இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

778முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ ابْنِ أَبِي لَيْلَى عَنِ الْمِنْهَالِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى قَالَ كَانَ أَبِي يَسْمُرُ مَعَ عَلِيٍّ وَكَانَ عَلِيٌّ يَلْبَسُ ثِيَابَ الصَّيْفِ فِي الشِّتَاءِ وَثِيَابَ الشِّتَاءِ فِي الصَّيْفِ فَقِيلَ لَهُ لَوْ سَأَلْتَهُ؟ فَسَأَلَهُ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ بَعَثَ إِلَيَّ وَأَنَا أَرْمَدُ الْعَيْنِ يَوْمَ خَيْبَرَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ إِنِّي أَرْمَدُ الْعَيْنِ قَالَ فَتَفَلَ فِي عَيْنِي وَقَالَ اللهُمَّ أَذْهِبْ عَنْهُ الْحَرَّ وَالْبَرْدَ فَمَا وَجَدْتُ حَرًّا وَلا بَرْدًا مُنْذُ يَوْمِئِذٍ وَقَالَ لاعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلًا يُحِبُّ اللهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللهُ وَرَسُولُهُ لَيْسَ بِفَرَّارٍ فَتَشَرَّفَ لَهَا أَصْحَابُ النَّبِيِّ ﷺ فَأَعْطَانِيهَا
அப்துர் ரஹ்மான் பின் அபீ லைலா (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

என் தந்தை (அபூ லைலா) அலீ (ரழி) அவர்களுடன் இரவு நேரங்களில் உரையாடுபவராக இருந்தார். அலீ (ரழி) அவர்கள் குளிர்காலத்தில் கோடைகால ஆடைகளையும், கோடைகாலத்தில் குளிர்கால ஆடைகளையும் அணிந்து வருவார்கள். (இதைக் கண்ட மக்கள்) என் தந்தையிடம், "இது குறித்து நீங்கள் அவரிடம் கேட்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டனர். அவர் (அலீ (ரழி) அவர்களிடம் அது பற்றிக்) கேட்டார்.

அதற்கு அலீ (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "கைபர் (போரின்) போது எனக்குக் கண் வலி ஏற்பட்டிருந்த நிலையில், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னை அழைத்து வர ஆளனுப்பினார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குக் கண் வலி ஏற்பட்டுள்ளது' என்று கூறினேன். அவர்கள் என் கண்ணில் (தம் திருவாயால்) உமிழ்ந்து, 'யா அல்லாஹ்! இவரை விட்டு வெப்பத்தையும் குளிரையும் நீக்குவாயாக!' என்று பிரார்த்தித்தார்கள். அன்றைய தினத்திலிருந்து (இன்று வரை) நான் எந்த வெப்பத்தையும் குளிரையும் உணரவில்லை.

மேலும், (அன்று நபி (ஸல்) அவர்கள்) கூறினார்கள்: 'அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் நேசிக்கின்ற, அல்லாஹ்வும் அவனது தூதரும் நேசிக்கின்ற ஒரு மனிதரிடம் நிச்சயமாக இக்கொடியை நான் வழங்குவேன். அவர் (போர்க்களத்திலிருந்து) புறமுதுகிட்டு ஓடுபவராக இருக்க மாட்டார்.' நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் அக்கொடியைப் பெற (தங்களுக்கு அந்த அந்தஸ்து கிடைக்காதா என) ஆசைப்பட்டனர். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அதை எனக்கே வழங்கினார்கள்."
ஹதீஸ் தரம் : ளயீஃப் (பலவீனமானது)
ضعيف
1117முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى عَنِ الْمِنْهَالِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى قَالَ كَانَ أَبِي يَسْمُرُ مَعَ عَلِيٍّ فَكَانَ عَلِيٌّ يَلْبَسُ ثِيَابَ الصَّيْفِ فِي الشِّتَاءِ وَثِيَابَ الشِّتَاءِ فِي الصَّيْفِ فَقِيلَ لي لَوْ سَأَلْتَهُ عن هذا؟ فَسَأَلتهُ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ بَعَثَ إِلَيَّ وَأَنَا أَرْمَدُ يَوْمَ خَيْبَرَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللهِ إِنِّي رَمِدٌ فَتَفَلَ فِي عَيْنِي وَقَالَ اللهُمَّ أَذْهِبْ عَنْهُ الْحَرَّ وَالْبَرْدَ فَمَا وَجَدْتُ حَرًّا وَلا بَرْدًا بَعْدُقَالَ وَقَالَ لابْعَثَنَّ رَجُلًا يُحِبُّهُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَيُحِبُّ اللهَ وَرَسُولَهُ لَيْسَ بِفَرَّارٍ قَالَ فَتَشَرَّفَ لَهَا النَّاسُ قَالَ فَبَعَثَ عَلِيًّا
அப்துர் ரஹ்மான் பின் அபீ லைலா (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
என் தந்தை (அபூ லைலா) அலீ (ரழி) அவர்களுடன் இரவில் விழித்திருந்து (நேரம் கழித்து) உரையாடுவது வழக்கம். அலீ (ரழி) அவர்கள் குளிர்காலத்தில் கோடைக்கால (மெல்லிய) ஆடைகளையும், கோடைக்காலத்தில் குளிர்கால (கனமான) ஆடைகளையும் அணிபவர்களாக இருந்தார்கள்.

