ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"என்னைப் பற்றியும் நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றியும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள், "ஆம்" என்று சொன்னோம்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவர் என்னுடன் தங்கும் என்னுடைய இரவு வந்தபோது - அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் (தம் இல்லத்திற்கு) திரும்பினார்கள். தமது செருப்புகளைக் கழற்றி கால்களுக்கு அருகில் வைத்தார்கள். தமது கீழாடையின் (இசார்) ஓரத்தைத் தமது படுக்கையில் விரித்தார்கள். நான் உறங்கிவிட்டேன் என்று அவர்கள் நினைக்கும் வரை (சிறிது நேரம்) அங்கேயே இருந்தார்கள். பிறகு, அவர்கள் மெதுவாகத் தமது செருப்புகளை அணிந்து கொண்டார்கள்; மெதுவாகத் தமது மேலங்கியை (ரிதா) எடுத்துக் கொண்டார்கள். பின்னர் மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து (வெளியேறி), மெதுவாக வெளியேறினார்கள்.

நான் எனது சட்டையை (விரைவாக) அணிந்து, எனது தலையை முக்காடிட்டு, எனது கீழாடையால் (இசார்) என்னை மறைத்துக் கொண்டு, அவர்கள் 'அல்-பகீஃ' மையவாடிக்கு வரும் வரை அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன். அவர்கள் (அங்கே) நின்று, மூன்று முறை கைகளை உயர்த்தி, (துஆவில்) நீண்ட நேரம் இருந்தார்கள். பிறகு அவர்கள் (திரும்பிப்) புறப்பட்டார்கள்; நானும் புறப்பட்டேன். அவர்கள் விரைந்து நடந்தார்கள்; நானும் விரைந்தேன். அவர்கள் ஓடினார்கள் (ஹர்லவா); நானும் ஓடினேன். அவர்கள் மிக வேகமாக ஓடினார்கள்; நானும் (மிக வேகமாக ஓடி) அவர்களை முந்தி (வீட்டிற்குள்) நுழைந்தேன்.

நான் படுத்ததுதான் தாமதம்; அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தார்கள். அவர்கள், "ஆயிஷாவே! உனக்கு என்ன நேர்ந்தது? (ஏன்) மூச்சிரைக்கிறாய்? (ஏன்) வயிறு எழும்புகிறது?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஒன்றுமில்லை" என்றேன். அதற்கு அவர்கள், "(உண்மையை) நீ எனக்குச் சொல்கிறாயா? அல்லது நுட்பமானவனும், யாவற்றையும் அறிந்தவனுமாகிய (அல்லாஹ்) எனக்கு அறிவிக்க வேண்டுமா?" என்று கேட்டார்கள்.

நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தந்தையும் தாயும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்" என்று கூறி, அவர்களிடம் (நடந்த) செய்தியைச் சொன்னேன். அவர்கள், "அப்படியானால், எனக்கு முன்னால் நான் கண்ட அந்த கரிய உருவம் நீதானா?" என்று கேட்டார்கள். நான், "ஆம்" என்றேன். அவர்கள் என் நெஞ்சில் (லேசாக) தட்டினார்கள், அது எனக்கு வலித்தது. பிறகு, "அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் உனக்கு அநீதி இழைப்பார்கள் என்று நீ நினைத்தாயா?" என்று கேட்டார்கள்.

நான், "மக்கள் எதை மறைத்தாலும், அல்லாஹ் அதை அறிவான்" என்று (எனக்குள்) கூறிக் கொண்டேன்.

அவர்கள் கூறினார்கள்: "நீ பார்த்தாயே, அப்போது ஜிப்ரீல் என்னிடம் வந்தார்; ஆனால் நீ ஆடையைக் களைந்து (தூங்கும் நிலையில்) இருந்ததால் அவர் உள்ளே வரவில்லை. அவர் என்னை (உனக்குத் தெரியாமல்) அழைத்தார்; அதை உன்னிடமிருந்து மறைத்தார். நானும் அவருக்கு (உனக்குத் தெரியாமல்) பதிலளித்தேன்; அதையும் உன்னிடமிருந்து மறைத்தேன். நீ உறங்கிவிட்டாய் என்று நான் நினைத்தேன்; உன்னை எழுப்ப நான் விரும்பவில்லை; (நான் இல்லாததைக் கண்டு) நீ பயந்துவிடுவாய் என்றும் நான் அஞ்சினேன். 'அல்-பகீஃ' வாசிகள் இடத்திற்குச் சென்று அவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருமாறு அவர் எனக்குக் கட்டளையிட்டார்."

நான் கேட்டேன்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! (அவர்களுக்காக) நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?"

அவர்கள் கூறினார்கள்: "நீ சொல்:
*'அஸ்ஸலாமு அலா அஹ்லித் தியாரி மினல் முஃமினீன வல் முஸ்லிமீன், யர்ஹமுல்லாஹுல் முஸ்தக்திமீன மின்னா வல் முஸ்தஃகிரீன், வ இன்னா இன்ஷா அல்லாஹ் பிகும் லஹிகூன்'*
(பொருள்: இறைநம்பிக்கையாளர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களில் இம்மையவாடியில் வசிப்போர் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். நம்மில் முந்திச் சென்றவர்களுக்கும் பிந்தி வருபவர்களுக்கும் அல்லாஹ் அருள் புரிவானாக. அல்லாஹ் நாடினால் நாங்களும் உங்களை வந்தடைவோம்)."

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களையும் என்னையும் பற்றி நான் உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா?" நாங்கள், "ஆம் (சொல்லுங்கள்)" என்று கூறினோம்.
அவர்கள் கூறினார்கள்: "என்னுடைய முறை வந்த இரவில், அவர்கள் (வீட்டிற்கு) திரும்பினார்கள்; தங்கள் காலணிகளைத் தங்கள் கால்களுக்கு அருகில் வைத்தார்கள்; தங்களின் ரிதாவை (மேலாடை) கழற்றி வைத்துவிட்டு, தங்களின் இசாரை (கீழாடை) விரிப்பில் விரித்தார்கள். நான் உறங்கிவிட்டேன் என்று அவர்கள் எண்ணும் வரை (சற்று நேரம்) காத்திருந்தார்கள். பிறகு, மெதுவாகத் தங்கள் காலணிகளை அணிந்துகொண்டு, மெதுவாகத் தங்களின் ரிதாவை எடுத்தார்கள். பிறகு, மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து, வெளியே சென்று, மெதுவாக அதைச் சாத்தினார்கள்.

நான் என் சட்டையை (திர்உ) அணிந்து, (அதனால்) என் தலையை மறைத்து, என் இசாரால் (கீழாடை) போர்த்திக்கொண்டு, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன். அவர்கள் அல்-பகீக்கு வந்து, மூன்று முறை தங்கள் கைகளை உயர்த்தி, நீண்ட நேரம் நின்றார்கள். பிறகு அவர்கள் (திரும்ப) திரும்பினார்கள்; நானும் திரும்பினேன். அவர்கள் விரைந்தார்கள், நானும் விரைந்தேன்; அவர்கள் (மெல்ல) ஓடினார்கள், நானும் ஓடினேன்; அவர்கள் மிக வேகமாக ஓடினார்கள், நானும் மிக வேகமாக ஓடினேன். நான் அவர்களுக்கு முன்பாக அங்கே சென்று (வீட்டிற்குள்) நுழைந்துவிட்டேன்.

நான் படுத்துக் கொண்ட உடனேயே அவர்கள் உள்ளே வந்து, 'ஆயிஷாவே, என்னவாயிற்று? (ஏன்) மூச்சு வாங்குகிறாய் (அல்லது நெஞ்சு எழும்புகிறது)?' என்று கேட்டார்கள்."
(அறிவிப்பாளர்) சுலைமான் கூறினார்: அவர் (இப்னு வஹ்ப்) 'ஹஷ்யா' (மூச்சுத் திணறல்/நெஞ்சு எழும்புதல்) என்று கூறியதாக நான் எண்ணுகிறேன்.
அவர்கள் (நபியவர்கள்) கூறினார்கள்: 'நீ எனக்குச் சொல், இல்லையென்றால் எல்லாம் அறிந்த, நுட்பமானவன் (அல்லாஹ்) எனக்கு அறிவித்து விடுவான்.'
நான் கூறினேன்: 'அல்லாஹ்வின் தூதரே (ஸல்)! என் தந்தையும் தாயும் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்;' என்று கூறி, (நடந்த) செய்தியை அவர்களிடம் தெரிவித்தேன்.
அவர்கள் கேட்டார்கள்: 'எனக்கு முன்னால் நான் பார்த்த கரிய உருவம் (அஸ்-சவாத்) நீதானா?'
நான், 'ஆம்' என்றேன்."

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவர்கள் என் மார்பில் எனக்கு வலிக்கும்படி ஒரு தள்ளு தள்ளினார்கள் (அல்லது மெதுவாகத் தட்டினார்கள்). பிறகு, 'அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் உனக்கு அநீதி இழைப்பார்கள் என்று நீ நினைத்தாயா?' என்று கேட்டார்கள்.
நான் கூறினேன்: 'மக்கள் எதை மறைத்தாலும், வல்லமையும் உயர்வும் மிக்க அல்லாஹ் அதை அறிகிறான்.'
அவர்கள், 'ஆம்' என்றார்கள்.
அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நீ (என்னை) பார்த்த போது ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் என்னிடம் வந்தார்கள். ஆனால் நீ உன்னுடைய ஆடைகளைக் களைந்திருந்ததால், அவர்கள் உன்னிடம் (வீட்டிற்குள்) நுழையவில்லை. ஆகவே, அவர்கள் என்னை அழைத்தார்கள்; ஆனால் உன்னிடமிருந்து தங்களை மறைத்துக் கொண்டார்கள். நான் அவர்களுக்குப் பதிலளித்தேன்; ஆனால் அதை உன்னிடமிருந்து மறைத்தேன். நீ உறங்கிவிட்டாய் என்று நான் நினைத்தேன்; உன்னை எழுப்ப நான் விரும்பவில்லை. மேலும் நீ தனிமையை உணர்வாய் என்று நான் அஞ்சினேன். அவர்கள் (அல்-பகீயில் உள்ள) அடக்கம் செய்யப்பட்டவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருவதற்காக என்னை அல்-பகீக்குச் செல்லுமாறு கட்டளையிட்டார்கள்.'"

