இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

"மூன்று நபர்கள் (வழியில்) நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது அவர்களுக்கு மழை பிடித்தது. அவர்கள் மலையிலுள்ள ஒரு குகைக்குள் நுழைந்தார்கள். அப்போது மலையிலிருந்து ஒரு பாறை உருண்டு வந்து, குகையின் வாசலை அடைத்துக் கொண்டது. அவர்கள் (ஒருவருக்கொருவர்), 'நீங்கள் செய்த நற்செயல்களில் மிகச் சிறந்ததைக் கூறி அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள்' என்று பேசிக்கொண்டார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'இறைவா! எனக்கு வயது முதிர்ந்த பெற்றோர் இருந்தனர். நான் (கால்நடைகளை) மேய்த்துவிட்டு வெளியே செல்வேன். பிறகு (மாலையில்) வந்து பால் கறந்து, அந்தப் பாலைப் பாத்திரத்தில் என் பெற்றோரிடம் கொண்டு வருவேன். அவர்கள் அருந்துவார்கள். அதன் பிறகே என் குழந்தைகளுக்கும், என் குடும்பத்தாருக்கும், என் மனைவிக்கும் புகட்டுவேன். ஓர் இரவில் நான் வருவதற்குத் தாமதமாகிவிட்டது. நான் வந்தபோது அவர்கள் இருவரும் உறங்கிவிட்டிருந்தார்கள். அவர்களை எழுப்ப எனக்கு மனமில்லை. குழந்தங்களோ பசியால் என் காலடியில் அழுது கொண்டிருந்தார்கள். விடியும் வரை எனதும் அவர்களது நிலையும் இப்படியே இருந்தது. இறைவா! உனது திருப்பொருத்தத்தை நாடியே நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்தால், நாங்கள் வானத்தைப் பார்க்கும் அளவுக்கு (பாறையை விலக்கி) ஒரு இடைவெளியை ஏற்படுத்துவாயாக!' (என்று வேண்டினார்). பாறை (சிறிது) விலகியது.

வேறொருவர் கூறினார்: 'இறைவா! என் தந்தையின் சகோதரர் மகள் (மீது) நான் அன்பு வைத்திருந்தேன். ஒரு ஆண், பெண்களை நேசிப்பதிலேயே மிக அதிகமாக நேசிப்பதைப் போன்று அவள் மீது நான் அன்பு வைத்திருந்தேன். (நான் அவளை அடைய விரும்பினேன்). ஆனால், நூறு தீனார்கள் (தங்கக் காசுகள்) கொடுத்தாலன்றி நீ என்னை அடைய முடியாது என்று அவள் சொல்லிவிட்டாள். அதற்காக நான் உழைத்து அதைச் சேகரித்தேன். (அவளிடம் கொடுத்துவிட்டு) அவளுடைய இரண்டு கால்களுக்கு இடையே நான் அமர்ந்தபோது, 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! உரிய முறையில் (திருமணம் செய்து) அன்றி, முத்திரையை உடைக்காதே!' என்று அவள் கூறினாள். உடனே நான் எழுந்து அவளைவிட்டு விலகிவிட்டேன். இறைவா! உனது திருப்பொருத்தத்தை நாடியே நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்தால், எங்களுக்கு (வழியைத்) திறப்பாயாக!' (என்று வேண்டினார்). பாறை மூன்றில் இரண்டு பங்கு விலகியது.

வேறொருவர் கூறினார்: 'இறைவா! நான் ஒரு ஃபரக் அளவு சோளத்திற்கு ஒரு கூலியாளை அமர்த்தினேன். (வேலை முடிந்ததும்) அவனுக்குக் கூலி கொடுத்தேன். அவன் அதைப் பெற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டான். (அவன் போன பிறகு) அந்தச் சோளத்தை நான் பயிரிட்டேன். (அதில் கிடைத்த வருமானத்தைக் கொண்டு) அதிலிருந்து மாடுகளையும் அவற்றை மேய்ப்பவரையும் வாங்கினேன். பிறகு (சில காலம் கழித்து) அவன் வந்து, 'அல்லாஹ்வின் அடியாரே! என் கூலியை எனக்குக் கொடுத்துவிடு' என்று கேட்டான். நான், 'அந்த மாடுகளிடமும் அதை மேய்ப்பவரிடமும் செல்! அவை உனக்குரியவைதாம்' என்று சொன்னேன். அதற்கு அவன், 'என்னை நீ கேலி செய்கிறாயா?' என்று கேட்டான். நான், 'உன்னை நான் கேலி செய்யவில்லை; அவை உனக்குரியவைதாம்' என்று சொன்னேன். (அவன் அதை ஓட்டிச் சென்றான்). இறைவா! உனது திருப்பொருத்தத்தை நாடியே நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்தால், (பாறையை முழுவதுமாக) விலக்கிவிடு!' என்று வேண்டினார். பாறை (முழுமையாக) விலகியது."

அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(முன் காலத்தில்) மூன்று மனிதர்கள் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது மழை பிடித்தது. உடனே அவர்கள் மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் தஞ்சம் புகுந்தார்கள். அப்போது மலையிலிருந்து ஒரு பாறை உருண்டு வந்து அவர்களது குகைவாசலை அடைத்துவிட்டது. அவர்கள் (தங்களுக்குள்), 'நீங்கள் அல்லாஹ்வுக்காகச் செய்த நற்செயல்களைச் சிந்தித்துப் பார்த்து, அவற்றைக் கூறி அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள்; அவன் அதை (பாறையை) உங்களை விட்டும் அகற்றிவிடக் கூடும்' என்று பேசிக்கொண்டனர்.

அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'யா அல்லாஹ்! எனக்கு வயது முதிர்ந்த தாய், தந்தையர் இருந்தனர். எனக்குச் சிறிய குழந்தைகளும் இருந்தனர். அவர்களுக்காக நான் (கால்நடைகளை) மேய்த்து வருவேன். நான் மாலையில் திரும்பியதும் பால் கறந்து, என் குழந்தைகளுக்கு முன்பாக என் தாய் தந்தையருக்கே (முதலில்) புகட்டுவேன். ஒரு நாள் நான் (மேய்ச்சல் நிலத்தில்) வெகுதூரத்திற்குச் சென்றுவிட்டதால் மாலை நேரம் வரும் வரை என்னால் திரும்ப முடியவில்லை. (நான் வந்தபோது) அவர்கள் இருவரும் உறங்கிவிட்டிருந்தனர். நான் வழக்கம்போல் பால் கறந்து, பால் பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவர்கள் தலைமாட்டில் நின்றேன். அவர்களை எழுப்புவதை நான் வெறுத்தேன்; அவர்களுக்கு முன் குழந்தைகளுக்குப் புகட்டவும் நான் விரும்பவில்லை. என் காலடியில் குழந்தைகள் (பசியால்) அழுதுகொண்டிருந்தனர். இப்படியே வைகறைப் பொழுது (ஃபஜ்ர்) வந்தது. (யா அல்லாஹ்!) உனது முகத்தை (திருப்பொருத்தத்தை) நாடியே நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்திருந்தால், வானம் தெரியும் அளவுக்கு எங்களுக்கு ஒரு இடைவெளியை ஏற்படுத்துவாயாக!' உடனே அல்லாஹ் (பாறையைச் சிறிது) விலக்கினான்; அதிலிருந்து அவர்கள் வானத்தைப் பார்த்தார்கள்.

மற்றொருவர் கூறினார்: 'யா அல்லாஹ்! என் தந்தையின் சகோதரர் மகள் (மைத்துனி) ஒருத்தி இருந்தாள். ஆண்கள் பெண்களை நேசிப்பதிலேயே மிகக் கடுமையான அளவுக்கு நான் அவளை நேசித்தேன். அவளை அடைய நான் விரும்பினேன். ஆனால், அவளிடம் நூறு பொற்காசுகள் (தீனார்) கொண்டு வரும் வரை அவள் என்னிடம் மறுத்துவிட்டாள். ஆகவே நான் உழைத்து (பொருள் ஈட்டி), அந்த நூறு பொற்காசுகளைத் திரட்டினேன். (அவளிடம் வந்து கொடுத்து) அவளுடைய கால்களுக்கு இடையே நான் அமர்ந்தபோது, 'அல்லாஹ்வின் அடியாரே! அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! உரிய (திருமண) உரிமையின்றி முத்திரையை உடைக்காதீர்' என்று அவள் கூறினாள். உடனே நான் எழுந்துவிட்டேன். (யா அல்லாஹ்!) உனது முகத்தை (திருப்பொருத்தத்தை) நாடியே நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்திருந்தால், எங்களுக்கு (இன்னும் சிறிது) வழி விடுவாயாக!' உடனே (பாறை இன்னும் கொஞ்சம்) விலகியது.