(இதைக் கண்ட மக்கள்) என்னிடம், "இது குறித்து நீங்கள் அவரிடம் கேட்கக் கூடாதா?" என்று கேட்கப்பட்டது. எனவே, நான் (என் தந்தையிடம் அல்லது அலி ரழி அவர்களிடம்) அது குறித்துக் கேட்டேன். அதற்கு அலீ (ரழி) அவர்கள் (காரணத்தைக்) கூறினார்கள்:

"கைபர் போரின்போது எனக்குக் கண்வலி ஏற்பட்டிருந்த நிலையில், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் என்னை (அழைத்து வருமாறு) ஆளனுப்பினார்கள். நான் (அவர்களிடம் சென்று), 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! எனக்குக் கண்வலி ஏற்பட்டுள்ளது' என்று கூறினேன். அப்போது அவர்கள் என் கண்ணில் தமது உமிழ்நீரை உமிழ்ந்துவிட்டு, 'அல்லாஹும்ம அத்ஹிப் அன்ஹுல் ஹர்ர வல்பர்த' (இறைவா! இவரை விட்டு வெப்பத்தையும் குளிரையும் நீக்குவாயாக!) என்று பிரார்த்தித்தார்கள். அதன் பிறகு நான் (இன்று வரை) வெப்பத்தையோ குளிரையோ (பாதிப்பாக) உணர்ந்ததில்லை."

