இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

14704முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قِرَاءَةً حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ فَأُصِيبَتْ امْرَأَةٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَلَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ اللهِ ﷺقَافِلًا وَجَاءَ زَوْجُهَا وَكَانَ غَائِبًا فَحَلَفَ أَنْ لَا يَنْتَهِيَ حَتَّى يُهْرِيقَ دَمًا فِي أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ ﷺ فَخَرَجَ يَتْبَعُ أَثَرَ النَّبِيِّ ﷺ فَنَزَلَ النَّبِيُّ ﷺ مَنْزِلًا فَقَالَ مَنْ رَجُلٌ يَكْلَؤُنَا لَيْلَتَنَا هَذِهِ؟ فَانْتَدَبَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ فَقَالَا نَحْنُ يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ فَكُونُوا بِفَمِ الشِّعْبِ قَالَ وَكَانُوا نَزَلُوا إِلَى شِعْبٍ مِنَ الْوَادِي فَلَمَّا خَرَجَ الرَّجُلَانِ إِلَى فَمِ الشِّعْبِ قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ أَيُّ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أَكْفِيَكَهُ؟ أَوَّلَهُ أَوْ آخِرَهُ؟ قَالَ اكْفِنِي أَوَّلَهُ فَاضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ فَنَامَ وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي وَأَتَى الرَّجُلُ فَلَمَّا رَأَى شَخْصَ الرَّجُلِ عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيئَةُ الْقَوْمِ فَرَمَاهُ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَثَبَتَ قَائِمًا ثُمَّ رَمَاهُ بِسَهْمٍ آخَرَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَثَبَتَ قَائِمًا ثُمَّ عَادَ لَهُ بِثَالِثٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ ثُمَّ رَكَعَ وَسَجَدَ ثُمَّ أَهَبَّ صَاحِبَهُ فَقَالَ اجْلِسْ فَقَدْ أُوتِيتَ فَوَثَبَ فَلَمَّا رَآهُمَا الرَّجُلُ عَرَفَ أَنْ قَدْ نَذَرُوا بِهِ فَهَرَبَ فَلَمَّا رَأَى الْمُهَاجِرِيُّ مَا بِالْأَنْصَارِيِّ مِنَ الدِّمَاءِ قَالَ سُبْحَانَ اللهِ أَلَا أَهْبَبْتَنِي قَالَ كُنْتُ فِي سُورَةٍ أَقْرَؤُهَا فَلَمْ أُحِبَّ أَنْ أَقْطَعَهَا حَتَّى أُنْفِذَهَا فَلَمَّا تَابَعَ الرَّمْيَ رَكَعْتُ فَأُرِيتُكَ وَايْمُ اللهِ لَوْلَا أَنْ أُضَيِّعَ ثَغْرًا أَمَرَنِيرَسُولُ اللهِ ﷺ بِحِفْظِهِ لَقَطَعَ نَفْسِي قَبْلَ أَنْ أَقْطَعَهَا أَوْ أُنْفِذَهَا
ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் ‘தாத்துர் ரிகாஃ’ போர்(ப் பயணத்)தில் புறப்பட்டோம். (அப்போரில்) இணைவைப்பவர்களைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணி (முஸ்லிம்களால்) தாக்கப்பட்டார் (அதாவது கொல்லப்பட்டார்). அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (போர் முடிந்து) திரும்பிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, (வெளியூர் சென்றிருந்த) அப்பெண்ணின் கணவன் வந்தான். அவன் (போரின்போது) அங்கு இருக்கவில்லை. முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் ஒருவரது இரத்தத்தையேனும் சிந்தாமல் தான் ஓயப்போவதில்லை என்று அவன் (ஆவேசத்துடன்) சத்தியம் செய்தான். பிறகு, அவன் நபி (ஸல்) அவர்களின் அடிச்சுவட்டைப் பின்தொடர்ந்து புறப்பட்டான்.

(வழியில்) நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு இடத்தில் தங்குவதற்காக இறங்கினார்கள். அப்போது, "இன்றைய இரவில் நமக்குக் காவல் காக்கப்போகும் மனிதர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். முஹாஜிர்களில் ஒருவரும் அன்சாரிகளில் ஒருவரும் (உடனடியாக) முன்வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் (காவல் காக்கிறோம்)" என்றனர். "நீங்கள் இருவரும் அந்த மலைக் கணவாயின் முகப்பில் இருங்கள்" என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். அவர்கள் (படையினர்) ஒரு பள்ளத்தாக்கின் மலைக் கணவாயில் தங்கியிருந்தார்கள்.

அவ்விருவரும் மலைக் கணவாயின் முகப்பிற்குச் சென்றபோது, முஹாஜிரிடம் அந்த அன்சாரித் தோழர், "இரவின் எந்தப் பகுதியில் நான் உங்களுக்குப் பதிலாகக் காவல் காக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்? இரவின் ஆரம்பப் பகுதியிலா அல்லது இறுதிப் பகுதியிலா?" என்று கேட்டார். முஹாஜிரான தோழர், "இரவின் ஆரம்பப் பகுதியில் எனக்காக நீங்கள் காவல் இருங்கள்" என்று கூறினார். (அதன்படி) முஹாஜிர் படுத்து உறங்கினார். அன்சாரித் தோழர் எழுந்து நின்று தொழுது கொண்டிருந்தார்.

அப்போது (பின்தொடர்ந்து வந்த) அந்த (எதிரி) மனிதன் வந்தான். அந்த அன்சாரித் தோழரின் உருவத்தைப் பார்த்ததும், அவர்தான் இந்தப் படையினருக்குக் காவலாளி (வேவு பார்ப்பவர்) என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, அவர்மீது ஓர் அம்பை எய்தான். அது அவர்மீது (சரியாகத் தைத்து) குத்தியது. உடனே அவர் அந்த அம்பைப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, (தொடர்ந்து தொழுகையின்) நிலையிலேயே உறுதியாக நின்றார். பின்னர் அவன் மீண்டும் மற்றொரு அம்பை அவர்மீது எய்தான். அதுவும் அவர்மீது குத்தியது. அதையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு நிலையிலேயே நின்றார். மீண்டும் அவன் மூன்றாவது அம்பை அவர்மீது எய்தான். அதுவும் (அவர் உடலில்) குத்தியது. அதையும் அவர் பிடுங்கி எறிந்தார்.

பின்னர் (தொழுகையை விரைந்து முடிக்க எண்ணி) ருகூஃம், ஸஜ்தாவும் செய்து (தொழுகையை முடித்துவிட்டு), தன் தோழரை எழுப்பி, "எழுந்து அமருங்கள், நான் (அம்பால் எய்யப்பட்டு) காயமடைந்துள்ளேன்!" என்றார். உடனே அவர் (முஹாஜிர்) துள்ளி எழுந்தார். அவர்கள் இருவரையும் பார்த்ததும், அவர்கள் தன்னை கவனித்துவிட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்து கொண்டு அவன் (பயந்து) ஓடிவிட்டான்.

அன்சாரித் தோழரின் உடலிலிருந்து இரத்தம் வடிவதைப் பார்த்த முஹாஜிர், "ஸுப்ஹானல்லாஹ்! (அம்பு தைத்த போதே) நீங்கள் ஏன் என்னை முதலிலேயே எழுப்பவில்லை?" என்று கேட்டார். அதற்கு அன்சாரித் தோழர், "நான் (தொழுகையில் குர்ஆனின்) ஓர் அத்தியாயத்தை ஓதிக்கொண்டிருந்தேன்; அதை முழுமையாக ஓதி முடிப்பதற்கு முன்பு அதனை இடையில் நிறுத்த நான் விரும்பவில்லை. அவன் தொடர்ந்து அம்பெய்தபோது (காயம் அதிகமானதால்) நான் ருகூஃச் செய்துவிட்டு, உங்களை எழுப்பினேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைப் பாதுகாக்கப் பணித்த இந்தக் காவல் அரணைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை நான் வீணாக்கி விடுவேனோ என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லாவிட்டால், அந்த அத்தியாயத்தை இடையில் நிறுத்துவதற்கு முன்பாகவே என் உயிர் பிரிந்திருக்கும் (அதாவது உயிர் போகும் வரை அம்பு தைத்தாலும் நான் தொழுகையை நிறுத்தியிருக்க மாட்டேன்)" என்று கூறினார்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹஸன் (நம்பகமானது)
حسن
14865முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِيصَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ الْأَنْصَارِيِّ فِيمَا يَذْكُرُ مِنْ اجْتِهَادِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي الْعِبَادَةِ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ قَالَ عَبْدُ اللهِ قَالَ أبي وَفِي مَوْضِعٍ آخَرَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي غَزْوَةٍ مِنْ نَجْدٍ فَأَصَابَ امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِلَى نَجْدٍ فَغَشِينَا دَارًا مِنْ دُورِ الْمُشْرِكِينَ قَالَ فَأَصَبْنَا امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنْهُمْ قَالَ ثُمَّ انْصَرَفَ رَسُولُ اللهِ ﷺ رَاجِعًا وَجَاءَ صَاحِبُهَا وَكَانَ غَائِبًا فَذُكِرَ لَهُ مُصَابُهَا فَحَلَفَ لَا يَرْجِعُ حَتَّى يُهْرِيقَ فِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللهِ ﷺ دَمًا قَالَ فَلَمَّا كَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ بِبَعْضِ الطَّرِيقِ نَزَلَ فِي شِعْبٍ مِنَ الشِّعَابِ وَقَالَ مَنْ رَجُلَانِ يَكْلَآَنَا فِي لَيْلَتِنَا هَذِهِ مِنْ عَدُوِّنَا؟ قَالَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ نَحْنُ نَكْلَؤُكَ يَا رَسُولَ اللهِ قَالَ فَخَرَجَا إِلَى فَمِ الشِّعْبِ دُونَ الْعَسْكَرِ ثُمَّ قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ أَتَكْفِينِي أَوَّلَ اللَّيْلِ وَأَكْفِيكَ آخِرَهُ أَمْ تَكْفِينِي آخِرَهُ وَأَكْفِيكَ أَوَّلَهُ؟ قَالَ فَقَالَ الْمُهَاجِرِيُّ بَلْ اكْفِنِي أَوَّلَهُ وَأَكْفِيكَ آخِرَهُ فَنَامَ الْمُهَاجِرِيُّ وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي قَالَ فَافْتَتَحَ سُورَةً مِنَ الْقُرْآنِ فَبَيْنَا هُوَ فِيهَا يَقْرَؤهَا إِذْ جَاءَ زَوْجُ الْمَرْأَةِ قَالَ فَلَمَّا رَأَى الرَّجُلَ قَائِمًا عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيئَةُ الْقَوْمِ فَيَنْتَزِعُ لَهُ بِسَهْمٍ فَيَضَعُهُ فِيهِ قَالَ فَيَنْزِعُهُ فَيَضَعُهُ وَهُوَ قَائِمٌ يَقْرَأُ فِيالسُّورَةِ الَّتِي هُوَ فِيهَا وَلَمْ يَتَحَرَّكْ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَقْطَعَهَا قَالَ ثُمَّ عَادَ لَهُ زَوْجُ الْمَرْأَةِ بِسَهْمٍ آخَرَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَانْتَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي وَلَمْ يَتَحَرَّكْ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَقْطَعَهَا قَالَ ثُمَّ عَادَ لَهُ زَوْجُ الْمَرْأَةِ الثَّالِثَةَ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَانْتَزَعَهُ فَوَضَعَهُ ثُمَّ رَكَعَ فَسَجَدَ ثُمَّ قَالَ لِصَاحِبِهِ اقْعُدْ فَقَدْ أَتِيتُ قَالَ فَجَلَسَ الْمُهَاجِرِيُّ فَلَمَّا رَآهُمَا صَاحِبُ الْمَرْأَةِ هَرَبَ وَعَرَفَ أَنَّهُ قَدْ نُذِرَ بِهِ قَالَ وَإِذَا الْأَنْصَارِيُّ يَمُوجُ دَمًا مِنْ رَمْيَاتِ صَاحِبِ الْمَرْأَةِ قَالَ فَقَالَ لَهُ أَخُوهُ الْمُهَاجِرِيُّ يَغْفِرُ اللهُ لَكَ أَلَا كُنْتَ آذَنْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَاكَ؟ قَالَ فَقَالَ كُنْتُ فِي سُورَةٍ مِنَ الْقُرْآنِ قَدِ افْتَتَحْتُهَا أُصَلِّي بِهَا فَكَرِهْتُ أَنْ أَقْطَعَهَا وَايْمُ اللهِ لَوْلَا أَنْ أُضَيِّعَ ثَغْرًا أَمَرَنِي رَسُولُ اللهِ ﷺ بِحِفْظِهِ لَقَطَعَ نَفْسِي قَبْلَ أَنْ أَقْطَعَهَا
ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் அல்அன்சாரி (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் வழிபாட்டில் காட்டிய ஈடுபாட்டைக் குறித்துக் குறிப்பிடுகையில் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் புறப்பட்டோம். (அறிவிப்பாளர் அப்துல்லாஹ் கூறுகிறார்: என் தந்தை மற்றொரு இடத்தில், "நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் நஜ்த் பகுதியை நோக்கிய ஒரு போருக்காகப் புறப்பட்டோம்" என்று கூறினார்கள்). நாங்கள் இணைவைப்பவர்களின் வீடுகளில் ஒன்றின் மீது தாக்குதல் நடத்தி, அவர்களில் ஒருவனின் மனைவியைச் சிறைப்பிடித்தோம். பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மதீனாவுக்குத்) திரும்பினார்கள். அந்தப் பெண்ணின் கணவன் (அப்போது) வெளியூரில் இருந்தான். அவன் திரும்பி வந்ததும், அவனது மனைவி சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட செய்தி அவனுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. அப்போது அவன், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் ஒருவரின் இரத்தத்தைச் சிந்தாமல் நான் திரும்ப மாட்டேன்" என்று சத்தியம் செய்தான்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வழியில் ஒரு மலைக்கணவாயில் தங்கினார்கள். அப்போது, "இன்றைய இரவில் எதிரிகளிடமிருந்து நம்மைக் காக்கும் அந்த இருவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். முஹாஜிர்களில் ஒருவரும் அன்சாரிகளில் ஒருவரும், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் உங்களைக் காக்கிறோம்" என்றனர். "நீங்கள் இருவரும் படையினரை விட்டு விலகி, மலைக்கணவாயின் முகப்பிற்குச் செல்லுங்கள்" என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அன்சாரித் தோழர் முஹாஜிர் தோழரிடம், "இரவின் முற்பகுதியில் நீங்கள் விழித்திருந்து என்னைத் தூங்க விடுகிறீர்களா? அல்லது இரவின் பிற்பகுதியில் நீங்கள் விழித்திருந்து என்னைத் தூங்க விடுகிறீர்களா?" என்று கேட்டார். அதற்கு முஹாஜிர் தோழர், "இரவின் முற்பகுதியில் நீங்கள் விழித்திருங்கள், பிற்பகுதியில் நான் விழித்திருக்கிறேன்" என்று கூறினார். முஹாஜிர் தோழர் உறங்கச் சென்றார். அன்சாரித் தோழர் எழுந்து நின்று தொழலானார்.

அவர் குர்ஆனிலிருந்து ஒரு அத்தியாயத்தை ஓதத் தொடங்கினார். அவர் ஓதிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பெண்ணின் கணவன் அங்கு வந்தான். நின்றுகொண்டிருந்த அன்சாரித் தோழரைப் பார்த்ததும், அவர்தான் படையினரின் காவலாளி என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். உடனே ஒரு அம்பை எய்து அவரைத் தாக்கினான். அன்சாரித் தோழர் அந்த அம்பைப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, தான் ஓதிக்கொண்டிருந்த அத்தியாயத்தை நிறுத்த விரும்பாமல், அசையாமல் நின்றவாறு தொடர்ந்து ஓதிக்கொண்டிருந்தார்.

பின்னர், அந்தப் பெண்ணின் கணவன் இரண்டாவது அம்பை எய்து அவரைத் தாக்கினான். அவர் அதையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, தொழுகையை நிறுத்த விரும்பாமல், அசையாமல் நின்றவாறு தொழுதுகொண்டிருந்தார்.

பின்னர், அவன் மூன்றாவது அம்பை எய்து அவரைத் தாக்கினான். அவர் அதையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, ருகூஃ மற்றும் ஸஜ்தா செய்தார். பின்னர் தனது தோழரிடம், "எழுந்திருங்கள், நான் தாக்கப்பட்டுவிட்டேன்" என்று கூறினார். முஹாஜிர் தோழர் எழுந்து அமர்ந்தார். அவர்கள் இருவரையும் பார்த்ததும், தான் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டோம் என்பதை அறிந்த அந்தப் பெண்ணின் கணவன் தப்பியோடிவிட்டான்.

