حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِفَ، فَلَمَّا انْصَرَفَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي أَرَادَ أَنْ يَعْتَكِفَ إِذَا أَخْبِيَةٌ خِبَاءُ عَائِشَةَ، وَخِبَاءُ حَفْصَةَ، وَخِبَاءُ زَيْنَبَ، فَقَالَ آلْبِرَّ تَقُولُونَ بِهِنَّ . ثُمَّ انْصَرَفَ، فَلَمْ يَعْتَكِفْ، حَتَّى اعْتَكَفَ عَشْرًا مِنْ شَوَّالٍ.
ஆயிஷா (ரழி) அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் இஃதிகாஃப் இருக்க நாடினார்கள். அவர்கள் இஃதிகாஃப் இருக்க நாடிய இடத்திற்குச் சென்றபோது, அங்கே ஆயிஷா (ரழி), ஹஃப்ஸா (ரழி) மற்றும் ஸைனப் (ரழி) ஆகியோரின் கூடாரங்களைக் கண்டார்கள். அப்போது அவர்கள், "இவற்றின் மூலம் நீங்கள் நன்மையைத்தான் நாடுகிறீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். பிறகு (இஃதிகாஃப் இருக்காமல்) திரும்பிவிட்டார்கள். எனவே (அந்த ரம்ளானில்) அவர்கள் இஃதிகாஃப் இருக்கவில்லை; பின்னர் ஷவ்வால் மாதத்தில் பத்து நாட்கள் இஃதிகாஃப் இருந்தார்கள்.