حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، قَالَ: أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ قَالَ لِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ: مَا اسْمُكَ؟ فَقُلْتُ: شُعْبَةُ قَالَ: حَدَّثَنِي أَبُو شُعْبَةَ، عَنْ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ الْمُزَنِيِّ، وَرَأَى رَجُلاً لَطَمَ غُلاَمَهُ، فَقَالَ: أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ الصُّورَةَ مُحَرَّمَةٌ؟ رَأَيْتُنِي وَإِنِّي سَابِعُ سَبْعَةِ إِخْوَةٍ، عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، مَا لَنَا إِلاَّ خَادِمٌ، فَلَطَمَهُ أَحَدُنَا، فَأَمَرَنَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ نُعْتِقَهُ.
சுவைத் இப்னு முகர்ரின் அல்-முஸனீ (ரழி) அவர்கள், ஒரு மனிதர் தனது அடிமையை அறைவதைக் கண்டபோது (அவரிடம்) கூறியதாவது:
"முகத்தில் அடிப்பது தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது என்பது உனக்குத் தெரியாதா? நான் (நினைவுகூர்கிறேன்), அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில், நான் ஏழு சகோதரர்களில் ஏழாவது சகோதரனாக இருந்தேன்; எங்களுக்கு ஒரேயொரு அடிமை மட்டுமே இருந்தார். எங்களில் ஒருவர் அவரை அறைந்துவிட்டார். ஆகவே, அவரை விடுதலை செய்யுமாறு நபி (ஸல்) அவர்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்கள்."