மேலும் (அன்று) நபி (ஸல்) அவர்கள், "அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் நேசிக்கின்ற, அல்லாஹ்வும் அவனது தூதரும் நேசிக்கின்ற, (போர்க்களத்தில்) ஒருபோதும் புறமுதுகிட்டு ஓடாத ஒரு மனிதரை (நாளைப் போருக்குத் தலைமை தாங்க) நான் அனுப்பவுள்ளேன்" என்று கூறினார்கள். அத்தகுதியைப் பெற மக்கள் அனைவரும் (தங்கள் கழுத்துகளை உயர்த்தி) ஆசைப்பட்டனர். ஆனால், நபி (ஸல்) அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களையே (அழைத்துத் தலைமையைக் கொடுத்து) அனுப்பினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ளயீஃப் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் பலவீனமானது)
إسناده ضعيف
3061முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ حَدَّثَنَا أَبُو بَلْجٍ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَيْمُونٍ قَالَ إِنِّي لَجَالِسٌ إِلَى ابْنِ عَبَّاسٍ إِذْ أتَاهُ تِسْعَةُ رَهْطٍ فَقَالُوا يَا أَبَا عَبَّاسٍ إِمَّا أَنْ تَقُومَ مَعَنَا وَإِمَّا أَنْ يُخْلُونَا هَؤُلَاءِ قَالَ فَقَالَ ابْنُعَبَّاسٍ بَلْ أقُومُ مَعَكُمْ قَالَ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ صَحِيحٌ قَبْلَ أَنْ يَعْمَى قَالَ فَابْتَدَءُوا فَتَحَدَّثُوا فَلَا نَدْرِي مَا قَالُوا قَالَ فَجَاءَ يَنْفُضُ ثَوْبَهُ وَيَقُولُ أُفْ وَتُفْ وَقَعُوا فِي رَجُلٍ لَهُ عَشْرٌ وَقَعُوا فِي رَجُلٍ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ ﷺ لَأَبْعَثَنَّ رَجُلًا لَا يُخْزِيهِ اللهُ أَبَدًا يُحِبُّ اللهَ وَرَسُولَهُ قَالَ فَاسْتَشْرَفَ لَهَا مَنِ اسْتَشْرَفَ قَالَ أَيْنَ عَلِيٌّ؟ قَالُوا هُوَ فِي الرَّحَى يَطْحَنُ قَالَ وَمَا كَانَ أَحَدُكُمْ لِيَطْحَنَ؟ قَالَ فَجَاءَ وَهُوَ أَرْمَدُ لَا يَكَادُ يُبْصِرُ قَالَ فَنَفَثَ فِي عَيْنَيْهِ ثُمَّ هَزَّ الرَّايَةَ ثَلَاثًا فَأَعْطَاهَا إِيَّاهُ فَجَاءَ بِصَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَيٍّ قَالَ ثُمَّ بَعَثَ فُلَانًا بِسُورَةِ التَّوْبَةِ فَبَعَثَ عَلِيًّا خَلْفَهُ فَأَخَذَهَا مِنْهُ قَالَ لَا يَذْهَبُ بِهَا إِلَّا رَجُلٌ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ قَالَ وَقَالَ لِبَنِي عَمِّهِ أَيُّكُمْ يُوَالِينِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ؟ قَالَ وَعَلِيٌّ مَعَهُ جَالِسٌ فَأَبَوْا فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا أُوَالِيكَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ قَالَ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ قَالَ فَتَرَكَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ فَقَالَ أَيُّكُمْ يُوَالِينِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ؟ فَأَبَوْا قَالَ فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا أُوَالِيكَ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ فَقَالَ أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ قَالَ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ مِنَ النَّاسِ بَعْدَ خَدِيجَةَقَالَ وَأَخَذَ رَسُولُ اللهِ ﷺ ثَوْبَهُ فَوَضَعَهُ عَلَى عَلِيٍّ وَفَاطِمَةَ وَحَسَنٍ وَحُسَيْنٍ فَقَالَ {إِنَّمَا يُرِيدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا} [الأحزاب 33] قَالَ وَشَرَى عَلِيٌّ نَفْسَهُ لَبِسَ ثَوْبَ النَّبِيِّ ﷺ ثُمَّ نَامَ مَكَانَهُ قَالَ وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَرْمُونَ رَسُولَ اللهِ ﷺ فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَعَلِيٌّ نَائِمٌ قَالَ وَأَبُو بَكْرٍ يَحْسَبُ أَنَّهُ نَبِيُّ اللهِ قَالَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللهِ قَالَ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ إِنَّ نَبِيَّ اللهِ ﷺ قَدِ انْطَلَقَ نَحْوَ بِئْرِ مَيْمُونٍ فَأَدْرِكْهُ قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ فَدَخَلَ مَعَهُ الْغَارَ قَالَ وَجَعَلَ عَلِيٌّ يُرْمَى بِالْحِجَارَةِ كَمَا كَانَ يُرْمَى نَبِيُّ اللهِ وَهُوَ يَتَضَوَّرُ قَدْ لَفَّ رَأْسَهُ فِي الثَّوْبِ لَا يُخْرِجُهُ حَتَّى أَصْبَحَ ثُمَّ كَشَفَ عَنْ رَأْسِهِ فَقَالُوا إِنَّكَ لَلَئِيمٌ كَانَ صَاحِبُكَ نَرْمِيهِ فَلا يَتَضَوَّرُ وَأَنْتَ تَتَضَوَّرُ وَقَدِ اسْتَنْكَرْنَا ذَلِكَ قَالَ وَخَرَجَ بِالنَّاسِ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَالَ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ أَخْرُجُ مَعَكَ؟ قَالَ فَقَالَ لَهُ نَبِيُّ اللهِ لَا فَبَكَى عَلِيٌّ فَقَالَ لَهُ أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّكَ لَسْتَ بِنَبِيٍّ إِنَّهُ لَا يَنْبَغِي أَنْ أَذْهَبَ إِلَّا وَأَنْتَ خَلِيفَتِي قَالَ وَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللهِ ﷺ أَنْتَ وَلِيِّي فِي كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَقَالَ وسَدَّ أَبْوَابَ الْمَسْجِدِ غَيْرَ بَابِ عَلِيٍّ فَقَالَ فَيَدْخُلُ الْمَسْجِدَ جُنُبًا وَهُوَ طَرِيقُهُ لَيْسَ لَهُ طَرِيقٌ غَيْرُهُ قَالَ وَقَالَ مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَإِنَّ مَوْلَاهُ عَلِيٌّ قَالَ وَأَخْبَرَنَا اللهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْقُرْآنِ أَنَّهُ قَدْ رَضِيَ عَنْهُمْ عَنْ أَصْحَابِ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ هَلْ حَدَّثَنَا أَنَّهُ سَخِطَ عَلَيْهِمْ بَعْدُ؟قَالَ وَقَالَ نَبِيُّ اللهِ ﷺ لِعُمَرَ حِينَ قَالَ ائْذَنْ لِي فَلْأَضْرِبْ عُنُقَهُ قَالَ وَكُنْتَ فَاعِلًا؟ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللهَ قَدِ اطَّلَعَ إِلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ
அம்ரு இப்னு மைமூன் (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:

நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது ஒன்பது பேர் கொண்ட ஒரு குழுவினர் அவரிடம் வந்து, "அபா அப்பாஸ் அவர்களே! நீங்கள் எங்களுடன் (தனியாகப் பேச) எழுந்து வாருங்கள் அல்லது இவர்கள் (எங்களை விட்டு) விலகிச் செல்லட்டும்" என்று கூறினர். அதற்கு இப்னு அப்பாஸ் (ரழி), "நானே உங்களுடன் வருகிறேன்" என்று கூறினார்கள். அந்நாட்களில் அவர்கள் கண்பார்வை இழப்பதற்கு முன்னால் ஆரோக்கியமாக இருந்தார்கள்.

அவர்கள் (தனியாகச் சென்று) பேசத் தொடங்கினர். அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. பின்னர் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் தமது ஆடையை உதறியவாறு வந்து, "உஃப், துஃப்! பத்துச் சிறப்புகளைக் கொண்ட ஒரு மனிதரைப் பற்றி அவர்கள் குறை கூறுகிறார்கள்!" என்று கூறினார்கள்.

