இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

أَخْبَرَنَا أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمُقْرِئُ , أنبأ الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، ثنا يُوسُفُ بْنُ يَعْقُوبَ الْقَاضِي، ثنا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ غِيَاثٍ، ثنا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أنبأ عُبَيْدُ اللهِ بْنُ عُمَرَ , فِيمَا يَحْسِبُ أَبُو سَلَمَةَ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ؓ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَاتَلَ أَهْلَ خَيْبَرَ حَتَّى أَلْجَأَهُمْ إِلَى قَصْرِهِمْ , فَغَلَبَ عَلَى الْأَرْضِ وَالزَّرْعِ وَالنَّخْلِ , فَصَالَحُوهُ عَلَى أَنْ يَجْلُوا مِنْهَا وَلَهُمْ مَا حَمَلَتْ رِكَابُهُمْ وَلِرَسُولِ اللهِ ﷺ الصَّفْرَاءُ وَالْبَيْضَاءُ وَيَخْرُجُونَ مِنْهَا , وَاشْتَرَطَ عَلَيْهِمْ أَنْ لَا يَكْتُمُوا وَلَا يُغَيِّبُوا شَيْئًا , فَإِنْ فَعَلُوا فَلَا ذِمَّةَ لَهُمْ وَلَا عَهْدَ , فَغَيَّبُوا مَسْكًا فِيهِ مَالٌ وَحُلِيٌّ لِحُيِيِّ بْنِ أَخْطَبَ كَانَ احْتَمَلَهُ مَعَهُ إِلَى خَيْبَرَ حِينَ أُجْلِيَتِ النَّضِيرُ , فَقَالَ رَسُولُ اللهِ ﷺ لِعَمِّ حُيَيٍّ: " مَا فَعَلَ مَسْكُ حُيَيٍّ الَّذِي جَاءَ بِهِ مِنَ النَّضِيرِ؟ " فَقَالَ: أَذْهَبَتْهُ النَّفَقَاتُ وَالْحُرُوبُ. فَقَالَ: " الْعَهْدُ قَرِيبٌ وَالْمَالُ أَكْثَرُ مِنْ ذَلِكَ ". فَدَفَعَهُ رَسُولُ اللهِ ﷺ إِلَى الزُّبَيْرِ فَمَسَّهُ بِعَذَابٍ , وَقَدْ كَانَ حُيَيٌّ قَبْلَ ذَلِكَ دَخَلَ خَرِبَةً فَقَالَ: " قَدْ رَأَيْتُ حُيَيًّا يَطُوفُ فِي خَرِبَةٍ هَهُنَا ". فَذَهَبُوا وَطَافُوا فَوَجَدُوا الْمَسْكَ فِي الْخَرِبَةِ , فَقَتَلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ ابْنَيْ حَقِيقٍ وَأَحَدُهُمَا زَوْجُ صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيِيِّ بْنِ أَخْطَبَ , وَسَبَى رَسُولُ اللهِ ﷺ نِسَاءَهُمْ وَذَرَارِيَّهُمْ , وَقَسَمَ أَمْوَالَهُمْ بِالنَّكْثِ الَّذِي نَكَثُوا وَأَرَادَ أَنْ يُجْلِيَهُمْ مِنْهَا فَقَالُوا: يَا مُحَمَّدُ دَعْنَا نَكُونُ فِي هَذِهِ الْأَرْضِ نُصْلِحُهَا وَنَقُومُ عَلَيْهَا. وَلَمْ يَكُنْ لِرَسُولِ اللهِ ﷺ وَلَا لِأَصْحَابِهِ غِلْمَانٌ يَقُومُونَ عَلَيْهَا , وَكَانُوا لَا يَفْرُغُونَ أَنْ يَقُومُوا عَلَيْهَا , فَأَعْطَاهُمْ خَيْبَرَ عَلَى أَنَّ لَهُمُ الشَّطْرَ عَنْ كُلِّ زَرْعٍ وَنَخْلٍ وَشَيْءٍ مَا بَدَا لِرَسُولِ اللهِ ﷺ , وَكَانَ عَبْدُ اللهِ بْنُ رَوَاحَةَ يَأْتِيهِمْ كُلَّ عَامٍ فَيَخْرُصُهَا عَلَيْهِمْ ثُمَّ يُضَمِّنُهُمُ الشَّطْرَ , فَشَكَوْا إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ شِدَّةَ خَرْصِهِ وَأَرَادُوا أَنْ يَرْشُوهُ , قَالَ: " يَا أَعْدَاءَ اللهِ تُطْعِمُونَِي السُّحْتَ؟ وَاللهِ لَقَدْ جِئْتُكُمْ مِنْ عِنْدِ أَحَبِّ النَّاسِ إِلِيَّ وَلَأَنْتُمْ أَبْغَضُ إِلِيَّ مِنْ عِدَّتِكُمْ مِنَ الْقِرَدَةِ وَالْخَنَازِيرِ , وَلَا يَحْمِلُنِي بُغْضِي إِيَّاكُمْ وَحُبِّي إِيَّاهُ عَلَى أَنْ لَا أَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ". فَقَالُوا: بِهَذَا قَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ. قَالَ: وَرَأَى رَسُولُ اللهِ ﷺ بِعَيْنِ صَفِيَّةَ خُضْرَةً فَقَالَ: " يَا صَفِيَّةُ مَا هَذِهِ الْخُضْرَةُ ". فَقَالَتْ: كَانَ رَأْسِي فِي حِجْرِ ابْنِ حَقِيقٍ وَأَنَا نَائِمَةٌ , فَرَأَيْتُ كَأَنَّ قَمَرًا وَقَعَ فِي حِجْرِي , فَأَخْبَرْتُهُ بِذَلِكَ فَلَطَمَنِي وَقَالَ: تَمَنَّيْنَ مَلِكَ يَثْرِبَ. قَالَتْ: وَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ مِنْ أَبْغَضِ النَّاسِ إِلِيَّ , قَتَلَ زَوْجِي وَأَبِي فَمَازَالَ يَعْتَذِرُ إِلِيَّ وَيَقُولُ: " إِنَّ أَبَاكِ أَلَّبَ عَلَيَّ الْعَرَبَ وَفَعَلَ وَفَعَلَ " , حَتَّى ذَهَبَ ذَلِكَ مِنْ نَفْسِي , وَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ يُعْطِي كُلَّ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِهِ ثَمَانِينَ وَسْقًا مِنْ تَمْرٍ كُلَّ عَامٍ وَعِشْرِينَ وَسْقًا مِنْ شَعِيرٍ , فَلَمَّا كَانَ زَمَنُ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ غَشُّوا الْمُسْلِمِينَ وَأَلْقَوَا ابْنَ عُمَرَ مِنْ فَوْقِ بَيْتٍ فَفَدَعُوا يَدَيْهِ , فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: مَنْ كَانَ لَهُ سَهْمٌ مِنْ خَيْبَرَ فَلْيَحْضُرْ حَتَّى نَقْسِمَهَا بَيْنَهُمْ , فَقَسَمَهَا بَيْنَهُمْ فَقَالَ رَئِيسُهُمْ: لَا تُخْرِجْنَا , دَعْنَا نَكُونُ فِيهَا كَمَا أَقَرَّنَا رَسُولُ اللهِ ﷺ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ , فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ لِرَئِيسِهِمْ: أَتُرَاهُ سَقَطَ عَنِّي قَوْلُ رَسُولِ اللهِ ﷺ: " كَيْفَ بِكَ إِذَا رَقَصَتْ بِكَ رَاحِلَتُكَ نَحْوَ الشَّامِ يَوْمًا ثُمَّ يَوْمًا ثُمَّ يَوْمًا ". وَقَسَمَهَا عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ بَيْنَ مَنْ كَانَ شَهِدَ خَيْبَرَ مِنْ أَهْلِ الْحُدَيْبِيَةِ
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள், கைபர்வாசிகளை அவர்களின் கோட்டைகளுக்குள் தஞ்சம் புகும் அளவுக்கு அவர்களுடன் போரிட்டார்கள். (அதன் முடிவில்) அங்குள்ள நிலங்கள், விளைநிலங்கள் மற்றும் பேரீச்சை மரங்கள் மீது வெற்றி கொண்டார்கள். பின்னர், அவர்கள் தங்களின் வாகனங்களில் சுமக்கக்கூடிய பொருட்களை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும் என்றும், தங்கம் மற்றும் வெள்ளி ஆகியவை அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களுக்கு உரியது என்றும் அவர்கள் ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டனர். மேலும், எதையும் மறைக்கவோ, பதுக்கி வைக்கவோ கூடாது என்றும், அவ்வாறு செய்தால் அவர்களுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் (திம்மா) ஒப்பந்தமும் இல்லை என்றும் நபி ((ஸல்)) அவர்கள் நிபந்தனை விதித்தார்கள்.

