இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

3092, 3093ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ ـ رضى الله عنها ـ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَأَلَتْ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَقْسِمَ لَهَا مِيرَاثَهَا، مَا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ‏.‏ فَقَالَ لَهَا أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏ ‏‏.‏ فَغَضِبَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَهَجَرَتْ أَبَا بَكْرٍ، فَلَمْ تَزَلْ مُهَاجِرَتَهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ‏.‏ قَالَتْ وَكَانَتْ فَاطِمَةُ تَسْأَلُ أَبَا بَكْرٍ نَصِيبَهَا مِمَّا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَيْبَرَ وَفَدَكٍ وَصَدَقَتِهِ بِالْمَدِينَةِ، فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهَا ذَلِكَ، وَقَالَ لَسْتُ تَارِكًا شَيْئًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْمَلُ بِهِ إِلاَّ عَمِلْتُ بِهِ، فَإِنِّي أَخْشَى إِنْ تَرَكْتُ شَيْئًا مِنْ أَمْرِهِ أَنْ أَزِيغَ‏.‏ فَأَمَّا صَدَقَتُهُ بِالْمَدِينَةِ فَدَفَعَهَا عُمَرُ إِلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ، فَأَمَّا خَيْبَرُ وَفَدَكٌ فَأَمْسَكَهَا عُمَرُ وَقَالَ هُمَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَتَا لِحُقُوقِهِ الَّتِي تَعْرُوهُ وَنَوَائِبِهِ، وَأَمْرُهُمَا إِلَى مَنْ وَلِيَ الأَمْرَ‏.‏ قَالَ فَهُمَا عَلَى ذَلِكَ إِلَى الْيَوْمِ‏.‏
قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ اعْتَرَاكَ افْتَعَلْتَ مِنْ عَرَوْتُهُ فَأَصَبْتُهُ وَمِنْهُ يَعْرُوهُ وَاعْتَرَانِي
முஃமின்களின் அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு, நபி (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ் (தன் தூதருக்கு) வழங்கியிருந்த ‘ஃபை’ (போரிடாமல் கிடைத்த செல்வம்) நிதியிலிருந்து நபி (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்றவற்றில் தமக்குரிய வாரிசுரிமைப் பங்கைத் தருமாறு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம், “நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ‘நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமை விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (ஸதகா)’ என்று கூறியுள்ளார்கள்” என்று சொன்னார்கள்.

ஆகவே, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் கோபமடைந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களை விட்டும் ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள் (அவர்களுடன் வழக்கமான தொடர்புகளைத் துண்டித்துக் கொண்டார்கள்); தாம் இறக்கும் வரை அவர்களுடன் அதே நிலையில் இருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிறகு ஆறு மாதங்கள் ஃபாத்திமா (ரழி) உயிர் வாழ்ந்தார்கள்.

கைபர், ஃபதக் மற்றும் மதீனாவிலிருந்த (நபி (ஸல்) அவர்களின்) தர்மச் சொத்து (ஸதகா) ஆகியவற்றிலிருந்து, நபி (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்றவற்றில் தனது பங்கை ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டு வந்தார்கள்.

ஆனால், அவற்றை ஃபாத்திமாவிடம் ஒப்படைக்க அபூபக்ர் (ரழி) மறுத்துவிட்டார்கள். மேலும், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்து வந்த எதையும் நான் செய்யாமல் விடுவதாக இல்லை; நிச்சயமாக நான் (அவரின்) வழிமுறையில் எதையேனும் விட்டுவிட்டால் வழிதவறிவிடுவேனோ என்று அஞ்சுகிறேன்” என்று கூறினார்கள்.

(பிறகு) மதீனாவிலிருந்த தர்மச் சொத்தை உமர் (ரழி) அவர்கள் அலீ (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரிடம் ஒப்படைத்தார்கள். ஆனால் கைபர் மற்றும் ஃபதக் ஆகியவற்றை உமர் (ரழி) (தம்மிடமே) வைத்துக்கொண்டார்கள். மேலும் அவர், “இவ்விரண்டும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்துக்களாகும். தமக்கு ஏற்படும் பொறுப்புகளுக்கும், அவசரத் தேவைகளுக்கும் நபி (ஸல்) அவர்கள் இவற்றை பயன்படுத்தி வந்தார்கள். இவற்றின் விவகாரம் (ஆட்சியாளராக) பொறுப்பேற்றிருப்பவரைச் சாரும்” என்று கூறினார்.

(அறிவிப்பாளர் கூறினார்:) "இன்றுவரை அச்சொத்துக்கள் அவ்வாறே உள்ளன."

அபூஅப்துல்லாஹ் (இமாம் புகாரி) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: 'இஃதராக' (اعْتَرَاكَ) என்பது 'அரவ்துஹு' (عَرَوْتُهُ) என்பதிலிருந்து பிறந்த 'இஃப்தஅல்த' (افْتَعَلْتَ) எனும் அமைப்பாகும். இதன் பொருள் 'அஸப்துஹு' (அவரை அடைந்தேன்) என்பதாகும். இதிலிருந்தே 'யஅரூஹு' (يَعْرُوهُ - அவருக்கு ஏற்படும்), 'இஃதரானீ' (وَاعْتَرَانِي - எனக்கு ஏற்பட்டது) ஆகிய சொற்கள் பிறக்கின்றன.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
3711, 3712ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، تَطْلُبُ صَدَقَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا فَهْوَ صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ـ يَعْنِي مَالَ اللَّهِ ـ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ ‏ ‏‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَاتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، ثُمَّ قَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ‏.‏ وَذَكَرَ قَرَابَتَهُمْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَقَّهُمْ‏.‏ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் (போரிடாமலேயே) அளித்த 'ஃபைஉ' செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குச் சேரவேண்டிய வாரிசுரிமைப் பங்கைக் கேட்டார்கள். மதீனாவிலிருந்த நபி (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்து (ஸதகா), ஃபதக் (தோட்டம்) மற்றும் கைபர் போரில் கிடைத்த 'குமுஸ்' (ஐந்தில் ஒரு பங்கு) நிதியில் எஞ்சியிருந்தவை ஆகியவற்றை அவர்கள் (தமக்குத் தருமாறு) கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுகளை விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். ஆனால் முஹம்மதுடைய குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களின் தேவைக்கு) உண்ணலாம். (அல்லாஹ்வின் செல்வமான) இதில் உண்பதைத் தாண்டி (சொந்தமாக்கிக் கொள்ள) அவர்களுக்கு உரிமையில்லை' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் இந்தத் தர்மச் சொத்துகள் (ஸதகா) எந்நிலையில் இருந்தனவோ, அதிலிருந்து சிறிதளவும் நான் மாற்றமாட்டேன். மேலும், இதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் நிச்சயமாகச் செயல்படுவேன்."

பிறகு அலீ (ரழி) அவர்கள் (இறைவனைப் போற்றி) ஷஹாதத் மொழிந்தார்கள். பிறகு, "அபூபக்ர் அவர்களே! நிச்சயமாக உங்களின் சிறப்பை நாங்கள் அறிந்துள்ளோம்" என்று கூறினார்கள். மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான தங்களின் உறவுமுறையையும் தங்களின் உரிமையையும் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்கள்.

அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! என் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதையே நான் அதிகம் விரும்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4033, 4034ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ ـ رضى الله عنه ـ دَعَاهُ إِذْ جَاءَهُ حَاجِبُهُ يَرْفَا فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ، وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ يَسْتَأْذِنُونَ فَقَالَ نَعَمْ، فَأَدْخِلْهُمْ‏.‏ فَلَبِثَ قَلِيلاً، ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ يَسْتَأْذِنَانِ قَالَ نَعَمْ‏.‏ فَلَمَّا دَخَلاَ قَالَ عَبَّاسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا، وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِي الَّذِي أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ بَنِي النَّضِيرِ، فَاسْتَبَّ عَلِيٌّ وَعَبَّاسٌ، فَقَالَ الرَّهْطُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الآخَرِ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ اتَّئِدُوا، أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ، هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏"‏‏.‏ يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ‏.‏ قَالُوا قَدْ قَالَ ذَلِكَ‏.‏ فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ قَالَ ذَلِكَ قَالاَ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَإِنِّي أُحَدِّثُكُمْ عَنْ هَذَا الأَمْرِ، إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ كَانَ خَصَّ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْفَىْءِ بِشَىْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ فَقَالَ جَلَّ ذِكْرُهُ ‏{‏وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ‏}‏ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏قَدِيرٌ‏}‏ فَكَانَتْ هَذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ وَاللَّهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلاَ اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ أَعْطَاكُمُوهَا وَقَسَمَهَا فِيكُمْ، حَتَّى بَقِيَ هَذَا الْمَالُ مِنْهَا، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ، ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلَ مَالِ اللَّهِ، فَعَمِلَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَيَاتَهُ، ثُمَّ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَبَضَهُ أَبُو بَكْرٍ، فَعَمِلَ فِيهِ بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ‏.‏ فَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ وَقَالَ تَذْكُرَانِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ عَمِلَ فِيهِ كَمَا تَقُولاَنِ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهِ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تَوَفَّى اللَّهُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ‏.‏ فَقَبَضْتُهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي أَعْمَلُ فِيهِ بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهِ صَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي كِلاَكُمَا وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ وَأَمْرُكُمَا جَمِيعٌ، فَجِئْتَنِي ـ يَعْنِي عَبَّاسًا ـ فَقُلْتُ لَكُمَا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلاَنِ فِيهِ بِمَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ، وَمَا عَمِلْتُ فِيهِ مُذْ وَلِيتُ، وَإِلاَّ فَلاَ تُكَلِّمَانِي، فَقُلْتُمَا ادْفَعْهُ إِلَيْنَا بِذَلِكَ‏.‏ فَدَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا، أَفَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ فَوَاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ لاَ أَقْضِي فِيهِ بِقَضَاءٍ غَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ، فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهُ، فَادْفَعَا إِلَىَّ فَأَنَا أَكْفِيكُمَاهُ‏.‏ قَالَ فَحَدَّثْتُ هَذَا الْحَدِيثَ، عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ صَدَقَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ، أَنَا سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تَقُولُ أَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ ثُمُنَهُنَّ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، فَكُنْتُ أَنَا أَرُدُّهُنَّ، فَقُلْتُ لَهُنَّ أَلاَ تَتَّقِينَ اللَّهَ، أَلَمْ تَعْلَمْنَ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ ‏"‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ـ يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ ـ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْمَالِ ‏"‏‏.‏ فَانْتَهَى أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى مَا أَخْبَرَتْهُنَّ‏.‏ قَالَ فَكَانَتْ هَذِهِ الصَّدَقَةُ بِيَدِ عَلِيٍّ، مَنَعَهَا عَلِيٌّ عَبَّاسًا فَغَلَبَهُ عَلَيْهَا، ثُمَّ كَانَ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَحَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، كِلاَهُمَا كَانَا يَتَدَاوَلاَنِهَا، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ، وَهْىَ صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَقًّا‏.‏
மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் அன்-நஸ்ரி (ரஹ்) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

(ஒரு முறை) உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் என்னை அழைத்து அனுப்பினார்கள். (நான் சென்று) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடைய வாயிற்காவலர் யர்ஃபா (எங்களிடம்) வந்து, “உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப், அஸ்ஸுபைர் மற்றும் சஅத் (பின் அபீவக்காஸ் ஆகியோருக்கு உள்ளே வர) அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், “ஆம் (அனுமதியுங்கள்)” என்றார்கள். அவர்களை உள்ளே அனுமதித்தார். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு யர்ஃபா (மீண்டும்) வந்து, “அப்பாஸ் மற்றும் அலீ ஆகியோருக்கு (உள்ளே வர) அனுமதி உண்டா?” என்று கேட்டார். உமர் (ரழி) அவர்கள், “ஆம்” என்றார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் உள்ளே வந்தார்கள். அப்போது அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலீக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்” என்று கூறினார்கள். பனூ நளீர் குலத்தாரிடமிருந்து போரிடாமலேயே கிடைத்தச் செல்வத்திலிருந்து (ஃபைஉ) அல்லாஹ் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கிய சொத்து தொடர்பாக அவர்கள் இருவரிடையே தகராறு இருந்தது. அப்போது அவர்கள் இருவரும் (கடுமையான) வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அப்போது அங்கிருந்தவர்கள் (உஸ்மான் (ரழி) மற்றும் அவர்களுடன் இருந்தவர்கள்), “அமீருல் மூமினீன் அவர்களே! இவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரையொருவர் விட்டும் நிம்மதிப்படுத்துங்கள்” என்று கூறினார்கள்.

அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், “நிதானியுங்கள்! எவன் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களைக் கேட்கிறேன்; ‘நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். (அதாவது நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களையே குறிப்பிட்டார்கள்). அதற்கு அவர்கள் (உஸ்மான் (ரழி) உள்ளிட்ட குழுவினர்), “அவ்வாறு அவர்கள் கூறியது உண்மைதான்” என்றார்கள்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள், அப்பாஸ் (ரழி), அலீ (ரழி) ஆகியோரை நோக்கித் திரும்பி, “அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக உங்களை வினவுகிறேன்; அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் இருவரும் அறிவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் இருவரும், “ஆம் (அறிவோம்)” என்றார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “இவ்விஷயம் குறித்து உங்களுக்கு நான் அறிவிக்கிறேன்; நிச்சயமாக அல்லாஹ் இந்த ‘ஃபைஉ’ (போரிடாமல் கிடைத்த) செல்வத்திலிருந்து தன் தூதருக்கு மட்டுமே சிலவற்றைச் சிறப்பாக்கினான்; அவற்றை வேறெவருக்கும் கொடுக்கவில்லை. (இதை விளக்கும் விதமாக) அல்லாஹ் தனது திருமறையில் கூறுகிறான்: ‘அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு அவர்களிடமிருந்து (போரின்றி) அளித்த (ஃபைஉ) செல்வத்தைப் பொறுத்தவரை, அதற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை... (அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் ஆற்றலுடையவன்)’ (அல்குர்ஆன் 59:6). எனவே, இது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நபி (ஸல்) அவர்கள் உங்களை விடுத்து அதைத் தனதாக்கிக் கொள்ளவில்லை; உங்களுக்கு வழங்காமல் அதைத் தமக்கென்று ஒதுக்கிக் கொள்ளவுமில்லை. அதை உங்களுக்கே வழங்கினார்கள்; உங்களிடையே பங்கிட்டார்கள். இறுதியில் இந்தச் செல்வம் மட்டுமே எஞ்சியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், இச்செல்வத்திலிருந்து தம் குடும்பத்தாருக்கு ஓர் ஆண்டிற்குத் தேவையான செலவுத் தொகையை வழங்கி வந்தார்கள். எஞ்சியதை இறைவழியில் (அல்லாஹ்வின் சொத்து செலவிடப்பட வேண்டிய வழியில்) செலவிட்டு வந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது வாழ்நாள் முழுவதும் இவ்வாறே செய்து வந்தார்கள்.

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் மரணமடைந்தார்கள். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் பொறுப்பாளர் (வலிய்யு ரஸூலில்லாஹ்)’ என்று கூறினார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அந்தச் சொத்தைக் கைப்பற்றி, அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டார்கள். -அப்போது நீங்கள் இருவரும் அங்கு இருந்தீர்கள்.- பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அலீ (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை நோக்கி, ‘அபூபக்ர் (ரழி) அதில் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டார்கள் என்று நீங்கள் இருவரும் (முன்பு) ஒப்புக்கொண்டீர்கள் (அல்லவா)?’ என்று கேட்டார்கள். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்மையானவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்கள்.”

“பிறகு அல்லாஹ் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களை மரணிக்கச் செய்தான். அப்போது நான், ‘நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மற்றும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் பொறுப்பாளர்’ என்று கூறினேன். எனவே, எனது ஆட்சியின் இரண்டு ஆண்டுகள் அதை நான் கைப்பற்றி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே செயல்பட்டேன். அல்லாஹ் அறிவான்! நிச்சயமாக நான் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்மையானவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்கிறேன்.”

“பிறகு நீங்கள் இருவரும் (அலீயும் அப்பாஸும்) என்னிடம் வந்தீர்கள். உங்கள் இருவரின் வார்த்தையும் ஒன்றாகவே இருந்தது; உங்கள் விவகாரமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. (அப்பாஸே!) நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள். ‘நாங்கள் வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நான் உங்களிடம் கூறினேன். பிறகு அதை உங்கள் இருவரிடமும் ஒப்படைக்க நான் எண்ணியபோது, ‘அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும், நான் பொறுப்பேற்ற காலத்திலும் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நீங்களும் செயல்பட வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் உடன்படிக்கை மற்றும் ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் நீங்கள் விரும்பினால் இதை நான் உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இல்லையெனில் இது குறித்து என்னிடம் பேசாதீர்கள்’ என்று கூறினேன். அதற்கு நீங்கள் இருவரும், ‘அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையில் எங்களிடம் அதை ஒப்படையுங்கள்’ என்று கூறினீர்கள். அதன்படியே நான் அதை உங்களிடம் ஒப்படைத்தேன்.”