(தொடர்ந்து கூறினார்கள்:) "அவர்கள் எப்பேர்ப்பட்ட மனிதரைக் குறை கூறுகிறார்கள் என்றால், அவரைப் பற்றி நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், 'அல்லாஹ் ஒருபோதும் இழிவுபடுத்தாத, அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் நேசிக்கக்கூடிய ஒரு மனிதரை நான் நிச்சயமாக அனுப்புவேன்' என்று கூறினார்கள். அப்போது (அந்தச் சிறப்பைப் பெற) அனைவரும் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தனர். நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அலி எங்கே?' என்று கேட்டார்கள். 'அவர் திருகையில் (மாவு) அரைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்' என்று கூறப்பட்டது. 'உங்களில் எவரும் (அவருக்காக) அரைக்கக் கூடாதா?' என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் கேட்டார்கள். பின்னர் அலீ (ரழி) அவர்கள் கண்வலியால் சரியாகப் பார்க்க முடியாத நிலையில் வந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களின் கண்களில் ஊதினார்கள். பிறகு கொடியை மூன்று முறை அசைத்து, அதனை அவரிடம் வழங்கினார்கள். சஃபிய்யா பின்த் ஹுயைய் அவர்களை அலீ (ரழி) அழைத்து வந்தார்கள்.

பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் இன்னாரை 'ஸூரத்துத் தவ்பா' அத்தியாயத்துடன் அனுப்பி வைத்தார்கள். பிறகு அவருக்குப் பின்னால் அலீ (ரழி) அவர்களை அனுப்பி, அவரிடமிருந்து அதைத் திரும்பப் பெற்றார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், 'என்னைச் சேர்ந்த, நான் எவரைச் சேர்ந்தவனோ அந்த மனிதரைத் தவிர வேறு யாரும் இதை எடுத்துச் செல்லக் கூடாது' என்று கூறினார்கள்.

மேலும், நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது சிறிய தந்தையின் மக்களிடம், 'இம்மையிலும் மறுமையிலும் உங்களில் யார் எனக்கு உற்ற துணையாக (வலீயாக) இருப்பீர்கள்?' என்று கேட்டார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தார்கள். மற்றவர்கள் மறுக்கவே, அலீ (ரழி) அவர்கள், 'இம்மையிலும் மறுமையிலும் நான் உங்களுக்கு உற்ற துணையாக இருப்பேன்' என்றார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நீயே இம்மையிலும் மறுமையிலும் எனது உற்ற துணை' என்றார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரை விட்டுவிட்டு, அவர்களில் மற்றொருவரை நோக்கி, 'இம்மையிலும் மறுமையிலும் உங்களில் யார் எனக்கு உற்ற துணையாக இருப்பீர்கள்?' என்று கேட்டார்கள். அவர்களும் மறுக்கவே, அலீ (ரழி) அவர்கள், 'இம்மையிலும் மறுமையிலும் நான் உங்களுக்கு உற்ற துணையாக இருப்பேன்' என்றார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நீயே இம்மையிலும் மறுமையிலும் எனது உற்ற துணை' என்றார்கள். மேலும், கதீஜா (ரழி) அவர்களுக்குப் பிறகு மக்களில் முதன்முதலாக இஸ்லாத்தை ஏற்றவர் அலீ (ரழி) ஆவார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது ஆடையை எடுத்து, அதனை அலி, ஃபாத்திமா, ஹஸன் மற்றும் ஹுஸைன் ஆகியோரின் மீது போர்த்திவிட்டு, "நபியின் குடும்பத்தாரே! உங்களை விட்டு அசுத்தத்தை நீக்கி, உங்களை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தவே அல்லாஹ் நாடுகிறான்" (அல்-அஹ்ஸாப் 33:33) என்று கூறினார்கள்.

மேலும், அலீ (ரழி) அவர்கள் தமது உயிரைப் பணயம் வைத்து, நபி (ஸல்) அவர்களின் ஆடையை அணிந்துகொண்டு அவர்களின் இடத்தில் உறங்கினார்கள். முஷ்ரிக்குகள் (இணைவைப்பவர்கள்) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீது (கற்களை) வீசுவார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அங்கு வந்தபோது அலீ (ரழி) உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். படுத்திருப்பது அல்லாஹ்வின் நபி என்று நினைத்து, 'அல்லாஹ்வின் நபியே!' என்று அபூபக்ர் (ரழி) அழைத்தார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள், 'அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்கள் மைமூன் கிணற்றை நோக்கிச் சென்றுவிட்டார்கள், அவர்களைச் சென்றடையுங்கள்' என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் சென்று குகையில் நபியவர்களுடன் நுழைந்துகொண்டார்கள். அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்கள் மீது எறியப்பட்டதைப் போலவே அலீ (ரழி) அவர்கள் மீதும் கற்கள் வீசப்பட்டன. தலையை ஆடையால் சுற்றிக் மூடிக்கொண்டிருந்த அலீ (ரழி) அவர்கள், வலியால் துடித்தாலும் காலை வரை தலையை வெளியே காட்டவில்லை. விடிந்த பிறகு அவர் தலையைத் திறந்தபோது, (அங்கிருந்தவர்கள்) 'நீ ஒரு தந்திரக்காரன்! உனது தோழர் மீது நாங்கள் கற்களை வீசும்போது அவர் துடிக்க மாட்டார்; ஆனால் நீ துடித்தாய், அதைக் கண்டு நாங்கள் சந்தேகப்பட்டோம்' என்று கூறினார்கள்.