அன்சாரித் தோழரின் உடலிலிருந்து அம்புகள் துளைத்ததால் இரத்தம் பீறிட்டு வழிவதைக் கண்ட முஹாஜிர் தோழர், "அல்லாஹ் உங்களை மன்னிப்பானாக! அவன் முதல் அம்பை எய்தபோதே நீங்கள் என்னை எழுப்பியிருக்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அன்சாரித் தோழர், "நான் குர்ஆனின் ஒரு அத்தியாயத்தைத் தொழுகையில் ஓதத் தொடங்கியிருந்தேன். அதை பாதியில் நிறுத்த நான் விரும்பவில்லை. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைப் பாதுகாக்கப் பணித்த இந்த எல்லையை நான் கோட்டைவிட்டுவிடுவேனோ என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லாவிட்டால், அந்த அத்தியாயத்தை நான் பாதியில் நிறுத்துவதற்கு முன்பாக என் உயிரே பிரிந்திருக்கும்" என்று பதிலளித்தார்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹஸன் (நம்பகமானது)
حسن
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، ثنا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْجَبَّارِ، ثنا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ، عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ، قَالَ: خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ مِنْ نَخْلٍ فَأَصَابَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَلَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ اللهِ ﷺ قَافِلًا أَتَى زَوْجُهَا وَكَانَ غَائِبًا فَلَمَّا أُخْبِرَ الْخَبَرَ حَلَفَ لَا يَنْتَهِي حَتَّى يُهْرِيقَ فِي أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ دَمًا، فَخَرَجَ يَتْبَعُ أَثَرَ رَسُولِ اللهِ ﷺ، فَنَزَلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ مَنْزِلًا فَقَالَ: " مَنْ رَجُلٌ يَكْلَأُنَا لَيْلَتَنَا هَذِهِ " فَانْتَدَبَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ، وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ، فَقَالَا: نَحْنُ يَا رَسُولَ اللهِ فَقَالَ: " فَكُونَا بِفَمِ الشِّعْبِ "، فَلَمَّا أَنْ خَرَجَا إِلَى فَمِ الشِّعْبِ، قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ: أَيُّ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أَكْفِيَكَهُ أَوَّلُهُ أَوْ آخِرُهُ؟ قَالَ: " بَلِ اكْفِنِي أَوَّلَهُ "، فَاضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ فَنَامَ وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي، وَأَتَى زَوْجُ الْمَرْأَةِ، فَلَمَّا رَأَى شَخَصَ الرَّجُلِ عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيئَةُ الْقَوْمِ، فَرَمَاهُ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ، فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَثَبَتَ قَائِمًا يُصَلِّي، ثُمَّ رَمَاهُ بِسَهْمٍ آخَرَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ، فَوَضَعَهُ وَثَبَتَ قَائِمًا يُصَلِّي، ثُمَّ عَادَ لَهُ الثَّالِثَةَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ، ثُمَّ رَكَعَ فَسَجَدَ ثُمَّ أَهَبَّ صَاحِبُهُ فَقَالَ: اجْلِسْ، فَقَدْ أُثْبِتَّ، فَوَثَبَ فَلَمَّا رَآهُمَا الرَّجُلُ عَرَفَ أَنَّهُ قَدْ نَذَرَا بِهِ فَهَرَبَ فَلَمَّا رَأَى الْمُهَاجِرِيُّ مَا بِالْأَنْصَارِيِّ مِنَ الدِّمَاءِ قَالَ: سُبْحَانَ اللهِ أَفَلَا أَهْبَبْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَاكَ قَالَ: كُنْتُ فِي سُورَةٍ أَقْرَأُهَا فَلَمْ أُحِبَّ أَنْ أَقْطَعَهَا حَتَّى أُنْفِدَهَا، فَلَمَّا تَابَعَ عَلَيَّ الرَّمْيَ رَكَعْتُ فَآذَنْتُكَ، وَايْمُ اللهِ لَوْلَا أَنْ أُضَيِّعَ ثَغْرًا أَمَرَنِي رَسُولُ اللهِ ﷺ بِحِفْظِهِ لَقَطَعْتُ نَفْسِي قَبْلَ أَنْ أَقْطَعَهَا، أَوْ أُنْفِدَهَا "
ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் நக்ல் எனும் இடத்தில் நடைபெற்ற 'தாத்துர் ரிகாஃ' போருக்காகப் புறப்பட்டோம். (அப்போது) முஸ்லிம்களில் ஒருவர், இணைவைப்பாளர்களில் ஒருவனின் மனைவியைக் கொன்றுவிட்டார் (அல்லது சிறைபிடித்தார்). அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (போரை முடித்துவிட்டுத்) திரும்பியபோது, அந்தப் பெண்ணின் கணவன் வந்தான். அவன் (சம்பவத்தின்போது) வெளியூரில் இருந்தான். அவனுக்கு இச்செய்தி தெரிவிக்கப்பட்டபோது, "முஹம்மதின் தோழர்களில் ஒருவரின் இரத்தத்தைச் சிந்தாமல் நான் ஓயமாட்டேன்" என்று சத்தியம் செய்தான். எனவே, அவன் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றிப் புறப்பட்டான்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஓரிடத்தில் தங்கியபோது, "இன்றிரவு நமக்குப் பாதுகாப்பளிக்கக் கூடியவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். முஹாஜிர்களில் ஒருவரும் அன்சாரிகளில் ஒருவரும் முன்வந்து, "நாங்கள் (பாதுகாக்கிறோம்), அல்லாஹ்வின் தூதரே!" என்றனர். "நீங்கள் இருவரும் அந்த மலைப்பாதையின் முகப்பில் இருங்கள்" என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் மலைப்பாதையின் முகப்பிற்குச் சென்றபோது, அன்சாரித் தோழர் முஹாஜிர் தோழரிடம், "இரவின் எந்தப் பகுதியில் நான் உங்களுக்குப் பதிலாக விழித்திருக்க வேண்டும் என விரும்புகிறீர்கள்? இரவின் ஆரம்பப் பகுதியிலா அல்லது இறுதிப் பகுதியிலா?" என்று கேட்டார். அதற்கு முஹாஜிர் தோழர், "இரவின் ஆரம்பப் பகுதியில் எனக்குப் பதிலாக நீங்கள் விழித்திருங்கள்" என்று கூறினார். முஹாஜிர் தோழர் படுத்து உறங்கினார். அன்சாரித் தோழர் நின்று தொழுதுகொண்டிருந்தார்.

அப்போது அந்தப் பெண்ணின் கணவன் அங்கு வந்தான். ஒரு மனிதரின் உருவத்தைக் கண்டதும், அவர் அந்தப் படையின் காவலாளி என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். உடனே அவன் அவர்மீது ஓர் அம்பை எய்தான். அது அவர்மீது குத்தியது. அவர் அதனைப் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, தொடர்ந்து நின்றவாறு தொழுதுகொண்டிருந்தார். பிறகு அவன் மற்றொரு அம்பை எய்தான். அதுவும் அவர்மீது குத்தியது. அவர் அதனையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, தொடர்ந்து நின்றவாறு தொழுதுகொண்டிருந்தார். பிறகு அவன் மூன்றாவது முறையாக அவர்மீது அம்பெய்தான். அதுவும் அவர்மீது குத்தியது. அவர் அதனையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, ருகூஃ மற்றும் ஸஜ்தா செய்தார்.

பின்னர் அவர் தமது தோழரை எழுப்பி, "அமருங்கள், நான் தாக்கப்பட்டுவிட்டேன்" என்று கூறினார். உடனே அவர் (முஹாஜிர்) துள்ளியெழுந்தார். அவர்கள் இருவரையும் கண்ட அந்த மனிதன், அவர்கள் தன்னை கவனித்துவிட்டார்கள் என்பதை உணர்ந்து தப்பியோடிவிட்டான்.

அன்சாரித் தோழரின் மீதிருந்த இரத்தத்தை முஹாஜிர் தோழர் கண்டபோது, "ஸுப்ஹானல்லாஹ்! அவன் உங்கள்மீது முதல் அம்பை எய்தபோதே நீங்கள் என்னை எழுப்பியிருக்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டார். அதற்கு அன்சாரித் தோழர், "நான் ஓர் அத்தியாயத்தை ஓதிக்கொண்டிருந்தேன். அதனை முடிப்பதற்கு முன்பாக அதைத் துண்டிக்க நான் விரும்பவில்லை. அவன் என்மீது தொடர்ந்து அம்புகளை எய்தபோதுதான் நான் ருகூஃ செய்துவிட்டு உங்களுக்குத் தெரிவித்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைப் பாதுகாக்கப் பணித்த இந்த எல்லையை நான் வீணாக்கக் கூடாது என்ற நிலை மட்டும் இல்லாவிட்டால், நான் அந்த அத்தியாயத்தைத் துண்டிப்பதற்கு முன்பாக அல்லது அதனை முடிப்பதற்கு முன்பாக என் உயிரே பிரிந்திருக்கும்" என்று பதிலளித்தார்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، ثنا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ , ثنا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْجَبَّارِ، ثنا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ، عَنِ ابْنِ جَابِرٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ: خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللهِ ﷺ فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ مِنْ نَخْلٍ , فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ: فَنَزَلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ مَنْزِلًا فَقَالَ: " مَنْ رَجُلٌ يَكْلَؤُنَا لَيْلَتَنَا هَذِهِ؟ " فَانْتَدَبَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ فَقَالَا: نَحْنُ يَا رَسُولَ اللهِ , قَالَ: " فَكُونَا بِفَمِ الشِّعْبِ ". فَلَمَّا أَنْ خَرَجَا إِلَى فَمِ الشِّعْبِ قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ: أِيُّ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أَكْفِيَكَ أَوَّلَهُ أَوْ آخِرَهُ؟ قَالَ: بَلِ اكْفِنِي أَوَّلَهُ. فَاضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ فَنَامَ , وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي , فَذَكَرَ الْحَدِيثَ
ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் நக்ல் (என்ற இடத்திலிருந்து) 'தாதுர் ரிகாஃ' போருக்காகப் புறப்பட்டோம். (அறிவிப்பாளர் ஹதீஸின் ஒரு பகுதியைத்) தொடர்ந்து கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (வழியில்) ஒரு இடத்தில் தங்கியபோது, "இன்றைய இரவு நமக்குப் பாதுகாப்பளிக்கக் கூடிய (காவல் காக்கக்கூடிய) மனிதர் யார்?" என்று கேட்டார்கள்.

அப்போது முஹாஜிர்களில் ஒருவரும் அன்சாரிகளில் ஒருவரும் முன்வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் (பாதுகாப்பளிக்கிறோம்)" என்று கூறினர்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "நீங்கள் இருவரும் அந்த மலைப்பாதையின் முகப்பில் (காவலுக்கு) இருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் மலைப்பாதையின் முகப்பிற்குச் சென்றபோது, அன்சாரித் தோழர் முஹாஜிர் தோழரிடம், "இரவின் எந்தப் பகுதியை நான் உமக்குப் பகரமாகப் பொறுப்பேற்று (விழித்திருக்க) வேண்டும் என நீர் விரும்புகிறீர்? அதன் முன்பகுதியையா அல்லது பின்பகுதியையா?" என்று கேட்டார்.

அதற்கு முஹாஜிர் தோழர், "எனக்குப் பகரமாக இரவின் முன்பகுதியை நீரே பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளும்" என்று கூறினார்.

அதன்படி முஹாஜிர் தோழர் படுத்துறங்கினார். அன்சாரித் தோழர் எழுந்து நின்று தொழுது கொண்டிருந்தார். (என ஹதீஸை முழுமையாகக் குறிப்பிட்டார்கள்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
557முஸ்தத்ரக் அல்-ஹாகிம்
حَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ ثنا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ الْجَبَّارِ ثنا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ ثنا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ عَنِ ابْنِ جَابِرٍ وَهُوَ عَقِيلُ بْنُ جَابِرٍ سَمَّاهُ سَلَمَةُ الْأَبْرَشُ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ مِنْ نَخْلٍ فَأَصَابَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ امْرَأَةً مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَلَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ ﷺ قَافِلًا أَتَى زَوْجُهَا وَكَانَ غَائِبًا فَلَمَّا أُخْبِرَ الْخَبَرَ حَلَفَ لَا يَنْتَهِي حَتَّى يُهْرِيقَ فِي أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ دَمًا فَخَرَجَ يَتْبَعُ أَثَرَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ مَنْزِلًا فَقَالَ §«مَنْ رَجُلٌ يَكْلَؤُنَا لَيْلَتَنَا هَذِهِ» فَانْتُدِبَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ فَقَالَا نَحْنُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ «فَكُونَا بِفَمِ الشِّعْبِ» قَالَ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ وَأَصْحَابُهُ قَدْ نَزَلُوا إِلَى الشِّعْبِ مِنَ الْوَادِي فَلَمَّا أَنْ خَرَجَ الرَّجُلَانِ إِلَى فَمِ الشِّعْبِ قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ أَيُّ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أَكْفِيَكَهُ؟ قَالَ اكْفِنِي أَوَّلَهُ فَاضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي قَالَ وَأَتَى زَوْجُ الْمَرْأَةِ فَلَمَّا رَأَى شَخَصَ الرَّجُلِ عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيَّةُ الْقَوْمِ قَالَ فَرَمَاهُ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ قَالَ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَثَبَتَ قَائِمًا يُصَلِّي ثُمَّ رَمَاهُ بِسَهْمٍ آخَرَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ وَثَبَتَ قَائِمًا يُصَلِّي ثُمَّ عَادَ لَهُ الثَّالِثَةَ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ فَوَضَعَهُ ثُمَّ رَكَعَ ثُمَّ أَهَبَّ صَاحِبَهُ فَقَالَ اجْلِسْ فَقَدْ أَثْبَتُ فَوَثَبَ فَلَمَّا رَآهُمَا الرَّجُلُ عَرَفَ أَنَّهُ قَدْ نَذَرَ بِهِ فَهَرَبَ فَلَمَّا رَأَى الْمُهَاجِرِيُّ مَا بِالْأَنْصَارِيِّ مِنَ الدِّمَاءِ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ أَفَلَا أَهْبَبْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَاكَ قَالَ كُنْتُ فِي سُورَةٍ أَقْرَؤُهَا فَلَمْ أُحِبَّ أَنْ أَقْطَعَهَا حَتَّى أُنْفِذَهَا فَلَمَّا تَابَعَ عَلَيَّ الرَّمْيَ رَكَعْتُ فَآذَنْتُكَ وَايْمُ اللَّهِ لَوْلَا أَنْ أُضَيِّعَ ثَغْرًا أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ ﷺ بِحِفْظِهِ لَقُطِعَ نَفَسِي قَبْلَ أَنْ أَقْطَعَهَا أَوْ أُنْفِذَهَا «» هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحُ الْإِسْنَادِ فَقَدِ احْتَجَّ مُسْلِمٌ بِأَحَادِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ فَأَمَّا عَقِيلُ بْنُ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيُّ فَإِنَّهُ أَحْسَنُ حَالًا مِنْ أَخَوَيْهِ مُحَمَّدٍ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ وَهَذِهِ سُنَّةٌ ضَيِّقَةٌ قَدِ اعْتَقَدَ أَئِمَّتُنَا بِهَذَا الْحَدِيثِ أَنَّ خُرُوجَ الدَّمِ مِنْ غَيْرِ مَخْرَجِ الْحَدَثِ لَا يُوجِبُ الْوُضُوءَ صحيح
ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் 'நக்ல்' என்ற இடத்திலிருந்து 'தாத்துர் ரிகாஃ' போருக்காகப் புறப்பட்டோம். (அப்போது) முஸ்லிம்களில் ஒருவர் இணைவைப்பவர்களின் பெண்ணொருத்திக்கு (சிறைபிடித்ததன் மூலம்) பாதிப்பை ஏற்படுத்தினார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (போர் முடிந்து) திரும்பிச் சென்று கொண்டிருந்த போது, அப்பெண்ணின் கணவன் வந்தான். அவன் (அதுவரை) அங்கு இல்லாதிருந்தான். அவனுக்கு நடந்த செய்தி தெரிவிக்கப்பட்டதும், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் ஒருவரின் இரத்தத்தை ஓட்டாமல் ஓயமாட்டேன்' என்று சத்தியம் செய்தான். பின்னர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலடிச் சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து வந்தான்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஓர் இடத்தில் தங்கிவிட்டு, "இந்த இரவில் நமக்குக் காவல்காக்கக்கூடியவர் யார்?" என்று கேட்டார்கள். உடனே முஹாஜிர்களில் ஒருவரும், அன்சாரிகளில் ஒருவரும் முன்வந்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் (காவல்காக்கிறோம்)" என்றனர். அதற்கு அவர்கள், "நீங்கள் இருவரும் மலைப்பாதையின் நுழைவாயிலில் இருங்கள்" என்றார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அவர்களுடைய தோழர்களும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து மலைப்பாதையை நோக்கி (ஓய்வெடுக்க) இறங்கியிருந்தனர்.

அந்த இரண்டு மனிதர்களும் மலைப்பாதையின் நுழைவாயிலுக்குச் சென்றதும், அன்சாரித் தோழர் முஹாஜிர் தோழரிடம், "இரவின் எந்தப் பகுதியில் நான் உங்களுக்குப் பதிலாகக் காவல்காக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்? (முற்பகுதியிலா அல்லது பிற்பகுதியிலா?)" என்று கேட்டார். முஹாஜிர் தோழர், "இரவின் முற்பகுதியில் நீங்கள் எனக்குப் பதிலாகக் காவல்காருங்கள்" என்றார். எனவே, முஹாஜிர் தோழர் படுத்துறங்கினார்; அன்சாரித் தோழர் எழுந்து நின்று தொழுதுகொண்டிருந்தார்.

(அப்போது) அந்தப் பெண்ணின் கணவன் அங்கு வந்தான். ஒரு மனிதரின் உருவத்தைக் கண்டதும், அவர் அக்கூட்டத்தாரின் காவலாளி என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான். உடனே அவரை நோக்கி ஒரு அம்பை எய்தான். அந்த அம்பு அவர் மீது பாய்ந்தது. அவர் அதனை உருவி எறிந்துவிட்டு, தொடர்ந்து தொழுதுகொண்டே நின்றார். பின்னர், அவன் இரண்டாவது அம்பை எய்தான். அதுவும் அவர் மீது பாய்ந்தது. அதனையும் அவர் உருவி எறிந்துவிட்டு, தொடர்ந்து தொழுதுகொண்டே நின்றார். பின்னர், அவன் மூன்றாவது அம்பை எய்தான். அதுவும் அவர் மீது பாய்ந்தது. அதனையும் அவர் உருவி எறிந்துவிட்டு ருகூஃ செய்தார். பின்னர் தனது தோழரை எழுப்பி, "எழுந்து அமருங்கள், நான் (அம்புகளால்) பலத்த காயமடைந்துவிட்டேன்" என்று கூறினார்.

அவர் துள்ளி எழுந்தார். அவர்கள் இருவரையும் கண்டதும், அவர்கள் தன்னைக் கவனித்துவிட்டார்கள் என்பதை அந்த மனிதன் (எதிரி) அறிந்துகொண்டான்; உடனே அங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிட்டான்.

அன்சாரித் தோழரிடமிருந்து இரத்தம் வடிவதைக் கண்ட முஹாஜிர் தோழர், "ஸுப்ஹானல்லாஹ்! (அல்லாஹ் தூயவன்) அவன் உங்கள் மீது முதல் அம்பை எய்தபோதே நீங்கள் என்னை எழுப்பியிருக்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டார்.

அதற்கு அன்சாரித் தோழர், "நான் (தொழுகையில்) ஒரு அத்தியாயத்தை ஓதிக்கொண்டிருந்தேன்; அதனை முழுமையாக ஓதி முடிப்பதற்கு முன்பு அதைத் துண்டிக்க நான் விரும்பவில்லை. அவன் தொடர்ந்து என் மீது அம்புகளை எய்தபோதே நான் ருகூஃ செய்துவிட்டு, உங்களுக்குத் தெரிவித்தேன். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னைப் பாதுகாக்கப் பணித்த ஒரு எல்லையை நான் பாழாக்கிவிடுவேனோ என்ற அச்சம் மட்டும் இல்லையென்றால், நான் அந்த அத்தியாயத்தை ஓதி முடிப்பதற்கு முன்பே எனது உயிர் பிரிந்திருக்கும் (ஆயினும் நான் தொழுகையைத் துண்டித்திருக்க மாட்டேன்)" என்று கூறினார்.

[குறிப்பு: இந்த ஹதீஸின் அறிவிப்பாளர் தொடர் ஆதாரப்பூர்வமானது (ஸஹீஹ்). இமாம் முஸ்லிம் அவர்கள் முஹம்மத் பின் இஸ்ஹாக் என்பவரின் ஹதீஸ்களை ஆதாரமாக ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார். மேலும், அக்கில் பின் ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் அல்-அன்சாரி என்பவர் அவரது சகோதரர்களான முஹம்மத் மற்றும் அப்துர் ரஹ்மான் ஆகியோரை விட சிறந்த நிலையில் (நம்பகத்தன்மையில்) உள்ளார். இது ஒரு நுட்பமான சுன்னாவாகும். மர்மஸ்தானங்கள் அல்லாத உடலின் மற்ற பகுதிகளிலிருந்து இரத்தம் வெளியேறுவது உளூவை முறிக்காது என்று இந்த ஹதீஸின் அடிப்படையில் நமது இமாம்கள் உறுதியாக நம்புகின்றனர்.]
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
1096ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا الْحَسَنُ بْنُ سُفْيَانَ الشَّيْبَانِيُّ، قَالَ: حَدَّثَنَا حِبَّانُ بْنُ مُوسَى، قَالَ: أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، قَالَ: حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ، عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ: خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ، أَصَابَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فَلَمَّا انْصَرَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَافِلًا أَتَى زَوْجُهَا وَكَانَ غَائِبًا، فَلَمَّا أُخْبِرَ حَلَفَ لَا يَنْتَهِي حَتَّى يُهْرِيقَ فِي أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَمًا، فَخَرَجَ يَتْبَعُ أَثَرَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَنَزَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْزِلًا، فَقَالَ: § «مَنْ رَجُلٌ يَكْلَؤُنَا لَيْلَتَنَا هَذِهِ؟ » فَانْتُدِبَ رَجُلٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ، قَالَا: نَحْنُ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «فَكُونَا بِ فَمِ الشِّعْبِ»، قَالَ: وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ نَزَلُوا إِلَى شِعْبٍ مِنَ الْوَادِي، فَلَمَّا خَرَجَ الرَّجُلَانِ إِلَى فَمِ الشِّعْبِ، قَالَ الْأَنْصَارِيُّ لِلْمُهَاجِرِيِّ: أَيُّ اللَّيْلِ أَحَبُّ إِلَيْكَ أَنْ أَكْفِيَكَ، أَوَّلَهُ أَوْ آخِرَهُ؟، قَالَ: اكْفِنِي أَوَّلَهُ، قَالَ: فَاضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ فَنَامَ، وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّي، وَأَتَى زَوْجُ الْمَرْأَةِ، فَلَمَّا رَأَى شَخَصَ الرَّجُلِ، عَرَفَ أَنَّهُ رَبِيئَةَ الْقَوْمِ، فَرَمَاهُ بِسَهْمٍ، فَوَضَعَهُ فِيهِ، فَنَزَعَهُ، فَوَضَعَهُ، وَثَبَتَ قَائِمًا يُصَلِّي، ثُمَّ رَمَاهُ بِسَهْمٍ آخَرَ، فَوَضَعَهُ فِيهِ، فَنَزَعَهُ، وَثَبَتَ قَائِمًا يُصَلِّي، ثُمَّ عَادَ لَهُ الثَّالِثَةَ، فَوَضَعَهُ فِيهِ، فَنَزَعَهُ، فَوَضَعَهُ، ثُمَّ رَكَعَ فَسَجَدَ، ثُمَّ أَهَبَّ صَاحِبَهُ وَقَالَ: اجْلِسْ، فَقَدْ أُتِيتُ، فَوَثَبَ، فَلَمَّا رَآهُمَا الرَّجُلُ عَرَفَ أَنَّهُ قَدْ نَذِرَ بِهِ، هَرَبَ، فَلَمَّا رَأَى الْمُهَاجِرِيُّ مَا بِالْأَنْصَارِيِّ مِنَ الدِّمَاءِ، قَالَ: سُبْحَانَ اللَّهِ، أَفَلَا أَهْبَبْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَاكَ؟، قَالَ: كُنْتُ فِي سُورَةٍ أَقْرَؤُهَا، فَلَمْ أُحِبَّ أَنْ أَقْطَعَهَا حَتَّى أُنْفِذَهَا، فَلَمَّا تَابَعَ عَلَيَّ الرَّمْيَ رَكَعْتُ فَآذَنْتُكَ، وَايْمُ اللَّهِ لَوْلَا أَنْ أُضَيِّعَ ثَغْرًا أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِحِفْظِهِ، لَقَطَعَ نَفْسِي قَبْلَ أَنْ أَقْطَعَهَا أَوْ أُنْفِذَهَا
ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் 'தாத்துர் ரிகா' போரில் புறப்பட்டோம். (அப்போது) முஸ்லிம்களில் ஒருவர், இணைவைப்பாளர்களில் ஒருவருடைய மனைவியைப் பிடித்து (சிறைப்படுத்தி) விட்டார். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (போர் முடிந்து) திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, (வெளியூர் சென்றிருந்த) அந்தப் பெண்ணின் கணவன் வந்தான். (நடந்ததை) அவன் அறிந்தபோது, 'முஹம்மதுடைய தோழர்களில் ஒருவரது இரத்தத்தை ஓட்டாமல் விடமாட்டேன்' என்று சத்தியம் செய்தான். அவன் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலடிச் சுவடுகளைப் பின்தொடர்ந்து வந்தான்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு இடத்தில் தங்கியபோது, 'இன்றிரவு நம்மைப் பாதுகாப்பவர் யார்?' என்று கேட்டார்கள். ஒரு முஹாஜிரும் ஓர் அன்சாரியும் முன்வந்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! நாங்கள் (பாதுகாக்கிறோம்)' என்றனர். அதற்கு அவர்கள், 'நீங்கள் இருவரும் இந்தப் பள்ளத்தாக்கின் நுழைவாயிலில் இருங்கள்' என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அவர்களது தோழர்களும் அந்தப் பள்ளத்தாக்கின் ஒரு பகுதியில் தங்கியிருந்தனர்.

அவ்விருவரும் பள்ளத்தாக்கின் நுழைவாயிலுக்குச் சென்றபோது, அன்சாரித் தோழர் முஹாஜிர் தோழரிடம், 'இரவின் எந்தப் பகுதியில் நான் உமக்குப் பகரமாகப் பாதுகாப்பளிக்க வேண்டும்? ஆரம்பப் பகுதியிலா அல்லது இறுதிப் பகுதியிலா?' என்று கேட்டார். அதற்கு அவர், 'ஆரம்பப் பகுதியில் எனக்குப் பகரமாக நீர் பாதுகாப்பளியும்' என்றார். முஹாஜிர் படுத்து உறங்கினார். அன்சாரி நின்று தொழலானார்.

அந்தப் பெண்ணின் கணவன் அங்கு வந்தான். (தொழுது கொண்டிருந்த) அந்த மனிதரின் உருவத்தைக் கண்டபோது, அவர் அந்த மக்களின் (பாதுகாப்புப் பணியில் இருக்கும்) ஒற்றர் என்பதை அறிந்து கொண்டான். உடனே அவர் மீது ஓர் அம்பை எய்தான். அது அவர் மீது பட்டது. அவர் அதை உருவி எறிந்துவிட்டுத் தொடர்ந்து நின்று தொழுதார். பிறகு அவன் இரண்டாவது அம்பை எய்தான். அதுவும் அவர் மீது பட்டது. அதையும் அவர் உருவி எறிந்துவிட்டுத் தொடர்ந்து நின்று தொழுதார். பிறகு மூன்றாவது முறையாக அவன் எய்தான். அதுவும் அவர் மீது பட்டது. அதையும் அவர் உருவி எறிந்துவிட்டு, பிறகு ருகூஃ செய்து ஸஜ்தா செய்தார்.

பிறகு தனது தோழரை எழுப்பி, 'எழுந்திருங்கள், நான் தாக்கப்பட்டு விட்டேன்' என்றார். அவர் குதித்து எழுந்ததைக் கண்ட அந்த (எதிரி) மனிதன், அவர்கள் தன்னை அறிந்து கொண்டார்கள் என்பதை உணர்ந்து தப்பியோடினான். அன்சாரித் தோழர் மீது இரத்தத்தைக் கண்ட முஹாஜிர், 'ஸுப்ஹானல்லாஹ்! முதல் அம்பு உம்மீது பட்டபோதே என்னை எழுப்பியிருக்கக் கூடாதா?' என்று கேட்டார். அதற்கு அவர், 'நான் ஒரு அத்தியாயத்தை (ஸூராவை) ஓதிக் கொண்டிருந்தேன். அதை முடிக்காமல் பாதியில் நிறுத்த நான் விரும்பவில்லை. அவன் தொடர்ந்து என் மீது அம்புகளை எய்தபோது, நான் ருகூஃ செய்து உமக்கு அறிவித்தேன். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் ஒப்படைத்த இந்தப் பாதுகாப்புப் பணியைப் பாழாக்கிவிடுவேன் என்ற அச்சம் மட்டும் எனக்கு இல்லையென்றால், அந்த அத்தியாயத்தை முடிப்பதற்கு முன்னால் எனது உயிர் பிரிந்திருந்தாலும் நான் அதைத் துண்டித்திருக்க மாட்டேன்' என்று கூறினார்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹஸன் (நம்பகமானது)
حسن