“இப்போது என்னிடம் இதுவல்லாத வேறு தீர்ப்பையா நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? வானமும் பூமியும் எவன் அனுமதியால் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் வரும் வரை இதில் இதைத் தவிர வேறு தீர்ப்பை நான் வழங்க மாட்டேன். இதை நிர்வகிக்க உங்களுக்கு இயலாவிட்டால் அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்; உங்கள் சார்பில் நான் அதை நிர்வகித்துக் கொள்கிறேன்” என்று உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்.

(அறிவிப்பாளர் மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரஹ்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்): நான் இந்த ஹதீஸை உர்வா பின் அஸ்ஸுபைர் (ரஹ்) அவர்களிடம் அறிவித்தேன். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: “மாலிக் பின் அவ்ஸ் அவர்கள் உண்மையே கூறினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூற நான் கேட்டுள்ளேன்: ‘அல்லாஹ் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு வழங்கியிருந்த ‘ஃபைஉ’ செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய பங்கை (எட்டில் ஒரு பாகத்தை)க் கேட்டு வருமாறு நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் உஸ்மான் (ரழி) அவர்களை அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் அனுப்பினார்கள். ஆனால் நான் அவர்களைத் தடுத்து, ‘நீங்கள் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்ச மாட்டீர்களா? நபி (ஸல்) அவர்கள், ‘நாங்கள் வாரிசுரிமைப் படுத்தப்படமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும்’ என்று தங்களைப் பற்றிக் கூறியதை நீங்கள் அறியவில்லையா? முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான உணவை மட்டும்) உண்ணலாம்’ என்று கூறினேன். (ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறிய) இச்செய்தி சென்றடைந்ததும் நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் அப்பங்கைக் கேட்பதைக் கைவிட்டனர்.”

ஆகவே, இந்த (தர்மச்) சொத்து அலீ (ரழி) அவர்களின் கரங்களில் இருந்தது. அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களை விட்டும் அதைத் தடுத்து அலீ (ரழி) அதனைத் தன்வசம் வைத்துக்கொண்டார்கள். பிறகு அது ஹஸன் பின் அலீ (ரழி) அவர்களின் கைகளுக்கும், பிறகு ஹுஸைன் பின் அலீ (ரழி) அவர்களின் கைகளுக்கும், பிறகு அலீ பின் ஹுஸைன் மற்றும் ஹஸன் பின் ஹஸன் ஆகியோரின் கைகளுக்கும் வந்தது. அவர்கள் இருவரும் முறை வைத்து அதை நிர்வகித்து வந்தனர். பிறகு அது ஸைத் பின் ஹஸன் அவர்களின் கைகளுக்கு வந்தது. அது உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் ஸதகாவாக (தர்மச் சொத்தாக) இருந்தது.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4035, 4036ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ وَالْعَبَّاسَ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا، أَرْضَهُ مِنْ فَدَكٍ، وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏‏.‏ وَاللَّهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: ஃபாத்திமா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களும் அல்அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் வந்து, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் ஃபதக் நிலத்தையும் கைபரிலிருந்து கிடைத்த அவரின் பங்கையும் தங்களது வாரிசுரிமையாகக் கோரினார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு வாரிசுரிமை கிடையாது (எங்கள் சொத்துக்கள் வாரிசுகளுக்குப் பகிரப்படாது); நாம் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும் (ஸதகா ஆகும்). ஆனால், முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைகளுக்காக) புசித்துக் கொள்ளலாம்’ என்று கூறுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என்னுடைய உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதையே நான் அதிகம் விரும்புகிறேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4240, 4241ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ بِنْتَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ فَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ، وَعَاشَتْ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ، دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيٌّ لَيْلاً، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتِ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ، فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ، وَلَمْ يَكُنْ يُبَايِعُ تِلْكَ الأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنِ ائْتِنَا، وَلاَ يَأْتِنَا أَحَدٌ مَعَكَ، كَرَاهِيَةً لِمَحْضَرِ عُمَرَ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ لاَ وَاللَّهِ لاَ تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَيْتَهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي، وَاللَّهِ لآتِيَنَّهُمْ‏.‏ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ، فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَقَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا فَضْلَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ، اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَصِيبًا‏.‏ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الأَمْوَالِ، فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلاَّ صَنَعْتُهُ‏.‏ فَقَالَ عَلِيٌّ لأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ‏.‏ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ الظُّهْرَ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ، وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ، وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ، وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَحَدَّثَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ، وَلاَ إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ، وَلَكِنَّا نَرَى لَنَا فِي هَذَا الأَمْرِ نَصِيبًا، فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا، فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ‏.‏ وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا، حِينَ رَاجَعَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, மதீனாவிலும் ஃபதக்கிலும் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு வழங்கியிருந்த (போரின்றி கிடைத்த) ‘ஃபைஉ’ செல்வத்திலிருந்தும், கைபர் போரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கின் (குமுஸ்) எஞ்சியதிலிருந்தும் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுச் சொத்தைத் தமக்குத் தருமாறு கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ‘எங்களுக்கு யாரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதுடைய குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைகளுக்கு) உண்ணலாம்’ என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மப்பொருள் (ஸதகா) எந்நிலையில் இருந்ததோ, அதில் எதையும் நான் மாற்றமாட்டேன். அவர்கள் இதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்” என்று கூறி, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் எதையும் ஒப்படைக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.

இதனால் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) மீது கோபங்கொண்டு, அவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தார்கள். தாம் இறக்கும் வரை அவர்களுடன் பேசவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிறகு ஆறு மாதங்கள் ஃபாத்திமா (ரழி) வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் இறந்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தெரிவிக்காமலேயே இரவில் அவர்களை நல்லடக்கம் செய்து, அவர்களே ஜனாஸா தொழுகையையும் நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களிடத்தில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு ஒரு தனி மரியாதை இருந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) இறந்த பிறகு, மக்களின் முகங்களில் (தம்மீதிருந்த மரியாதையில்) மாற்றத்தை அலீ (ரழி) உணர்ந்தார்கள். எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளவும், விசுவாசப் பிரமாணம் (பைஅத்) செய்யவும் நாடினார்கள். (நபி (ஸல்) அவர்கள் இறந்த பிறகு) அந்த மாதங்களில் அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு விசுவாசப் பிரமாணம் செய்யாமல் இருந்தார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு, “எங்களிடம் வாருங்கள்; ஆனால், உமர் வர வேண்டாம்” என்று ஆளனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் அங்கு கலந்துகொள்வதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. ஆனால் உமர் (ரழி) அவர்கள் (அபூபக்ர் அவர்களிடம்), “இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்லக்கூடாது” என்றார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), “அவர்கள் எனக்கு என்ன செய்துவிடுவார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்” என்று கூறிவிட்டு, அவர்களிடம் சென்றார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, “நாங்கள் உங்களின் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருப்பதையும் நன்கு அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய நன்மையில் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைமை) விஷயத்தில் நீங்கள் எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் நீங்களே முடிவு செய்துவிட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான எங்கள் நெருங்கிய உறவின் காரணமாக, இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்” என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டதும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசும்போது, “என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது ஆணையாக! என் உறவுகளைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவுகளைப் பேணுவதே எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது. இந்தச் சொத்து விஷயத்தில் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, இதில் நன்மையானதைச் செய்வதில் நான் சற்றும் குறைவு வைக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்யக் கண்டேனோ, அதைச் செய்வதை நான் கைவிடவில்லை” என்றார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், “இன்று பிற்பகல் பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்ய வாக்களிக்கிறேன்” என்றார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) லுஹர் தொழுகையை முடித்துவிட்டு மிம்பரில் ஏறி, தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அலீ (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் பைஅத் செய்யத் தாமதப்படுத்தியதையும், அதற்காக அவர்கள் கூறிய காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு (ஏற்றுக்கொண்டதாகப்) பேசினார்கள். பிறகு (அபூபக்ர்) பாவமன்னிப்புக் கோரினார். (அதன் பின்னர்) அலீ (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையைப் பெருமைப்படுத்தினார்கள். மேலும், “நான் அபூபக்ர் மீது கொண்ட பொறாமையினாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு வழங்கிய சிறப்பை மறுத்தோ இவ்வாறு செய்யவில்லை. மாறாக, இந்த (ஆட்சி) விஷயத்தில் நமக்கும் பங்குண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்; ஆனால், அவர் (எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல்) முடிவு செய்துவிட்டார். அதனால் எங்களுக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது” என்று கூறினார்கள்.

(இதைக் கேட்ட) முஸ்லிம்கள் இதனால் மகிழ்ச்சியடைந்து, “சரியானதைச் செய்தீர்கள்” என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (சமூகம் ஏற்றுக்கொண்ட) சரியான வழிமுறைக்குத் திரும்பியபோது, முஸ்லிம்கள் அலீ (ரழி) அவர்களுடன் இணக்கமானார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6725, 6726ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ، وَالْعَبَّاسَ ـ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ ـ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَيْهِمَا مِنْ فَدَكَ، وَسَهْمَهُمَا مِنْ خَيْبَرَ‏.‏ فَقَالَ لَهُمَا أَبُو بَكْرٍ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ‏ ‏‏.‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لاَ أَدَعُ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهِ إِلاَّ صَنَعْتُهُ‏.‏ قَالَ فَهَجَرَتْهُ فَاطِمَةُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى مَاتَتْ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களும் அல்அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சொத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய பங்கையும், மேலும் அக்காலத்தில் ஃபதக்கில் உள்ள தங்களின் நிலத்தையும் கைபரில் உள்ள தங்களின் பங்கையும் கேட்டு வந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் கூறினார்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எமது சொத்து வாரிசுரிமையாகப் பெறப்படாது, நாங்கள் எதை விட்டுச் சென்றாலும் அது தர்மமாகச் செலவிடப்படும். ஆயினும், முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் சொத்திலிருந்து (தங்கள்) உணவுப் பொருட்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம்' என்று கூறுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்." அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் இந்தச் சொத்து தொடர்பாகப் பின்பற்றிய எந்த ஒரு நடைமுறையையும் நான் கைவிட மாட்டேன், அதையே நானும் பின்பற்றுவேன்." எனவே ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களைப் புறக்கணித்தார்கள், மேலும் அவர்கள் இறக்கும் வரை அவரிடம் பேசவில்லை.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6727ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبَانَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏ ‏‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
"நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமையாகப் பெறப்பட மாட்டோம். நாங்கள் விட்டுச் சென்றது அனைத்தும் தர்மமாகும்" என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6730ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ أَزْوَاجَ، النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرَدْنَ أَنْ يَبْعَثْنَ عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ مِيرَاثَهُنَّ‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ أَلَيْسَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏ ‏‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வஃபாத் ஆனபோது, நபியவர்களுடைய மனைவியர் தங்களின் வாரிசுப் பங்கைக் கேட்டு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் உஸ்மான் (ரழி) அவர்களை அனுப்ப எண்ணினார்கள். அப்போது ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமை கொள்ளப்பட மாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் சென்றது தர்மமாகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறவில்லையா? என்று கேட்டார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4577ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ الضُّبَعِيُّ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَنَّ مَالِكَ بْنَ أَوْسٍ، حَدَّثَهُ قَالَ أَرْسَلَ إِلَىَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَجِئْتُهُ حِينَ تَعَالَى النَّهَارُ - قَالَ - فَوَجَدْتُهُ فِي بَيْتِهِ جَالِسًا عَلَى سَرِيرٍ مُفْضِيًا إِلَى رِمَالِهِ مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ ‏.‏ فَقَالَ لِي يَا مَالُ إِنَّهُ قَدْ دَفَّ أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْ قَوْمِكَ وَقَدْ أَمَرْتُ فِيهِمْ بِرَضْخٍ فَخُذْهُ فَاقْسِمْهُ بَيْنَهُمْ - قَالَ - قُلْتُ لَوْ أَمَرْتَ بِهَذَا غَيْرِي قَالَ خُذْهُ يَا مَالُ ‏.‏ قَالَ فَجَاءَ يَرْفَا فَقَالَ هَلْ لَكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فِي عُثْمَانَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ فَقَالَ عُمَرُ نَعَمْ ‏.‏ فَأَذِنَ لَهُمْ فَدَخَلُوا ثُمَّ جَاءَ ‏.‏ فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ قَالَ نَعَمْ ‏.‏ فَأَذِنَ لَهُمَا فَقَالَ عَبَّاسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا الْكَاذِبِ الآثِمِ الْغَادِرِ الْخَائِنِ ‏.‏ فَقَالَ الْقَوْمُ أَجَلْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَاقْضِ بَيْنَهُمْ وَأَرِحْهُمْ ‏.‏ فَقَالَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ يُخَيَّلُ إِلَىَّ أَنَّهُمْ قَدْ كَانُوا قَدَّمُوهُمْ لِذَلِكَ - فَقَالَ عُمَرُ اتَّئِدَا أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏"‏ ‏.‏ قَالُوا نَعَمْ ‏.‏ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى الْعَبَّاسِ وَعَلِيٍّ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ أَتَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ ‏"‏ ‏.‏ قَالاَ نَعَمْ ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَعَزَّ كَانَ خَصَّ رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم بِخَاصَّةٍ لَمْ يُخَصِّصْ بِهَا أَحَدًا غَيْرَهُ قَالَ ‏{‏ مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ‏}‏ مَا أَدْرِي هَلْ قَرَأَ الآيَةَ الَّتِي قَبْلَهَا أَمْ لاَ ‏.‏ قَالَ فَقَسَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَكُمْ أَمْوَالَ بَنِي النَّضِيرِ فَوَاللَّهِ مَا اسْتَأْثَرَ عَلَيْكُمْ وَلاَ أَخَذَهَا دُونَكُمْ حَتَّى بَقِيَ هَذَا الْمَالُ فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْخُذُ مِنْهُ نَفَقَةَ سَنَةٍ ثُمَّ يَجْعَلُ مَا بَقِيَ أُسْوَةَ الْمَالِ ‏.‏ ثُمَّ قَالَ أَنْشُدُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالأَرْضُ أَتَعْلَمُونَ ذَلِكَ قَالُوا نَعَمْ ‏.‏ ثُمَّ نَشَدَ عَبَّاسًا وَعَلِيًّا بِمِثْلِ مَا نَشَدَ بِهِ الْقَوْمَ أَتَعْلَمَانِ ذَلِكَ قَالاَ نَعَمْ ‏.‏ قَالَ فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجِئْتُمَا تَطْلُبُ مِيرَاثَكَ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ وَيَطْلُبُ هَذَا مِيرَاثَ امْرَأَتِهِ مِنْ أَبِيهَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏"‏ ‏.‏ فَرَأَيْتُمَاهُ كَاذِبًا آثِمًا غَادِرًا خَائِنًا وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تُوُفِّيَ أَبُو بَكْرٍ وَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَوَلِيُّ أَبِي بَكْرٍ فَرَأَيْتُمَانِي كَاذِبًا آثِمًا غَادِرًا خَائِنًا وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ فَوَلِيتُهَا ثُمَّ جِئْتَنِي أَنْتَ وَهَذَا وَأَنْتُمَا جَمِيعٌ وَأَمْرُكُمَا وَاحِدٌ فَقُلْتُمَا ادْفَعْهَا إِلَيْنَا فَقُلْتُ إِنْ شِئْتُمْ دَفَعْتُهَا إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللَّهِ أَنْ تَعْمَلاَ فِيهَا بِالَّذِي كَانَ يَعْمَلُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخَذْتُمَاهَا بِذَلِكَ قَالَ أَكَذَلِكَ قَالاَ نَعَمْ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ جِئْتُمَانِي لأَقْضِيَ بَيْنَكُمَا وَلاَ وَاللَّهِ لاَ أَقْضِي بَيْنَكُمَا بِغَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهَا فَرُدَّاهَا إِلَىَّ ‏.‏
மாலிக் பின் அவ்ஸ் (ரஹ்) அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் என்னை அழைத்து அனுப்பினார்கள். பகல் பொழுது உயர்ந்திருந்த நேரத்தில் நான் அவர்களிடம் சென்றேன். அவர்கள் தம் வீட்டில் ஒரு கட்டிலில், விரிப்பு ஏதுமின்றி (அதன் நார்களின் மீது) அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டேன். அவர்கள் (பதனிடப்பட்ட) ஒரு தோல் தலையணையின் மீது சாய்ந்திருந்தார்கள்.

அவர்கள் (என்னிடம்), "மாலிக்! உன் சமூகத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தார் (தேவை காரணமாக) இங்கு வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிதளவு தர்மம் வழங்க நான் உத்தரவிட்டுள்ளேன். அதை நீ பெற்றுக்கொண்டு அவர்களிடையே பங்கிட்டுக் கொடுப்பாயாக!" என்றார்கள். நான், "இதற்கு என்னைவிட வேறு யாரையாவது நீங்கள் பணித்திருக்கலாமே?" என்றேன். அதற்கு அவர்கள், "மாலிக்! இதை எடுத்துச் செல்" என்றார்கள்.