மூன்றாமவர் கூறினார்: 'யா அல்லாஹ்! நான் ஒருவரை ஒரு 'ஃபரக்' அளவு அரிசிக்காகக் கூலிக்கு அமர்த்தினேன். அவர் தமது வேலையை முடித்த பின், 'எனது உரிமையை (கூலியை)க் கொடு' என்று கேட்டார். நான் அதை அவருக்கு எடுத்துக் கொடுத்தபோது, அவர் (அற்பமாகக் கருதி) அதைப் புறக்கணித்துச் சென்றுவிட்டார். நான் அந்தப் பயிரைத் தொடர்ந்து விவசாயம் செய்து பெருக்கினேன். அதிலிருந்து பல மாடுகளையும், அதை மேய்ப்பவரையும் நான் சம்பாதித்துவிட்டேன். (நீண்ட காலத்திற்குப் பின்) அவர் என்னிடம் வந்து, 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! (எனது கூலியைத் தா)' என்று கேட்டார். நான், 'அந்த மாடுகளிடமும், அதை மேய்ப்பவரிடமும் நீர் செல்லும்; அவற்றை எடுத்துக்கொள்ளும்' என்றேன். அதற்கு அவர், 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! என்னைக் கேலி செய்யாதீர்' என்றார். நான், 'உம்மை நான் கேலி செய்யவில்லை; அவற்றை எடுத்துக்கொள்ளும்' என்றேன். அவர் அவற்றை ஓட்டிச் சென்றார். (யா அல்லாஹ்!) உனது முகத்தை (திருப்பொருத்தத்தை) நாடியே நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்திருந்தால், எஞ்சியிருக்கும் பகுதியையும் விலக்குவாயாக!' உடனே அல்லாஹ் அந்தப் பாறையை (முழுமையாக) விலக்கினான்."

இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
“உங்களுக்கு முன்னிருந்த சமுதாயத்தில் மூன்று மனிதர்கள் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது மழை பிடித்தது. உடனே அவர்கள் (மலையிலிருந்த) ஒரு குகையில் தஞ்சம் புகுந்தனர். குகைவாசல் அவர்கள் மீது அடைத்துக்கொண்டது.

அப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், ‘இங்கிருப்பவர்களே! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! (இறைவனுக்காகச் செய்த) வாய்மையானச் செயலைத் தவிர வேறெதுவும் உங்களைக் காப்பாற்றாது. எனவே, உங்களில் ஒவ்வொருவரும் தாம் (இறைவனுக்காக) வாய்மையுடன் செய்த காரியத்தைக் கூறிப் பிரார்த்தியுங்கள்’ என்று பேசிக்கொண்டனர்.

அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: ‘இறைவா! என்னிடம் ஒரு கூலியாள் ஒரு ’ஃபரக்’ அளவு அரிசிக்கு வேலை செய்தார் என்பதை நீ அறிவாய். அவர் (கூலியைப் பெறாமல்) அதை விட்டுச் சென்றுவிட்டார். நான் அந்த ஒரு ’ஃபரக்’ அரிசியை விவசாயம் செய்தேன். அதிலிருந்து நான் மாடுகளை வாங்கினேன். பின்னர் அவர் தம் கூலியைக் கேட்க என்னிடம் வந்தார். நான் அவரிடம், ‘அந்த மாடுகளிடம் செல்லுங்கள் (அவை உங்களுடையவை)’ என்றேன். அவர் என்னிடம், ‘எனக்குச் சேர வேண்டியது ஒரு ’ஃபரக்’ அரிசி மட்டும்தானே?’ என்று கேட்டார். அதற்கு நான், ‘அந்த மாடுகளிடம் செல்லுங்கள்; ஏனெனில் அவை அந்த ஒரு ’ஃபரக்’ அரிசியி(ன் வருமானத்தி)லிருந்து வந்தவைதான்’ என்று கூறினேன். அவரும் அவற்றை ஓட்டிச் சென்றுவிட்டார். (இறைவா!) உனக்குப் பயந்து நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்தால், எங்களை விட்டும் (இத்துன்பத்தை) நீக்குவாயாக!’ என்றார். உடனே, அவர்களிடமிருந்து அந்தப் பாறை (சிறிது) விலகியது.

மற்றொருவர் கூறினார்: ‘இறைவா! எனக்கு மிகவும் வயதான பெற்றோர் இருந்தனர் என்பதை நீ அறிவாய். நான் என் ஆடுகளின் பாலைக் கறந்து ஒவ்வொரு இரவும் அவர்களுக்குக் கொடுத்து வந்தேன். ஓர் இரவில் (வீடு திரும்ப) எனக்குத் தாமதமாகிவிட்டது. நான் வந்தபோது என் பெற்றோர் உறங்கிவிட்டனர். என் மனைவி மக்களோ பசியால் அழுது கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தனர். என் பெற்றோர் அருந்துவதற்கு முன் என் குடும்பத்தாரை அருந்தச் செய்ய நான் விரும்பவில்லை. (அதே சமயம்) அவர்களை எழுப்பவும் எனக்கு மனமில்லை; அவர்கள் பருகாமலேயே விட்டுவிடவும் எனக்கு மனமில்லை. அவர்கள் விழித்து (பாலைப்) பருகுவதற்காக விடியும் வரை நான் காத்திருந்தேன். (இறைவா!) உனக்குப் பயந்து நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்தால், எங்களை விட்டும் (இத்துன்பத்தை) நீக்குவாயாக!’ என்றார். உடனே அந்தப் பாறை (மேலும்) விலகியது; அவர்கள் வானத்தைப் பார்த்தார்கள்.

மற்றொருவர் கூறினார்: ‘இறைவா! எனக்குச் சிறிய தந்தையின் மகள் ஒருத்தி இருந்தாள். மக்களில் அவளைத்தான் நான் அதிகமாக நேசித்தேன் என்பதை நீ அறிவாய். நான் அவளை அடைய விரும்பினேன். ஆனால், நான் அவளிடம் நூறு தீனார்கள் கொண்டுவந்தாலன்றி அவள் அதற்கு இணங்க மறுத்துவிட்டாள். நான் அதற்காக முயன்று (பணம் திரட்டி), அவளிடம் அதைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தேன். அவளும் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைக்க இணங்கினாள். நான் அவள் கால்களுக்கு இடையே அமர்ந்தபோது, அவள் ‘அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! உரிமையின்றி (சட்டப்படியானத் திருமண பந்தமின்றி) முத்திரையை உடைக்காதே!’ என்று கூறினாள். உடனே நான் எழுந்துவிட்டேன்; அந்த நூறு தீனார்களையும் விட்டுவிட்டேன். (இறைவா!) உனக்குப் பயந்து நான் இதைச் செய்தேன் என்று நீ அறிந்தால், எங்களை விட்டும் (இத்துன்பத்தை) நீக்குவாயாக!’ என்றார். உடனே அல்லாஹ் அவர்களை (முழுமையாக) விடுவித்தான்; அவர்கள் வெளியேறினார்கள்.”

இப்னு உமர் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:
இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"மூன்று நபர்கள் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது மழை பிடித்தது. அவர்கள் மலையிலுள்ள ஒரு குகையில் ஒதுங்கினர். மலையிலிருந்து ஒரு பாறை உருண்டு வந்து அவர்களது குகை வாசலை மூடிக்கொண்டது. அப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், 'நீங்கள் அல்லாஹ்விற்காகச் செய்த நற்செயல்களை நினைத்துப்பாருங்கள். அவற்றைக் கூறி அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தியுங்கள். அவன் (இக்கஷ்டத்தை) உங்களை விட்டு நீக்கக்கூடும்' என்று பேசிக்கொண்டனர்.

அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: 'இறைவா! எனக்கு வயது முதிர்ந்த பெற்றோர் இருந்தனர். எனக்குச் சிறிய குழந்தைகளும் இருந்தனர். அவர்களுக்காக நான் (கால்நடைகளை) மேய்த்து வருவேன். நான் (மேய்ச்சலிலிருந்து) திரும்பினால் பால் கறப்பேன்; என் குழந்தைகளுக்கு முன்பாக என் பெற்றோருக்கே (பாலை) புகட்டுவேன். ஒரு நாள் மேய்ச்சல் என்னைத் வெகுதூரம் கொண்டு சென்றுவிட்டது. மாலை நேரம் வரை நான் திரும்பவில்லை. (நான் வந்தபோது) அவர்கள் இருவரும் உறங்கிவிட்டிருந்தனர். நான் எப்போதும் போல் பால் கறந்து, பாத்திரத்துடன் அவர்கள் தலைமாட்டில் நின்றேன். அவர்களைத் தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பவும் எனக்கு மனமில்லை; அவர்களுக்கு முன் குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கவும் மனமில்லை. என் காலடியில் குழந்தைகள் (பசியால்) அழுதுகொண்டிருந்தனர். விடியும் வரை இதே நிலை நீடித்தது. (இறைவா!) இதை நான் உனது திருப்பொருத்தத்தை நாடிச் செய்திருப்பதாக நீ அறிந்தால், வானம் தெரியும் அளவிற்கு எங்களுக்கு ஒரு இடைவெளியை ஏற்படுத்துவாயாக!' (என்று வேண்டினார்). அல்லாஹ் அவர்களுக்கு வானம் தெரியும் அளவிற்கு ஒரு இடைவெளியை ஏற்படுத்தினான்.

இரண்டாமவர் கூறினார்: 'இறைவா! என் தந்தையின் சகோதரர் மகள் (என் மாமன் மகள்) ஒருத்தி இருந்தாள். ஆண்கள் பெண்களை நேசிப்பதிலேயே மிகக் கடுமையான நேசத்தை அவள் மீது நான் கொண்டேன். நான் அவளை அடைய விரும்பினேன். ஆனால் நான் நூறு தீனார்கள் கொண்டுவரும் வரை அவள் மறுத்துவிட்டாள். நான் (கடுமையாக) உழைத்து நூறு தீனார்களைச் சேகரித்து அவளிடம் கொண்டு சென்றேன். அவள் கால்களுக்கு இடையே நான் (உறவாட) அமர்ந்தபோது, 'அல்லாஹ்வின் அடியாரே! அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! உரிமையின்றி முத்திரையை உடைக்காதே' என்று அவள் கூறினாள். உடனே நான் அவளை விட்டு விலகினேன். (இறைவா!) இதை நான் உனது திருப்பொருத்தத்தை நாடிச் செய்திருப்பதாக நீ அறிந்தால், இதிலிருந்து எங்களுக்கு விடுதலையளிப்பாயாக!' (என்று வேண்டினார்). அல்லாஹ் அவர்களுக்கு (பாறையை இன்னும் சற்று) விலக்கினான்.

மற்றவர் கூறினார்: 'இறைவா! நான் ஒரு பணியாளரை ஒரு 'ஃபரக்' (அளவை) நெல்லுக்குக் கூலியாக அமர்த்தினேன். அவர் வேலையை முடித்துத் தன் கூலியைக் கேட்டார். நான் அவருக்குரியதை அவரிடம் கொடுத்தபோது, அவர் (அற்பமெனக் கருதி) அதை விட்டுவிட்டு, வெறுத்துச் சென்றுவிட்டார். நான் அப்பயிரைத் தொடர்ந்து பயிரிட்டு (விளைச்சலைப் பெருக்கி), அதிலிருந்து மாடுகளையும் அதற்கென ஒரு இடையனையும் வாங்கினேன். பின்னர் அவர் என்னிடம் வந்து, 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! எனக்கு அநீதி இழைக்காதே! என் கூலியைத் தந்துவிடு' என்றார். நான், 'அந்த மாடுகளையும் அதன் இடையனையும் எடுத்துக்கொள்' என்றேன். அவர், 'அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்! என்னைக் கேலி செய்யாதே' என்றார். நான், 'உன்னை நான் கேலி செய்யவில்லை; அந்த மாடுகளையும் இடையனையும் எடுத்துக்கொள்' என்றேன். அவர் அதை ஓட்டிச் சென்றார். (இறைவா!) இதை நான் உனது திருப்பொருத்தத்தை நாடிச் செய்திருப்பதாக நீ அறிந்தால், எஞ்சியிருக்கும் பகுதியையும் விலக்குவாயாக!' (என்று வேண்டினார்). அல்லாஹ் அவர்களை (முழுமையாக) விடுவித்தான்."