ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்தபோது, என்னருகில் இரண்டு சிறுமிப் பெண்கள் ‘புஆஸ்’ (எனும் போரைப் பற்றிய) பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் படுக்கையில் சாய்ந்து, தங்கள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்கள். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் உள்ளே வந்து, "நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அருகில் ஷைத்தானின் இசைக் கருவியா?" என்று கூறி என்னைக் கடிந்து கொண்டார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர் பக்கம் திரும்பி, "அவ்விருவரையும் விட்டுவிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கவனிக்காத நேரத்தில், நான் அந்தச் சிறுமிப் பெண்களுக்குச் சைகை செய்தேன்; அவர்கள் வெளியேறிவிட்டார்கள்.

அது ஒரு பெருநாள் தினமாக இருந்தது. (அபிசீனியர்களான) கறுப்பின மக்கள் கேடயங்களுடனும் ஈட்டிகளுடனும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் (பார்க்க) அனுமதி கேட்டேனா அல்லது அவர்களே என்னிடம், "நீ பார்க்க ஆசைப்படுகிறாயா?" என்று கேட்டார்களா (என்று எனக்கு நினைவில் இல்லை). நான் "ஆம்" என்று சொன்னேன். உடனே அவர்கள் என்னை தமக்குப்பின்னால் நிற்கவைத்தார்கள். என் கன்னம் அவர்களின் கன்னத்துடன் ஒட்டியிருந்தது. அவர்கள், "பனூ அர்ஃபிதாவினரே! (உங்கள் விளையாட்டை) தொடருங்கள்" என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் சலிப்படைவது வரை (இது நீடித்தது). பிறகு (நபி (ஸல்) அவர்கள்), "உனக்குப் போதுமா?" என்று கேட்டார்கள். நான் "ஆம்" என்றேன். "(அப்படியாயின்) செல்!" என்று கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் வந்தபோது, என்னிடத்தில் இரண்டு சிறுமிகள் ‘புஆஸ்’ (போர் மற்றும் வீரத்தைப் போற்றும்) பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் படுக்கையில் சாய்ந்து, தமது முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்கள். அப்போது அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் வந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அருகிலேயே ஷைத்தானின் இசைக்கருவியா?” என்று கூறி என்னை அதட்டினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அபூபக்கர் பக்கம் திரும்பி, “அவ்விருவரையும் விட்டுவிடுங்கள்” என்று கூறினார்கள். அபூபக்கர் (ரழி) அவர்களின் கவனம் (வேறு பக்கம்) திரும்பியபோது, நான் அச்சிறுமிகளுக்குச் சைகை செய்தேன்; அவர்கள் வெளியேறிவிட்டனர்.

(ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்து கூறினார்கள்:) அது ஒரு பெருநாள் (ஈத்) தினமாகும். அப்போது அபிசீனியர்கள் கேடயங்களாலும் ஈட்டிகளாலும் (திறமைகளை வெளிப்படுத்தும் வகையில்) விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒன்று, நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் (அதை) காணக் கேட்டேன்; அல்லது அவர்களே என்னிடம், “நீ பார்க்க ஆசைப்படுகிறாயா?” என்று கேட்டார்கள். நான் “ஆம்” என்றேன். அவர்கள் என்னைத் தமக்குப்பின்னால், என் கன்னம் அவர்களின் கன்னத்தின் மீது படுமாறு நிற்கவைத்தார்கள். மேலும் அவர்கள், “(தொடர்ந்து உங்கள் திறமைகளை வெளிப்படுத்துங்கள்) பனூ அர்பிதாவே!” என்று கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள். இறுதியில் நான் சலிப்படைந்தபோது, “உனக்குப் போதுமா?” என்று கேட்டார்கள். நான் “ஆம்” என்றேன். “அப்படியென்றால் நீ போகலாம்” என்று கூறினார்கள்.