ஆனால், பனூ நளீர் குலத்தவர் (மதீனாவிலிருந்து) நாடுகடத்தப்பட்டபோது, ஹுயைய் பின் அக்தப் தன்னுடன் கைபருக்குக் கொண்டு வந்திருந்த செல்வங்களும் ஆபரணங்களும் அடங்கிய ஒரு தோல் பையை அவர்கள் மறைத்து வைத்துவிட்டனர். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் ஹுயய்யின் சிறிய தந்தையிடம், "பனூ நளீர் குலத்தாரிலிருந்து ஹுயைய் கொண்டு வந்த அந்தத் தோல் பை எங்கே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "செலவுகளுக்கும் போர்களுக்கும் அது தீர்ந்துவிட்டது" என்று கூறினார். அதற்கு நபி ((ஸல்)) அவர்கள், "(அந்தப் பை கொண்டுவரப்பட்ட) காலம் மிகச் சமீபத்தியது, ஆனால் செல்வம் அதைவிட அதிகமானது (அவ்வளவு சீக்கிரம் தீர்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை)" என்று கூறிவிட்டு, அவரை ஸுபைர் (ரழி) அவர்களிடம் (விசாரணைக்காக) ஒப்படைத்தார்கள். ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள் அவருக்குச் சிறிது தண்டனை அளித்தார்கள்.

இதற்கு முன்பு, ஹுயைய் இங்குள்ள ஒரு பாழடைந்த பகுதியில் சுற்றித் திரிந்ததை அவர் (ஹுயய்யின் சிறிய தந்தை) பார்த்திருந்தார். எனவே, அவர்கள் சென்று அங்கு தேடியபோது, அந்தப் பாழடைந்த பகுதியில் அத்தோல் பையைக் கண்டுபிடித்தனர்.

(ஒப்பந்தத்தை மீறிய காரணத்தால்) அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் இப்னு அபுல் ஹுகைக் என்பவரின் இரு மகன்களைக் கொன்றார்கள். அவர்களில் ஒருவன் ஸஃபிய்யா பின்த் ஹுயைய் பின் அக்தப் அவர்களின் கணவனாவான். மேலும், அவர்களின் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் சிறைபிடித்தார்கள். அவர்கள் ஒப்பந்தத்தை முறித்த காரணத்தால் அவர்களின் செல்வங்களை நபி ((ஸல்)) அவர்கள் பங்கிட்டார்கள்; அவர்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றவும் நாடினார்கள்.

அப்போது அவர்கள், "முஹம்மதே! எங்களை இந்த நிலத்திலேயே இருக்க விடுங்கள். நாங்கள் இதனைச் சீர்திருத்தி, விவசாயம் செய்து பராமரிக்கிறோம்" என்று கேட்டனர். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடமோ, அவர்களின் தோழர்களிடமோ அதனைப் பராமரிப்பதற்குப் போதுமான பணியாளர்கள் (அப்போது) இல்லை. மேலும், அவர்களுக்கு விவசாயம் செய்வதற்கு (போர் மற்றும் மார்க்கப் பணிகளால்) நேரமும் இருக்கவில்லை. எனவே, "விளைச்சலிலும், பேரீச்சையிலும் மற்றும் அனைத்திலும் பாதி உங்களுக்குச் சேரும்" என்ற நிபந்தனையுடன் கைபரை அவர்களிடமே ஒப்படைத்தார்கள். இது அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் விரும்பும் காலம் வரை (அவர்களை அங்கிருக்க அனுமதிப்பதாக) நீடிக்கும் என்றும் கூறினார்கள்.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் அப்துல்லாஹ் பின் ரவாஹா (ரழி) அவர்கள் அங்கு சென்று, விவசாய விளைச்சலைக் கணக்கிட்டு, அதில் பாதியை அவர்களிடம் பெறுவதை உறுதி செய்வார்கள். யூதர்கள் அவரின் கண்டிப்பான மதிப்பீடு குறித்து அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களிடம் முறையிட்டனர். மேலும், அவருக்கு லஞ்சம் கொடுக்கவும் முயன்றனர். அப்போது அப்துல்லாஹ் பின் ரவாஹா (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் எதிரிகளே! நீங்கள் எனக்கு விலக்கப்பட்ட உணவை (லஞ்சத்தை) ஊட்டப் பார்க்கிறீர்களா? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! எனக்கு மிகவும் விருப்பமானவரிடமிருந்து (நபியவர்களிடமிருந்து) நான் உங்களிடம் வந்திருக்கிறேன். நீங்கள் எனக்குக் குரங்குகளையும் பன்றிகளையும் விட மிகவும் வெறுப்பானவர்கள். ஆனாலும், உங்கள் மீதான என் வெறுப்போ, அவர் மீதான என் அன்போ, உங்களுக்கு மத்தியில் நான் நீதியாக நடக்காமல் இருப்பதற்கு ஒருபோதும் காரணமாக அமையாது" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவர்கள் (யூதர்கள்), "இந்த நீதியால்தான் வானங்களும் பூமியும் நிலைத்து நிற்கின்றன" என்று கூறினார்கள்.

அறிவிப்பாளர் கூறுகிறார்: அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் ஸஃபிய்யா (ரழி) அவர்களின் கண்ணுக்கு அருகில் ஒரு பச்சையான தழும்பைக் கண்டு, "ஸஃபிய்யாவே! இந்தப் பச்சைத் தழும்பு என்ன?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், "நான் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, என் தலை இப்னு அபுல் ஹுகைக்கின் மடியில் இருந்தது. அப்போது என் மடியில் சந்திரன் வந்து விழுவதைப் போல நான் கனவு கண்டேன். அதனை நான் அவனிடம் கூறியபோது, அவன் என் முகத்தில் அறைந்து, 'யத்ரிபின் அரசனை (முஹம்மதை) நீ (அடைய) விரும்புகிறாயா?' என்று கேட்டான்" என்றார்கள்.

ஸஃபிய்யா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "என் கணவரையும் தந்தையையும் கொன்றதால், மக்களிலேயே அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் எனக்கு மிகவும் வெறுப்பானவர்களாக இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள் என்னிடம் தொடர்ந்து விளக்கம் அளித்து, 'உன் தந்தை எனக்கு எதிராக அரபிகளைத் தூண்டிவிட்டார்; அதையும் இதையும் செய்தார்' என்று சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள். இறுதியில், என் மனதிலிருந்த அந்த வெறுப்பு முழுமையாக நீங்கிவிட்டது."

அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் தங்களது மனைவியர் ஒவ்வொருவருக்கும் எண்பது 'வஸ்க்' பேரீச்சைகளையும் இருபது 'வஸ்க்' பார்லியையும் வழங்கி வந்தார்கள்.

உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்களின் ஆட்சிக் காலம் வந்தபோது, கைபர்வாசிகள் முஸ்லிம்களை ஏமாற்றினர்; இப்னு உமர் (ரழி) அவர்களை ஒரு வீட்டின் மேலிருந்து கீழே தள்ளிவிட்டனர். இதனால் அவரது கைகளில் மூட்டு விலகல் ஏற்பட்டது. அப்போது உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள், "கைபரில் யாருக்கெல்லாம் பங்கு இருக்கிறதோ அவர்கள் முன்வரட்டும்; அதனை நாம் அவர்களுக்குப் பங்கிட்டுத் தருவோம்" என்று அறிவித்தார்கள். அவ்வாறே அதனை அவர்களுக்கிடையே பங்கிட்டார்கள்.

அப்போது யூதர்களின் தலைவர், "எங்களை வெளியேற்ற வேண்டாம். அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் எங்களை இருக்க அனுமதித்ததைப் போலவே இங்கேயே இருக்க எங்களை விட்டுவிடுங்கள்" என்று கேட்டார். அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள் யூதர்களின் தலைவரைப் பார்த்து, "'உனது வாகனம் உன்னைச் சுமந்துகொண்டு ஷாம் நாட்டை நோக்கி ஒவ்வொரு நாளாகத் தொடர்ந்து பயணிக்கும்போது உன் நிலை என்னவாகும்?' என்று உன்னை நோக்கி அல்லாஹ்வின் தூதர் ((ஸல்)) அவர்கள் கூறிய வார்த்தைகளை நான் மறந்துவிட்டதாக நினைக்கிறாயா?" என்று கேட்டார்கள். பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள், ஹுதைபிய்யா உடன்படிக்கையில் பங்கேற்று, கைபர் போரிலும் கலந்துகொண்டவர்களுக்கு மத்தியில் அதனை (கைபரின் நிலங்களை) பங்கிட்டு அளித்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
5199ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ النَّضْرِ بْنِ عَمْرٍو الْقُرَشِيُّ أَبُو يَزِيدَ الْمُعَدِّلُ بِالْبَصْرَةِ، قَالَ: حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ غِيَاثٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ: أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، فِيمَا يَحْسِبُ أَبُو سَلَمَةَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَاتَلَ أَهْلَ خَيْبَرَ حَتَّى أَلْجَأَهُمْ إِلَى قَصْرِهِمْ فَغَلَبَ عَلَى الْأَرْضِ، وَالزَّرْعِ، وَالنَّخْلِ، فَصَالَحُوهُ عَلَى أَنْ يُجْلَوْا مِنْهَا وَلَهُمْ مَا حَمَلَتْ رِكَابُهُمْ، وَلِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصَّفْرَاءُ وَالْبَيْضَاءُ، وَيَخْرُجُونَ مِنْهَا، فَاشْتَرَطَ عَلَيْهِمْ أَنْ لَا يَكْتُمُوا وَلَا يُغَيِّبُوا شَيْئًا، فَإِنْ فَعَلُوا، فَلَا ذِمَّةَ لَهُمْ وَلَا عِصْمَةَ، فَغَيَّبُوا مَسْكًا فِيهِ مَالٌ وَحُلِيٌّ لِحُيَيِّ بْنِ أَخْطَبَ، كَانَ احْتَمَلَهُ مَعَهُ إِلَى خَيْبَرَ، حِينَ أُجْلِيَتِ النَّضِيرُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِعَمِّ حُيَيٍّ: § «مَا فَعَلَ مَسْكُ حُيَيٍّ الَّذِي جَاءَ بِهِ مِنَ النَّضِيرِ؟ »، فَقَالَ: أَذْهَبَتْهُ النَّفَقَاتُ وَالْحُرُوبُ فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْعَهْدُ قَرِيبٌ وَالْمَالُ أَكْثَرُ مِنْ ذَلِكَ»، فَدَفَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِلَى الزُّبَيْرِ بْنِ الْعَوَّامِ، فَمَسَّهُ بِعَذَابٍ، وَقَدْ كَانَ حُيَيٌّ قَبْلَ ذَلِكَ قَدْ دَخَلَ خَرِبَةً، فَقَالَ: قَدْ رَأَيْتُ حُيَيًّا يَطُوفُ فِي خَرِبَةٍ هَاهُنَا، فَذَهَبُوا فَطَافُوا، فَوَجَدُوا الْمَسْكَ فِي خَرِبَةٍ فَقَتَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ابْنَيْ أَبِي حَقِيقٍ وَأَحَدُهُمَا زَوْجُ صَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَيِّ بْنِ أَخْطَبَ، وَسَبَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نِسَاءَهُمْ وَذَرَارِيَّهُمْ، وَقَسَمَ أَمْوَالَهُمْ لِلنَّكْثِ الَّذِي نَكَثُوهُ، وَأَرَادَ أَنْ يُجْلِيَهُمُ مِنْهَا، فَقَالُوا: يَا مُحَمَّدُ دَعْنَا نَكُونُ فِي هَذِهِ الْأَرْضِ نُصْلِحُهَا، وَنَقُومُ عَلَيْهَا وَلَمْ يَكُنْ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَا لِأَصْحَابِهِ غِلْمَانُ يَقُومُونَ عَلَيْهَا فَكَانُوا لَا يَتَفَرَّغُونَ أَنْ يَقُومُوا، فَأَعْطَاهُمْ خَيْبَرَ عَلَى أَنَّ لَهُمُ الشَّطْرَ مِنْ كُلِّ زَرْعٍ وَنَخْلٍ وَشَيْءٍ مَا بَدَا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ.
இப்னு உமர் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கைபர் வாசிகளுடன் போரிட்டார்கள். இறுதியில், அவர்கள் தங்கள் கோட்டைக்குள் தஞ்சம் புகும் அளவுக்கு (அவர்களைத் தோற்கடித்து) நிலம், விவசாயப் பகுதிகள் மற்றும் பேரீச்சை மரங்கள் ஆகியவற்றைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தார்கள்.

பின்னர், அவர்கள் கைபரிலிருந்து வெளியேற்றப்பட வேண்டும் என்ற நிபந்தனையுடன் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களுடன் சமாதான ஒப்பந்தம் செய்தனர். அவர்களின் வாகனங்கள் சுமந்து செல்லும் அளவுக்கான பொருட்கள் மட்டுமே அவர்களுக்கு உரியதாகும் என்றும், பொன் மற்றும் வெள்ளி (செல்வங்கள்) அனைத்தும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கே உரியதாகும் என்றும், அவர்கள் அங்கிருந்து வெளியேற வேண்டும் என்றும் ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டது. மேலும், அவர்கள் எதையும் மறைக்கவோ அல்லது ஒளித்து வைக்கவோ கூடாது என்றும், அவ்வாறு செய்தால் அவர்களுக்கு எந்தப் பாதுகாப்பும் அடைக்கலமும் இல்லை என்றும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் நிபந்தனை விதித்தார்கள்.

ஆனால், அவர்கள் ஹுயய் பின் அக்தபுக்குச் சொந்தமான செல்வமும் நகைகளும் அடங்கிய ஒரு தோல்பையை (மஸ்க்) மறைத்து வைத்தனர். பனூ நளீர் குலத்தவர் (மதீனாவிலிருந்து) வெளியேற்றப்பட்டபோது, அவர் அதைத் தன்னுடன் கைபருக்குக் கொண்டு வந்திருந்தார்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஹுயய்யின் சிறிய தந்தையிடம், "பனூ நளீர் குலத்தவரிடமிருந்து ஹுயய் கொண்டு வந்த அந்தத் தோல்பை என்ன ஆனது?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், "செலவுகளாலும் போர்களாலும் அது தீர்ந்துவிட்டது" என்றார். அதற்கு நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், "காலமோ மிகக் குறைவு (அதாவது மிகச் சமீபத்தில்தான் அவர் அதைக் கொண்டு வந்தார்); ஆனால், செல்வமோ அதைவிட மிக அதிகம் (அவ்வளவு சீக்கிரம் தீர்ந்திருக்காது)" என்று கூறினார்கள்.

எனவே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரை (உண்மையை வரவழைப்பதற்காக) ஸுபைர் பின் அல்அவ்வாம் (ரழி) அவர்களிடம் ஒப்படைத்தார்கள். அவர் அவரைத் தண்டித்து (விசாரித்தார்). இதற்கு முன்பு ஹுயய் ஒரு பாழடைந்த கட்டடத்திற்குள் சென்றிருந்தார். (அப்போது ஒருவர்) "ஹுயய் இங்குள்ள ஒரு பாழடைந்த கட்டடத்தைச் சுற்றி வருவதை நான் பார்த்தேன்" என்று கூறினார். எனவே, அவர்கள் சென்று அங்கே தேடியபோது, அந்தப் பாழடைந்த கட்டடத்தில் அந்தத் தோல்பையைக் கண்டெடுத்தனர்.

(அவர்கள் ஒப்பந்தத்தை மீறியதால்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அபூஹுகைக் என்பவரின் இரு மகன்களைக் கொன்றார்கள். அவர்களில் ஒருவன் ஸஃபிய்யா பின்த் ஹுயய் பின் அக்தப் அவர்களின் (முன்னாள்) கணவனாவான். மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களின் பெண்களையும் குழந்தைகளையும் சிறைபிடித்தார்கள். அவர்கள் செய்த இந்த ஒப்பந்த மீறலின் காரணமாக அவர்களின் செல்வங்களை (முஸ்லிம்களுக்கு மத்தியில்) பங்கிட்டார்கள்.

மேலும், அவர்களை அங்கிருந்து வெளியேற்றவும் நாடினார்கள். அப்போது அவர்கள், "முஹம்மதே! எங்களை இந்த நிலத்திலேயே விட்டுவிடுங்கள். நாங்கள் இதைச் சீரமைத்து, விவசாயப் பணிகளை மேற்கொள்கிறோம்" என்று கூறினார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமோ அல்லது அவர்களின் தோழர்களிடமோ அந்த வேலைகளைச் செய்வதற்குத் தேவையான பணியாட்கள் இருக்கவில்லை; மேலும், அப்பணிகளைச் செய்வதற்கு அவர்களுக்கு நேரமும் இருக்கவில்லை.

எனவே, விளைச்சல், பேரீச்சை மரங்கள் மற்றும் கிடைக்கும் அனைத்து பலன்களிலும் சரிபாதி அவர்களுக்கு உரியது என்றும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விரும்பும் வரை (அவர்கள் அங்கு தங்கியிருக்கலாம்) என்றும் நிபந்தனை விதித்து கைபரை அவர்களிடமே ஒப்படைத்தார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹஸன் (நம்பகமானது)
حسن