அப்போது (அவர்களுடைய பணியாளர்) யர்ஃபா உள்ளே வந்து, "இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப், ஜுபைர் மற்றும் சஅத் (ஆகியோர் வந்துள்ளனர்). அவர்களுக்கு (உள்ளே வர) அனுமதியுண்டா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி), "ஆம்" என்றார்கள். அவர்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டதும் அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தார்கள். பிறகு சிறிது நேரம் கழித்து (யர்ஃபா) வந்து, "அப்பாஸ் மற்றும் அலீ (ஆகியோர் வந்துள்ளனர்). அவர்களுக்கு (உள்ளே வர) அனுமதியுண்டா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி), "ஆம்" என்றார்கள். அவர்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டதும் உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

அப்பாஸ் (ரழி), "இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! எனக்கும், இந்தப் பொய்யன், பாவி, மோசடிக்காரன், துரோகிக்கும் இடையே தீர்ப்பளியுங்கள்" என்று (அலீயைக் குறிப்பிட்டு) கூறினார். உடனே அங்கிருந்தவர்கள் (உஸ்மான் உள்ளிட்டோர்), "ஆம், இறைநம்பிக்கையாளர்களின் தலைவரே! இவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பளித்து இவர்களை ஆசுவாசப்படுத்துங்கள்" என்றனர்.

மாலிக் பின் அவ்ஸ் கூறுகிறார்: இதற்காகவே அவர்கள் (அப்பாஸும் அலீயும்) அக்குழுவினரை (தங்கள் கோரிக்கைக்கு ஆதரவாகப் பரிந்துரைக்க) முன்கூட்டியே அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள் என்று நான் கருதினேன்.

உமர் (ரழி), "நிதானமாக இருங்கள்! எவனின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களைக் கேட்கிறேன்: 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுகளுக்கு எதையும் விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். (அங்கிருந்த) அக்குழுவினர் "ஆம்" என்றனர்.

பிறகு அப்பாஸ் மற்றும் அலீ ஆகியோரை நோக்கித் திரும்பி, "எவனின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்கள் இருவரையும் கேட்கிறேன்: 'நாங்கள் வாரிசுகளுக்கு எதையும் விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மம் ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் இருவரும் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவ்விருவரும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ், தன் தூதருக்கு (ஸல்) பிரத்தியேகமாக ஒன்றை வழங்கினான்; அவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் அதை வழங்கவில்லை." பிறகு, "{ஊர் மக்களிடமிருந்து அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு எதைக் கொடுத்தானோ அது அல்லாஹ்வுக்கும் அவனுடைய தூதருக்கும் உரியதாகும்}" (அல்குர்ஆன் 59:6-7) என்ற இறைவசனத்தை ஓதிக் காட்டினார்கள். (அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்: இதற்கு முந்தைய வசனத்தையும் அவர்கள் ஓதினார்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை).

உமர் (ரழி) தொடர்ந்தார்கள்: "பனூ நளீர் குலத்தாரின் சொத்துக்களை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்கள் (முஹாஜிர்கள்) இடையே பங்கிட்டுக் கொடுத்தார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அவர்கள் உங்களை விட்டுவிட்டு (அச்சொத்தை) தமதாக்கிக் கொள்ளவில்லை; உங்களை விடுத்து (தமக்கென) எதையும் பதுக்கிக் கொள்ளவுமில்லை. இறுதியாக இச்செல்வம் எஞ்சியது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இதிலிருந்து தங்கள் குடும்பத்தாருக்கு ஒரு வருடத்திற்குத் தேவையான செலவை எடுத்துக்கொள்வார்கள். பிறகு எஞ்சியதை இறைவழியில் (பைத்துல் மாலில் பொதுச் சொத்தாகச்) சேர்த்துவிடுவார்கள்."

பிறகு, "எவனின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களைக் கேட்கிறேன், இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று (குழுவினரைப் பார்த்துக்) கேட்டார்கள். அவர்கள் "ஆம்" என்றனர். பிறகு அப்பாஸ் மற்றும் அலீ ஆகியோரைப் பார்த்து, "இதை நீங்கள் இருவரும் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்களும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) கூறினார்கள்: "பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இறந்ததும், அபூபக்ர் (ரழி), 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதருடைய பொறுப்பாளர் (அவரது சொத்துக்களின் நிர்வாகி)' என்று கூறினார்கள். அப்போது நீங்கள் இருவரும் உங்கள் கோரிக்கையுடன் வந்தீர்கள். (அப்பாஸை நோக்கி) நீங்கள் உங்கள் சகோதரரின் மகனான (நபியவர்களின்) சொத்தில் உங்கள் பங்கைத் தேடி வந்தீர்கள். (அலீயை நோக்கி) இவர், தம் மனைவியின் தந்தை வழிச் சொத்தைத் தேடி வந்தார். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி), 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "நாங்கள் வாரிசுகளை விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மம் ஆகும்" என்று கூறியுள்ளார்கள்' என்று பதிலளித்தார்கள். அப்போது நீங்கள் இருவரும் அவரைப் பொய்யர், பாவி, மோசடிக்காரன், துரோகி என்று கருதினீர்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அறிவான்; நிச்சயமாக அவர் (அபூபக்ர்) உண்மையாளர், நன்மையை நாடுபவர், நேர்வழி பெற்றவர், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவர் ஆவார்.

பிறகு அபூபக்ர் (ரழி) இறந்ததும், 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் மற்றும் அபூபக்ரின் பொறுப்பாளர் (அவர்களின் சொத்துக்களின் நிர்வாகி)' என்று கூறினேன். அப்போதும் நீங்கள் என்னை ஒரு பொய்யர், பாவி, மோசடிக்காரன், துரோகி என்று கருதினீர்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அறிவான்; நிச்சயமாக நான் உண்மையாளன், நன்மையை நாடுபவன், நேர்வழி பெற்றவன், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவன் ஆவேன். அப்பொறுப்பை நான் நிர்வகித்து வந்தேன்.

பிறகு நீங்கள் இருவரும் (மீண்டும்) என்னிடம் வந்தீர்கள். உங்கள் இருவரின் சொல்லும் ஒன்றே; உங்கள் விவகாரமும் ஒன்றே. 'இதை (நிர்வகிக்க) எங்களிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள்' என்று கேட்டீர்கள். அதற்கு நான், 'நீங்கள் விரும்பினால் இதை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்; ஆனால் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இதை எவ்வாறு நிர்வகித்தார்களோ அவ்வாறே நீங்களும் நிர்வகிக்க வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் உடன்படிக்கையின் பேரிலேயே தருவேன்' என்று கூறினேன். அந்த நிபந்தனையின் பேரிலேயே இதை நீங்கள் பெற்றுக்கொண்டீர்கள். அப்படித்தானே?" என்று கேட்டார்கள். இருவரும் "ஆம்" என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரழி), "இப்போது (அந்த நிபந்தனையை மீறிப் பங்கு பிரிக்கச் சொல்லி) என்னிடம் வேறு தீர்ப்பை நாடி வந்துள்ளீர்களா? இல்லை! அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! மறுமை நாள் ஏற்படும் வரை இதற்கு மாற்றமான தீர்ப்பை நான் வழங்கவே மாட்டேன். உங்களால் இதை (அந்த நிபந்தனைப்படி) நிர்வகிக்க முடியாவிட்டால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4580ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، أَخْبَرَنَا حُجَيْنٌ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمْسِ خَيْبَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ - صلى الله عليه وسلم - فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏ ‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ - قَالَ - فَهَجَرَتْهُ فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ لَيْلاً وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا عَلِيٌّ وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وِجْهَةٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ فَلَمَّا تُوُفِّيَتِ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الأَشْهُرَ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنِ ائْتِنَا وَلاَ يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ - كَرَاهِيَةَ مَحْضَرِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ - فَقَالَ عُمَرُ لأَبِي بَكْرٍ وَاللَّهِ لاَ تَدْخُلْ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَاهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي إِنِّي وَاللَّهِ لآتِيَنَّهُمْ ‏.‏ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ ‏.‏ فَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالأَمْرِ وَكُنَّا نَحْنُ نَرَى لَنَا حَقًّا لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَلَمْ يَزَلْ يُكَلِّمُ أَبَا بَكْرٍ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الأَمْوَالِ فَإِنِّي لَمْ آلُ فِيهِ عَنِ الْحَقِّ وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلاَّ صَنَعْتُهُ ‏.‏ فَقَالَ عَلِيٌّ لأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ ‏.‏ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلاَةَ الظُّهْرِ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ وَأَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ وَلاَ إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي الأَمْرِ نَصِيبًا فَاسْتُبِدَّ عَلَيْنَا بِهِ فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ ‏.‏ فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் (Fadak) ஆகியவற்றில் அல்லாஹ் (தன் தூதருக்கு) அளித்திருந்த (ஃபய்உ) செல்வத்திலிருந்தும், கைபர் போரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கின் (குமுஸ்) எஞ்சிய பகுதியிலிருந்தும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்ற தமது வாரிசுரிமையைக் கேட்டுப் பெறுவதற்காக, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) வாரிசுகள் கிடையாது. நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (ஸதகாவே) ஆகும். முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைக்கு மட்டும்) சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம்' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்த தர்மத்தை, அவர்களின் காலத்தில் அது இருந்த நிலையிலிருந்து சிறிதும் நான் மாற்றமாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஆகவே, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் எதையும் ஒப்படைக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதன் காரணமாக அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் கோபம் கொண்டார்கள். அவரை விட்டு ஒதுங்கினார்கள்; தாம் இறக்கும் வரை அவருடன் பேசவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் இறப்பிற்குப் பிறகு ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவர் இறந்தபோது, அவருடைய கணவர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் இரவிலேயே நல்லடக்கம் செய்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு அறிவிக்கவில்லை. அலீ (ரழி) அவர்களே அவருக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களிடம் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு (தனி) மரியாதை இருந்தது. அவர் இறந்த பிறகு மக்களின் முகங்களில் மாற்றத்தை அலீ (ரழி) அவர்கள் கண்டார்கள் (அதாவது, மக்கள் அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்வதைப் போல உணர்ந்தார்கள்). எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளவும், (அவரிடம்) பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் நாடினார்கள். (ஏனெனில்) அந்த மாதங்களில் அவர் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை.

ஆகவே, "தாங்கள் மட்டும் எங்களிடம் வாருங்கள்; உங்களுடன் வேறு யாரும் வரவேண்டாம்" என்று - உமர் (ரழி) அவர்கள் வருவதை விரும்பாமல் - அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு ஆளனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்ல வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), "அவர்கள் என்னிடம் என்ன செய்துவிடுவார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் சென்றார்கள். அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் (இறைப்புகழ் கூறி) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். பிறகு, "அபூபக்ர் அவர்களே! உங்களது சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியருளியதையும் நாங்கள் அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய நன்மையில் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்) காரியத்தில் எங்களை விட்டும் நீங்கள் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான எங்கள் உறவின் காரணமாக, (ஆலோசிக்கப்படுவதில்) எங்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்கள் கண்ணீர் சிந்தும் வரை அலீ (ரழி) அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் உள்ளதோ அவன் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் இணைந்து வாழ்வது, என் சொந்த உறவினர்களுடன் இணைந்து வாழ்வதை விட எனக்கு மிகவும் விருப்பமானதாகும். இந்தச் சொத்து விவகாரத்தில் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, நான் அதில் சத்தியத்திலிருந்து விலகவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்யக் கண்டேனோ, அதைச் செய்வதை நான் விட்டுவிடவில்லை" என்று கூறினார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "மாலை நேரத்தில் பைஅத் செய்வதற்காக உம்மைச் சந்திக்கிறேன்" என்று வாக்களித்தார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் ளுஹ்ர் தொழுதுவிட்டு மிம்பரில் ஏறினார்கள். தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களின் விஷயத்தையும், அவர் பைஅத் செய்யாமல் தாமதித்ததையும், அதற்காக அவர் தன்னிடம் கூறிய காரணத்தையும் விவரித்தார்கள். பிறகு அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புத் தேடினார்கள். பிறகு அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையை (சிறப்பை)க் கண்ணியப்படுத்திப் பேசினார்கள். "நான் செய்த (தாமதமான) செயல், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது கொண்ட பொறாமையினாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு அளித்த சிறப்பை மறுத்தோ செய்தது அன்று; மாறாக, இந்த ஆட்சி அதிகாரத்தில் எங்களுக்கும் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்; ஆனால், எங்களை விட்டும் தன்னிச்சையாகச் செயல்படப்பட்டதால் எங்கள் மனங்களில் வருத்தம் ஏற்பட்டது" என்று கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள். "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (பிணக்கைத் துறந்து) நன்மையான காரியத்தின் பால் திரும்பியபோது, முஸ்லிம்கள் அவருடன் மிகவும் நெருக்கமானார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4582ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - وَهُوَ ابْنُ إِبْرَاهِيمَ - حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَأَلَتْ أَبَا بَكْرٍ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَقْسِمَ لَهَا مِيرَاثَهَا مِمَّا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ ‏.‏ فَقَالَ لَهَا أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏ ‏ ‏.‏ قَالَ وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ وَكَانَتْ فَاطِمَةُ تَسْأَلُ أَبَا بَكْرٍ نَصِيبَهَا مِمَّا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ خَيْبَرَ وَفَدَكٍ وَصَدَقَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهَا ذَلِكَ وَقَالَ لَسْتُ تَارِكًا شَيْئًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعْمَلُ بِهِ إِلاَّ عَمِلْتُ بِهِ إِنِّي أَخْشَى إِنْ تَرَكْتُ شَيْئًا مِنْ أَمْرِهِ أَنْ أَزِيغَ فَأَمَّا صَدَقَتُهُ بِالْمَدِينَةِ فَدَفَعَهَا عُمَرُ إِلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ فَغَلَبَهُ عَلَيْهَا عَلِيٌّ وَأَمَّا خَيْبَرُ وَفَدَكُ فَأَمْسَكَهُمَا عُمَرُ وَقَالَ هُمَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَتَا لِحُقُوقِهِ الَّتِي تَعْرُوهُ وَنَوَائِبِهِ وَأَمْرُهُمَا إِلَى مَنْ وَلِيَ الأَمْرَ قَالَ فَهُمَا عَلَى ذَلِكَ إِلَى الْيَوْمِ ‏.‏
நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியார் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மரணத்திற்குப் பிறகு, அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் வழங்கியிருந்தவற்றிலிருந்து (போரிடாமல் கிடைத்தவற்றிலிருந்து) நபி (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்ற சொத்தில் தனது வாரிசுரிமைப் பங்கைத் தமக்கு ஒதுக்கித் தருமாறு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டார்கள்.
அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம், "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுச் சொத்தை விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமேயாகும்' என்று கூறியுள்ளார்கள்" என்று சொன்னார்கள்.
(அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்): நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பின் ஃபாத்திமா (ரழி) ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்தார்கள். ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் கைபர், ஃபதக் மற்றும் மதீனாவிலுள்ள நபி (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்து (ஸதகா) ஆகியவற்றிலிருந்து தமக்குரிய பங்கைத் தருமாறு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டு வந்தார்கள். ஆனால், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அதை அவர்களுக்குக் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.
மேலும், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்து வந்த எதையும் நான் விட்டுவிடப் போவதில்லை; அதை நிச்சயம் செய்வேன். அவர்களின் வழிமுறையில் எதையேனும் நான் விட்டுவிட்டால் எங்கே நான் வழிதவறி விடுவேனோ என்று அஞ்சுகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.
மதீனாவிலுள்ள தர்மச் சொத்தைப் பொறுத்தவரை, உமர் (ரழி) அவர்கள் (தமது ஆட்சிக்காலத்தில்) அதை அலீ (ரழி) அவர்களிடமும் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களிடமும் ஒப்படைத்தார்கள். ஆனால், அதை நிர்வகிப்பதில் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களை அலீ (ரழி) மிகைத்து (தம் பொறுப்பில் எடுத்துக்) கொண்டார்கள்.
ஆனால் கைபர் மற்றும் ஃபதக் ஆகியவற்றை உமர் (ரழி) அவர்கள் (தம்மிடமே) வைத்துக் கொண்டார்கள். மேலும், "இவை இரண்டும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்துக்களாகும். தமக்கு ஏற்படும் அவசரத் தேவைகளுக்கும் பொறுப்புகளுக்கும் (செலவிட) நபி (ஸல்) அவர்கள் இவற்றை ஒதுக்கியிருந்தார்கள். இவற்றின் நிர்வாகம் (இஸ்லாமிய அரசின்) அதிகாரத்தை நிர்வகிப்பவரிடமே இருக்கும்" என்று கூறினார்கள்.
(அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்): "அவை இரண்டும் இன்றுவரை அவ்வாறே (நிர்வகிக்கப்பட்டு) உள்ளன."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4585ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي خَلَفٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ عَدِيٍّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ‏ ‏ ‏.‏
அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"எங்களிடமிருந்து (நபிமார்களிடமிருந்து) வாரிசுரிமை பெறப்படமாட்டாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்வது தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2968சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ عُقَيْلِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رضى الله عنه تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ‏ ‏ ‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ مِنْهَا شَيْئًا ‏.‏
நபியின் மனைவியான ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மகளான ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக்கில் அல்லாஹ் அவருக்கு வழங்கியிருந்த (போரின்றி கிடைத்த செல்வத்திலிருந்தும்), கைபரின் ஐந்தில் ஒரு பங்கில் மீதியிருந்ததிலிருந்தும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுரிமையைக் கோரி அபூபக்ர் அஸ்சித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஒரு தூதரை அனுப்பினார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமையாக விடப்படுவதில்லை. நாங்கள் விட்டுச் செல்வது அனைத்தும் ஸதகா (தர்மம்) ஆகும். முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் சொத்திலிருந்து உண்பார்கள்” என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அது ஸதகாவாக இருந்த அதன் முந்தைய நிலையிலிருந்து நான் அதை மாற்ற மாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதைக் கையாண்டது போலவே நானும் அதைக் கையாள்வேன். எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அதிலிருந்து ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்கு எதையும் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صحيح (الألباني)
55முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ ﷺ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُأَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللهِ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَافِي عَهْدِ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺفَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ وقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الْأَمْوَالِ فَإِنِّي لَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْحَقِّ وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ
நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியார் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் அஸ்ஸித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஒரு செய்தியனுப்பினார்கள். (அதில்,) மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகிய இடங்களில் அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு (போரின்றி) அளித்த 'ஃபய்' செல்வத்திலிருந்தும், கைபரின் 'குமுஸ்' (ஐந்தில் ஒரு பங்கு) செல்வத்தில் மீதமுள்ளவற்றிலிருந்தும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுரிமைச் சொத்தை தமக்குத் தரும்படி கேட்டிருந்தார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) யாரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் வாழ்வாதாரத் தேவைகளுக்காக) உணவு மட்டுமே பெற்றுக் கொள்ளலாம்' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்ற அந்தத் தர்மத்தை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அது எந்த நிலையில் இருந்ததோ அதிலிருந்து நான் சிறிதும் மாற்ற மாட்டேன். மேலும், அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்."

