ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் தொழுதுகொண்டிருந்தபோது, உணவுப் பொருட்களைச் சுமந்துகொண்டு ஒரு வணிகக் கூட்டம் வந்தது. உடனே மக்கள் அதன் பக்கம் (கவனத்தைத்) திருப்பினர். இறுதியில் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் பன்னிரண்டு ஆண்களைத் தவிர வேறு யாரும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. அப்போது இந்த வசனம் அருளப்பட்டது:

**"வ இதா ரஅவ் திஜார(த்)தன் அவ் லஹ்வன் இன்ஃபல்லூ இலைஹா வ தரகூ(க்)க காயிமா"**

(இதன் பொருள்: "அவர்கள் ஏதேனும் வியாபாரத்தையோ அல்லது கேளிக்கையையோ காணும்போது, அதன்பால் அவர்கள் விரைந்து கலைந்து சென்றுவிடுகிறார்கள்; மேலும் உம்மை நின்ற நிலையில் விட்டுவிடுகிறார்கள்.")

ஜாபிர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஜும்ஆ தொழுகையைத் தொழுதுகொண்டிருந்தபோது, ஒரு வியாபாரக் கூட்டம் (மதீனாவிற்குள்) வந்தது. பன்னிரண்டு ஆண்களைத் தவிர, மக்கள் (வியாபாரத்தையும், வேடிக்கையையும் நாடி) பிரிந்து சென்றுவிட்டார்கள். அப்போது இந்த வசனம் அருளப்பட்டது: **'வ இதா ரஅவ் திஜாரதன் அவ் லஹ்வன் இன்ஃபல்லூ இலைஹா வ தரகூக்க காயிமா'** (பொருள்: 'ஆனால், அவர்கள் ஏதேனும் ஒரு வியாபாரத்தையோ அல்லது ஒரு வேடிக்கையையோ கண்டால், அதன்பால் அவர்கள் அவசரமாகப் பிரிந்து சென்றுவிடுகிறார்கள்; மேலும், (நபியே!) உம்மை நின்ற வண்ணமே விட்டுவிடுகிறார்கள்.')

ஜாபிர் இப்னு அப்துல்லாஹ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"நாங்கள் வெள்ளிக்கிழமை அன்று நபி (ஸல்) அவர்களுடன் இருந்தோம். அப்போது ஒரு வணிகக் கூட்டம் (சுவைக் எனும் உணவுப் பொருட்களுடன்) வந்தது. மக்கள் அதை நோக்கிச் சென்றுவிட்டனர். பன்னிரண்டு ஆண்களைத் தவிர வேறு யாரும் எஞ்சியிருக்கவில்லை. அவர்களில் நானும் ஒருவன். அப்போதுதான் அல்லாஹ்,

'வ இதா ரஅவ் திஜாரதன் அவ் லஹ்வன்-இன்ஃபள்ளூ இலைஹா வ தரகூக்க காஇமா'

(அவர்கள் வியாபாரத்தையோ அல்லது ஒரு கேளிக்கையையோ கண்டு, அதன்பால் சென்றுவிட்டு, உம்மை நின்ற நிலையில் விட்டுவிடுகின்றனர்) என்று தொடங்கும் வசனத்தை இறுதி வரை அருளினான்."

ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அறிவித்தார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வெள்ளிக்கிழமை அன்று (குத்பா) உரையாற்ற நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ஒரு வியாபாரக் கூட்டத்தார் மதீனாவிற்கு வந்தனர். உடனே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் அதை நோக்கி விரைந்தார்கள். இறுதியில் அபூபக்ர் (ரழி) மற்றும் உமர் (ரழி) உட்பட பன்னிரண்டு நபர்கள் மட்டுமே அவருடன் எஞ்சியிருந்தார்கள். (அப்போதுதான்) 'அவர்கள் ஒரு வியாபாரத்தையோ அல்லது வேடிக்கையையோ கண்டால், அதை நோக்கிச் சென்றுவிடுகிறார்கள்' எனும் இந்த வசனம் அருளப்பெற்றது."