أَخْبَرَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْبَغْدَادِيُّ ثَنَا يَحْيَى بْنُ عُثْمَانَ بْنِ صَالِحٍ ثَنَا سَعِيدُ بْنُ كَثِيرِ بْنِ عُفَيْرٍ ثَنَا يَحْيَى بْنُ فُلَيْحٍ أَبُو الْمُغِيرَةِ الْخُزَاعِيُّ ثَنَا ثَوْرُ بْنُ زَيْدٍ الدِّيلِيُّ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ إِنَّ الشُّرَّابَ كَانُوا يُضْرَبُونَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ بِالْأَيْدِي وَالنِّعَالِ وَالْعَصَا حَتَّى تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ وَكَانُوا فِي خِلَافَةِ أَبِي بَكْرٍ أَكْثَرَ مِنْهُمْ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لَوْ فَرَضْنَا لَهُمْ حَدًّا فَتَوَخَّى نَحْوًا مِمَّا كَانُوا يُضْرَبُونَ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فَكَانَ أَبُو بَكْرٍ يَجْلِدُهُمْ أَرْبَعِينَ حَتَّى تُوُفِّيَ ثُمَّ قَامَ مِنْ بَعْدِهِ عُمَرُ فَجَلَدَهُمْ كَذَلِكَ أَرْبَعِينَ حَتَّى أُتِيَ بِرَجُلٍ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ الْأَوَّلِينَ وَقَدْ كَانَ شَرِبَ فَأَمَرَ بِهِ أَنْ يُجْلَدَ فَقَالَ لِمَ تَجْلِدُنَي بَيْنِي وَبَيْنَكَ كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَقَالَ عُمَرُ فِي أَيِّ كِتَابِ اللَّهِ تَجِدُ أَنِّي لَا أَجْلِدُكَ؟ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا} [المائدة 93] الْآيَةَ فَأَنَا مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ثُمَّ اتَّقُوا وَآمَنُوا ثُمَّ اتَّقُوا وَأَحْسِنُوا شَهِدْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ بَدْرًا وَالْحُدَيْبِيَةَ وَالْخَنْدَقَ وَالْمَشَاهِدَ فَقَالَ عُمَرُ أَلَا تَرُدُّونَ عَلَيْهِ مَا يَقُولُ؟ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ إِنَّ هَذِهِ الْآيَاتِ أُنْزِلَتْ عُذْرًا لِلْمَاضِينَ وَحَجَّةً عَلَى الْبَاقِينَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَالْمَيْسِرُ وَالْأَنْصَابُ وَالْأَزْلَامُ رِجْسٌ مِنْ عَمِلِ الشَّيْطَانِ} [المائدة 90] ثُمَّ قَرَأَ حَتَّى أَنْفَذَ الْآيَةَ الْأُخْرَى {لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُوا إِذَا مَا اتَّقَوْا وَآمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ثُمَّ اتَّقَوْا وَآمَنُوا ثُمَّ اتَّقَوْا وَأَحْسَنُوا} [المائدة 93] فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ نَهَى أَنْ يُشْرَبَ الْخَمْرُ فَقَالَ عُمَرُ صَدَقْتَ فَمَاذَا تَرَوْنَ فَقَالَ عَلِيٌّ «نَرَى أَنَّهُ §إِذَا شَرِبَ سَكِرَ وَإِذَا سَكِرَ هَذَى وَإِذَا هَذَى افْتَرَى وَعَلَى الْمُفْتَرِي ثَمَانُونَ جَلْدَةً» فَأَمَرَ عُمَرُ فَجُلِدَ ثَمَانِينَ «هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحُ الْإِسْنَادِ وَلَمْ يُخَرِّجَاهُ» صحيح
இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் மது அருந்துபவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வஃபாத் ஆகும் வரை கைகளாலும் செருப்புகளாலும் கம்புகளாலும் அடிக்கப்பட்டு வந்தனர். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில், (மது அருந்துபவர்களின் எண்ணிக்கை) அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தை விட அதிகமாக இருந்தது. அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்களுக்கு நாம் ஒரு (நிலையான) தண்டனையை (ஹத்து) நிர்ணயித்தால் என்ன?" என்று கூறிவிட்டு, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அவர்கள் அடிக்கப்பட்ட (அளவிற்கு) நிகரான ஒரு அளவை நாடினார். அதன்படி, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் (மரணமடைந்து) வஃபாத் ஆகும் வரை அவர்களுக்கு நாற்பது கசையடிகள் வழங்கி வந்தார்கள்.
அவர்களுக்குப் பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் (ஆட்சிப் பொறுப்பை) ஏற்றார்கள். அவர்களும் அவ்வாறே நாற்பது கசையடிகள் கொடுத்து வந்தார்கள். ஒருமுறை, ஆரம்பகால முஹாஜிர்களில் ஒருவரான மனிதர் ஒருவர் மது அருந்திய நிலையில் கொண்டுவரப்பட்டார். அவருக்குக் கசையடி கொடுக்குமாறு உமர் (ரழி) அவர்கள் உத்தரவிட்டார்கள்.
அப்போது அந்த மனிதர், "எனக்கு எதற்காகக் கசையடி கொடுக்கிறீர்கள்? எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே அல்லாஹ்வின் வேதம் (தீர்ப்பாக) உள்ளதே!" என்று கேட்டார். அதற்கு உமர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் வேதத்தில் உனக்கு நான் கசையடி கொடுக்கக் கூடாது என்று எந்த இடத்தில் கண்டாய்?" எனக் கேட்டார்கள்.
அதற்கு அந்த மனிதர், "அல்லாஹ் தஆலா தன் வேதத்தில், '{இறைநம்பிக்கை கொண்டு நற்செயல்கள் புரிந்தவர்கள் (முன்னர்) உண்டவற்றின் மீது அவர்கள் மீது எந்தக் குற்றமும் இல்லை...}' (அல்குர்ஆன் 5:93) என்று கூறுகிறான். நான் இறைநம்பிக்கை கொண்டு, நற்செயல்கள் புரிந்து, பின்னர் இறையச்சம் கொண்டு விசுவாசங்கொண்டு, பின்னர் இறையச்சம் கொண்டு நல்லறம் புரிபவர்களில் ஒருவன். நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் பத்ரு, ஹுதைபிய்யா, அகழிப் போர் மற்றும் (பல) போர்க்களங்களில் கலந்து கொண்டுள்ளேன்" என்றார்.
உமர் (ரழி) அவர்கள் (அங்கிருந்தவர்களை நோக்கி), "இவர் கூறுவதற்கு நீங்கள் யாரும் (பதில்) மறுப்புத் தெரிவிக்க மாட்டீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அதற்கு இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "இந்த வசனங்கள், (மது விலக்கப்படுவதற்கு முன் மரணித்த) கடந்த காலத்தவர்களுக்கு ஒரு விலக்காகவும், (மது விலக்கப்பட்ட பின்) எஞ்சியிருப்பவர்களுக்கு எதிரான ஆதாரமாகவும் அருளப்பட்டன. ஏனெனில், அல்லாஹ் கூறுகிறான்: '{இறைநம்பிக்கை கொண்டவர்களே! மதுவும், சூதாட்டமும், பலிபீடங்களும், அம்புகளும் ஷைத்தானின் செயல்களிலுள்ள அருவருக்கத்தக்கவையாகும்...}' (அல்குர்ஆன் 5:90). பின்னர் அவர் (5:93-வது) வசனத்தை முழுமையாக ஓதினார்: '{இறைநம்பிக்கை கொண்டு நற்செயல்கள் புரிந்தவர்கள், அவர்கள் இறையச்சம் கொண்டு, விசுவாசங்கொண்டு, நற்செயல்கள் புரிந்து, மீண்டும் இறையச்சம் கொண்டு, விசுவாசங்கொண்டு, மீண்டும் இறையச்சம் கொண்டு, நன்மையைச் செய்யும் பட்சத்தில், அவர்கள் (முன்னர்) உண்டவற்றில் அவர்கள் மீது எந்தக் குற்றமும் இல்லை}'. நிச்சயமாக அல்லாஹ் மது அருந்துவதைத் தடை செய்துவிட்டான்" என்றார்கள்.
(இதைக் கேட்ட) உமர் (ரழி) அவர்கள், "நீர் உண்மையைச் சொன்னீர். (இப்போது இவருக்கு என்ன தண்டனை வழங்கலாம் என) நீங்கள் என்ன கருதுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள், "ஒருவர் மது அருந்தினால், அவர் போதை அடைகிறார்; போதை அடைந்தால் (நிதானமின்றிப்) பிதற்றுகிறார்; பிதற்றினால் (பிறர் மீது) அவதூறு கூறுகிறார். அவதூறு கூறுபவருக்கு (மார்க்கச் சட்டப்படி) எண்பது கசையடிகள் தண்டனையாகும் என நாங்கள் கருதுகிறோம்" என்றார்கள். எனவே, உமர் (ரழி) அவர்கள் உத்தரவிட, அவருக்கு எண்பது கசையடிகள் கொடுக்கப்பட்டன.