ஹஜ்ஜாஜ் பின் முஹம்மது அவர்கள் இப்னு வஹ்பை மறுத்து, "இப்னு ஜுரைஜ் வழியாக, இப்னு அபீ முலைக்கா வழியாக, முஹம்மது பின் கைஸ் வழியாக (இது அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது)" என்று கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"(என்னைப் பற்றியும்) நபி (ஸல்) அவர்களைப் பற்றியும் நான் உங்களுக்குச் சொல்லட்டுமா?" நாங்கள், "ஆம்" என்றோம்.
அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னுடன் தங்கும் இரவாக அது இருந்தது. அவர்கள் (படுக்கையில் இருந்து) திரும்பினார்கள்; தமது காலணிகளைத் தமது கால்களுக்கு அருகில் வைத்தார்கள்; தமது மேலாடையை(க் கழற்றி) வைத்தார்கள்; தமது கீழாடையின் ஓரத்தைத் தமது படுக்கையில் விரித்தார்கள். நான் உறங்கிவிட்டேன் என்று அவர்கள் கருதும் நேரம் வரை (சிறிது நேரம்) தாமதித்தார்கள். பிறகு மெதுவாகத் தமது காலணிகளை அணிந்துகொண்டார்கள்; மெதுவாகத் தமது மேலாடையை எடுத்தார்கள். பிறகு மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று, மெதுவாக அதைச் சாத்தினார்கள்.
நானும் எனது சட்டையை என் தலைவழியாக அணிந்து, முக்காடு இட்டு, எனது கீழாடையால் என்னை மறைத்துக் கொண்டு, அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன். அவர்கள் 'அல்-பகீஃ' (மையவாடிக்கு) வந்து, மூன்று முறை தமது கைகளை உயர்த்தி (நீண்ட நேரம்) நின்றார்கள். பிறகு அவர்கள் திரும்பினார்கள்; நானும் திரும்பினேன். அவர்கள் விரைந்தார்கள்; நானும் விரைந்தேன். அவர்கள் ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றார்கள்; நானும் அவ்வாறே செய்தேன். அவர்கள் வேகமாக ஓடினார்கள்; நானும் வேகமாக ஓடினேன். அவர்களை முந்திக்கொண்டு நான் (வீட்டிற்குள்) நுழைந்துவிட்டேன்.
நான் படுத்ததுதான் தாமதம், அவர்கள் உள்ளே வந்துவிட்டார்கள். அவர்கள், 'ஆயிஷா! என்ன ஆயிற்று? (மூச்சு இரைக்க) வயிறு ஏன் மேலெழும்பித் தணிகிறது?' என்று கேட்டார்கள். நான் 'ஒன்றுமில்லை' என்றேன். அவர்கள், 'நீயாக எனக்குச் சொல்லிவிடு; அல்லது நுட்பமானவனும் (யாவற்றையும்) நன்கறிந்தவனுமாகிய அல்லாஹ் எனக்கு அறிவித்துவிடுவான்' என்றார்கள்.
நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! என் தந்தையும் தாயும் தங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்' என்று கூறி, (நடந்த) செய்தியை அவர்களுக்குத் தெரிவித்தேன்.
'எனக்கு முன்னால் நான் கண்ட அந்த (நிழல்) உருவம் நீதானா?' என்று கேட்டார்கள். நான் 'ஆம்' என்றேன்.
(ஆயிஷா (ரலி) கூறுகிறார்கள்:) அப்போது அவர்கள் என் நெஞ்சில் ஒரு தட்டுத் தட்டினார்கள்; அது எனக்கு வலிக்கவே செய்தது. பிறகு, 'அல்லாஹ்வும் அவனுடைய தூதரும் உனக்கு அநீதி இழைப்பார்கள் என்று எண்ணிக் கொண்டாயா?' என்று கேட்டார்கள்.
(அதற்கு) நான், 'மக்கள் எதை மறைத்தாலும் அல்லாஹ் அதை அறிந்துகொள்கிறான்' என்றேன்.
அவர்கள் 'ஆம்' என்று கூறிவிட்டு (தொடர்ந்தார்கள்): 'நீ (என்னை) பார்த்தாயே, அப்போது ஜிப்ரீல் (அலை) என்னிடம் வந்தார்கள். நீ உனது ஆடைகளைக் களைந்திருந்ததால் அவர்கள் உன்னிடம் (உள்ளே) வரவில்லை. எனவே, உனக்குத் தெரியாமல் என்னை அழைத்தார்கள். நானும் உனக்குத் தெரியாமல் அவர்களுக்குப் பதிலளித்தேன். (ஏனெனில்) நீ உறங்கிவிட்டாய் என்று நான் நினைத்தேன்; (நான் பேசினால்) நீ தனிமையை உணர்வாய் என்றும் நான் அஞ்சினேன். அல்-பகீஃவாசிகளிடம் சென்று அவர்களுக்காகப் பாவமன்னிப்புக் கோருமாறு (ஜிப்ரீல்) எனக்குக் கட்டளையிட்டார்கள்.'"

(குறிப்பு: ஆஸிம் அவர்கள், அப்துல்லாஹ் பின் ஆமிர் வழியாக ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடமிருந்து இந்த வார்த்தைகள் அல்லாத வேறு வார்த்தைகளில் இதனை அறிவித்துள்ளார்.)