَانَا» قَالَ: فَأَتَتْ أَهْلَهَا وَقَدِ احْتَبَسَتْ عَلَيْهِمْ، فَقَالُوا: مَا حَبَسَكِ يَا فُلَانَةُ؟ قَالَتِ: الْعَجَبُ، لَقِيَنِي رَجُلَانِ، فَذَهَبَا بِي إِلَى هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ: الصَّابِي، فَفَعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا، الَّذِي قَدْ كَانَ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ لَأَسْحَرُ مَنْ بَيْنَ هَذِهِ إِلَى هَذِهِ، أَوْ إِنَّهُ لِرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، حَقًّا، قَالَ: فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ بَعْدَ ذَلِكَ يُغِيرُونَ عَلَى مَنْ حَوْلَهَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَلَا يُصِيبُونَ الصِّرْمَ الَّذِي هِيَ فِيهِ، فَقَالَتْ لِقَوْمِهَا: وَاللَّهِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمُ يَدَعُونَكُمْ عَمْدًا، فَهَلْ لَكُمْ فِي الْإِسْلَامِ؟ فَأَطَاعُوهَا فَدَخَلُوا فِي الْإِسْلَام.
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். இரவில் நாங்கள் பயணம் செய்தோம். இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்ததும் நாங்கள் (ஓய்வெடுப்பதற்காகத் தங்கி) தூங்கிவிட்டோம். பயணிகளுக்கு அந்தத் தூக்கத்தை விட இனிமையான தூக்கம் வேறெதுவும் இருக்காது. (அயர்ந்து தூங்கிவிட்டதால்) சூரியனின் வெப்பத்தைத் தவிர வேறெதுவும் எங்களை விழிக்கச் செய்யவில்லை.

முதலில் விழித்தெழுந்தவர் இன்னார், பிறகு இன்னார், பிறகு இன்னார் - (அறிவிப்பாளர்) அபூ ரஜா (ரஹ்) அவர்கள் அந்தப் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டார்கள், ஆனால் (அடுத்த அறிவிப்பாளர்) அவ்ஃப் (ரஹ்) அதை மறந்துவிட்டார் - நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்தார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உறங்கினால், அவர்களாகவே விழித்தெழும் வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டோம். ஏனெனில் அவர்களின் உறக்கத்தில் அவர்களுக்கு (வஹீ போன்ற) என்ன நிகழ்வுகள் ஏற்படும் என்பதை நாங்கள் அறிய மாட்டோம். உமர் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்து மக்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை நேரம் தவறியதைக்) கண்டபோது - அவர் கம்பீரமான (உரத்த குரலுடைய) மற்றும் பலமான மனிதராக இருந்தார் - அவர் தக்பீர் (அல்லாஹு அக்பர்) கூறித் தனது குரலை உயர்த்தினார். அவரது குரலைக் கேட்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழும் வரை அவர் தொடர்ந்து சப்தமாகத் தக்பீர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழுந்ததும், தங்களுக்கு நேர்ந்ததைப் (பாதிப்பைப்) பற்றி மக்கள் அவர்களிடம் முறையிட்டனர். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "பாதிப்பில்லை - அல்லது கவலையில்லை - (இங்கிருந்து) புறப்படுங்கள்" என்று கூறினார்கள். சிறிது தூரம் சென்ற பின், அவர்கள் இறங்கி, தண்ணீர் கேட்டு (பெற்று) அங்கசுத்தி (உளூ) செய்தார்கள். தொழுகைக்காக (பாங்கு) அறிவிப்புச் செய்யப்பட்டது. அவர்கள் மக்களுக்குத் தலைமை தாங்கித் தொழுவித்தார்கள்.

