இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

1790ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى ‏{‏إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏}‏ فَلاَ أُرَى عَلَى أَحَدٍ شَيْئًا أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ كَلاَّ، لَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ كَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏.‏ إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الأَنْصَارِ كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ، وَكَانَتْ مَنَاةُ حَذْوَ قُدَيْدٍ، وَكَانُوا يَتَحَرَّجُونَ أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏}‏‏.‏ زَادَ سُفْيَانُ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ هِشَامٍ مَا أَتَمَّ اللَّهُ حَجَّ امْرِئٍ وَلاَ عُمْرَتَهُ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ‏.‏
உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

நான் (வயதில்) இளைஞனாக இருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியார் ஆயிஷா (ரலி) அவர்களிடம், அல்லாஹ்வின் கூற்றான பின்வரும் வசனம் பற்றிக் கேட்டேன்:

**“இன்னஸ் ஸஃபா வல் மர்வத மின் ஷஆஇரில்லாஹ், ஃபமன் ஹஜ்ஜல் பைத்த அவிஃதமர ஃபாலா ஜுனாஹ அலைஹி அன் யத்தவ்வஃப பிஹிமா”**

“(நிச்சயமாக அஸ்-ஸஃபாவும் அல்-மர்வாவும் அல்லாஹ்வின் சின்னங்களில் உள்ளவையாகும். எனவே, அந்த ஆலயத்திற்கு (கஅபாவிற்கு) ஹஜ் அல்லது உம்ரா செய்பவர்கள் அவ்விரண்டிற்கும் இடையே சுற்றுவதை (ஸஃயீ செய்வதை) மேற்கொள்வதில் குற்றமில்லை.)” (திருக்குர்ஆன் 2:158).

(இவ்வசனத்தை ஓதிக்காட்டி), “(இதன்படி) அவ்விரு மலைகளுக்கும் இடையே எவரேனும் (ஸஃயீ) செய்யாமல் இருப்பதில் எவ்விதக் குற்றமுமில்லை என்றே நான் கருதுகிறேன்” என்று சொன்னேன்.

அதற்கு ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “அப்படியல்ல! நீர் கூறுவது போன்று இருந்திருந்தால், (அந்த வசனம்) **‘ஃபாலா ஜுனாஹ அலைஹி அன் லா யத்தவ்வஃப பிஹிமா’** (அவ்விரண்டையும் சுற்றாமல் இருப்பது அவர் மீது குற்றமாகாது) என்று இருந்திருக்கும்.

உண்மையில் இந்த வசனம் அன்சாரிகள் தொடர்பாக அருளப்பட்டது. அவர்கள் (இஸ்லாத்திற்கு முன்) ‘குதைத்’ எனும் இடத்திற்கு எதிரே இருந்த ‘மனாத்’ எனும் சிலைக்காக இஹ்ராம் அணிபவர்களாக இருந்தனர். (அக்காலத்தில்) அவர்கள் ஸஃபா மற்றும் மர்வாவுக்கிடையே (ஸஃயீ) செய்வதைப் (பாவமாகக் கருதி) தவிர்த்து வந்தனர். இஸ்லாம் வந்தபின், அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் அது பற்றிக் கேட்டார்கள். அப்போதுதான் அல்லாஹ், **“இன்னஸ் ஸஃபா வல் மர்வத மின் ஷஆஇரில்லாஹ்...”** (நிச்சயமாக அஸ்-ஸஃபாவும் அல்-மர்வாவும் அல்லாஹ்வின் சின்னங்களில் உள்ளவையாகும்...) என்ற (மேற்கூறிய) வசனத்தை அருளினான்.”

(அறிவிப்பாளர்) ஹிஷாம் வழியாக சுஃப்யான் மற்றும் அபூ முஆவியா ஆகியோர் கூடுதலாக அறிவிப்பதாவது: “(ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்): ஸஃபா மற்றும் மர்வா இடையே (ஸஃயீ) செய்யாத ஒருவரின் ஹஜ்ஜையோ அல்லது உம்ராவையோ அல்லாஹ் முழுமைப்படுத்துவதில்லை.”
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4495ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا يَوْمَئِذٍ حَدِيثُ السِّنِّ أَرَأَيْتِ قَوْلَ اللَّهِ تَبَارَكَ وَتَعَالَى ‏{‏إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏}‏ فَمَا أُرَى عَلَى أَحَدٍ شَيْئًا أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏.‏ فَقَالَتْ عَائِشَةُ كَلاَّ لَوْ كَانَتْ كَمَا تَقُولُ كَانَتْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ لاَ يَطَّوَّفَ بِهِمَا، إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ فِي الأَنْصَارِ، كَانُوا يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ، وَكَانَتْ مَنَاةُ حَذْوَ قُدَيْدٍ، وَكَانُوا يَتَحَرَّجُونَ أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ، فَلَمَّا جَاءَ الإِسْلاَمُ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ ‏{‏إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا‏}‏
உர்வா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் (அப்போது) இளைஞனாக இருந்தபோது, நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியான ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டேன்: “அல்லாஹ்வின் வாக்கினான:
**{இன்னஸ் ஸஃபா வல் மர்வ(த்)த மின் ஷஐரி(ல்)ல்லாஹி ஃபமன் ஹஜ்ஜ(ல்) பைத்த அவிஃ தம(ர) ஃபாலா ஜுனாஹ அலைஹி அன் ய(த்)தவ்வஃப பிஹிமா}**
‘நிச்சயமாக, ஸஃபாவும் மர்வாவும் அல்லாஹ்வின் சின்னங்களில் உள்ளவையாகும். எனவே, (அல்லாஹ்வின்) இல்லத்திற்கு ஹஜ் செய்பவர்கள் அல்லது உம்ரா செய்பவர்கள், அவற்றுக்கிடையே சுற்றுவதில் (சயீ செய்வதில்) எந்தத் தீங்கும் இல்லை’ (2:158)
என்பது குறித்து தாங்கள் என்ன கருதுகிறீர்கள்? என் கருத்துப்படி, அவற்றுக்கிடையே ஒருவர் சுற்றாமல் (சயீ செய்யாமல்) இருப்பதில் எவர் மீதும் குற்றம் ஏதுமில்லை” என்று (நான்) கேட்டேன்.

அதற்கு ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
“அப்படியல்ல! நீர் சொல்வது போல் (அந்த வசனத்தின் பொருள்) இருந்திருந்தால், ‘அவற்றுக்கிடையே சுற்றாமல் இருப்பதில் அவர் மீது எந்தக் குற்றமும் இல்லை’ என்று (அந்த வசனம்) இருந்திருக்கும். இந்த வசனம் அன்சாரிகள் தொடர்பாக அருளப்பட்டது. அவர்கள் (இஸ்லாத்திற்கு முன்) ‘குதைத்’ எனும் இடத்திற்கு நேரே இருந்த ‘மனாத்’ (சிலை)க்காக இஹ்ராம் அணிபவர்களாக இருந்தார்கள். மேலும், அவர்கள் ஸஃபாவுக்கும் மர்வாவுக்கும் இடையில் சுற்றுவதை (இணைவைப்புக் காலத்து நம்பிக்கைகளால் பாவமாகக் கருதி) தவிர்த்து வந்தார்கள். இஸ்லாம் வந்தபோது, அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். அப்போதுதான் அல்லாஹ்:
**{இன்னஸ் ஸஃபா வல் மர்வ(த்)த மின் ஷஐரி(ல்)ல்லாஹி ஃபமன் ஹஜ்ஜ(ல்) பைத்த அவிஃ தம(ர) ஃபாலா ஜுனாஹ அலைஹி அன் ய(த்)தவ்வஃப பிஹிமா}**
(எனும் இந்த வசனத்தை) அருளினான்.”
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
1277 eஸஹீஹ் முஸ்லிம்
وَحَدَّثَنَا حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ الأَنْصَارَ كَانُوا قَبْلَ أَنْ يُسْلِمُوا هُمْ وَغَسَّانُ يُهِلُّونَ لِمَنَاةَ فَتَحَرَّجُوا أَنْ يَطُوفُوا بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَكَانَ ذَلِكَ سُنَّةً فِي آبَائِهِمْ مَنْ أَحْرَمَ لِمَنَاةَ لَمْ يَطُفْ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ وَإِنَّهُمْ سَأَلُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ ذَلِكَ حِينَ أَسْلَمُوا فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي ذَلِكَ ‏{‏ إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ‏}‏
ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அன்சாரிகளும் கஸ்ஸான் குலத்தாரும் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பு 'மனாத்' எனும் சிலைக்காக தல்பியா கூறுவார்கள். அதனால் அவர்கள் ஸஃபாவுக்கும் மர்வாவுக்கும் இடையில் வலம் வருவதை (ஸஃயீ செய்வதை) (அது ஒரு பாவம் அல்லது சிரமம் என்று கருதியதால்) தவிர்த்து வந்தனர். மனாத்துக்காக இஹ்ராம் அணிந்தவர் ஸஃபாவுக்கும் மர்வாவுக்கும் இடையில் வலம் வரமாட்டார் என்பது அவர்களுடைய முன்னோர்களின் வழக்கமாக இருந்தது. அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் இதைப் பற்றிக் கேட்டார்கள். அப்போது, கண்ணியமிக்க அல்லாஹ் (பின்வரும் வசனத்தை) அருளினான்:

"இன்னஸ் ஸஃபா வல் மர்வத்த மின் ஷஆயிரில்லாஹ், ஃபமன் ஹஜ்ஜல் பைத்த அவிக் தமர ஃபாலா ஜுனாஹ அலைஹி அன் யத்தவ்வஃப பிஹிமா, வமன் ததவ்வஅ கைரன் ஃபஇன்னல்லாஹ ஷாகிருன் அலீம்."

(பொருள்: "நிச்சயமாக ஸஃபாவும் மர்வாவும் அல்லாஹ்வின் சின்னங்களில் உள்ளவையாகும்; எனவே, யார் ஹஜ் அல்லது உம்ரா செய்கிறாரோ, அவர் அவ்விரண்டுக்குமிடையே வலம் வருவது (ஸஃயீ செய்வது) அவர் மீது குற்றமாகாது. மேலும், யார் தானாக முன்வந்து நன்மை செய்கிறாரோ - நிச்சயமாக அல்லாஹ் நன்றி பாராட்டுபவனாகவும் நன்கறிந்தவனாகவும் இருக்கிறான்.")
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح