حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِيصَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ الْأَنْصَارِيِّ فِيمَا يَذْكُرُ مِنْ اجْتِهَادِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي الْعِبَادَةِ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ قَالَ عَبْدُ اللهِ قَالَ أبي وَفِي مَوْضِعٍ آخَرَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي غَزْوَةٍ مِنْ نَجْدٍ فَأَصَابَ امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِلَى نَجْدٍ فَغَشِينَا دَارًا مِنْ دُورِ الْمُشْرِكِينَ قَالَ فَأَصَبْنَا امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنْهُمْ قَالَ ثُمَّ انْصَرَفَ رَسُولُ اللهِ ﷺ رَاجِعًا وَجَاءَ صَاحِبُهَا وَكَانَ غَائِبًا فَذُكِرَ لَهُ مُصَابُهَا فَحَلَفَ لَا يَرْجِعُ حَتَّى يُهْرِيقَ فِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ دَمًا قَالَ فَلَمَّا كَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ نَزَلَ فِي شِعْبٍ مِنَ الشِّعَابِ وَقَالَ مَنْ رَجُلَانِ يَكْلَآَنَا فِي لَيْلَتِنَا هَذِهِ مِنْ عَدُوِّنَا؟ قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ نَحْنُ نَكْلَؤُكَ يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ فَخَرَجَا إِلَى فَمِ الشِّعْبِ دُونَ الْعَسْكَرِ ثُمَّ قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ أَتَكْفِينِي أَوَّلَ اللَّيْلِ وَأَكْفِيكَ آخِرَهُ أَمْ تَكْفِينِي آخِرَهُ وَأَكْفِيكَ أَوَّلَهُ؟ قَالَ فَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ بَلْ اكْفِنِي أَوَّلَهُ وَأَكْفِيكَ آخِرَهُ فَنَامَ الْمُهَاجِرِيُّ وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي قَالَ فَافْتَتَحَ سُورَةً مِنَ الْقُرْآنِ فَبَيْنَا هُوَ فِيهَا يَقْرَؤهَا إِذْ جَاءَ زَوْجُ الْمَرْأَةِ قَالَ فَلَمَّا رَأَى الرَّجُلَ قَائِمًا عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيئَةُ الْقَوْمِ فَيَنْتَزِعُ لَهُ بِسَهْمٍ فَيَضَعُهُ فِيهِ قَالَ فَيَنْزِعُهُ فَيَضَعُهُ وَهُوَ قَائِمٌ يَقْرَأُ فِيالسُّورَةِ الَّتِي هُوَ فِيهَا وَلَمْ يَتَحَرَّكْ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَقْطَعَهَا قَالَ ثُمَّ عَادَ لَهُ زَوْجُ الْمَرْأَةِ بِسَهْمٍ آخَرَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَانْتَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي وَلَمْ يَتَحَرَّكْ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَقْطَعَهَا قَالَ ثُمَّ عَادَ لَهُ زَوْجُ الْمَرْأَةِ الثَّالِثَةَ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَانْتَزَعَهُ فَوَضَعَهُ ثُمَّ رَكَعَ فَسَجَدَ ثُمَّ قَالَ لِصَاحِبِهِ اقْعُدْ فَقَدْ أَتِيتُ قَالَ فَجَلَسَ الْمُهَاجِرِيُّ فَلَمَّا رَآهُمَا صَاحِبُ الْمَرْأَةِ هَرَبَ وَعَرَفَ أَنَّهُ قَدْ نُذِرَ بِهِ قَالَ وَإِذَا الْأَنْصَارِيُّ يَمُوجُ دَمًا مِنْ رَمْيَاتِ صَاحِبِ الْمَرْأَةِ قَالَ فَقَالَ لَهُ أَخُوهُ الْمُهَاجِرِيُّ يَغْفِرُ اللهُ لَكَ أَلَا كُنْتَ آذَنْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَاكَ؟ قَالَ فَقَالَ كُنْتُ فِي سُورَةٍ مِنَ الْقُرْآنِ قَدِ افْتَتَحْتُهَا أُصَلِّي بِهَا فَكَرِهْتُ أَنْ أَقْطَعَهَا وَايْمُ اللهِ لَوْلَا أَنْ أُضَيِّعَ ثَغْرًا أَمَرَنِي رَسُولُ اللهِ ﷺ بِحِفْظِهِ لَقَطَعَ نَفْسِي قَبْلَ أَنْ أَقْطَعَهَا
ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் அல்அன்சாரி (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் வழிபாட்டில் காட்டிய ஈடுபாட்டைக் குறித்துக் குறிப்பிடுகையில் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டோம். (அறிவிப்பாளர் அப்துல்லாஹ் கூறுகிறார்: என் தந்தை மற்றொரு இடத்தில், "நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் நஜ்த் பகுதியை நோக்கிய ஒரு போருக்காகப் புறப்பட்டோம்" என்று கூறினார்கள்). நாங்கள் இணைவைப்பவர்களின் வீடுகளில் ஒன்றின் மீது தாக்குதல் நடத்தி, அவர்களில் ஒருவனின் மனைவியைச் சிறைப்பிடித்தோம். பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மதீனாவுக்குத்) திரும்பினார்கள். அந்தப் பெண்ணின் கணவன் (அப்போது) வெளியூரில் இருந்தான். அவன் திரும்பி வந்ததும், அவனது மனைவி சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட செய்தி அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அப்போது அவன், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் ஒருவரின் இரத்தத்தைச் சிந்தாமல் நான் திரும்ப மாட்டேன்" என்று சத்தியம் செய்தான்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வழியில் ஒரு மலைக்கணவாயில் தங்கினார்கள். அப்போது, "இன்றைய இரவில் எதிரிகளிடமிருந்து நம்மைக் காக்கும் அந்த இருவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். முஹாஜிர்களில் ஒருவரும் அன்சாரிகளில் ஒருவரும், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் உங்களைக் காக்கிறோம்" என்றனர். "நீங்கள் இருவரும் படையினரை விட்டு விலகி, மலைக்கணவாயின் முகப்பிற்குச் செல்லுங்கள்" என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
அன்சாரித் தோழர் முஹாஜிர் தோழரிடம், "இரவின் முற்பகுதியில் நீங்கள் விழித்திருந்து என்னைத் தூங்க விடுகிறீர்களா? அல்லது இரவின் பிற்பகுதியில் நீங்கள் விழித்திருந்து என்னைத் தூங்க விடுகிறீர்களா?" என்று கேட்டார். அதற்கு முஹாஜிர் தோழர், "இரவின் முற்பகுதியில் நீங்கள் விழித்திருங்கள், பிற்பகுதியில் நான் விழித்திருக்கிறேன்" என்று கூறினார். முஹாஜிர் தோழர் உறங்கச் சென்றார். அன்சாரித் தோழர் எழுந்து நின்று தொழலானார்.
அவர் குர்ஆனிலிருந்து ஒரு அத்தியாயத்தை ஓதத் தொடங்கினார். அவர் ஓதிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பெண்ணின் கணவன் அங்கு வந்தான். நின்றுகொண்டிருந்த அன்சாரித் தோழரைப் பார்த்ததும், அவர்தான் படையினரின் காவலாளி என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். உடனே ஒரு அம்பை எய்து அவரைத் தாக்கினான். அன்சாரித் தோழர் அந்த அம்பைப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, தான் ஓதிக்கொண்டிருந்த அத்தியாயத்தை நிறுத்த விரும்பாமல், அசையாமல் நின்றவாறு தொடர்ந்து ஓதிக்கொண்டிருந்தார்.
பின்னர், அந்தப் பெண்ணின் கணவன் இரண்டாவது அம்பை எய்து அவரைத் தாக்கினான். அவர் அதையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, தொழுகையை நிறுத்த விரும்பாமல், அசையாமல் நின்றவாறு தொழுதுகொண்டிருந்தார்.
பின்னர், அவன் மூன்றாவது அம்பை எய்து அவரைத் தாக்கினான். அவர் அதையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, ருகூஃ மற்றும் ஸஜ்தா செய்தார். பின்னர் தனது தோழரிடம், "எழுந்திருங்கள், நான் தாக்கப்பட்டுவிட்டேன்" என்று கூறினார். முஹாஜிர் தோழர் எழுந்து அமர்ந்தார். அவர்கள் இருவரையும் பார்த்ததும், தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்பதை அறிந்த அந்தப் பெண்ணின் கணவன் தப்பியோடிவிட்டான்.
அன்சாரித் தோழரின் உடலிலிருந்து அம்புகள் துளைத்ததால் இரத்தம் பீறிட்டு வழிவதைக் கண்ட முஹாஜிர் தோழர், "அல்லாஹ் உங்களை மன்னிப்பானாக! அவன் முதல் அம்பை எய்தபோதே நீங்கள் என்னை எழுப்பியிருக்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அன்சாரித் தோழர், "நான் குர்ஆனின் ஒரு அத்தியாயத்தைத் தொழுகையில் ஓதத் தொடங்கியிருந்தேன். அதை பாதியில் நிறுத்த நான் விரும்பவில்லை. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைப் பாதுகாக்கப் பணித்த இந்த எல்லையை நான் கோட்டைவிட்டுவிடுவேனோ என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லாவிட்டால், அந்த அத்தியாயத்தை நான் பாதியில் நிறுத்துவதற்கு முன்பாக என் உயிரே பிரிந்திருக்கும்" என்று பதிலளித்தார்.