அவர்கள் தொழுது முடித்ததும், ஒரு மனிதர் மக்களுடன் சேர்ந்து தொழாமல் தனியாக ஒதுங்கி இருப்பதைக் கண்டார்கள். "இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழவிடாமல் உம்மைத் தடுத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குப் பெரும் தொடக்கு (ஜனாபத்) ஏற்பட்டுள்ளது, என்னிடம் தண்ணீர் இல்லை" என்றார். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நீர் (சுத்தமான) பூமியின் மேற்பரப்பைக் (மண்ணைக்) கொண்டு தயம்மும் செய்வீராக! அதுவே உமக்குப் போதுமானதாகும்" என்று கூறினார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். மக்கள் தங்களின் தாகத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் முறையிட்டனர். அவர்கள் (ஓரிடத்தில்) தங்கி, இன்னாரை அழைத்தார்கள் - அபூ ரஜா (ரஹ்) அவர்கள் அவர் பெயரைக் குறிப்பிட்டார்கள், அவ்ஃப் (ரஹ்) அதை மறந்துவிட்டார் - மேலும் அலீ (ரழி) அவர்களையும் அழைத்தார்கள். "நீங்கள் இருவரும் சென்று நமக்காகத் தண்ணீரைத் தேடி வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

அவ்வாறே அவர்கள் சென்றபோது, ஒரு ஒட்டகத்தின் மீது இரு பெரிய தண்ணீர் தோல்பைகளுக்கு (மஸாதா) நடுவே அமர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். அவளிடம், "தண்ணீர் எங்கே (கிடைக்கும்)?" என்று கேட்டார்கள். அவள், "நேற்று இதே நேரத்தில் தான் நான் தண்ணீரிடத்தில் இருந்தேன். எங்கள் ஆண்கள் (வீட்டில் இல்லை) வெளியூர் சென்றுள்ளனர்" என்றாள். அவர்கள் அவளிடம், "சரி, நீ புறப்படு!" என்றனர். "எங்கே செல்வது?" என்று அவள் கேட்டாள். "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்" என்று அவர்கள் கூறினார்கள். அதற்கு அவள், "அந்த மதம் மாறியவர் (ஸாபி - என்று அழைக்கப்படுபவர்) தானா?" என்று கேட்டாள். "நீ யாரைக் குறிப்பிடுகிறாயோ அவர்தான், நீ புறப்படு" என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.

பின்னர் அவளை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து நடந்த செய்தியைக் கூறினார்கள். அவளை அவளது ஒட்டகத்திலிருந்து கீழே இறக்கினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கேட்டு (பெற்று), அந்த இரண்டு தண்ணீர் தோல்பைகளின் வாய்ப் பகுதிகளிலிருந்து (சிறிது தண்ணீரை) அதில் ஊற்றினார்கள். பின் அவைகளின் மேல்பகுதியைக் கட்டிவிட்டு, (தோல்பையின்) கீழ் துவாரங்களைத் திறந்துவிட்டார்கள். மக்களிடையே, "தண்ணீர் புகட்டுங்கள், தண்ணீர் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்!" என்று அறிவிக்கப்பட்டது. அதன்படி, நாடியவர்கள் (தங்களுக்குத்) தண்ணீர் குடித்தனர், நாடியவர்கள் (தங்களின் வாகனங்களுக்கு) புகட்டினர்.

கடைசியாக, பெரும் தொடக்கு (ஜனாபத்) நிலையில் இருந்த அந்த மனிதருக்கு ஒரு பாத்திரம் நிறைய தண்ணீர் வழங்கப்பட்டு, "இதை எடுத்துச் சென்று உன் மீது ஊற்றிக் (குளித்துக்) கொள்வாயாக!" என்று நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். அந்தப் பெண் தன் தண்ணீரை அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்த்தபடி நின்று கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அந்தத் தோல்பைகளில் இருந்து தண்ணீர் எடுப்பது நிறுத்தப்பட்ட போது, ஆரம்பத்தில் இருந்ததை விட அது அதிக நிறைவுடன் இருப்பதாகவே எங்களுக்குத் தோன்றியது.

