அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கல்லறைக்கு அருகில் அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அவர்கள் அவளிடம் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுமாறும் பொறுமையாக இருக்குமாறும் கூறினார்கள். அவள் அவரிடம், "என்னை விட்டு அகன்று செல்லுங்கள், ஏனெனில், என் துயரத்தைப் போன்ற துயரம் உமக்கு ஏற்படவில்லை" என்றாள். மேலும், அவள் அவரை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை. பிறகு, அவர் நபி (ஸல்) அவர்கள் என்று அவளுக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. அதனால், அவள் நபி (ஸல்) அவர்களின் வீட்டிற்குச் சென்றாள், அங்கே அவள் எந்தக் காவலரையும் காணவில்லை. பிறகு, அவள் அவரிடம், "நான் உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்றாள். அவர்கள் கூறினார்கள், "நிச்சயமாக, பொறுமை என்பது துன்பம் ஏற்பட்ட முதல் அதிர்ச்சியின்போது (காட்டப்படுவது) தான்."

அனஸ் பின் மாலிக் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அவர்கள் தம் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணிடம், "இன்னாரைத் தெரியுமா?" என்று கேட்டார்கள். அவள், "ஆம்" என்று பதிலளித்தாள். அனஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு கப்ரருகே அழுதுகொண்டிருந்த அப்பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அவளிடம், 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்; பொறுமையாக இரு' என்று கூறினார்கள். அப்பெண் (நபி (ஸல்) அவர்களை அறியாமல்), 'என்னை விட்டு விலகிச் செல்லும்; நிச்சயமாக எனக்கு நேர்ந்த துன்பம் உமக்கு நேரவில்லை' என்று கூறினாள்."

அனஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளைக் கடந்து சென்றுவிட்டார்கள். பிறகு ஒரு மனிதர் அவளைக் கடந்து சென்றார். அவர், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உனக்கு என்ன கூறினார்கள்?' என்று கேட்டார். அவள், 'நான் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை' என்றாள். அந்த மனிதர், 'அவர்தாம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்)' என்று கூறினார்.

உடனே அப்பெண் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாசலுக்கு வந்தாள். அங்கு வாயிற்காப்பாளர் எவரையும் அவள் காணவில்லை. அவள், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் தங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை' என்று கூறினாள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நிச்சயமாக, பொறுமை என்பது (துன்பத்தின்) முதல் அதிர்ச்சியின்போதுதான்' என்று கூறினார்கள்."

அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள், தம் குழந்தைக்காக அழுது கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவளிடம், "அல்லாஹ்வை அஞ்சு; பொறுமையாக இரு" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அப்பெண், "எனது துன்பத்தைப் பற்றி உமக்கென்ன கவலை?" என்று கூறினாள். பிறகு, "இவர்தாம் நபி (ஸல்) அவர்கள்" என்று அவளிடம் கூறப்பட்டது. எனவே, அவள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்தாள். அவர்களின் வாசலில் வாயிற்காப்போர் எவரையும் அவள் காணவில்லை. அவள், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் உங்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை" என்று கூறினாள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "பொறுமை என்பது (துயரம் ஏற்பட்ட) முதல் அதிர்ச்சியின்போதுதான்" என்று கூறினார்கள்.