அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

"அபூ ஹுரைரா அதிகமான ஹதீஸ்களை அறிவிக்கிறார்" என்று மக்கள் கூறுகிறார்கள். அல்லாஹ்விடமே (அனைவரும்) ஒன்று கூடவேண்டியுள்ளது. "அவர் அறிவிப்பது போல் முஹாஜிர்களும் அன்சாரிகளும் ஏன் ஹதீஸ்களை அறிவிப்பதில்லை?" என்றும் அவர்கள் கேட்கிறார்கள். (உண்மையில்), எனது முஹாஜிர் சகோதரர்கள் கடைவீதிகளில் வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள்; எனது அன்சாரி சகோதரர்கள் தங்களது சொத்துக்களைப் பராமரிப்பதில் மும்முரமாக இருந்தார்கள். நானோ, என் வயிற்றை நிரப்பும் உணவிற்காகத் திருப்திப்பட்டுக்கொண்டு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைப் பிரியாமல் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஓர் ஏழை மனிதனாக இருந்தேன். அவர்கள் வராதபோது நான் வந்திருப்பேன்; அவர்கள் மறந்ததை நான் நினைவில் வைத்திருப்பேன்.

ஒரு நாள் நபி (ஸல்) அவர்கள், "நான் எனது இந்த உரையை முடிக்கும் வரை உங்களில் எவர் தனது ஆடையை விரித்து வைத்து, பின்னர் (உரை முடிந்ததும்) அதனைத் தனது நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொள்கிறாரோ, அவர் எனது இந்த உரையில் எதனையும் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டார்" என்று கூறினார்கள். ஆகவே, நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது உரையை முடிக்கும் வரை, என்னிடம் இருந்த ஒரே ஆடையான (நமிரா எனும்) கம்பளியை நான் விரித்தேன். பின்னர் அதனை எனது நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டேன். சத்தியத்துடன் அவர்களை அனுப்பியவன் மீது ஆணையாக! அன்று முதல் இன்று வரை, அந்த உரையில் எதனையும் நான் மறக்கவில்லை.

அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் உள்ள இரண்டு வசனங்கள் இல்லையென்றால், நான் உங்களிடம் எதனையும் அறிவித்திருக்க மாட்டேன். (அவை): "{இன்னல்லதீன யக்துமூன மா அன்ஸல்னா மினல் பய்யினாதி...}" (என்று தொடங்கி) "{...அர்ரஹீம்}" (என்பது வரையுள்ள வசனங்களாகும்).