பின்பு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இவளுக்காக (உணவுப் பொருட்களைச்) சேகரியுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அவளுக்காக அஜ்வா பேரீச்சம்பழங்கள், மாவு மற்றும் சத்துமாவு எனப் பலவற்றையும் திரட்டி, ஏராளமான உணவை ஒன்று சேர்த்தார்கள். அதை ஒரு துணியில் கட்டி, அவளை அவளது ஒட்டகத்தில் ஏற்றி, அந்தத் துணியை அவள் முன்னே வைத்தார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, உன் தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை என்பதை நீ அறிவாய்! மாறாக, அல்லாஹ் தான் எங்களுக்கு நீர்புகட்டினான்" என்று கூறினார்கள்.

அவள் தன்னுடைய குடும்பத்தாரிடம் தாமதமாகச் சென்றாள். அவர்கள், "இன்னவளே! உன்னைத் தாமதப்படுத்தியது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், "மிகவும் ஆச்சரியமான ஒன்று! இரு மனிதர்கள் என்னைச் சந்தித்து, மதம் மாறியவர் (ஸாபி) என்று சொல்லப்படுபவரிடம் என்னை அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு அவர் இப்படி இப்படியெல்லாம் செய்தார். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! இங்கிருந்து அங்கிருக்கும் (வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடைப்பட்ட) அனைவரிலும் அவர் மிகப்பெரிய மந்திரவாதியாக இருக்க வேண்டும், அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராக இருக்க வேண்டும்!" என்று நடந்ததைக் கூறினாள்.