தபூக் போருக்காக மக்களோடு நபி (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்டபோது, அலீ (ரழி) அவர்கள், 'நானும் உங்களுடன் புறப்பட்டு வரட்டுமா?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்கள், 'வேண்டாம்' என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டு அலீ (ரழி) அவர்கள் அழுதார்கள். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், 'மூஸாவிடம் ஹாரூனுக்கு இருந்த அந்தஸ்தில் என்னிடம் நீங்கள் இருப்பதைப் பற்றி நீங்கள் பொருந்திக் கொள்ளவில்லையா? ஆயினும், நீங்கள் நபியல்ல. நீங்கள் எனது பிரதிநிதியாக இருந்தாலே தவிர, நான் செல்வது தகுதியாகாது' என்று கூறினார்கள்.

மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், 'எனக்குப் பிறகு ஒவ்வொரு முஃமினுக்கும் நீயே உற்ற துணை (வலீ) ஆவாய்' என்று கூறினார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்களின் வீட்டின் வாயிலைத் தவிர, மஸ்ஜிதின் மற்ற அனைத்து வாசல்களையும் நபி (ஸல்) அவர்கள் மூடிவிட்டார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு வேறு வழி இல்லாததால், அவர்கள் கடமையான குளியல் தேவைப்படும் (ஜுனுப்) நிலையில்கூட அதன் வழியாகவே மஸ்ஜிதுக்குள் செல்வார்கள்.

மேலும், 'நான் எவருக்கெல்லாம் பொறுப்பாளனோ (மவ்லா), அலி அவருக்கும் பொறுப்பாளர் ஆவார்' என்று கூறினார்கள்.

மேலும், மரத்தடியில் உடன்படிக்கை செய்த தோழர்களைப் பற்றி அல்லாஹ் பொருந்திக் கொண்டான் என்றும், அவர்களின் உள்ளங்களில் இருந்ததை அவன் அறிவான் என்றும் வல்லமையும் மாண்பும் மிக்க அல்லாஹ் திருக்குர்ஆனில் நமக்குத் தெரிவித்துள்ளான். அதன் பிறகு அவன் அவர்கள் மீது கோபமடைந்தான் என்று எங்காவது நமக்குக் கூறப்பட்டுள்ளதா?

மேலும், அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் உமர் (ரழி) அவர்கள், 'என்னை அனுமதியுங்கள், நான் அவனது கழுத்தை வெட்டிவிடுகிறேன்' என்று கூறியபோது, நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நீ அவ்வாறு செய்வாயா? உனக்கு என்ன தெரியும்? பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்டவர்களைப் பார்த்து அல்லாஹ், "நீங்கள் விரும்பியதைச் செய்துகொள்ளுங்கள்" என்று கூறியிருக்கலாம் அல்லவா?' என்று கேட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : இஸ்னாதுஹு ளயீஃப் (இதன் அறிவிப்பாளர் தொடர் பலவீனமானது)
إسناده ضعيف
4652முஸ்தத்ரக் அல்-ஹாகிம்
أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ أَحْمَدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ حَمْدَانَ الْقَطِيعِيُّ بِبَغْدَادَ مِنْ أَصْلِ كِتَابِهِ ثنا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ حَدَّثَنِي أَبِي ثنا يَحْيَى بْنُ حَمَّادٍ ثنا أَبُو عَوَانَةَ ثنا أَبُو بَلْجٍ ثنا عَمْرُو بْنُ مَيْمُونٍ قَالَ إِنِّي لَجَالِسٌ عِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ إِذْ أَتَاهُ تِسْعَةُ رَهْطٍ فَقَالُوا يَا ابْنَ عَبَّاسٍ إِمَّا أَنْ تَقُومَ مَعَنَا وَإِمَّا أَنْ تَخْلُوَ بِنَا مِنْ بَيْنِ هَؤُلَاءِ قَالَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ بَلْ أَنَا أَقُومُ مَعَكُمْ قَالَ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ صَحِيحٌ قَبْلَ أَنْ يَعْمَى قَالَ فَابْتَدَءُوا فَتَحَدَّثُوا فَلَا نَدْرِي مَا قَالُوا قَالَ فَجَاءَ يَنْفُضُ ثَوْبَهُ وَيَقُولُ أُفٍّ وَتُفٍّ وَقَعُوا فِي رَجُلٍ لَهُ بِضْعَ عَشْرَةَ فَضَائِلَ لَيْسَتْ لِأَحَدٍ غَيْرَهُ وَقَعُوا فِي رَجُلٍ قَالَ لَهُ النَّبِيُّ ﷺ «§لَأَبْعَثَنَّ رَجُلًا لَا يُخْزِيهِ اللَّهُ أَبَدًا يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ» فَاسْتَشْرَفَ لَهَا مُسْتَشْرِفٌ فَقَالَ «أَيْنَ عَلِيٌّ؟» فَقَالُوا إِنَّهُ فِي الرَّحَى يَطْحَنُ قَالَ «وَمَا كَانَ أَحَدُهُمْ لِيَطْحَنَ» قَالَ فَجَاءَ وَهُوَ أَرْمَدُ لَا يَكَادُ أَنْ يُبْصِرُ قَالَ فَنَفَثَ فِي عَيْنَيْهِ ثُمَّ هَزَّ الرَّايَةَ ثَلَاثًا فَأَعْطَاهَا إِيَّاهُ فَجَاءَ عَلِيٌّ بِصَفِيَّةَ بِنْتِ حُيَيٍّ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ثُمَّ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ فُلَانًا بِسُورَةِ التَّوْبَةِ فَبَعَثَ عَلِيًّا خَلْفَهُ فَأَخَذَهَا مِنْهُ وَقَالَ «لَا يَذْهَبُ بِهَا إِلَّا رَجُلٌ هُوَ مِنِّي وَأَنَا مِنْهُ» فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَقَالَ النَّبِيُّ ﷺ لِبَنِي عَمِّهِ «أَيُّكُمْ يُوَالِينِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ؟» قَالَ وَعَلِيٌّ جَالِسٌ مَعَهُمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ وَأَقْبَلَ عَلَى رَجُلٍ مِنْهُمْ فَقَالَ «أَيُّكُمْ يُوَالِينِي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ؟» فَأَبَوْا فَقَالَ لِعَلِيٍّ «أَنْتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ» قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكَانَ عَلِيٌّ أَوَّلَ مَنْ آمَنَ مِنَ النَّاسِ بَعْدَ خَدِيجَةَ قَالَ وَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ ثَوْبَهُ فَوَضَعَهُ عَلَى عَلِيٍّ وَفَاطِمَةَ وَحَسَنٍ وَحُسَيْنٍ وَقَالَ {إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا} [الأحزاب 33] قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ «وَشَرَى عَلِيٌّ نَفْسَهُ فَلَبِسَ ثَوْبَ النَّبِيِّ ﷺ ثُمَّ نَامَ فِي مَكَانِهِ» قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَرْمُونَ رَسُولَ اللَّهِ ﷺ فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَعَلِيٌّ نَائِمٌ قَالَ وَأَبُو بَكْرٍ يَحْسَبُ أَنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ قَالَ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ ﷺ قَدِ انْطَلَقَ نَحْوَ بِئْرِ مَيْمُونٍ فَأَدْرَكَهُ قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ فَدَخَلَ مَعَهُ الْغَارَ قَالَ وَجَعَلَ عَلِيٌّ يَرْمِي بِالْحِجَارَةِ كَمَا كَانَ رَمْيُ نَبِيِّ اللَّهِ ﷺ وَهُوَ يَتَضَوَّرُ وَقَدْ لَفَّ رَأْسَهُ فِي الثَّوْبِ لَا يُخْرِجُهُ حَتَّى أَصْبَحَ ثُمَّ كَشَفَ عَنْ رَأْسِهِ فَقَالُوا إِنَّكَ لَلَئِيمٌ وَكَانَ صَاحِبُكَ لَا يَتَضَوَّرُ وَنَحْنُ نَرْمِيهِ وَأَنْتَ تَتَضَوَّرُ وَقَدِ اسْتَنْكَرْنَا ذَلِكَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ وَخَرَجَ بِالنَّاسِ مَعَهُ قَالَ فَقَالَ لَهُ عَلِيٌّ أَخْرَجُ مَعَكَ؟ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ ﷺ «لَا» فَبَكَى عَلِيٌّ فَقَالَ لَهُ «أَمَا تَرْضَى أَنْ تَكُونَ مِنِّي بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى إِلَّا أَنَّهُ لَيْسَ بَعْدِي نَبِيٌّ إِنَّهُ لَا يَنْبَغِي أَنْ أَذْهَبَ إِلَّا وَأَنْتَ خَلِيفَتِي» قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ «أَنْتَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَمُؤْمِنَةٍ» قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ «وَسَدَّ رَسُولُ ﷺ أَبْوَابَ الْمَسْجِدِ غَيْرَ بَابِ عَلِيٍّ فَكَانَ يَدْخُلُ الْمَسْجِدَ جُنُبًا وَهُوَ طَرِيقُهُ لَيْسَ لَهُ طَرِيقٌ غَيْرَهُ» قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَإِنَّ مَوْلَاهُ عَلِيٌّ» قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَقَدْ أَخْبَرَنَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فِي الْقُرْآنِ إِنَّهُ رَضِيَ عَنْ أَصْحَابِ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَهَلْ أَخْبَرَنَا أَنَّهُ سَخِطَ عَلَيْهِمْ بَعْدَ ذَلِكَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ وَقَالَ نَبِيُّ اللَّهِ ﷺ لِعُمَرَ حِينَ قَالَ ائْذَنْ لِي فَاضْرِبْ عُنُقَهُ قَالَ وَكُنْتَ فَاعِلًا وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ اللَّهَ قَدِ اطَّلَعَ عَلَى أَهْلِ بَدْرٍ فَقَالَ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ «هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحُ الْإِسْنَادِ وَلَمْ يُخَرِّجَاهُ بِهَذِهِ السِّيَاقَةِ» وَقَدْ حَدَّثَنَا السَّيِّدُ الْأَوْحَدُ أَبُو يَعْلَى حَمْزَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ الزَّيْدِيُّ ثنا أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ مَهْرَوَيْهِ الْقَزْوِينِيُّ الْقَطَّانُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا حَاتِمٍ الرَّازِيُّ يَقُولُ «كَانَ يُعْجِبُهُمْ أَنْ يَجِدُوا الْفَضَائِلَ مِنْ رِوَايَةِ أَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ صحيح
அம்ரு பின் மைமூன் (ரஹ்) கூறுகிறார்: நான் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களிடம் அமர்ந்திருந்தேன். அப்போது ஒன்பது பேர் கொண்ட ஒரு குழுவினர் அவரிடம் வந்து, "இப்னு அப்பாஸ் அவர்களே! நீங்கள் எங்களுடன் எழுந்து வாருங்கள், அல்லது இவர்களை விட்டுவிட்டு எங்களுடன் தனியாகப் பேசுங்கள்" என்றார்கள். அதற்கு இப்னு அப்பாஸ் (ரழி), "இல்லை, நானே உங்களுடன் வருகிறேன்" என்றார்கள். (அப்போது அவர் பார்வையிழப்பதற்கு முன்பு நலமுடன் இருந்தார்). அவர்கள் பேசத் தொடங்கினார்கள்; அவர்கள் என்ன பேசினார்கள் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது. பின்னர் இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் தமது ஆடையை உதறியவாறு திரும்பி வந்து, "உஃப், துஃப் (என்னே அருவருப்பு!). வேறெவருக்கும் இல்லாத பத்துக்கும் மேற்பட்ட சிறப்புகளைக் கொண்ட ஒரு மனிதரையா இவர்கள் குறை கூறுகிறார்கள்! நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் எவரைக் குறித்து, 'அல்லாஹ் ஒருபோதும் இழிவுபடுத்தாத ஒரு மனிதரை நான் நிச்சயமாக அனுப்புவேன்; அவர் அல்லாஹ்வையும் அவனது தூதரையும் நேசிக்கிறார், அல்லாஹ்வும் அவனது தூதரும் அவரை நேசிக்கிறார்கள்' என்று கூறினார்களோ, (அத்தகைய ஒரு மனிதரையா இவர்கள் குறை கூறுகிறார்கள்!)" என்றார்கள். (அச்சிறப்பைப் பெறுவதற்காக) ஒவ்வொருவரும் ஆவலுடன் எட்டிப்பார்த்தனர். அப்போது நபியவர்கள், "அலி எங்கே?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு மக்கள், "அவர் (வீட்டில்) திருகையில் மாவு அரைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்" என்றனர். அதற்கு நபியவர்கள், "அவர்களில் வேறு எவரும் மாவு அரைக்கக் கூடாதா?" என்று கேட்டார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் கண் வலியால் (கிட்டத்தட்டப் பார்வையற்ற நிலையில்) வந்தார்கள். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அவரது கண்களில் தம் உமிழ்நீரை உமிழ்ந்தார்கள். பின்னர் கொடியை மூன்று முறை அசைத்து, அதனை அவரிடம் கொடுத்தார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (கைபர் கோட்டையைக் கைப்பற்றி) ஸஃபிய்யா பின்த் ஹுயய் (ரழி) அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு வந்தார்கள். பின்னர், நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் இன்னாரை (அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களை) 'ஸூரா அத்தவ்பா'வுடன் அனுப்பினார்கள். பிறகு அவருக்குப் பின்னால் அலீ (ரழி) அவர்களை அனுப்பி அதனை அவரிடமிருந்து (பிரச்சாரத்திற்காகப்) பெற்றுக் கொள்ளச் செய்தார்கள். மேலும், "என்னிலிருந்து உள்ளவரும், நான் எவரிலிருந்து உள்ளேனோ அத்தகைய ஒருவரைத் தவிர வேறு எவரும் இதைச் கொண்டு செல்லக் கூடாது" என்று கூறினார்கள். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தமது சிறிய தந்தையின் மக்களிடம், "இம்மையிலும் மறுமையிலும் எனக்கு உற்ற துணையாக (வலிய்யாக) உங்களில் யார் இருப்பீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்களும் அங்கே அமர்ந்திருந்தார்கள். நபியவர்கள் அவர்களில் ஒருவரை நோக்கி, "இம்மையிலும் மறுமையிலும் எனக்கு உற்ற துணையாக உங்களில் யார் இருப்பீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அவர்கள் மறுத்துவிட்டனர். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்களைப் பார்த்து, "இம்மையிலும் மறுமையிலும் நீரே எனது உற்ற துணை (வலிய்ய்)" என்று கூறினார்கள். கதீஜா (ரழி) அவர்களுக்குப் பிறகு மக்களில் முதன்முதலாக ஈமான் கொண்டவர் அலீ (ரழி) அவர்களாவார். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தமது ஆடையை எடுத்து அலி, ஃபாத்திமா, ஹஸன் மற்றும் ஹுஸைன் ஆகியோரின் மீது போர்த்திவிட்டு, {இன்னமா யுரீதுல்லாஹு லியுத்ஹிப அன்குமுர்-ரிஜ்ஸ அஹ்லல்-பைத்தி வயுத்தஹ்ஹிரகும் தத்ஹீரா} (பொருள்: நபியின் குடும்பத்தாரே! உங்களை விட்டு அசுத்தங்களை நீக்கி, உங்களை முற்றிலும் தூய்மையாக்கவே அல்லாஹ் நாடுகிறான். - அல்-அஹ்ஸாப் 33:33) என்று ஓதினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் தமது உயிரைப் பணயம் வைத்து, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் ஆடையை அணிந்துகொண்டு, (ஹிஜ்ரத்தின் போது) நபியவர்களின் படுக்கையில் படுத்துறங்கினார்கள். இணைவைப்பாளர்கள் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களை (படுக்கையில் இருப்பதாக எண்ணி) கல்லால் எறிந்து கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கு வந்த அபூபக்ர் (ரழி), அங்கு உறங்குவது நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தான் என்று நினைத்துக்கொண்டு, "அல்லாஹ்வின் நபியே!" என்று அழைத்தார்கள். அதற்கு அலீ (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் நபி (ஸல்) அவர்கள் மைமூன் கிணற்றின் திசையை நோக்கிச் சென்றுள்ளார்கள்; அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து செல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். உடனே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்று நபியவர்களுடன் குகையில் (ஸவ்ர் குகையில்) இணைந்துகொண்டார்கள். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் மீது கற்கள் வீசப்பட்டதைப் போன்றே அலீ (ரழி) மீதும் கற்கள் வீசப்பட்டன. அதற்காக அவர்கள் வலியில் துடித்தாலும், தமது தலையை ஆடையால் சுற்றிக் கொண்டு விடியும் வரை வெளியே காட்டவில்லை. காலையில் அவர்கள் தமது தலையை வெளியே காட்டியபோது, இணைவைப்பாளர்கள், "நீ ஒரு அற்பன்! உமது தோழர் மீது நாங்கள் கல்லெறிந்தபோது அவர் துடிக்கவில்லை; ஆனால் நீ வலியில் துடித்தாய், அதைக் கண்டு நாங்கள் சந்தேகப்பட்டோம்" என்று கூறினர். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் தபூக் போருக்காக மக்களுடன் புறப்பட்டார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள், "நானும் உங்களுடன் புறப்பட்டு வரட்டுமா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு நபியவர்கள் "வேண்டாம்" என்றார்கள். இதைக் கேட்டு அலீ (ரழி) அவர்கள் அழுதார்கள். அப்போது நபியவர்கள், "மூஸாவிடம் ஹாரூனுக்கு இருந்த அந்தஸ்தில், என்னிடம் நீங்கள் இருப்பதைப் பொருந்திப் போக மாட்டீர்களா? ஆயினும், எனக்குப் பிறகு எந்த நபியும் இல்லை. மேலும், நீங்கள் (எனக்குப் பின்னால் என் குடும்பத்தாரிடம்) எனது பிரதிநிதியாக (கலீஃபாவாக) இருந்தாலன்றி நான் செல்வது தகுதியாகாது" என்று கூறினார்கள். மேலும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம், "எனக்குப் பிறகு, ஒவ்வொரு முஃமினான ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் நீரே உற்ற துணையாவீர் (வலிய்ய் ஆவீர்)" என்று கூறினார்கள். நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களின் வாயிலைத் தவிர, மஸ்ஜிதின் (பள்ளிவாசலின்) மற்ற அனைத்து வாயில்களையும் அடைத்துவிட்டார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு (மஸ்ஜிதைக் கடந்து செல்வதைத் தவிர) வேறு வழியில்லாததால், குளிப்பு கடமையான (ஜனாபத்) நிலையிலும் அந்த வழியின் ஊடாகவே மஸ்ஜிதைக் கடந்து செல்வார்கள். மேலும் நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், "நான் எவருக்கெல்லாம் மவ்லாவாக (பொறுப்பாளராக/உற்ற துணையாக) இருக்கிறேனோ, அவர்களுக்கு அலியும் மவ்லாவாவார்" என்று கூறினார்கள். (ஹுதைபிய்யாவில்) மரத்தடியில் உடன்படிக்கை செய்த தோழர்களைப் பொருந்திக் கொண்டதாகவும், அவர்களின் உள்ளங்களில் உள்ளதை தான் அறிந்துகொண்டதாகவும் அல்லாஹ் குர்ஆனில் நமக்கு அறிவித்துள்ளான். அதன்பிறகு அவன் அவர்கள் மீது கோபம்கொண்டதாக எங்கேயாவது நமக்கு அறிவித்துள்ளானா? (இல்லை). உமர் (ரழி) அவர்கள் (ஹாத்திப் பின் அபீ பல்தஆவைக் குறிப்பிட்டு) "எனக்கு அனுமதி தாருங்கள், இவரின் கழுத்தைக் கொய்துவிடுகிறேன்" என்று கூறியபோது, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் அவரிடம், "நீங்களா அதனைச் செய்யப்போகிறீர்கள்? பத்ருப் போரில் கலந்துகொண்டவர்களைப் பார்த்து அல்லாஹ், 'நீங்கள் விரும்பியதைச் செய்துகொள்ளுங்கள் (உங்களை நான் மன்னித்துவிட்டேன்)' என்று கூறியிருக்கலாம் என்பது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று கேட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح