أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ، أنبأ أَبُو الْعَبَّاسِ مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مَحْبُوبٍ بِمَرْوٍ، ثنا أَبُو عُثْمَانَ سَعِيدُ بْنُ مَسْعُودِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، ثنا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، أنبأ شُعْبَةُ بْنُ الْحَجَّاجِ، ح وَأَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ فُورَكٍ وَاللَّفْظُ لَهُ , أنبأ عَبْدُ اللهِ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ فَارِسٍ، ثنا يُونُسُ بْنُ حَبِيبٍ، ثنا أَبُو دَاوُدَ، ثنا شُعْبَةُ، عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، قَالَ: سَمِعْتُ الْمُنْذِرَ بْنَ جَرِيرٍ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِيهِ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللهِ قَالَ: كُنَّا عِنْدَ رَسُولِ اللهِ ﷺ جُلُوسًا فِي صَدْرِ النَّهَارِ، فَجَاءَ قَوْمٌ حُفَاةٌ عُرَاةٌ مُجْتَابِي النِّمَارِ عَلَيْهِمُ الْعَبَاءُ أَوْ قَالَ: مُتَقَلِّدِي السُّيُوفِ عَامَّتُهُمْ مِنْ مُضَرَ بَلْ كُلُّهُمْ مِنْ مُضَرَ فَرَأَيْتُ وَجْهَ رَسُولِ اللهِ ﷺ يَتَغَيَّرُ لِمَا يَرَى بِهِمْ مِنَ الْفَاقَةِ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ، فَأَمَرَ بِلَالًا فَأَقَامَ فَصَلَّى الظُّهْرَ فَخَطَبَ، ثُمَّ قَالَ: {" يَا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ "} [النساء: 1] إِلَى آخِرِ الْآيَةِ ثُمَّ قَالَ: {" يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللهَ وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ مَّا قَدَّمَتْ لِغَدٍ "} [الحشر: 18] الْآيَةَ، تَصَدَّقَ رَجُلٌ مِنْ دِينَارِهِ مِنْ دِرْهَمِهِ مِنْ ثَوْبِهِ مِنْ صَاعِ بُرِّهِ مِنْ صَاعِ تَمْرِهِ " حَتَّى قَالَ: " وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ "، قَالَ: فَأَتَاهُ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ بِصُرَّةٍ قَدْ كَادَتْ كَفُّهُ أَنْ تَعْجِزُ عَنْهَا، بَلْ قَدْ عَجَزَتْ عَنْهَا فَدَفَعَهَا إِلَى رَسُولِ اللهِ ﷺ فَتَتَابَعَ النَّاسُ فِي الصَّدَقَاتِ فَرَأَيْتُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللهِ ﷺ كَوْمَيْنِ مِنْ طَعَامٍ وَثِيَابٍ وَجَعَلَ وَجْهُ رَسُولِ اللهِ ﷺ يَتَهَلَّلُ كَأَنَّهُ مُذْهَبَةٌ، وَقَالَ: " مَنْ سَنَّ فِي الْإِسْلَامِ سُنَّةً حَسَنَةً فَلَهُ أَجْرُهَا وَأَجْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُنْتَقَصَ مِنْ أُجُورِهِمْ شَيْءٌ وَمَنْ سَنَّ فِي الْإِسْلَامِ سُنَةً سَيِّئَةً كَانَ عَلَيْهِ وِزْرُهَا وَوِزْرُ مَنْ عَمِلَ بِهَا مِنْ بَعْدِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يُنْتَقَصَ مِنْ أَوْزَارِهِمْ شَيْءٌ ". لَفْظُ حَدِيثِ أَبِي دَاوُدَ الطَّيَالِسِيُّ وَحَدِيثُ النَّضْرِ بِمَعْنَاهُ وَلَمْ يَذْكُرِ النَّضْرُ: عَلَيْهِمُ الْعَبَاءُ، رَوَاهُ مُسْلِمٌ فِي الصَّحِيحِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُثَنَّى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ شُعْبَةَ، وَقَالَ مُجْتَابِي النِّمَارِ أَوِ الْعَبَاءِ مُتَقَلِّدِي السُّيُوفِ
ஜரீர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நாங்கள் ஒரு நாள் பகலின் ஆரம்ப நேரத்தில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தோம். அப்போது (எங்களிடம்) செருப்பணியாத, (போதிய) ஆடையில்லாத, முடிகளால் நெய்யப்பட்ட வரி ஆடையோ அல்லது கம்பளியோ அணிந்த, கழுத்துகளில் வாட்களைத் தொங்கவிட்டிருந்த ஒரு கூட்டத்தினர் வந்தனர். அவர்களில் பெரும்பான்மையோர் - இல்லை, அவர்கள் அனைவருமே - ‘முழர்’ குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.
அவர்களிடம் காணப்பட்ட கடும் வறுமையைக் கண்டதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் முகம் (கவலையால்) நிறம் மாறியது. அவர்கள் (தம் இல்லத்தினுள்) நுழைந்துவிட்டுப் பிறகு வெளியே வந்தார்கள். பின்னர் பிலால் (ரழி) அவர்களுக்கு உத்தரவிட, அவர் இகாமத் சொன்னார். நபி (ஸல்) அவர்கள் லுஹர் தொழுகையை நடத்தினார்கள். பிறகு மக்களுக்கு உரை நிகழ்த்தினார்கள்.
அப்போது, “யா அய்யுஹன்-னாஸுத் தகு ரப்பகுமுல்லதீ ஃகலக்ககும் மின் நப்ஸிவ் வாஹிதா” (மனிதர்களே! உங்களை ஒரே ஓர் ஆன்மாவிலிருந்து படைத்த உங்கள் இறைவனை அஞ்சிக் கொள்ளுங்கள்...) என்று தொடங்கும் (4:1) வசனத்தை அதன் இறுதி வரை ஓதினார்கள். பிறகு, “யா அய்யுஹல்லதீன ஆமனுத் தகுல்லாஹ வல்-தன்ளுர் நப்ஸும் மா கத்தமத் லிகத்” (நம்பிக்கை கொண்டவர்களே! அல்லாஹ்வை அஞ்சிக் கொள்ளுங்கள். மேலும், ஒவ்வொருவரும் நாளைக்காகத் தான் முன்கூட்டி அனுப்பி வைத்திருப்பதைப் பார்த்துக் கொள்ளட்டும்...) என்ற (59:18) வசனத்தை ஓதினார்கள்.
(பிறகு) “ஒருவர் தமது பொற்காசிலிருந்து, தமது வெள்ளிக்காசிலிருந்து, தமது ஆடையிலிருந்து, ஒரு ஸாவு கோதுமையிலிருந்து, ஒரு ஸாவு பேரீச்சம்பழத்திலிருந்து தர்மம் செய்யட்டும்” என்று கூறிவிட்டு, இறுதியாக “பேரீச்சம்பழத்தின் ஒரு துண்டையாவது (தர்மம் செய்யுங்கள்)” என்று கூறினார்கள்.
அப்போது அன்சாரிகளில் ஒரு மனிதர் ஒரு பணமுடிப்பைக் கொண்டு வந்தார். அதைத் தூக்க முடியாமல் அவரது கைகள் சிரமப்பட்டன; சொல்லப்போனால், அவரால் அதைத் தூக்கவே முடியவில்லை. அதை அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கொடுத்தார். அவரைத் தொடர்ந்து மக்களும் (தர்மப் பொருட்களைக் கொண்டு வந்து) குவிக்கலாயினர். முடிவில், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு முன்னே உணவும் ஆடையுமாக இரு குவியல்கள் இருப்பதை நான் கண்டேன். (இதைக் கண்டு) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் முகம் பொன்னைப் போன்று (மகிழ்ச்சியால்) ஒளிரத் தொடங்கியது.
அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
“இஸ்லாத்தில் யார் ஒரு நல்ல நடைமுறையை (சுன்னத்துன் ஹஸனா) உருவாக்குகிறாரோ (அதாவது ஒரு நற்செயலைத் தொடங்கி வைக்கிறாரோ), அவருக்கு அதற்கான நற்கூலியும் உண்டு; அவருக்குப் பின் அந்த நடைமுறையின்படி செயல்படுபவர்களின் நற்கூலியும் அவருக்கு உண்டு. ஆயினும், (பின்பற்றிச்) செயல்பட்டவர்களின் நற்கூலியில் இருந்து எதுவும் குறைக்கப்பட மாட்டாது. அதேபோன்று, இஸ்லாத்தில் யார் ஒரு தீய நடைமுறையை (சுன்னத்துன் ஸய்யிஆ) உருவாக்குகிறாரோ, அதன் பாவமும் அவர் மீது சாரும்; அவருக்குப் பின் அந்த தீய நடைமுறையின்படி செயல்படுபவர்களின் பாவமும் அவர் மீதே சாரும். ஆயினும், செயல்பட்டவர்களின் பாவத்திலிருந்து எதுவும் குறைக்கப்பட மாட்டாது.”
(இது அபூதாவூத் அத்தயாலிஸீ (ரஹ்) அவர்களின் அறிவிப்பில் உள்ள வாசகமாகும். நள்ர் (ரஹ்) அவர்களின் அறிவிப்பும் இதே கருத்தில் அமைந்துள்ளது. ஆனால், நள்ர் (ரஹ்) அவர்களின் அறிவிப்பில் 'அவர்கள் கம்பளி அணிந்திருந்தனர்' என்பது இடம்பெறவில்லை. இதனை முஸ்லிம் (ரஹ்) அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்'ஹில் முஹம்மத் பின் அல்-முஸன்னா, முஹம்மத் பின் ஜஅஃபர், ஷுஅபா ஆகியோரின் வழியாகப் பதிவு செய்துள்ளார்கள். அதில் 'முடிகளால் நெய்யப்பட்ட வரி ஆடையோ அல்லது கம்பளியோ அணிந்த, கழுத்துகளில் வாட்களைத் தொங்கவிட்டிருந்த' என்று இடம்பெற்றுள்ளது.)