அதன் பிறகு, முஸ்லிம்கள் அவளைச் சுற்றியுள்ள இணைவைப்பாளர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தினாலும், அவள் வசித்த அந்தப் பகுதியை மட்டும் தாக்காமல் விட்டுவிட்டனர். இதைக் கவனித்த அவள் தன் கூட்டத்தாரிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! இந்த மக்கள் உங்களை வேண்டுமென்றே தான் (தாக்காமல்) விட்டுவைக்கிறார்கள். உங்களுக்கு இஸ்லாத்தை ஏற்கும் எண்ணம் உள்ளதா?" என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளது பேச்சைக் கேட்டு இஸ்லாத்தை ஏற்றனர்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
1302ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا الْفَضْلُ بْنُ الْحُبَابِ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُسَدَّدُ بْنُ مُسَرْهَدٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَوْفٌ، قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو رَجَاءٍ، قَالَ: حَدَّثَنِي عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ، قَالَ: كُنَّا فِي سَفَرٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، حَتَّى إِذَا كُنَّا فِي آخِرِ اللَّيْلِ، وَقَعْنَا تِلْكَ الْوَقْعَةَ - وَلَا وَقْعَةَ أَحْلَى عِنْدَ الْمُسَافِرِ مِنْهَا - فَمَا أَيْقَظَنَا إِلَّا حَرُّ الشَّمْسِ، فَاسْتَيْقَظَ فُلَانٌ وَفُلَانٌ - وَكَانَ يُسَمِّيهِمْ أَبُو رَجَاءٍ وَنَسِيَهُمْ عَوْفٌ - ثُمَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ الرَّابِعُ، وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا نَامَ لَمْ يُوقَظْ حَتَّى يَكُونَ هُوَ يَسْتَيْقِظُ، لَأَنَّا لَا نَدْرِي مَا يَحْدُثُ لَهُ فِي النَّوْمِ، فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ عُمَرُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَرَأَى مَا أَصَابَ النَّاسَ، وَكَانَ رَجُلًا جَلِيدًا، فَكَبَّرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ، فَمَا زَالَ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّكْبِيرِ حَتَّى اسْتَيْقَظَ بِصَوْتِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَكَوْا إِلَيْهِ الَّذِي أَصَابَهُمْ، فَقَالَ: «لَا يَضِيرُ، فَارْتَحِلُوا» وَارْتَحَلَ، فَسَارَ غَيْرَ بَعِيدٍ، ثُمَّ نَزَلَ فَدَعَا بِالْوَضُوءِ فَتَوَضَّأَ، فَنُودِيَ بِالصَّلَاةِ فَصَلَّى بِالنَّاسِ، فَلَمَّا انْفَتَلَ مِنْ صَلَاتِهِ، فَإِذَا هُوَ بِرَجُلٍ مُعْتَزِلٍ لَمْ يُصَلِّ مَعَ الْقَوْمِ، فَقَالَ: «مَا مَنَعَكَ يَا فُلَانُ أَنْ تُصَلِّيَ مَعَ الْقَوْمِ؟ » فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَصَابَتْنِي جَنَابَةٌ، وَلَا مَاءَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «عَلَيْكَ بِالصَّعِيدِ فَإِنَّهُ يَكْفِيكَ» ثُمَّ سَارَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَشَكَا النَّاسُ إِلَيْهِ الْعَطَشَ، فَنَزَلَ فَدَعَا فُلَانًا - وَكَانَ يُسَمِّيهِ أَبُو رَجَاءٍ وَنَسِيَهُ عَوْفٌ - وَدَعَا عَلِيًّا رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ، وَقَالَ: «اذْهَبَا فَأَتَيَا بِالْمَاءِ»، فَانْطَلَقَا فَاسْتَقْبَلَتْهُمَا امْرَأَةٌ بَيْنَ مَزَادَتَيْنِ، أَوْ سَطِيحَتَيْنِ مِنْ مَاءٍ عَلَى بَعِيرٍ لَهَا، وَقَالَا لَهَا: أَيْنَ الْمَاءُ؟ فَقَالَتْ: عَهْدِي بِالْمَاءِ أَمْسِ هَذِهِ السَّاعَةَ، وَنَفَرُنَا خُلُوفٌ قَالَا لَهَا: انْطَلِقِي، قَالَتْ: إِلَى أَيْنَ؟ قَالَا: إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَتْ: هَذَا الَّذِي يُقَالُ لَهُ: الصَّابِي؟ قَالَا: هُوَ الَّذِي تَعْنِينَ، فَانْطَلِقِي، وَجَاءَا بِهَا إِلَى النَّبِيِّ، صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَاسْتَنْزَلُوهَا عَنْ بَعِيرِهَا، وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِإِنَاءٍ، فَأَفْرَغَ فِيهِ مِنْ أَفْوَاهِ الْمَزَادَتَيْنِ، أَوِ السَّطِيحَتَيْنِ، وَأَوْكَأَ أَفْوَاهَهُمَا، وَأَطْلَقَ الْعَزَالِي، وَنُودِيَ فِي النَّاسِ: أَنِ اسْتَقُوا وَاسْقُوا، قَالَ: فَسَقَى مَنْ شَاءَ، وَاسْتَسْقَى مَنْ شَاءَ، وَكَانَ آخِرُ ذَلِكَ أَنْ أَعْطَى الَّذِي أَصَابَتْهُ الْجَنَابَةُ إِنَاءً مِنْ مَاءٍ، فَقَالَ: «اذْهَبْ فَأَفْرِغْهُ عَلَيْكَ»، قَالَ: وَهِيَ قَائِمَةٌ تَنْظُرُ إِلَى مَا يَفْعَلُ بِمَائِهَا، قَالَ: وَايْمُ اللَّهِ، لَقَدْ أُقْلِعَ عَنْهَا حِينَ أُقْلِعَ، وَإِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْنَا أَنَّهَا أَشَدُّ مَلْئًا مِنْهَا حِينَ ابْتُدِئَ فِيهَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اجْمَعُوا لَهَا طَعَامًا»، فَجَمَعَ لَهَا مِنْ تَمْرٍ وَعَجْوَةٍ وَدَقِيقَةٍ وَسَوِيقَةٍ، حَتَّى جَمَعُوا لَهَا طَعَامًا كَثِيرًا، وَجَعَلُوهُ فِي ثَوْبٍ وَحَمَلُوهَا عَلَى بَعِيرِهَا، وَوَضَعُوا الثَّوْبَ الَّذِي فِيهِ الطَّعَامُ بَيْنَ يَدَيْهَا، فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «تَعْلَمِينَ وَاللَّهِ §مَا رَزَأْنَا مِنْ مَائِكِ شَيْئًا، وَلَكِنَّ اللَّهَ هُوَ الَّذِي سَقَانَا»
இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது நாங்கள் (ஓய்வெடுப்பதற்காகத்) தங்கினோம். ஒரு பயணியைப் பொறுத்தவரை அந்த நேரத்துத் தூக்கத்தை விட இனிமையானது வேறெதுவும் இருக்க முடியாது. (அதிகாலைத் தொழுகையைத் தவறவிட்டு) சுட்டெரிக்கும் சூரியனின் வெப்பம் தான் எங்களை எழுப்பியது. இன்னாரும், இன்னாரும் (முதலில்) கண் விழித்தனர் (அபூ ரஜாஃ அவர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டார், ஆனால் அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் அதை மறந்துவிட்டார்). நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தூங்கினால், அவர்களாகவே விழித்தெழும் வரை அவர்களை நாங்கள் எழுப்ப மாட்டோம்; ஏனெனில், அவர்களின் உறக்கத்தில் என்ன (வஹீ/இறைச்செய்தி) நடக்கிறது என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது.