எனவே, அதிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்குக் கொடுக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் வருத்தம் கொண்டார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! என் சொந்த உறவினர்களுடன் (உறவு பேணி) இணங்கி நடப்பதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் இணங்கி நடப்பதையே நான் அதிகம் நேசிக்கிறேன். இந்தச் செல்வங்கள் தொடர்பாக எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்டுள்ள (கருத்து வேறுபாடுள்ள) விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை, அதிலுள்ள சத்தியத்திலிருந்து நான் சற்றும் விலகவில்லை. மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் செயல்பட்டதைப் பார்த்த எதையும் நான் விட்டுவிடவில்லை; அவர்கள் எப்படிச் செய்தார்களோ அவ்வாறே நானும் செய்கிறேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
58முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ فَاطِمَةَ وَالْعَبَّاسَ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَهُ مِنْ فَدَكَ وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ فَقَالَ لَهُمَا أَبُو بَكْرٍ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَقُولُ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ وَإِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ ﷺ فِي هَذَا الْمَالِ وَإِنِّي وَاللهِ لَا أَدَعُ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَصْنَعُهُ فِيهِ إِلَّا صَنَعْتُهُ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களும் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து தங்களுக்குச் சேர வேண்டிய வாரிசுரிமைச் சொத்தைக் கேட்பதற்காக (அப்போது கலீஃபாவாக இருந்த) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் வந்தார்கள். அப்போது, (மதீனாவிற்கு அருகிலுள்ள) ஃபதக் நிலத்தையும் கைபரில் (வெற்றி கொள்ளப்பட்ட நிலங்களில்) அல்லாஹ்வின் தூதருக்குரிய (ஸல்) பங்கையும் அவர்கள் இருவரும் கோரினார்கள்.

அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவ்வவ்விருவரிடமும் கூறினார்கள்: "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூற செவியுற்றுள்ளேன்: '(நபிமார்களாகிய) எங்களுக்கு எவரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமேயாகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான) உணவை (மட்டுமே) உண்ணலாம்.' அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதை எவ்விதம் கையாண்டதை நான் பார்த்தேனோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேனே தவிர (அவரது வழிமுறையில்) எதையும் நான் கைவிட மாட்டேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ ثنا أَبُو بَكْرٍ أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ أنا أَبُو الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْبُوشَنْجِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ الْأَزْدِيُّ ح قَالَ وَأَخْبَرَنِي دَعْلَجُ بْنُ أَحْمَدَ السِّجْزِيُّ وَأَبُو زَكَرِيَّا يَحْيَى بْنُ مُحَمَّدٍ الْعَنْبَرِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْمُزَكِّي قَالُوا ثنا أَبُو عَبْدِ اللهِ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْعَبْدِيُّ قَالُوا ثنا عَبْدُ اللهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءٍ ثنا جُوَيْرِيَةُ بْنُ أَسْمَاءٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ أَنَّ مَالِكَ بْنَ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ حَدَّثَهُ قَالَ أَرْسَلَ إِلِيَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فَجِئْتُهُ حِينَ تَعَالَى النَّهَارُ فَقَالَ فَوَجَدْتُهُ فِي بَيْتِهِ جَالِسًا عَلَى سَرِيرٍ مُفْضِيًا إِلَى رُمَالِهِ مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ فَقَالَ لِي يَا مَالُ إِنَّهُ قَدْ دَفَّ أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْ قَوْمِكَ وَقَدْ أَمَرْتُ فِيهِمْ بِرَضْخٍ فَخُذْهُ فَاقْسِمْهُ بَيْنَهُمْ فَقُلْتُ لَوْ أَمَرْتَ بِهَذَا غَيْرِي قَالَ خُذْهُ يَا مَالُ قَالَ فَجَاءَ يَرْفَأُ فَقَالَ هَلْ لَكَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فِي عُثْمَانَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ؟ قَالَ عُمَرُ نَعَمْ فَائْذَنْ لَهُمْ فَدَخَلُوا ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ هَلْ لَكَ فِي عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ؟ قَالَ نَعَمْ فَأَذِنَ لَهُمَا قَالَ عَبَّاسٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا الْكَاذِبِ الْآثِمِ الْغَادِرِ الْخَائِنِ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ أَجَلْ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ فَاقْضِ بَيْنَهُمْ وَأَرِحْهُمْ قَالَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ فخيل إِلِيَّ أَنَّهُمْ كَانُوا قَدَّمُوهُمْ لِذَلِكَ قَالَ عُمَرُ أَنْشُدُكُمُ اللهَ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ لَا نُورَثُ وَإِنَّ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ؟ قَالُوا نَعَمْ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى عَبَّاسٍ وَعَلِيٍّ ؓ فَقَالَ أَنْشُدُكُمَا بِاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أَتَعْلَمَانِ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ لَا نُورَثُ وَإِنَّ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ ؟ قَالَا نَعَمْ قَالَ عُمَرُ فَإِنَّ اللهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى كَانَ خَصَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ بِخَاصَّةٍ لَمْ يَخُصَّ بِهَا أَحَدًا غَيْرَهُ قَالَ {مَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى} [الحشر 7] مَا أَدْرِي هَلْ قَرَأَ الْآيَةَ الَّتِي قَبْلَهَا أَمْ لَا قَالَ فَقَسَمَ رَسُولُ اللهِ ﷺ بَيْنَكُمُ النَّضِيرَ فَوَاللهِ مَا اسْتَأْثَرَ عَلَيْكُمْ وَلَا أَخَذَهَا دُونَكُمْ حَتَّى بَقِيَ هَذَا الْمَالُ فَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ يَأْخُذُ مِنْهُ نَفَقَةَ سَنَةٍ ثُمَّ يَجْعَلُ مَا بَقِيَ أُسْوَةَ الْمَالِ ثُمَّ قَالَ أَنْشُدُكُمْ بِاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ أَتَعْلَمُونَ ذَلِكَ؟ قَالُوا نَعَمْ ثُمَّ نَشَدَ عَبَّاسًا وَعَلِيًّا ؓ بِمِثْلِ مَا نَشَدَ بِهِ الْقَوْمَ أَتَعْلَمَانِ ذَلِكَ؟ قَالَا نَعَمْ قَالَ فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللهِ ﷺ قَالَ أَبُو بَكْرٍ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ فَجِئْتُمَا تَطْلُبُ مِيرَاثَكَ مِنِ ابْنِ أَخِيكَ وَيَطْلُبُ هَذَا مِيرَاثَ امْرَأَتِهِ مِنْ أَبِيهَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ قَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ فَرَأَيْتُمَاهُ كَاذِبًا آثِمًا غَادِرًا خَائِنًا وَاللهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ ثُمَّ تُوُفِّيَ أَبُو بَكْرٍ فَقُلْتُ أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَوَلِيُّ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فَرَأَيْتُمَانِي كَاذِبًا آثِمًا غَادِرًا خَائِنًا وَاللهُ يَعْلَمُ إِنِّي صَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ فَوَلِيتُهَا ثُمَّ جِئْتَنِي أَنْتَ وَهَذَا وَأَنْتُمَا جَمِيعٌ وَأَمْرُكُمَا وَاحِدٌ فَقُلْتُمَا ادْفَعْهَا إِلَيْنَا فَقُلْتُ إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهَا إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللهِ أَنْ تَعْمَلَا فِيهِ بِالَّذِي كَانَ يَعْمَلُ بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَأَخَذْتُمَاهَا بِذَلِكَ فَقَالَ أَكَذَلِكَ؟ قَالَا نَعَمْ ثُمَّ جِئْتُمَانِي لِأَقْضِيَ بَيْنَكُمَا وَلَا وَاللهِ لَا أَقْضِي بَيْنَكُمَا بِغَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهَا فَرُدَّاهَا إِلِيَّ رَوَاهُ مُسْلِمٌ فِي الصَّحِيحِ عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءٍ وَرَوَاهُ الْبُخَارِيُّ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْفَرْوِيِّ عَنْ مَالِكٍ
மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:
உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் (ஆளனுப்பி) என்னை அழைத்தார்கள். பகல் உச்சிப் பொழுதாகும்போது நான் அவர்களிடம் சென்றேன். அப்போது அவர்கள் தமது வீட்டில் ஈச்சோலையால் பின்னப்பட்ட கட்டிலின் மீது, (விரிப்பு ஏதுமின்றி) அதன் கயிறுகள் உடலில் படும்படி, தோலால் ஆன தலையணையில் சாய்ந்தவாறு அமர்ந்திருந்தார்கள். அவர்கள் என்னிடம், "மாலிக்! உமது சமுதாயத்தாரில் சில குடும்பத்தினர் (பசியோடு) வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிதளவு (உணவுப் பொருட்களை) வழங்குமாறு நான் உத்தரவிட்டுள்ளேன். அதை நீர் பெற்று, அவர்களிடையே பங்கிட்டு விடுவீராக!" என்று கூறினார்கள். நான், "இப்பணியை என்னைவிட வேறெவரையாவது செய்யும்படி நீங்கள் உத்தரவிட்டிருக்கலாமே!" என்று சொன்னேன். அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், "மாலிக்! நீரே அதைப் பெற்றுக்கொள்ளும்" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது (உமர் (ரழி) அவர்களின் பணியாளர்) யர்ஃபா வந்து, "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப், ஸுபைர், சஅத் (ரழி) ஆகியோரை உள்ளே வர அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம், அவர்களுக்கு அனுமதியளி" என்றார்கள். அவர்கள் உள்ளே வந்தார்கள். பிறகு மீண்டும் யர்ஃபா வந்து, "அப்பாஸ் மற்றும் அலீ (ரழி) ஆகியோரை அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி) அவர்கள், "ஆம், அவ்விருவருக்கும் அனுமதியளி" என்றார்கள்.

அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! எனக்கும், பொய்யரும் பாவியும் சதிகாரரும் மோசடிக்காரருமான இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்" என்று கூறினார்கள். அப்போது அங்கிருந்த சிலர், "ஆம், அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! அவர்களுக்கிடையே தீர்ப்பு வழங்கி, அவர்களுக்கு நிம்மதி அளியுங்கள்" என்று கூறினர். (அவர்கள் இருவருக்காகவே மற்றவர்கள் முன்கூட்டியே வந்திருந்தார்கள் என்று எனக்குத் தோன்றியது என மாலிக் பின் அவ்ஸ் கூறுகிறார்).

உமர் (ரழி) அவர்கள், "எவனுடைய அனுமதியால் வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் பெயரால் உங்களிடம் கேட்கிறேன்: 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) எவரையும் வாரிசாக ஆக்கமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "ஆம்" என்றனர்.

பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அப்பாஸ் (ரழி) மற்றும் அலீ (ரழி) ஆகியோரை நோக்கி, "எவனுடைய அனுமதியால் வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் பெயரால் உங்கள் இருவரிடமும் கேட்கிறேன்: 'நாங்கள் எவரையும் வாரிசாக ஆக்கமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவ்விருவரும், "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ், வேறு எவருக்கும் அளிக்காத ஒரு சிறப்பைத் தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டும் பிரத்தியேகமாக அளித்திருந்தான். 'அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு அந்த ஊர்வாசிகளிடமிருந்து மீட்டுக் கொடுத்தவை அல்லாஹ்வுக்கும், அவனது தூதருக்கும், உறவினர்களுக்கும்... உரியதாகும்' (59:7) என்று அல்லாஹ் கூறுகிறான். (இதற்கு முந்தைய வசனத்தை உமர் (ரழி) ஓதினார்களா இல்லையா என்பது எனக்குத் தெரியாது). அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பனூ நளீர் குலத்தாரின் சொத்துக்களை உங்களிடையே பங்கிட்டார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அவர்கள் உங்களை விடுத்துத் தமக்காக மட்டும் அதை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை; உங்களை விடத் தமக்கே முன்னுரிமை வழங்கவுமில்லை. இறுதியாக இந்தச் சொத்து மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. இதிலிருந்து அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது குடும்பத்தாருக்கு ஓராண்டுக்குத் தேவையான செலவினங்களை எடுத்துக் கொள்வார்கள். எஞ்சியதை அல்லாஹ்வின் பாதையில் (பொது நிதியில்) சேர்த்து விடுவார்கள்.

எவனுடைய அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் பெயரால் உங்களிடம் கேட்கிறேன்: இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "ஆம்" என்றனர். பிறகு அப்பாஸ் (ரழி) மற்றும் அலீ (ரழி) ஆகியோரிடமும் அதே போன்று கேட்டு, "இதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்றார்கள். அவ்விருவரும், "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்தார்கள்: "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இறந்தபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'நானே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசு (பதவிக்குரியவர்)' என்று கூறினார்கள். அப்போது நீங்கள் இருவரும் வந்தீர்கள். நீங்கள் (அப்பாஸ்) உங்களின் அண்ணன் மகனின் (நபி (ஸல்) அவர்களின்) சொத்தில் உங்களின் பாகத்தைக் கேட்டீர்கள். இவர் (அலி) தம் மனைவியின் தந்தை (நபி (ஸல்) அவர்களின்) சொத்தில் தம் மனைவியின் பாகத்தைக் கேட்டார். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'நாங்கள் எவரையும் வாரிசாக ஆக்கமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை எடுத்துரைத்தார்கள். ஆனால், நீங்கள் இருவரும் அபூபக்ரை பொய்யராகவும், பாவியாகவும், சதிகாரராகவும், மோசடிக்காரராகவும் கருதினீர்கள். ஆனால், அவர் உண்மையாளராகவும், நல்லவராகவும், நேர்வழி பெற்றவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார் என்பதை அல்லாஹ் அறிவான்.

பிறகு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் இறந்தபோது, 'நானே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் வாரிசும் ஆவேன்' என்று நான் கூறினேன். அப்போதும் நீங்கள் இருவரும் என்னைப் பொய்யராகவும், பாவியாகவும், சதிகாரராகவும், மோசடிக்காரராகவும் கருதினீர்கள். ஆனால், நான் உண்மையாளனாகவும், நல்லவனாகவும், நேர்வழி பெற்றவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்கிறேன் என்பதை அல்லாஹ் அறிவான். நான் அந்தச் சொத்தின் நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்றேன்.

பிறகு நீங்களும் இவரும் என்னிடம் வந்தீர்கள். நீங்கள் இருவரும் இணைந்தே வந்தீர்கள்; உங்கள் இருவரின் கோரிக்கையும் ஒன்றாகவே இருந்தது. 'அதை எங்களிடம் ஒப்படைத்து விடுங்கள்' என்று கேட்டீர்கள். அதற்கு நான், 'நீங்கள் விரும்பினால், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எப்படிச் செயல்பட்டார்களோ அதே போன்று நீங்களும் செயல்பட வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் உடன்படிக்கையின் அடிப்படையில் அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்' என்று கூறினேன். நீங்களும் அந்த நிபந்தனையின் பேரிலேயே அதைப் பெற்றுக் கொண்டீர்கள். அப்படித்தானே?" என்று உமர் (ரழி) கேட்டார்கள். அவ்விருவரும், "ஆம்" என்றனர்.

"பிறகு (இப்போது) உங்கள் இருவருக்கிடையே தீர்ப்பு வழங்குவதற்காக என்னிடம் வந்துள்ளீர்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! மறுமை நாள் வரும் வரை அந்த நிபந்தனையைத் தவிர வேறு எந்தத் தீர்ப்பையும் நான் உங்கள் இருவருக்கிடையே வழங்க மாட்டேன். அதை நிர்வகிக்க உங்களுக்கு இயலவில்லை என்றால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்து விடுங்கள்" என்று உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்.

(இதை முஸ்லிம் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் அப்துல்லாஹ் பின் முஹம்மத் பின் அஸ்மா வழியாகவும், புகாரி இஸ்ஹாக் பின் முஹம்மத் அல்-ஃபர்வீ வழியாக மாலிக்கிடமிருந்தும் பதிவு செய்துள்ளனர்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو مُحَمَّدٍ عَبْدُ اللهِ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ السُّكَّرِيُّ بِبَغْدَادَ، أنا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّفَّارُ , ثنا أَحْمَدُ بْنُ مَنْصُورٍ الرَّمَادِيُّ , ثنا عَبْدُ الرَّزَّاقِ , أنا مَعْمَرٌ , عَنِ الزُّهْرِيِّ , عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ قَالَ: جَاءَنِي رَسُولُ عُمَرَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، فَأَتَيْتُهُ فَقَالَ: إِنَّهُ قَدْ حَضَرَ فِي الْمَدِينَةِ أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْ قَوْمِكَ، وَقَدْ أَمَرْنَا لَهُمْ بِرَضْخٍ فَخُذْهُ فَاقْسِمْهُ، فَقُلْتُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، مُرْ بِهِ غَيْرِي، قَالَ: اقْبِضْهُ أَيُّهَا الْمَرْءُ، قَالَ: فَبَيْنَا أَنَا عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْهِ مَوْلَاهُ يَرْفَأُ فَقَالَ: هَذَا عُثْمَانُ , وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ , وَالزُّبَيْرُ , وَسَعْدٌ , وَلَا أَدْرِي أَذَكَرَ طَلْحَةَ أَمْ لَا، يَسْتَأْذِنُونَ عَلَيْكَ، قَالَ: ائْذَنْ لَهُمْ. ثُمَّ مَكَثَ سَاعَةً فَقَالَ: هَذَا الْعَبَّاسُ وَعَلِيٌّ ؓ يَسْتَأْذِنَانِ عَلَيْكَ، قَالَ: فَأَذِنَ لَهُمَا، فَدَخَلَا، قَالَ: فَقَالَ الْعَبَّاسُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا، قَالَ: فَقَالَ الْقَوْمُ: اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِنْ صَاحِبِهِ؛ فَإِنَّهُمَا قَدْ طَالَتْ خُصُومَتُهُمَا، قَالَ: وَهُمَا حِينَئِذٍ يَخْتَصِمَانِ فِيمَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَمْوَالِ بَنِي النَّضِيرِ، قَالَ الْقَوْمُ: أَجَلِ اقْضِ بَيْنَهُمَا، وَأَرِحْ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِنْ صَاحِبِهِ، قَالَ: فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: أَنْشُدُكُمْ بِاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ، أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ " فَقَالَ الْقَوْمُ: نَعَمْ، قَدْ قَالَ ذَلِكَ , ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْهِمَا فَقَالاَ مِثْلَ ذَلِكَ , فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنِّي سَأُخْبِرُكُمْ عَنْ هَذَا الْمَالِ , إِنَّ اللهَ عَزَّ وَجَلَّ خَصَّ نَبِيَّهُ ﷺ بِشَيْءٍ لَمْ يُعْطِهِ غَيْرَهُ، قَالَ {مَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ} [الحشر: 6]، الْآيَةَ قَالَ: وَاللهِ مَا حَازَهَا رَسُولُ اللهِ ﷺ دُونَكُمْ، وَلَا اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ قَسَمَهَا فِيكُمْ وَبَثَّهَا فِيكُمْ، حَتَّى بَقِيَ هَذَا الْمَالُ , وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ مِنْهُ سَنَتَهُ. وَرُبَّمَا قَالَ مَعْمَرٌ: يَحْبِسُ قُوتَ أَهْلِهِ مِنْهُ سَنَةً، ثُمَّ يَجْعَلُ مَا بَقِيَ مِنْهُ مَجْعَلَ مَالِ اللهِ عَزَّ وَجَلَّ. فَلَمَّا تُوُفِّيَ رَسُولُ اللهِ ﷺ قَالَ أَبُو بَكْرٍ: أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَعْمَلُ فِيهَا بِمَا كَانَ يَعْمَلُ , ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَالْعَبَّاسِ ؓ ثُمَّ قَالَ: وَأَنْتُمَا تَزْعُمَانِ أَنَّهُ فِيهَا ظَالِمٌ , وَاللهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهَا صَادِقٌ بَارٌّ تَابِعٌ لِلْحَقِّ , ثُمَّ وَلِيتُهَا بَعْدَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي، فَفَعَلْتُ فِيهَا بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ وَأَبُو بَكْرٍ , وَأَنْتُمَا تَزْعُمَانِ أَنِّي فِيهَا ظَالِمٌ , وَاللهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهَا صَادِقٌ بَارٌّ تَابِعٌ لِلْحَقِّ , ثُمَّ جِئْتُمَانِي، جَاءَنِي هَذَا , يَعْنِي الْعَبَّاسَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ , يَسْأَلُنِي مِيرَاثَهُ مِنِ ابْنِ أَخِيهِ، وَجَاءَنِي هَذَا , يُرِيدُ عَلِيًّا رَضِيَ اللهُ عَنْهُ , يَسْأَلُنِي مِيرَاثَ امْرَأَتِهِ مِنْ أَبِيهَا، فَقُلْتُ لَكُمَا: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ "، ثُمَّ بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهَا إِلَيْكُمَا، فَأَخَذْتُ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللهِ وَمِيثَاقَهُ أَنْ تَعْمَلَا فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَأَبُو بَكْرٍ بَعْدَهُ , وَأَيَّامَ وَلِيتُهَا، فَقُلْتُمَا: ادْفَعْهَا إِلَيْنَا عَلَى ذَلِكَ , فَتُرِيدَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ هَذَا؟ وَالَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ، لَا أَقْضِي بَيْنَكُمَا فِيهَا بِقَضَاءٍ غَيْرِ هَذَا , إِنْ كُنْتُمَا عَجَزْتُمَا عَنْهَا فَادْفَعَاهَا إِلِيَّ. قَالَ: فَغَلَبَهُ عَلِيٌّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ عَلَيْهَا، فَكَانَتْ بِيَدِ عَلِيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، ثُمَّ بِيَدِ حَسَنٍ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنٍ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، ثُمَّ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ. قَالَ مَعْمَرٌ: ثُمَّ كَانَتْ بِيَدِ عَبْدِ اللهِ بْنِ حَسَنٍ حَتَّى وَلِيَ، يَعْنِي بَنِي الْعَبَّاسِ، فَقَبَضُوهَا. رَوَاهُ مُسْلِمٌ فِي الصَّحِيحِ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ وَغَيْرِهِ، عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ
மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்ஹதஸான் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் (ரழி) அவர்களின் தூதர் என்னிடம் வந்தார். நான் உமர் (ரழி) அவர்களிடம் சென்றேன். அப்போது அவர்கள், "உம்முடைய சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தினர் (உதவி தேடி) மதீனாவுக்கு வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறு தொகையை (அன்பளிப்பாக) வழங்குமாறு நான் கட்டளையிட்டுள்ளேன். எனவே, அதனைப் பெற்று அவர்களுக்குப் பங்கிட்டு நீர் வழங்குவீராக!" என்று கூறினார்கள். நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இதைச் செய்வதற்கு என்னை விட வேறொருவரை நீங்கள் நியமிக்கலாமே!" என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், "மனிதரே! நீரே அதனைப் பெற்றுக்கொள்வீராக!" என்றார்கள்.

நான் அவர்களுடன் (அந்த நிலையில்) அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடைய பணியாளர் யர்ஃபா அங்கு வந்து, "உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் (பின் அவ்ஃப்), ஸுபைர் மற்றும் ஸஅத் ஆகியோர் உங்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்கின்றனர்" என்று கூறினார் (அவர் தல்ஹாவின் பெயரைக் கூறினாரா இல்லையா என்பது எனக்கு நினைவில்லை). உமர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்களுக்கு அனுமதி வழங்கு" என்றார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு (யர்ஃபா மீண்டும் வந்து), "அப்பாஸ் மற்றும் அலீ (ரழி) ஆகியோர் உங்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்கின்றனர்" என்றார். உமர் (ரழி) அவர்கள் இருவருக்கும் அனுமதி வழங்கினார்கள். அவர்கள் இருவரும் உள்ளே நுழைந்தனர்.

அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்" என்று கூறினார்கள். அப்போது (அங்கு ஏற்கனவே வந்திருந்த) அந்த மக்கள், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இவர்களுக்கு இடையே தீர்ப்பு வழங்கி, இருவரையும் (இந்த விவாதத்திலிருந்து) நிம்மதியடையச் செய்யுங்கள். ஏனெனில், இவர்களுடைய விவாதம் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது" என்றார்கள். (பனூ நளீர் குலத்தாரிடமிருந்து) அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (போரின்றி) வழங்கிய 'ஃபய்' (Fai) சொத்து குறித்துதான் அவர்கள் இருவரும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர். அங்கிருந்த மக்கள் மீண்டும், "ஆம், அவர்களுக்கு இடையே தீர்ப்பு வழங்கி, இருவரையும் நிம்மதியடையச் செய்யுங்கள்" என்றார்கள்.

அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள், "எவனுடைய அனுமதியைக் கொண்டு வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் பெயரால் உங்களிடம் கேட்கிறேன். 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) எவரையும் வாரிசாக ஆக்கமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே (ஸதகா) ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள், "ஆம், (நபி (ஸல்) அவர்கள்) அவ்வாறு கூறியுள்ளார்கள்" என்றார்கள். பின்னர் உமர் (ரழி) அவர்கள் (அப்பாஸ் மற்றும் அலி ஆகிய) இருவரையும் நோக்கித் திரும்பிக் கேட்டபோது, அவர்களும் அவ்வாறே ("ஆம்") என்று பதிலளித்தனர்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "இந்தச் சொத்தைக் குறித்து நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். கண்ணியமும் மகத்துவமும் மிக்க அல்லாஹ், வேறெவருக்கும் வழங்காத ஒரு சிறப்பைத் தன் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு (இந்தச் சொத்தில்) பிரத்தியேகமாக வழங்கினான். (இது குறித்துக் குறிப்பிடும்போது) அல்லாஹ், "அவர்களிடமிருந்து அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (போரின்றி) மீட்டுக்கொடுத்தவை..." (திருக்குர்ஆன் 59:6) என்ற வசனத்தைக் கூறினான். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் உங்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, அதனைத் தமக்கெனப் பிரத்தியேகமாகச் சேர்த்துக்கொள்ளவில்லை. மாறாக, அதனை உங்களுக்கிடையே பகிர்ந்தளித்தார்கள். இறுதியாக இந்தச் சொத்து (மட்டும்) மீதமிருந்தது. இதிலிருந்துதான் அவர்கள் தங்களது குடும்பத்தினரின் ஓர் ஆண்டுக்கான செலவை வழங்கி வந்தார்கள். (ஓர் ஆண்டுக்கான உணவை அதிலிருந்து ஒதுக்கி வைப்பார்கள் என்று மஃமர் அறிவிக்கிறார்). பின்னர், அதிலிருந்து மீதமிருப்பதை அல்லாஹ்வின் பாதையில் (பொது நலனுக்காகச்) செலவிடுவார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வஃபாத்தான (மறைந்த) பிறகு, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'நானே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் (நிர்வாகப்) பொறுப்பாளர்' என்று கூறி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதனை எப்படி நிர்வகித்தார்களோ அவ்வாறே தாங்களும் நிர்வகித்தார்கள்."

பின்னர் அலீ மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை நோக்கி உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவர் (அபூபக்கர்) அவிஷயத்தில் அநீதி இழைத்துவிட்டதாக (அப்போது) நீங்கள் இருவரும் கருதினீர்கள். ஆனால், அல்லாஹ் அறிவான்; அவர் அவிஷயத்தில் உண்மையாளராகவும், நன்மையையே செய்பவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார். பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பிறகு எனது ஆட்சியின் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் நானே அதன் பொறுப்பேற்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் எவ்வாறு நிர்வகித்தார்களோ அவ்வாறே நானும் அதனை நிர்வகித்தேன். ஆனால், நான் அவிஷயத்தில் அநீதி இழைத்துவிட்டதாக நீங்கள் இருவரும் கருதுகிறீர்கள். அல்லாஹ் அறிவான்; நான் அவிஷயத்தில் உண்மையாளனாகவும், நன்மையையே செய்பவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்கிறேன்.

இப்போது நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் வந்துள்ளீர்கள். இவர் (அப்பாஸ்) தம் சகோதரர் மகனின் (நபி (ஸல்) அவர்களின்) சொத்திலிருந்து தமக்கான வாரிசுரிமையைக் கேட்கிறார். இவர் (அலி) தம் மனைவியின் தந்தை (நபி (ஸல்) அவர்கள்) விட்டுச் சென்ற சொத்திலிருந்து அவரது வாரிசுரிமையைக் கேட்கிறார். நான் உங்கள் இருவரிடமும் கூறினேன்: 'நாங்கள் எவரையும் வாரிசாக ஆக்கமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே (ஸதகா) ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள்.

பின்னர், அந்தச் சொத்தை (நிர்வகிப்பதற்காக) உங்கள் இருவரிடமும் ஒப்படைப்பது சரியென எனக்குத் தோன்றியது. எனவே, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அவர்களுக்குப் பின்னால் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும், எனது ஆட்சிக் காலத்தில் நானும் அதனை எப்படி நிர்வகித்தோமோ அவ்வாறே நீங்கள் இருவரும் அதனை நிர்வகிக்க வேண்டும்' என்ற நிபந்தனையுடன், அல்லாஹ்வின் மீதான உறுதிமொழியையும் உடன்படிக்கையையும் உங்களிடமிருந்து பெற்றேன். நீங்களும், 'அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையிலேயே அதனை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்' என்று கூறினீர்கள். (அவ்வாறே நான் ஒப்படைத்தேன்). இப்போது அதை மாற்றி (வாரிசுரிமை அடிப்படையில் பங்கிடும்) வேறொரு தீர்ப்பை என்னிடமிருந்து நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்களா? எவனுடைய அனுமதியைக் கொண்டு வானமும் பூமியும் நிலைபெற்றுள்ளனவோ அவன் மீதாணையாக! இதுவல்லாமல் வேறெந்தத் தீர்ப்பையும் உங்களுக்கு நான் வழங்கப் போவதில்லை. அதனை (அந்த நிபந்தனையின்படி) நிர்வகிக்க உங்களுக்கு இயலவில்லை என்றால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்து விடுங்கள்."

அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்: பின்னர் அதனுடைய நிர்வாகத்தில் அலீ (ரழி) அவர்களே மேலோங்கி நின்றார்கள். எனவே அந்தச் சொத்து அலீ (ரழி) அவர்களின் வசம் இருந்தது. அதன் பிறகு ஹஸன் வசமும், பின்னர் ஹுஸைன் வசமும், பின்னர் அலி பின் ஹுஸைன் வசமும், பின்னர் ஹஸன் பின் ஹஸன் வசமும், அதன் பிறகு ஸைத் பின் ஹஸன் வசமும் இருந்தது.

மஃமர் கூறுகிறார்: பின்னர் அது அப்துல்லாஹ் பின் ஹஸன் வசம் இருந்தது. இறுதியில் அப்பாஸியர்களின் ஆட்சி வந்தபோது அவர்கள் அதனைத் (தங்கள் பொறுப்பில்) எடுத்துக் கொண்டனர்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ , أَخْبَرَنِي أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ قُرْقُوبٍ التَّمَّارُ بِهَمَذَانَ، ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحُسَيْنِ , ثنا أَبُو الْيَمَانِ , أنا شُعَيْبٌ , عَنِ الزُّهْرِيِّ , أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ , أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ دَعَاهُ بَعْدَمَا ارْتَفَعَ النَّهَارُ قَالَ: فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رُمَالِ سَرِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الرُّمَالِ فِرَاشٌ، مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ، فَقَالَ: يَا مَالِكُ، إِنَّهُ قَدْ قَدِمَ مِنْ قَوْمِكَ أَهْلُ أَبْيَاتٍ حَضَرُوا الْمَدِينَةَ قَدْ أَمَرْتُ لَهُمْ بِرَضْخٍ، فَاقْبِضْهُ فَاقْسِمْهُ بَيْنَهُمْ , فَقُلْتُ لَهُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، لَوْ أَمَرْتَ بِذَلِكَ غَيْرِي، فَقَالَ: اقْبِضْهُ أَيُّهَا الْمَرْءُ. فَبَيْنَا أَنَا عِنْدَهُ إِذْ جَاءَ حَاجِبُهُ يَرْفَأُ فَقَالَ: هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ يَسْتَأْذِنُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ فَأَدْخِلْهُمْ، فَلَبِثَ قَلِيلًا ثُمَّ جَاءَهُ فَقَالَ: هَلْ لَكَ فِي عَلِيٍّ وَالْعَبَّاسِ يَسْتَأْذِنَانِ؟ قَالَ: نَعَمْ، فَأَذِنَ لَهُمَا , فَلَمَّا دَخَلَا قَالَ عَبَّاسٌ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا , لِعَلِيٍّ , وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِي انْصِرَافِ الَّذِي أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَمْوَالِ بَنِي النَّضِيرِ، فَقَالَ الرَّهْطُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الْآخَرِ , فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: اتَّئِدُوا، أُنَاشِدُكُمْ بِاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ، هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ "، يُرِيدُ نَفْسَهُ؟ قَالُوا: قَدْ قَالَ ذَلِكَ , فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ ؓ فَقَالَ: أَنْشُدُكُمَا بِاللهِ، أَتَعْلَمَانِ أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ قَالَ ذَلِكَ؟ قَالَا: نَعَمْ، قَالَ: فَإِنِّي أُحَدِّثُكُمْ عَنْ هَذَا الْأَمْرِ، إِنَّ اللهَ كَانَ خَصَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ مِنْ هَذَا الْفَيْءِ بِشَيْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ، فَقَالَ اللهُ {مَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ} [الحشر: 6]، وَكَانَتْ هَذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللهِ ﷺ، فَوَاللهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلَا اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ أَعْطَاكُمُوهَا وَبَثَّهَا فِيكُمْ، حَتَّى بَقِيَ مِنْهَا هَذَا الْمَالُ , فَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ , ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلِ مَالِ اللهِ , فَعَمِلَ بِذَلِكَ رَسُولُ اللهِ ﷺ حَيَاتَهُ , ثُمَّ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: فَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ، فَقَبَضَهُ أَبُو بَكْرٍ فَعَمِلَ فِيهِ بِمَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ وَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ ؓ تَذْكُرَانِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فِيهِ كَمَا تَقُولَانِ , وَاللهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهِ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ , ثُمَّ تَوَفَّى اللهُ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فَقُلْتُ: أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَأَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، فَقَبَضْتُهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي، أَعْمَلُ فِيهِ بِمِثْلِ مَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ , وَبِمَا عَمِلَ فِيهِ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ وَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَالْعَبَّاسِ ؓ تَذْكُرَانِ أَنِّي فِيهِ كَمَا تَقُولَانِ , وَاللهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهِ لَصَادِقٌ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي كِلَاكُمَا وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ، وَأَمْرُكُمَا جَمِيعٌ , فَجِئْتَنِي , يَعْنِي عَبَّاسًا , فَقُلْتُ لَكُمَا: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ "، فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ: إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدًا لِلَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلَانِ فِيهِ بِمَا عَمِلَ بِهِ فِيهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، وَبِمَا عَمِلْتُ بِهِ فِيهِ مُنْذُ وَلِيتُهُ، وَإِلَّا فَلَا تُكَلِّمَانِ , فَقُلْتُمَا: ادْفَعْهُ إِلَيْنَا بِذَلِكَ، فَدَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا بِذَلِكَ، أَفَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ؟ فَوَاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ، لَا أَقْضِي فِيهِ بِقَضَاءٍ غَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ , فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهُ فَادْفَعَاهُ إِلِيَّ؛ فَأَنَا أَكْفِيكُمَا. قَالَ: فَحَدَّثْتُ هَذَا الْحَدِيثَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، فَقَالَ: صَدَقَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ، أَنَا سَمِعْتُ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ ﷺ تَقُولُ: أَرْسَلَ أَزْوَاجُ رَسُولِ اللهِ ﷺ عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ ثُمُنَهُنَّ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ ﷺ، فَقُلْتُ: أَنَا أَرُدُّهُنَّ عَنْ ذَلِكَ، فَقُلْتُ لَهُنَّ: أَلَا تَتَّقِينَ اللهَ، أَلَمْ تَعْلَمْنَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ كَانَ يَقُولُ: " لَا نُورَثُ " يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، " إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ "؟ فَانْتَهَتْ أَزْوَاجُ رَسُولِ اللهِ ﷺ إِلَى مَا اخْتَرْتُهُنَّ وَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَقُولُ: " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَا يَقْتَسِمُ وَرَثَتِي شَيْئًا، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ " فَكَانَتْ هَذِهِ الصَّدَقَةُ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، وَطَالَتْ فِيهِ خُصُومَتُهُمَا، فَأَبَى عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ أَنْ يَقْسِمَهَا بَيْنَهُمَا حَتَّى أَعْرَضَ عَنْهَا عَبَّاسٌ، ثُمَّ كَانَتْ بَعْدَ عَلِيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَحَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، كِلَاهُمَا كَانَا يَتَدَاوَلَانِهَا، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ، وَهِيَ صَدَقَةُ رَسُولِ اللهِ ﷺ حَقًّا رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ أَبِي الْيَمَانِ
மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

பகல் நேரம் (உச்சிக்கு) உயர்ந்த பின்னர் உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் என்னை அழைத்தார்கள். நான் அவர்களிடம் சென்றேன். அவர்கள் பேரீச்ச ஓலையால் பின்னப்பட்ட ஒரு கட்டிலின் மீது, (அதற்கும் அவர்களுக்கும் இடையே) எந்த விரிப்பும் இன்றி அமர்ந்திருந்தார்கள். ஒரு தோலினாலான தலையணையில் சாய்ந்தவாறு இருந்தார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள், "மாலிக்கே! உமது சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தினர் மதீனாவிற்கு வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிது (உதவித் தொகையாக) அன்பளிப்பு வழங்க நான் கட்டளையிட்டுள்ளேன். அதை நீர் பெற்று, அவர்களுக்கு இடையே பங்கிட்டுத் தருவீராக!" என்றார்கள். அதற்கு நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இந்தப் பொறுப்பை என்னைவிட வேறு யாருக்கேனும் நீங்கள் கட்டளையிட்டால் (நன்றாக இருக்குமே)!" என்றேன். அதற்கு உமர் (ரழி), "மனிதரே! அதை நீரே பெற்றுக்கொள்ளும்" என்றார்கள்.

நான் அவர்களிடம் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடைய காவலாளி யர்ஃபா வந்து, "உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான், ஸுபைர், ஸஅத் (ரழியல்லாஹு அன்ஹும்) ஆகியோர் உங்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்கின்றனர். (அனுமதிக்கலாமா?)" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி), "ஆம், அவர்களை உள்ளே அனுப்பு" என்றார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் யர்ஃபா மீண்டும் வந்து, "அலீ மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி), "ஆம்" என்று கூறி அவர்களுக்கும் அனுமதி அளித்தார்கள்.

இருவரும் உள்ளே நுழைந்ததும் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்" என்று கூறினார்கள். பனூ நளீர் குலத்தாரின் செல்வங்களிலிருந்து அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு (போரின்றி) அளித்த 'ஃபய்' (Fai) செல்வத்தின் (வருவாயைக் கையாள்வது) குறித்து அவர்கள் இருவரும் தர்க்கித்துக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கிருந்த குழுவினர் (உஸ்மான் உள்ளிட்டோர்), "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரை மற்றவரிடமிருந்து (இந்த விவாதத்திலிருந்து) விடுவியுங்கள்" என்றார்கள்.

அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள், "பொறுங்கள்! எந்த அல்லாஹ்வின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ, அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களைக் கேட்கிறேன். 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) எவரையும் வாரிசாகக் கொள்ளமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்' என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்மைக் குறித்துக் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அக்குழுவினர், "ஆம், (நபி அவர்கள்) அவ்வாறு கூறியுள்ளார்கள்" என்றனர். பின்னர் உமர் (ரழி) அவர்கள், அலீ (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களை இருவரையும் கேட்கிறேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்களும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) தொடர்ந்தார்கள்: "எனவே, நான் இந்த விவகாரம் குறித்து உங்களிடம் பேசுகிறேன். அல்லாஹ் இந்த 'ஃபய்' செல்வத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கை வேறு எவருக்கும் வழங்காமல், தனது தூதருக்கு (ஸல்) மட்டும் பிரத்தியேகமாக வழங்கியிருந்தான். அல்லாஹ் (குர்ஆனில்) கூறினான்:

{அவர்களிடமிருந்து அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு மீட்டுக்கொடுத்த செல்வத்திற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ, ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை. மாறாக, அல்லாஹ் தான் நாடியவர்கள் மீது தன் தூதர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறான். அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் பேராற்றல் உடையவன் - அல்குர்ஆன் 59:6}.

இந்தச் செல்வம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே (நிர்வகிக்க) உரித்தானதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! உங்களை விட்டுவிட்டு அவர்கள் மட்டும் அதைத் தமக்காகச் சேமித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அதை உங்களுக்கே (தேவைக்காக) வழங்கினார்கள்; உங்களுக்கிடையிலேயே அதைப் பங்கிட்டார்கள். அதிலிருந்து இந்தச் செல்வம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது குடும்பத்தினரின் ஓராண்டுச் செலவை இந்தச் செல்வத்திலிருந்து எடுத்து வழங்கிவிட்டு, எஞ்சியதை அல்லாஹ்வின் பாதையில் (பொது நலனுக்காகச்) செலவிடும் செல்வமாக ஆக்கி வந்தார்கள். தங்களது வாழ்நாள் முழுவதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இவ்வாறே செயல்பட்டார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வஃபாத் ஆனார்கள். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'நானே அல்லாஹ்வின் தூதருடைய (நிர்வாகப்) பொறுப்பாளர்' என்று கூறி, அந்தச் செல்வத்தைத் தமது பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டார்கள். -பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி மற்றும் அப்பாஸ் ஆகியோரை முன்னோக்கி- அந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் இருவரும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களைப் பற்றி (அவர் அநீதி இழைப்பதாக) நீங்கள் நினைப்பது போன்று நினைத்தீர்கள். ஆனால், அல்லாஹ் அறிவான், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்வழி நடப்பவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களைத் தன்பால் அழைத்துக்கொண்டான். அப்போது நான், 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கும் (நிர்வாகப்) பொறுப்பாளர்' என்று கூறி, எனது ஆட்சியின் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் அதை என் பொறுப்பில் வைத்துக்கொண்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே நானும் செயல்பட்டேன். -மீண்டும் அலி மற்றும் அப்பாஸை முன்னோக்கி- அந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் இருவரும் என்னைப் பற்றி (நான் அநீதி இழைப்பதாக) நீங்கள் நினைப்பது போன்று நினைத்தீர்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அறிவான், நான் அதில் உண்மையாளனாகவும், நேர்வழி நடப்பவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருக்கிறேன்.

பின்னர் நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் வந்தீர்கள். உங்கள் இருவரின் கோரிக்கையும், விவகாரமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள், (அப்பாஸை நோக்கி) அதாவது அப்பாஸே! நீர் வந்தீர். நான் உங்களிடம் கூறினேன்: 'நாங்கள் எவரையும் வாரிசாகக் கொள்ளமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். எனவே, அதை உங்களிடம் ஒப்படைப்பது (நிர்வகிக்கத் தருவது) சரியென எனக்குத் தோன்றியபோது, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும், அதை நிர்வகித்த நான் முதல் இன்று வரை எவ்வாறு செயல்பட்டோமோ, அதேபோன்று நீங்களும் செயல்பட வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் ஒப்பந்தமும் வாக்குறுதியும் உங்கள் மீது உள்ளது என்ற நிபந்தனையின் அடிப்படையில், நீங்கள் விரும்பினால் அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இல்லையெனில், இது குறித்து என்னிடம் பேசாதீர்கள்' என்று கூறினேன். அதற்கு நீங்கள் இருவரும், 'அதே நிபந்தனையுடன் அதை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்' என்று கேட்டீர்கள். அவ்வாறே உங்களிடம் நான் ஒப்படைத்தேன்.

அப்படியிருக்க, என்னிடமிருந்து இதைத் தவிர வேறு ஒரு தீர்ப்பையா (அதாவது அந்தச் சொத்தை உங்களுக்கிடையே பங்கிடுவதையா) நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? எந்த அல்லாஹ்வின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ, அந்த அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! மறுமை நாள் வரும் வரை இதில் இதைத் தவிர வேறு எந்தத் தீர்ப்பையும் நான் வழங்கமாட்டேன். உங்களால் அதை அவ்வாறு (நிபந்தனைப்படி) நிர்வகிக்க முடியவில்லை என்றால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்; உங்கள் சார்பாக நானே அதைப் பொறுப்பேற்றுக்கொள்கிறேன்."

(இதனை அறிவித்த இப்னு ஷிஹாப் அஸ்-ஸுஹ்ரீ கூறுகிறார்:) நான் இந்த ஹதீஸை உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் அவர்களிடம் கூறியபோது அவர்கள், "மாலிக் பின் அவ்ஸ் உண்மையே கூறியுள்ளார். நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியாரான ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூற நான் கேட்டிருக்கிறேன்: 'அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (ஸல்) அளித்த ஃபய் செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய (வாரிசுப்) பங்கை அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டுப் பெற்று வரும்படி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் உஸ்மான் (ரழி) அவர்களை அனுப்பினார்கள். அப்போது நான் அந்த முயற்சியிலிருந்து அவர்களைத் தடுத்து, 'நீங்கள் அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்ள மாட்டீர்களா? நாங்கள் எவரையும் வாரிசாகக் கொள்ளமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையானதை மட்டுமே) உண்ணலாம் என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம்மைக் குறித்துக் கூறியதை நீங்கள் அறியவில்லையா?' என்று கேட்டேன். இதைக் கேட்டதும், நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் நான் கூறியதை ஏற்று அக்கோரிக்கையைக் கைவிட்டனர்."

அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! எனது வாரிசுகள் எந்தச் செல்வத்தையும் பங்கிட மாட்டார்கள்; நான் விட்டுச் செல்வது தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூற நான் கேட்டிருக்கிறேன்.

இந்த தர்மச் செல்வம் (பின்னர்) அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களின் வசம் இருந்தது. இதில் அவர்கள் இருவருக்கும் (அப்பாஸுக்கும் அலிக்கும்) இடையே தர்க்கம் நீடித்தது. அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அதிலிருந்து விலகிக்கொள்ளும் வரை, அதை அவர்கள் இருவருக்குமிடையே பங்கிட்டுத் தர உமர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். பின்னர் அலீ (ரழி) அவர்களுக்குப் பிறகு அது ஹஸன் பின் அலீ (ரழி) அவர்கள் வசமும், பின்னர் ஹுஸைன் பின் அலீ (ரழி) அவர்கள் வசமும், பின்னர் அலி பின் ஹுஸைன் மற்றும் ஹஸன் பின் ஹஸன் ஆகியோர் வசமும் இருந்தது; அவர்கள் இருவரும் அதை முறை வைத்து நிர்வகித்து வந்தனர். பின்னர் ஸைத் பின் ஹஸன் வசம் அது இருந்தது. நிச்சயமாக இது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்ம (ஸதகா) செல்வமேயாகும்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ , أَخْبَرَنِي أَبُو النَّضْرِ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْفَقِيهُ، ثنا عُثْمَانُ بْنُ سَعِيدٍ الدَّارِمِيُّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي الْيَمَانِ: أَخْبَرَكَ شُعَيْبُ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ , عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ: حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ , أَنَّ عَائِشَةَ ؓ أَخْبَرَتْهُ، أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ ﷺ , وَفَاطِمَةُ حِينَئِذٍ تَطْلُبُ صَدَقَةَ النَّبِيِّ ﷺ الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ , قَالَتْ عَائِشَةُ ؓ : فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ؛ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ , يَعْنِي مَالَ اللهِ , لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ "، وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ صَدَقَاتِ النَّبِيِّ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ ﷺ، وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فِيهَا فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا، فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ ؓ مِنْ ذَلِكَ , فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لِعَلِيٍّ ؓ : وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَحَبُّ إِلِيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، فَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الصَّدَقَاتِ فَإِنِّي لَا آلُو فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ , وَإِنِّي لَمْ أَكُنْ لِأَتْرُكَ فِيهَا أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ أَبِي الْيَمَانِ
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு ஆளனுப்பி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் (போரின்றி) அளித்த 'ஃபய்உ' செல்வங்களிலிருந்து தமக்குச் சேரவேண்டிய வாரிசுரிமைச் சொத்தைக் கேட்டார்கள். அச்சமயம் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகியவற்றிலிருந்த நபி (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்துகளையும், கைபரின் (போர்ப்பொருளில்) ஐந்தில் ஒரு பங்கில் (கும்ஸ்) எஞ்சியிருந்ததையும் கோரினார்கள்.

(அதற்கு) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமை வழங்கப்படுவதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவை அனைத்தும் தர்மமேயாகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான உணவை) மட்டுமே உண்ணலாம்' - அதாவது அல்லாஹ்வின் செல்வத்திலிருந்து - 'உண்பதற்குத் தேவையானதைத் தவிர (அதிகமாகப் பெறுவதற்கு) அவர்களுக்கு உரிமையில்லை' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அந்தத் தர்மச் சொத்துகள் எந்நிலையில் இருந்தனவோ, அந்த நிலையிலிருந்து எதையும் நான் மாற்றமாட்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் நிச்சயமாகச் செயல்படுவேன்.”

எனவே, அச்சொத்துகளிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்கு வழங்க அபூபக்ர் (ரழி) மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) மீது (மன) வருத்தமடைந்தார்கள்.

(பின்னர்) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம் கூறினார்கள்: "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீதாணையாக! எனது சொந்த உறவினர்களுடன் (உறவைப்) பேணி நடப்பதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணி நடப்பதையே நான் அதிகம் நேசிக்கிறேன். எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே இந்தத் தர்மச் சொத்துகள் விஷயத்தில் ஏற்பட்ட இந்தப் பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, அதில் நன்மையை (சரியான முறையைப்) பின்பற்றுவதில் நான் குறை வைக்கமாட்டேன். மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எதைச் செய்வதை நான் கண்டேனோ, அதைத் தவிர வேறெதையும் நான் செய்யமாட்டேன்."

(இதனை இமாம் புகாரி (ரஹ்) அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் அபுல் யமான் வழியாகப் பதிவு செய்துள்ளார்கள்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدَانَ، أنبأ أَحْمَدُ بْنُ عُبَيْدٍ الصَّفَّارُ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنُ مِلْحَانَ، ثنا ابْنُ بُكَيْرٍ، ثنا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ ﷺ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ بِالْمَدِينَةِ، وَفَدَكَ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَّثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ " إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ، وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللهِ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ " وَذَكَرَ الْحَدِيثَ، رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ، وَأَخْرَجَهُ مُسْلِمٌ مِنْ وَجْهٍ آخَرَ عَنِ اللَّيْثِ
நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகிய இடங்களில் அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு (போரின்றி) வழங்கியவற்றிலிருந்தும் (ஃபைஉ), கைபரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கில் (குமுஸ்) மீதமிருந்தவற்றிலிருந்தும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து தமக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வாரிசுரிமைச் சொத்தைக் கேட்டு அபூபக்ர் சித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
“நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமை வழங்கப்பட மாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையானதை) உணவாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள்” என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். மேலும், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மப் பொருட்கள், அவர்களின் காலத்தில் எந்த நிலையில் இருந்ததோ அதிலிருந்து சிறிதளவும் நான் மாற்ற மாட்டேன். அ(ந்தச் சொத்)தில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே உறுதியாக நானும் செயல்படுவேன்” என்று கூறினார்கள்.

(இவ்வாறு கூறி முழு ஹதீஸையும் குறிப்பிட்டார்கள். இதனை புகாரி அவர்கள் தமது ஸஹீஹில் இப்னு புகைர் வழியாகவும், முஸ்லிம் அவர்கள் மற்றொரு அறிவிப்பாளர் தொடர் வழியாக லைஸ் மூலமாகவும் பதிவு செய்துள்ளனர்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدَانَ , أنبأ أَحْمَدُ بْنُ عُبَيْدٍ , ثنا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مِلْحَانَ , ثنا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ , ثنا اللَّيْثُ , عَنْ عُقَيْلٍ , عَنِ ابْنِ شِهَابٍ , عَنْ عُرْوَةَ , عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ ﷺ , أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ ؓ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ , وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ , قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ , مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ , إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ " , وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللهِ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللهِ ﷺ , وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ , وَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ ؓ مِنْهَا شَيْئًا , وَذَكَرَ الْحَدِيثَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ , وَرَوَاهُ مُسْلِمٌ مِنْ وَجْهٍ آخَرَ عَنِ اللَّيْثِ
நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியார் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகியவற்றில் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (ஸல்) (போரின்றி கிடைத்த செல்வமாக - ஃபைஉ) வழங்கியவற்றிலிருந்தும், கைபர் (போர்ப் பொருள்களின்) ஐந்தில் ஒரு பங்கில் (குமுஸ்) மீதமிருந்தவற்றிலிருந்தும் தமக்குச் சேர வேண்டிய அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுரிமைச் சொத்துகளைக் கேட்டு அபூபக்ர் சித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) எவரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் சொத்திலிருந்து (மட்டும் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக) உணவருந்திக் கொள்வார்கள்" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். மேலும், அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்தை, அவர்களின் காலத்தில் அது எந்த நிலையில் இருந்ததோ அதிலிருந்து நான் சிறிதும் மாற்றமாட்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே கட்டாயம் நானும் செயல்படுவேன்.

எனவே, அச்சொத்திலிருந்து ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்கு எதையும் (வாரிசுரிமைப் பங்காக) கொடுக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். (இதனை புகாரி தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் இப்னு புகைர் வழியாகவும், முஸ்லிம் வேறொரு அறிவிப்பாளர் தொடர் மூலம் அல்-லைஸ் வழியாகவும் பதிவு செய்துள்ளனர்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
4823ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ الْكَلَاعِيُّ، بِحِمْصَ قَالَ: حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شُعَيْبِ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ وَفَاطِمَةُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهَا حِينَئِذٍ تَطْلُبُ صَدَقَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمْسِ خَيْبَرَ، قَالَتْ عَائِشَةُ: فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: § «لَا نُوَرَّثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ، لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ»، وَإِنِّي وَاللَّهِ، لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَاتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا، الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ، أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا، فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ، عَلَى أَبِي بَكْرٍ مِنْ ذَلِكَ، فَهَجَرَتْهُ فَلَمْ تُكَلِّمْهُ، حَتَّى تُوُفِّيَتْ، وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ لَيْلًا، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ، فَصَلَّى عَلَيْهَا عَلِيٌّ، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ فَاطِمَةُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهَا، انْصَرَفَتْ وجُوهُ النَّاسِ عَنْ عَلِيٍّ، حَتَّى أَنْكَرَهُمْ، فَضَرَعَ عَلِيٌّ عِنْدَ ذَلِكَ إِلَى مُصَالَحَةِ أَبِي بَكْرٍ، وَمُبَايَعَتِهِ وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الْأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ، أَنِ ائْتِنَا وَلَا يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ، وَكَرِهَ عَلِيٌّ أَنْ يَشْهَدَهُمَ عُمَرُ، لِمَا يَعْلَمُ مِنْ شِدَّةِ عُمَرَ عَلَيْهِمْ، فَقَالَ عُمَرُ لِأَبِي بَكْرٍ: وَاللَّهِ لَا تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: وَمَا عَسَى أَنْ يَفْعَلُوا بِي، وَاللَّهِ لَآتِيَنَّهُمْ، فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ، فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ، وَإِنَّا لَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالْأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى لَنَا حَقًّا، وَذَكَرَ قَرَابَتَهُمْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَحَقَّهُمْ، فَلَمْ يَزَلْ يَتَكَلَّمُ، حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الصَّدَقَاتِ، فَإِنِّي لَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَإِنِّي لَمْ أَكُنْ لِأَتْرُكَ فِيهَا أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ، قَالَ عَلِيٌّ: مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةَ لِلْبَيْعَةِ، فَلَمَّا أَنْ صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلَاةَ الظُّهْرِ ارْتَقَى عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ، وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَذَكَرَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةٌ عَلَى أَبِي بَكْرٍ وَلَا إِنْكَارُ فَضِيلَتِهِ الَّتِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهَا وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي الْأَمْرِ نَصِيبًا وَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ، وَقَالُوا لِعَلِيٍّ: أَصَبْتَ، وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ، قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ عَلَى الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் (போரின்றி) அளித்த (ஃபய் எனப்படும்) செல்வங்களிலிருந்து தமக்குரிய வாரிசுரிமைப் பங்கைக் கேட்டுப் பெறுவதற்காக, நபி (ஸல்) அவர்களின் மகளார் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள். அப்போது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகிய இடங்களில் இருந்த அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குரிய தர்மச் சொத்துகளையும், கைபரின் ஐந்தில் ஒரு பங்கிலிருந்த (குமுஸ்) மீதச் சொத்துகளையுமே (வாரிசுரிமையாகக்) கேட்டு வந்தார்கள்.

அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) யாரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமேயாகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் அடிப்படைத் தேவைக்காக மட்டும்) உண்டு கொள்ளலாம்; அதற்கும் அதிகமாக அவர்கள் அதிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமை அவர்களுக்கு இல்லை' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்தத் தர்மச் சொத்துகளை, அது நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் எந்நிலையில் இருந்ததோ அதே நிலையிலிருந்து நான் சிறிதும் மாற்றமாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அதேபோன்று நானும் நிச்சயமாகச் செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

எனவே, அந்தச் சொத்துகளிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் ஒப்படைக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) வருத்தமடைந்தார்கள். (அதன் காரணமாக) அவர்களைப் புறக்கணித்து, தாம் மரணிக்கும் வரை அவர்களிடம் பேசவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பின்னர் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்தார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மரணித்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்காமல் இரவிலேயே அவர்களை நல்லடக்கம் செய்துவிட்டார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களே அவர்களுக்கு (ஜனாஸாத்) தொழுகை நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களின் மத்தியில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு (சிறப்பான) கண்ணியம் இருந்து வந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மரணித்தவுடன் மக்களின் முகங்கள் அலீ (ரழி) அவர்களை விட்டும் (மாறியதை) உணர்ந்தார்கள். இதனை அலீ (ரழி) அவர்கள் கண்டபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளவும், அவர்களுக்குப் பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் நாடினார்கள். அந்த (ஆறு) மாதங்களில் அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை. எனவே, அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "தாங்கள் எங்களிடம் வாருங்கள். வேறு யாரையும் தங்களுடன் அழைத்து வர வேண்டாம்" என்று செய்தி அனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்களின் கண்டிப்பான (சுபாவத்தை) அலீ (ரழி) அவர்கள் அறிந்திருந்ததால், அவர் வருவதை அலீ (ரழி) விரும்பவில்லை.

அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீங்கள் மட்டும் தனியாக அவர்களிடம் செல்ல வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்கள் எனக்கு என்ன செய்துவிடப் போகிறார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நிச்சயமாக நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள். அதன்படியே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் (அலி ரழி அவர்களின் இல்லத்திற்குச்) சென்றார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் ‘தஷஹ்ஹுத்’ (இறைப்புகழ் மற்றும் சாட்சியம்) மொழிந்தார்கள். பின்னர், "அபூபக்கர் அவர்களே! உங்களின் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கும் (அந்தஸ்தையும்) நாங்கள் அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய எந்தவொரு நன்மையின் மீதும் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைமைப்) பொறுப்பில் எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் நீங்களாகவே தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்துவிட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் எங்களுக்கு இருந்த நெருங்கிய உறவின் காரணமாக (ஆலோசனை பெறுவதில்) எங்களுக்கும் உரிமை இருப்பதை நாங்கள் கருதியிருந்தோம்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே இருக்க, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசும்போது, "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீதாணையாக! எனது சொந்த உறவினர்களைவிட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் (நல்லுறவைப்) பேணுவதையே நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன். எனக்கும் உங்களுக்குமிடையே இந்தத் தர்மச் சொத்துகள் விஷயத்தில் ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, நான் அதிலும் நன்மையை நாடுவதிலிருந்து சிறிதும் குறையவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்தச் சொத்துகள் விஷயத்தில் என்ன செய்ததை நான் பார்த்தேனோ, அதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் செய்யவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள், "இன்று மாலை (பொதுமக்கள் முன்னிலையில்) உங்களுக்குப் பைஅத் செய்வதாக வாக்களிக்கிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் லுஹர் தொழுகையை முடித்ததும், மிம்பரின் மீது ஏறி தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் இதுவரை பைஅத் செய்யாமல் பின்தங்கியிருந்ததையும், அவர்கள் அதற்காகக் கூறிய காரணத்தையும் விளக்கினார்கள். பின்னர், (அலி ரழி அவர்களுக்காக) பாவமன்னிப்புத் தேடினார்கள்.

அதனைத் தொடர்ந்து அலீ (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையைக் கண்ணியப்படுத்தினார்கள். "தாம் இதுவரை பைஅத் செய்யாமல் இருந்ததற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீதிருந்த பொறாமையோ அல்லது அல்லாஹ் அவர்களுக்கு வழங்கிய சிறப்பை மறுத்ததோ காரணமல்ல; மாறாக, இந்தப் பொறுப்பில் (ஆலோசனையில்) எங்களுக்கும் ஒரு பங்கு இருப்பதாக நாங்கள் கருதினோம். ஆனால், எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்கப்பட்டதால் எங்கள் மனதில் சற்று வருத்தம் ஏற்பட்டது" என்பதைக் கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம், "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் இவ்வாறு நன்முறையில் (ஜமாஅத்துடன்) இணங்கி வந்தபோது, முஸ்லிம்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம் மீண்டும் நெருக்கமானார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
6607ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ قُتَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ مَوْهِبٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ عَقِيلِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ: أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ، وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: § «إِنَّا لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَا الْمَالِ»، وَإِنِّي وَاللَّهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا، فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ، وَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسِتَّةِ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَيْلًا، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ، وَصَلَّى عَلَيْهَا، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وِجْهَةٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ فَاطِمَةُ اسْتَنْكَرَ وُجُوهَ النَّاسِ، فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ، وَمُبَايَعَتَهُ، وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الْأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ، أَنِ ائْتِنَا وَلَا يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَحْضُرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لِأَبِي بَكْرٍ: وَاللَّهِ، لَا تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: مَا عَسَى أَنْ يَفْعَلُوا بِي وَاللَّهِ لَآتِيَنَّهُمْ، فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهِمْ، فَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، وَقَالَ: إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرِ فَضِيلَتَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ، وَلَمْ أَنْفَسْ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالْأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى أَنَّ لَنَا حَقًّا لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمْ يَزَلْ يُكَلِّمُ أَبَا بَكْرِ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَصِلَ أَهْلِي وَقَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الْأَمْوَالِ، فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ، فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لِأَبِي بَكْرٍ: مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ، فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلَاةَ الظُّهْرِ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَتَشَهَّدَ، ثُمَّ ذَكَرَ شَأْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ، وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ، وَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَحُرْمَتَهُ، وَأَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ، وَلَا إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ، وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي هَذَا الْأَمْرِ نَصِيبًا فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا بِهِ، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا، فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ، وَقَالُوا: أَصَبْتَ، وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ «
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனாவில் அல்லாஹ் தனது தூதருக்குப் போரின்றி அளித்த (ஃபைஉ) சொத்துக்கள், ஃததக் (எனும் ஊரின் சொத்துக்கள்), மற்றும் கைபர் போரில் கிடைத்தவற்றில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு (குமுஸ்) ஆகியவற்றிலிருந்து தமக்குரிய வாரிசுரிமையைக் கேட்டு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு எவரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமேயாகும். முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் சொத்திலிருந்து (தங்கள் அடிப்படைத் தேவைக்கு மட்டும்) உண்ணலாம்' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்தத் தர்மச் சொத்துக்களை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் இருந்த நிலையை விட்டும் நான் சிறிதளவும் மாற்ற மாட்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் நிச்சயமாக செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

எனவே, அவற்றிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் கொடுக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் வருத்தமடைந்து (மனத்தாங்கல் கொண்டு) அவர்களை விட்டு விலகியிருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மறைவிற்குப் பிறகு ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்த அவர்கள், தாங்கள் மரணிக்கும் வரை அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் (இது குறித்துப்) பேசவில்லை. ஃபாத்திமா (ரழி) மரணித்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தெரிவிக்காமலேயே இரவோடு இரவாக அவர்களை அடக்கம் செய்து, அவர்களே ஜனாஸா தொழுகையும் நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிரோடு இருந்தவரை மக்கள் மத்தியில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு மிகுந்த மதிப்பிருந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மரணித்த பிறகு, மக்களின் முகங்களில் (தமக்கு இருந்த ஆதரவில்) மாற்றத்தை அலீ (ரழி) அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். எனவே, அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளவும் அவர்களுக்கு பைஅத் (தலைமையை ஏற்கும் விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் விரும்பினார்கள். அந்த (ஆறு) மாதங்களில் அலீ (ரழி) அவர்கள் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை.

அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, "நீங்கள் மட்டும் எங்களிடம் வாருங்கள்; உங்களுடன் வேறு யாரும் வர வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் அங்கு வருவதை அலீ (ரழி) அவர்கள் விரும்பாததே இதற்குக் காரணமாகும் (ஏனெனில் உமர் (ரழி) அவர்களின் கண்டிப்பான சுபாவம் பேச்சை கடினமாக்கிவிடலாம் என அஞ்சினார்கள்). அப்போது உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்லக் கூடாது" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்கள் எனக்கு என்ன (தீங்கு) செய்துவிடப் போகிறார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள்.

அவ்வாறே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் சென்றார்கள். அப்போது அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் (இறைப்புகழ் மற்றும் சாட்சியம்) ஓதிய பின்னர், "அபூபக்கரே! உங்கள் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருப்பதையும் நாங்கள் நன்கறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு அளித்த எந்தவொரு நன்மையின் (ஆட்சியதிகாரத்தின்) மீதும் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், இந்த (ஆட்சித் தலைமை) விஷயத்தில் நீங்கள் எங்களிடம் கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் எங்களுக்குள்ள நெருங்கிய உறவின் காரணமாக, இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்கும் (கலந்தாலோசனை செய்யப்பட வேண்டிய) உரிமை இருப்பதாக நாங்கள் கருதினோம்" என்று கூறினார்கள். இவ்வாறு அலீ (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களில் கண்ணீர் வடிந்தது.

பின்னர் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் உள்ளதோ அவன் மீதாணையாக! எனது சொந்த உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதைவிட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதே எனக்கு மிகவும் பிரியமானதாகும். எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே இந்தச் சொத்துக்கள் விஷயத்தில் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டைப் பொறுத்தவரை, அதிலும் நான் நன்மையை நாடுவதில் எவ்விதக் குறையும் வைக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்விதம் செயல்பட்டதை நான் கண்டேனோ, அவ்வாறேதான் நானும் செயல்பட்டேன்" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "நான் இன்று மாலை உங்களுக்கு பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். லுஹர் தொழுகையை முடித்ததும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மிம்பரின் மீது ஏறி, தஷஹ்ஹுத் ஓதிய பின்னர், அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் பைஅத் செய்யாமல் பின்தங்கியிருந்ததையும், அவர்கள் கூறிய காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு, அதற்கான அவர்களின் மன்னிப்பைக் கோரினார்கள்.

பின்னர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து), தஷஹ்ஹுத் ஓதிய பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையையும் அவர்களின் கண்ணியத்தையும் பெருமைப்படுத்திப் பேசினார்கள். மேலும், "நான் இதுவரை நடந்துகொண்ட விதம், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீதான பொறாமையாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு அளித்த சிறப்பை மறுப்பதற்காகவோ அல்ல. மாறாக, ஆட்சியதிகாரத்தில் எங்களுக்கும் (ஆலோசனை பெறப்படும்) பங்கு இருப்பதாக நாங்கள் கருதினோம். ஆனால் அவர் எங்களிடம் கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டார். இதுவே எங்கள் மனதில் வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது" என்று கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்து, "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். நன்மையான ஒரு காரியத்தை (ஒற்றுமையை) நோக்கி அலீ (ரழி) அவர்கள் திரும்பி வந்தபோது, மக்கள் மீண்டும் அவர்களுடன் மிகுந்த நெருக்கம் கொண்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
6608ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ قُتَيْبَةَ اللَّخْمِيُّ، بِعَسْقَلَانَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ، قَالَ: أَرْسَلَ إِلَيَّ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَقَالَ: إِنَّهُ قَدْ حَضَرَ الْمَدِينَةَ أَهْلُ أَبْيَاتٍ مِنْ قَوْمِكَ، وَإِنَّا قَدْ أَمَرْنَا لَهُمْ بِرَضْخٍ، فَاقْسِمْهُ بَيْنَهُمْ، فَقُلْتُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مُرْ بِذَلِكَ غَيْرِي، فَقَالَ: اقْبِضْ أَيُّهَا الْمَرْءُ، قَالَ: فَبَيْنَا أَنَا كَذَلِكَ إِذْ جَاءَهُ مَوْلَاهُ يَرْفَأُ، فَقَالَ: هَذَا عُثْمَانُ، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، وَسَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ، وَالزُّبَيْرُ بْنُ الْعَوَّامِ، قَالَ: وَلَا أَدْرِي أَذَكَرَ طَلْحَةً أَمْ لَا، يَسْتَأْذِنُونَ عَلَيْكَ، قَالَ: ائْذَنْ لَهُمْ، قَالَ: ثُمَّ مَكَثَ سَاعَةً ثُمَّ جَاءَ، فَقَالَ: الْعَبَّاسُ، وَعَلِيٌّ يَسْتَأْذِنَانِ عَلَيْكَ، فَقَالَ: ائْذَنْ لَهُمَا، فَلَمَّا دَخَلَ الْعَبَّاسُ قَالَ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا - هُمَا حِينَئِذٍ يَخْتَصِمَانِ فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَمْوَالِ بَنِي النَّضِيرِ - فَقَالَ الْقَوْمُ: اقْضِ بَيْنَهُمَا يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، وَأَرِحْ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِنْ صَاحِبِهِ، فَقَدْ طَالَتْ خُصُومَتُهُمَا، فَقَالَ عُمَرُ: أَنْشُدُكُمَا اللَّهَ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ، أَتَعْلَمُونَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: § «لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ»، قَالُوا: قَدْ قَالَ ذَاكَ، ثُمَّ قَالَ لَهُمَا مِثْلَ ذَلِكَ، فَقَالَا: نَعَمْ، قَالَ: فَإِنِّي أُخْبِرُكُمْ عَنْ هَذَا الْفَيْءِ إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَعَلَا خَصَّ نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِشَيْءٍ لَمْ يُعْطِهِ غَيْرَهُ، فَقَالَ: {وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ} ، فَكَانَتْ هَذِهِ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاصَّةً، وَاللَّهِ مَا حَازَهَا دُونَكُمْ وَلَا اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ قَسَمَهَا بَيْنَكُمْ، وَبَثَّهَا فِيكُمْ حَتَّى بَقِيَ مَا بَقِيَ مِنَ الْمَالِ، فَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ سَنَةً، وَرُبَّمَا قَالَ مَعْمَرٌ: يَحْبِسُ مِنْهَا قُوتَ أَهْلِهِ سَنَةً، ثُمَّ يَجْعَلُ مَا بَقِيَ مَجْعَلَ مَالِ اللَّهِ، فَلَمَّا قَبَضَ اللَّهُ رَسُولَهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ: أَنَا أَوْلَى بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَهُ، أَعْمَلُ فِيهَا مَا كَانَ يَعْمَلُ، ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ، وَالْعَبَّاسِ قَالَ: وَأَنْتُمَا تَزْعُمَانِ أَنَّهُ كَانَ فِيهَا ظَالِمًا فَاجِرًا، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنَّهُ صَادِقٌ بَارٌّ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ وُلِّيتُهَا بَعْدَ أَبِي بَكْرٍ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي، فَعَمِلْتُ فِيهَا بِمِثْلِ مَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ، وَأَنْتُمَا تَزْعُمَانِ أَنِّي فِيهَا ظَالِمٌ فَاجِرٌ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهَا صَادِقٌ بَارٌّ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي، جَاءَنِي هَذَا - يَعْنِي الْعَبَّاسَ - يَبْتَغِي مِيرَاثَهُ مِنِ ابْنِ أَخِيهِ، وَجَاءَنِي هَذَا - يَعْنِي عَلِيًّا - يَسْأَلُنِي مِيرَاثَ امْرَأَتِهِ، فَقُلْتُ لَكُمَا: إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ»، ثُمَّ بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا، فَأَخَذْتُ عَلَيْكُمَا عَهْدَ اللَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلَانِ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ وَأَنَا مَا وُلِّيتُهَا، فَقُلْتُمَا: ادْفَعْهَا إِلَيْنَا عَلَى ذَلِكَ، تُرِيدَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ هَذَا، وَالَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ، لَا أَقْضِي بَيْنَكُمَا فِيهَا بِقَضَاءٍ غَيْرِ هَذَا، إِنْ كُنْتُمَا عَجَزْتُمَا عَنْهَا، فَادْفَعَاهَا إِلَيَّ، قَالَ فَغَلَبَ عَلِيٌّ عَلَيْهَا، فَكَانَتْ فِي يَدِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ، ثُمَّ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ، قَالَ مَعْمَرٌ: ثُمَّ كَانَتْ بِيَدِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ
மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்ஹதஸான் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் என்னை அழைத்து வர ஆள் அனுப்பினார்கள். (நான் சென்றதும்) அவர் கூறினார்: "உமது சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தினர் (மதீனாவிற்கு) வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிதளவு உதவி (நிதியுதவி) வழங்குமாறு நாம் உத்தரவிட்டுள்ளோம். எனவே, அதனை அவர்களுக்கு இடையே பங்கிட்டு நீர் வழங்குவீராக."

நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இதைச் செய்ய என்னை விட வேறு யாரையாவது நீங்கள் பணிக்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டேன்.

அதற்கு உமர் (ரழி), "மனிதரே! இதனை நீர் பெற்று (பங்கிட்டுத் தந்து) செல்வீராக!" என்றார்.

(மாலிக் கூறுகிறார்:) நான் இந்த நிலையில் அங்கு இருந்தபோது, உமர் (ரழி) அவர்களின் பணியாளரான யர்ஃபா அங்கு வந்து, "உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான் பின் அவ்ஃப், ஸஅத் பின் அபீ வக்காஸ், ஸுபைர் பின் அல்-அவ்வாம் ஆகியோர் உங்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்கின்றனர்" என்று கூறினார். (அவர் தல்ஹாவின் பெயரைக் குறிப்பிட்டாரா இல்லையா என எனக்குத் தெரியவில்லை என்று அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்).

உமர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்களுக்கு அனுமதி அளியுங்கள்" என்றார்கள்.

சற்று நேரம் கழித்து (யர்ஃபா) மீண்டும் வந்து, "அப்பாஸும், அலியும் உங்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்கின்றனர்" என்றார். உமர் (ரழி) "அவர்களுக்கும் அனுமதி அளியுங்கள்" என்றார்கள்.

அப்பாஸ் (ரழி) உள்ளே நுழைந்ததும், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்" என்று கேட்டார். அப்போது அவர்கள் இருவரும் பனூ நளீர் குலத்தாரின் செல்வத்திலிருந்து அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு 'ஃபய்' (போரின்றி கிடைத்த செல்வம்) ஆக அளித்த சொத்து (நிர்வாகம்) குறித்து விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அங்கிருந்தவர்கள், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! அவர்களுக்கு இடையே தீர்ப்பு வழங்கி, இருவரையும் இந்தச் சர்ச்சையிலிருந்து விடுவியுங்கள். இவர்களது விவாதம் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது" என்றார்கள்.

அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள், "எவனுடைய அனுமதியைக் கொண்டு வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களிடம் கேட்கிறேன். 'லா நூரஸு, மா தரக்னா ஸதகத்துன்' (நாம் [நபிமார்கள்] எவரையும் வாரிசுகளாக விட்டுச் செல்வதில்லை. நாம் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே ஆகும்) என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள்.

அங்கிருந்தவர்கள், "ஆம், அவ்வாறு கூறியுள்ளார்கள்" என்றனர்.

பின்னர், உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி மற்றும் அப்பாஸ் ஆகிய இருவரிடமும் அதே கேள்வியைக் கேட்க, அவர்கள் இருவரும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "இந்த 'ஃபய்' செல்வத்தைக் குறித்து உங்களுக்கு நான் அறிவிக்கிறேன். மாண்பும் மகிமையும் மிக்க அல்லாஹ் தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு என ஒரு சிறப்பை அளித்தான்; அதனை வேறெவருக்கும் அவன் வழங்கவில்லை. (இது குறித்து குர்ஆனில்) அல்லாஹ் கூறுகிறான்:

{வ மா அஃபா அல்லாஹு அலா ரஸூலிஹி மின்ஹும் ஃப்பமா அவ்ஜஃப்தும் அலைஹி மின் கைலின் வ லா ரிகாப்}
(அவற்றிலிருந்து அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு [ஃபய் ஆக] மீட்டு அளித்தவற்றிற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ, ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை).

எனவே, இந்தச் செல்வம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே உரிய பிரத்தியேகமானதாகும். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக, உங்களுக்கு வழங்காமல் அவர்கள் அதனைத் தமக்காக மட்டும் ஒதுக்கிக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் அதனை உங்களுக்கு மத்தியிலேயே பங்கிட்டார்கள்; அது உங்களில் பரவலாக்கப்பட்டது. இறுதியில் எஞ்சிய இந்தச் செல்வத்திலிருந்து, தனது குடும்பத்தினருக்கான ஓர் ஆண்டின் செலவினங்களை அவர்கள் வழங்குவார்கள் - அல்லது ஓர் ஆண்டின் உணவை இதிலிருந்து (ஒதுக்கி) நிறுத்திவைப்பார்கள் என்று மஅமர் அறிவிக்கிறார் - பின்னர், எஞ்சியதை இறைவழியில் (பொது நலனுக்காக) சேர்த்துவிடுவார்கள்.

அல்லாஹ் தனது தூதர் (ஸல்) அவர்களைத் தன்பால் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிறகு (அவர்களின் பிரதிநிதியாக) அவர்களுக்கு நானே மிகவும் உரிமையானவன். எனவே, அவர்கள் இச்செல்வத்தில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்' என்றார்கள்.

(பின்னர் உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி மற்றும் அப்பாஸ் ஆகியோரை நோக்கிப் பின்வருமாறு கூறினார்கள்): அப்பொழுது அபூபக்கர் இச்செல்வத்தின் விஷயத்தில் அநியாயக்காரராகவும் பாவியாகவும் (தவறாக) நடந்துகொண்டார் என்று நீங்கள் இருவரும் எண்ணினீர்கள். ஆனால், அல்லாஹ் அறிவான், அபூபக்கர் நேர்மையானவராகவும், புண்ணியவானாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்.

பின்னர், அபூபக்கருக்குப் பிறகு எனது ஆட்சியின் இரண்டு ஆண்டுகள் நான் அதற்குப் பொறுப்பேற்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் அதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்பட்டேன். நீங்களோ, இச்செல்வத்தின் விஷயத்தில் நான் அநியாயக்காரனாகவும் பாவியாகவும் நடந்துகொள்வதாக எண்ணுகிறீர்கள். ஆனால், அல்லாஹ் அறிவான், நான் நேர்மையானவனாகவும், புண்ணியவானாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவனாகவும் இருக்கிறேன்.

பிறகு நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் வந்தீர்கள். இவர் (அப்பாஸ்) தன் சகோதரரின் மகனிடமிருந்து (நபி ஸல் அவர்களிடமிருந்து) தனக்குச் சேர வேண்டிய வாரிசுரிமையைக் கேட்க வந்தார். இவர் (அலி) தன் மனைவியின் (பாத்திமா ரழி அவர்களின்) வாரிசுரிமையைக் கேட்க என்னிடம் வந்தார்.

அப்போது உங்கள் இருவரிடமும் நான், 'லா நூரஸு, மா தரக்னா ஸதகத்துன் (நாம் [நபிமார்கள்] எவரையும் வாரிசுகளாக விட்டுச் செல்வதில்லை. நாம் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமே ஆகும்)' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை நான் கேட்டிருக்கிறேன் என்று கூறினேன்.

அதன் பிறகு, அதனை (நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை) உங்கள் இருவரிடமும் ஒப்படைப்பது எனக்குச் சரியெனப்பட்டது. எனவே, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும், நான் பொறுப்பேற்ற பிறகு நானும் இதில் எவ்வாறு செயல்பட்டோமோ அவ்வாறே நீங்கள் இருவரும் செயல்படுவீர்கள்' என்ற அல்லாஹ்வின் பெயரிலான உடன்படிக்கையையும் சத்தியத்தையும் உங்கள் இருவரிடமும் வாங்கிக்கொண்டேன்.

நீங்களும், 'அந்த நிபந்தனையின் அடிப்படையிலேயே அதனை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்' என்று கூறினீர்கள்.

இப்போது இதைத் தவிர வேறு ஒரு தீர்ப்பையா (அதாவது அந்தச் சொத்தையே உங்களுக்கிடையே பங்கிட்டுக் கொடுப்பதையா) என்னிடம் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? எவனுடைய அனுமதியைக் கொண்டு வானங்களும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ அந்த அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! இதைத் தவிர வேறு எந்தத் தீர்ப்பையும் உங்களுக்கு மத்தியில் நான் வழங்க மாட்டேன். இதை (ஒப்பந்தப்படி) நிர்வகிக்க உங்களுக்கு இயலவில்லை என்றால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்து விடுங்கள்."

(அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்:) பின்னர் இச்செல்வத்தின் பொறுப்பில் அலீ (ரழி) அவர்களே மேலோங்கி நின்றார்கள். அது அலீ (ரழி) அவர்களின் கைகளில் இருந்தது. பின்னர் ஹஸன் பின் அலி, பின்னர் ஹுஸைன் பின் அலி, பின்னர் அலி பின் ஹுஸைன், பின்னர் ஹஸன் பின் ஹஸன், பின்னர் ஸைத் பின் ஹஸன் ஆகியோரின் கைகளில் (நிர்வாகத்தில்) இருந்தது. (பின்னர் அது அப்துல்லாஹ் பின் அல்-ஹஸனின் கைகளில் இருந்தது என்று மஅமர் கூறுகிறார்).
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح