இப்னு மஸ்ஊத் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், என் உள்ளங்கை அவர்களுடைய இரு உள்ளங்கைகளுக்கு இடையில் இருக்க, குர்ஆனிலிருந்து ஒரு அத்தியாயத்தைக் கற்றுக்கொடுப்பதைப் போலவே எனக்கு ‘தஷஹ்ஹுத்’தையும் (தொழுகையில் ஓதப்படும் இறுதி அமர்வின் துஆவை) கற்றுக்கொடுத்தார்கள். (அது வருமாறு):

“அத்தஹிய்யாத்து லில்லாஹி, வஸ்ஸலவாத்து, வத்தய்யிபாத்து; அஸ்ஸலாமு அலைக்க அய்யுஹன் நபிய்யு, வ ரஹ்மத்துல்லாஹி வ பரக்காத்துஹு; அஸ்ஸலாமு அலைனா வ அலா இபாதில்லாஹிஸ் ஸாலிஹீன். அஷ்ஹது அல்லா இலாஹ இல்லல்லாஹ், வ அஷ்ஹது அன்ன முஹம்மதன் அப்துஹு வ ரஸூலுஹு.”

(பொருள்: சொல்லால், உடலால், பொருளால் செய்யும் வணக்கங்கள் அனைத்தும் அல்லாஹ்வுக்கே உரியன. நபியே! உங்கள் மீது சாந்தியும், அல்லாஹ்வின் அருளும், அவனது பரக்கத்தும் உண்டாவதாக. எங்கள் மீதும், அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்கள் மீதும் சாந்தி உண்டாவதாக. வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன். மேலும், முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அல்லாஹ்வின் அடியாரும் அவனுடைய தூதரும் ஆவார் என்றும் நான் சாட்சி கூறுகிறேன்.)

அவர்கள் எங்கள் இடையே (உயிருடன்) இருந்தவரை (இந்த தஷஹ்ஹுத் துஆவை) கூறிவந்தோம். அவர்கள் இறந்த பிறகு, நாங்கள் “அஸ்ஸலாம்” (அதாவது: நபியின் மீது சாந்தி உண்டாவதாக) என்று கூறலானோம்.