உமர் (ரழி) அவர்கள் விழித்தெழுந்து மக்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை தவறியதை) கண்டபோது, அவர் ஒரு கம்பீரமான மனிதராக இருந்ததால், உரத்த குரலில் தக்பீர் (அல்லாஹு அக்பர்) கூறத் தொடங்கினார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரது குரலைக் கேட்டு விழித்தெழும் வரை அவர் தனது குரலை உயர்த்தித் தொடர்ந்து தக்பீர் கூறிக்கொண்டே இருந்தார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விழித்தெழுந்ததும், மக்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்த (தூக்கத்தினால் தொழுகை தவறிய) குறையை அவர்களிடம் முறையிட்டனர். அப்போது அவர்கள், "எதுவும் பாதகமில்லை (வருந்த வேண்டாம்); பயணத்தைத் தொடருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

(அங்கிருந்து) சிறிது தூரம் பயணம் செய்த பின்னர், அவர்கள் கீழே இறங்கி ஒளுச் செய்வதற்கு தண்ணீர் கொண்டு வரச் செய்து, ஒளு செய்தார்கள். பின்னர் தொழுகைக்கான அழைப்பு விடுக்கப்பட்டு, மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள். அவர்கள் தொழுகையை முடித்ததும், மக்களுடன் இணைந்து தொழாமல் தனியாக விலகி நின்ற ஒரு மனிதரைக் கண்டார்கள். அவரிடம், "இன்னாரே! மக்களுடன் இணைந்து தொழுவதிலிருந்து உம்மைத் தடுத்தது எது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் குளிப்புக்கடமையான (ஜனாபத்) நிலையில் இருக்கிறேன்; என்னிடம் தண்ணீர் இல்லை" என்று கூறினார். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "சுத்தமான மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள் (தயம்மும் செய்துகொள்), அதுவே உனக்குப் போதுமானதாகும்" என்று கூறினார்கள்.

அதன் பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். மக்கள் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட கடுமையான தாகத்தை அவர்களிடம் முறையிட்டனர். அப்போது அவர்கள் கீழே இறங்கி, இன்னாரையும் (அவரது பெயரை அபூ ரஜாஃ குறிப்பிட்டார், அவ்ஃப் அதை மறந்துவிட்டார்), அலீ (ரழி) அவர்களையும் அழைத்து, "நீங்கள் இருவரும் சென்று தண்ணீர் கொண்டு வாருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் சென்றபோது, தனது ஒட்டகத்தின் மீது தண்ணீர் நிரப்பப்பட்ட இரண்டு பெரிய தோல்பைகளை (மஸாதா) தொங்கவிட்டபடி வந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் அவளிடம், "தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?" என்று கேட்டனர். அதற்கு அவள், "நேற்று இதே நேரத்தில்தான் நான் (இறுதியாக) தண்ணீரைக் கண்டேன். எங்கள் ஆண்கள் (தண்ணீர் தேடி) வெளியே சென்றுள்ளனர்" என்று கூறினாள். அவர்கள் அவளிடம், "நீ எங்களுடன் வா!" என்றனர். அவள், "எங்கே?" என்று கேட்டாள். அதற்கு அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்" என்றனர். அவள், "(தன்னுடைய மார்க்கத்தை விட்டு) மதம் மாறியவர் (ஸாபி) என்று மக்கள் கூறுகிறார்களே அவரிடமா?" என்று கேட்டாள். அவர்கள், "நீ குறிப்பிடும் அதே நபரிடம்தான், நட!" என்று கூறி அவளை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்தனர்.

அவர்கள் அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து கீழே இறக்கினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கொண்டு வரச் செய்து, அந்த இரண்டு தோல்பைகளின் மேல் திறப்புகளிலிருந்து (சிறிது) தண்ணீரை அந்தப் பாத்திரத்தில் ஊற்றினார்கள். பின்னர் அதன் மேல் வாய்களைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்பகுதித் திறப்புகளை (தண்ணீர் ஊற்றுவதற்காக) திறந்துவிட்டார்கள். மக்களிடையே, "வந்து (தண்ணீர்) அருந்துங்கள், மற்றவர்களுக்கும் புகட்டுங்கள் (உங்கள் பாத்திரங்களில் நிரப்புங்கள்)" என்று அறிவிக்கப்பட்டது. வேண்டியவர்கள் அருந்தினார்கள், வேண்டியவர்கள் (தங்கள் பாத்திரங்களில்) நீரை நிரப்பிக் கொண்டனர்.

இறுதியாக, குளிப்புக்கடமையான நிலையில் இருந்த அந்த மனிதருக்கும் ஒரு பாத்திரம் நிறையத் தண்ணீர் கொடுத்து, "சென்று இதனைக் கொண்டு உமது உடலில் ஊற்றிக் குளித்துக்கொள்" என்று கூறினார்கள். அந்தப் பெண் நின்றபடி, தனது தண்ணீரை வைத்து என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அந்தத் தோல்பைகளிலிருந்து தண்ணீர் எடுப்பது நிறுத்தப்பட்டபோது, தொடக்கத்தில் இருந்ததை விட அவை இப்போது அதிக தண்ணீர் நிரம்பிக் காணப்படுவதாகவே எங்களுக்குத் தோன்றியது.

பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "இவளுக்காக உணவுப் பொருட்களைச் சேகரியுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதன்படி பேரீச்சம்பழம், அஜ்வா (சிறந்த பேரீச்சை), மாவு, சத்துமாவு என பலரும் அவளுக்காக உணவுகளைச் சேகரித்தனர். பெருமளவு உணவு சேர்ந்தவுடன், அதனை ஒரு துணியில் மூட்டையாகக் கட்டி, அவளது ஒட்டகத்தில் ஏற்றி, அந்த உணவு மூட்டையை அவளுக்கு முன்பாக வைத்தனர்.

பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! உன்னுடைய தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை (உன்னுடைய தண்ணீரை நாம் பயன்படுத்தவில்லை) என்பதை நீ அறிந்துகொள். உண்மையில் அல்லாஹ்தான் எங்களுக்கு நீர் புகட்டினான்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح