இந்த ஹதீஸுக்கு மற்ற ஹதீஸ் நூல்களில் உள்ள ஹதீஸ்கள்

3711, 3712ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم، تَطْلُبُ صَدَقَةَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا فَهْوَ صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ـ يَعْنِي مَالَ اللَّهِ ـ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ ‏ ‏‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَاتِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، ثُمَّ قَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ‏.‏ وَذَكَرَ قَرَابَتَهُمْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَقَّهُمْ‏.‏ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் (போரிடாமலேயே) அளித்த 'ஃபைஉ' செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குச் சேரவேண்டிய வாரிசுரிமைப் பங்கைக் கேட்டார்கள். மதீனாவிலிருந்த நபி (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்து (ஸதகா), ஃபதக் (தோட்டம்) மற்றும் கைபர் போரில் கிடைத்த 'குமுஸ்' (ஐந்தில் ஒரு பங்கு) நிதியில் எஞ்சியிருந்தவை ஆகியவற்றை அவர்கள் (தமக்குத் தருமாறு) கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுகளை விட்டுச் செல்வதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். ஆனால் முஹம்மதுடைய குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களின் தேவைக்கு) உண்ணலாம். (அல்லாஹ்வின் செல்வமான) இதில் உண்பதைத் தாண்டி (சொந்தமாக்கிக் கொள்ள) அவர்களுக்கு உரிமையில்லை' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் இந்தத் தர்மச் சொத்துகள் (ஸதகா) எந்நிலையில் இருந்தனவோ, அதிலிருந்து சிறிதளவும் நான் மாற்றமாட்டேன். மேலும், இதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் நிச்சயமாகச் செயல்படுவேன்."

பிறகு அலீ (ரழி) அவர்கள் (இறைவனைப் போற்றி) ஷஹாதத் மொழிந்தார்கள். பிறகு, "அபூபக்ர் அவர்களே! நிச்சயமாக உங்களின் சிறப்பை நாங்கள் அறிந்துள்ளோம்" என்று கூறினார்கள். மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான தங்களின் உறவுமுறையையும் தங்களின் உரிமையையும் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்கள்.

அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! என் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதையே நான் அதிகம் விரும்புகிறேன்" என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4035, 4036ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ وَالْعَبَّاسَ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا، أَرْضَهُ مِنْ فَدَكٍ، وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏‏.‏ وَاللَّهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: ஃபாத்திமா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்களும் அல்அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் வந்து, நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்களின் ஃபதக் நிலத்தையும் கைபரிலிருந்து கிடைத்த அவரின் பங்கையும் தங்களது வாரிசுரிமையாகக் கோரினார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு வாரிசுரிமை கிடையாது (எங்கள் சொத்துக்கள் வாரிசுகளுக்குப் பகிரப்படாது); நாம் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமாகும் (ஸதகா ஆகும்). ஆனால், முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைகளுக்காக) புசித்துக் கொள்ளலாம்’ என்று கூறுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, என்னுடைய உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதையே நான் அதிகம் விரும்புகிறேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4240, 4241ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ بِنْتَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ فَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ، وَعَاشَتْ بَعْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ، دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيٌّ لَيْلاً، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتِ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ، فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ، وَلَمْ يَكُنْ يُبَايِعُ تِلْكَ الأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنِ ائْتِنَا، وَلاَ يَأْتِنَا أَحَدٌ مَعَكَ، كَرَاهِيَةً لِمَحْضَرِ عُمَرَ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ لاَ وَاللَّهِ لاَ تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَيْتَهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي، وَاللَّهِ لآتِيَنَّهُمْ‏.‏ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ، فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَقَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا فَضْلَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ، اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَصِيبًا‏.‏ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الأَمْوَالِ، فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلاَّ صَنَعْتُهُ‏.‏ فَقَالَ عَلِيٌّ لأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ‏.‏ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ الظُّهْرَ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ، وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ، وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ، وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَحَدَّثَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ، وَلاَ إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ، وَلَكِنَّا نَرَى لَنَا فِي هَذَا الأَمْرِ نَصِيبًا، فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا، فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ‏.‏ وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا، حِينَ رَاجَعَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, மதீனாவிலும் ஃபதக்கிலும் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு வழங்கியிருந்த (போரின்றி கிடைத்த) ‘ஃபைஉ’ செல்வத்திலிருந்தும், கைபர் போரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கின் (குமுஸ்) எஞ்சியதிலிருந்தும் நபி (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுச் சொத்தைத் தமக்குத் தருமாறு கேட்டார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ‘எங்களுக்கு யாரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதுடைய குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைகளுக்கு) உண்ணலாம்’ என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மப்பொருள் (ஸதகா) எந்நிலையில் இருந்ததோ, அதில் எதையும் நான் மாற்றமாட்டேன். அவர்கள் இதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்” என்று கூறி, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் எதையும் ஒப்படைக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.

இதனால் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) மீது கோபங்கொண்டு, அவர்களிடமிருந்து விலகியிருந்தார்கள். தாம் இறக்கும் வரை அவர்களுடன் பேசவில்லை. நபி (ஸல்) அவர்களுக்குப் பிறகு ஆறு மாதங்கள் ஃபாத்திமா (ரழி) வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் இறந்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தெரிவிக்காமலேயே இரவில் அவர்களை நல்லடக்கம் செய்து, அவர்களே ஜனாஸா தொழுகையையும் நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களிடத்தில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு ஒரு தனி மரியாதை இருந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) இறந்த பிறகு, மக்களின் முகங்களில் (தம்மீதிருந்த மரியாதையில்) மாற்றத்தை அலீ (ரழி) உணர்ந்தார்கள். எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளவும், விசுவாசப் பிரமாணம் (பைஅத்) செய்யவும் நாடினார்கள். (நபி (ஸல்) அவர்கள் இறந்த பிறகு) அந்த மாதங்களில் அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு விசுவாசப் பிரமாணம் செய்யாமல் இருந்தார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு, “எங்களிடம் வாருங்கள்; ஆனால், உமர் வர வேண்டாம்” என்று ஆளனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் அங்கு கலந்துகொள்வதை அவர்கள் விரும்பவில்லை. ஆனால் உமர் (ரழி) அவர்கள் (அபூபக்ர் அவர்களிடம்), “இல்லை, அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்லக்கூடாது” என்றார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), “அவர்கள் எனக்கு என்ன செய்துவிடுவார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்” என்று கூறிவிட்டு, அவர்களிடம் சென்றார்கள்.

அலீ (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, “நாங்கள் உங்களின் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருப்பதையும் நன்கு அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய நன்மையில் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைமை) விஷயத்தில் நீங்கள் எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் நீங்களே முடிவு செய்துவிட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான எங்கள் நெருங்கிய உறவின் காரணமாக, இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்” என்று கூறினார்கள். இதைக் கேட்டதும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசும்போது, “என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது ஆணையாக! என் உறவுகளைப் பேணுவதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவுகளைப் பேணுவதே எனக்கு மிகவும் விருப்பமானது. இந்தச் சொத்து விஷயத்தில் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, இதில் நன்மையானதைச் செய்வதில் நான் சற்றும் குறைவு வைக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்யக் கண்டேனோ, அதைச் செய்வதை நான் கைவிடவில்லை” என்றார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், “இன்று பிற்பகல் பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்ய வாக்களிக்கிறேன்” என்றார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) லுஹர் தொழுகையை முடித்துவிட்டு மிம்பரில் ஏறி, தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அலீ (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் பைஅத் செய்யத் தாமதப்படுத்தியதையும், அதற்காக அவர்கள் கூறிய காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு (ஏற்றுக்கொண்டதாகப்) பேசினார்கள். பிறகு (அபூபக்ர்) பாவமன்னிப்புக் கோரினார். (அதன் பின்னர்) அலீ (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையைப் பெருமைப்படுத்தினார்கள். மேலும், “நான் அபூபக்ர் மீது கொண்ட பொறாமையினாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு வழங்கிய சிறப்பை மறுத்தோ இவ்வாறு செய்யவில்லை. மாறாக, இந்த (ஆட்சி) விஷயத்தில் நமக்கும் பங்குண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்; ஆனால், அவர் (எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல்) முடிவு செய்துவிட்டார். அதனால் எங்களுக்கு வருத்தம் ஏற்பட்டது” என்று கூறினார்கள்.

(இதைக் கேட்ட) முஸ்லிம்கள் இதனால் மகிழ்ச்சியடைந்து, “சரியானதைச் செய்தீர்கள்” என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (சமூகம் ஏற்றுக்கொண்ட) சரியான வழிமுறைக்குத் திரும்பியபோது, முஸ்லிம்கள் அலீ (ரழி) அவர்களுடன் இணக்கமானார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
6725, 6726ஸஹீஹுல் புகாரி
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ فَاطِمَةَ، وَالْعَبَّاسَ ـ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ ـ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَيْهِمَا مِنْ فَدَكَ، وَسَهْمَهُمَا مِنْ خَيْبَرَ‏.‏ فَقَالَ لَهُمَا أَبُو بَكْرٍ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ‏ ‏‏.‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَاللَّهِ لاَ أَدَعُ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهِ إِلاَّ صَنَعْتُهُ‏.‏ قَالَ فَهَجَرَتْهُ فَاطِمَةُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى مَاتَتْ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களும் அல்அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் சொத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய பங்கையும், மேலும் அக்காலத்தில் ஃபதக்கில் உள்ள தங்களின் நிலத்தையும் கைபரில் உள்ள தங்களின் பங்கையும் கேட்டு வந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் கூறினார்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எமது சொத்து வாரிசுரிமையாகப் பெறப்படாது, நாங்கள் எதை விட்டுச் சென்றாலும் அது தர்மமாகச் செலவிடப்படும். ஆயினும், முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தினர் இந்தச் சொத்திலிருந்து (தங்கள்) உணவுப் பொருட்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம்' என்று கூறுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன்." அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளில் இந்தச் சொத்து தொடர்பாகப் பின்பற்றிய எந்த ஒரு நடைமுறையையும் நான் கைவிட மாட்டேன், அதையே நானும் பின்பற்றுவேன்." எனவே ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களைப் புறக்கணித்தார்கள், மேலும் அவர்கள் இறக்கும் வரை அவரிடம் பேசவில்லை.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
4580ஸஹீஹ் முஸ்லிம்
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، أَخْبَرَنَا حُجَيْنٌ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمْسِ خَيْبَرَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ - صلى الله عليه وسلم - فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏ ‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ شَيْئًا فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ - قَالَ - فَهَجَرَتْهُ فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سِتَّةَ أَشْهُرٍ فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ لَيْلاً وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ وَصَلَّى عَلَيْهَا عَلِيٌّ وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وِجْهَةٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ فَلَمَّا تُوُفِّيَتِ اسْتَنْكَرَ عَلِيٌّ وُجُوهَ النَّاسِ فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ وَمُبَايَعَتَهُ وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الأَشْهُرَ فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنِ ائْتِنَا وَلاَ يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ - كَرَاهِيَةَ مَحْضَرِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ - فَقَالَ عُمَرُ لأَبِي بَكْرٍ وَاللَّهِ لاَ تَدْخُلْ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَمَا عَسَاهُمْ أَنْ يَفْعَلُوا بِي إِنِّي وَاللَّهِ لآتِيَنَّهُمْ ‏.‏ فَدَخَلَ عَلَيْهِمْ أَبُو بَكْرٍ ‏.‏ فَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ثُمَّ قَالَ إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ وَلَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالأَمْرِ وَكُنَّا نَحْنُ نَرَى لَنَا حَقًّا لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ فَلَمْ يَزَلْ يُكَلِّمُ أَبَا بَكْرٍ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الأَمْوَالِ فَإِنِّي لَمْ آلُ فِيهِ عَنِ الْحَقِّ وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلاَّ صَنَعْتُهُ ‏.‏ فَقَالَ عَلِيٌّ لأَبِي بَكْرٍ مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ ‏.‏ فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلاَةَ الظُّهْرِ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ وَأَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ وَلاَ إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي الأَمْرِ نَصِيبًا فَاسْتُبِدَّ عَلَيْنَا بِهِ فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ وَقَالُوا أَصَبْتَ ‏.‏ فَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ ‏.‏
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் (Fadak) ஆகியவற்றில் அல்லாஹ் (தன் தூதருக்கு) அளித்திருந்த (ஃபய்உ) செல்வத்திலிருந்தும், கைபர் போரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கின் (குமுஸ்) எஞ்சிய பகுதியிலிருந்தும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் விட்டுச் சென்ற தமது வாரிசுரிமையைக் கேட்டுப் பெறுவதற்காக, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) வாரிசுகள் கிடையாது. நாங்கள் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் தர்மமே (ஸதகாவே) ஆகும். முஹம்மத் (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் தேவைக்கு மட்டும்) சாப்பிட்டுக் கொள்ளலாம்' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் செய்த தர்மத்தை, அவர்களின் காலத்தில் அது இருந்த நிலையிலிருந்து சிறிதும் நான் மாற்றமாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

ஆகவே, ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் எதையும் ஒப்படைக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதன் காரணமாக அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் கோபம் கொண்டார்கள். அவரை விட்டு ஒதுங்கினார்கள்; தாம் இறக்கும் வரை அவருடன் பேசவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் இறப்பிற்குப் பிறகு ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவர் இறந்தபோது, அவருடைய கணவர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் இரவிலேயே நல்லடக்கம் செய்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு அறிவிக்கவில்லை. அலீ (ரழி) அவர்களே அவருக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களிடம் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு (தனி) மரியாதை இருந்தது. அவர் இறந்த பிறகு மக்களின் முகங்களில் மாற்றத்தை அலீ (ரழி) அவர்கள் கண்டார்கள் (அதாவது, மக்கள் அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்வதைப் போல உணர்ந்தார்கள்). எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளவும், (அவரிடம்) பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் நாடினார்கள். (ஏனெனில்) அந்த மாதங்களில் அவர் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை.

ஆகவே, "தாங்கள் மட்டும் எங்களிடம் வாருங்கள்; உங்களுடன் வேறு யாரும் வரவேண்டாம்" என்று - உமர் (ரழி) அவர்கள் வருவதை விரும்பாமல் - அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு ஆளனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்ல வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி), "அவர்கள் என்னிடம் என்ன செய்துவிடுவார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் சென்றார்கள். அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் (இறைப்புகழ் கூறி) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். பிறகு, "அபூபக்ர் அவர்களே! உங்களது சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியருளியதையும் நாங்கள் அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய நன்மையில் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்கும்) காரியத்தில் எங்களை விட்டும் நீங்கள் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடனான எங்கள் உறவின் காரணமாக, (ஆலோசிக்கப்படுவதில்) எங்களுக்குப் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்கள் கண்ணீர் சிந்தும் வரை அலீ (ரழி) அவர்கள் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் உள்ளதோ அவன் மீது ஆணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் இணைந்து வாழ்வது, என் சொந்த உறவினர்களுடன் இணைந்து வாழ்வதை விட எனக்கு மிகவும் விருப்பமானதாகும். இந்தச் சொத்து விவகாரத்தில் எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, நான் அதில் சத்தியத்திலிருந்து விலகவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எதைச் செய்யக் கண்டேனோ, அதைச் செய்வதை நான் விட்டுவிடவில்லை" என்று கூறினார்கள். அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "மாலை நேரத்தில் பைஅத் செய்வதற்காக உம்மைச் சந்திக்கிறேன்" என்று வாக்களித்தார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் ளுஹ்ர் தொழுதுவிட்டு மிம்பரில் ஏறினார்கள். தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களின் விஷயத்தையும், அவர் பைஅத் செய்யாமல் தாமதித்ததையும், அதற்காக அவர் தன்னிடம் கூறிய காரணத்தையும் விவரித்தார்கள். பிறகு அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புத் தேடினார்கள். பிறகு அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்து, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையை (சிறப்பை)க் கண்ணியப்படுத்திப் பேசினார்கள். "நான் செய்த (தாமதமான) செயல், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது கொண்ட பொறாமையினாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு அளித்த சிறப்பை மறுத்தோ செய்தது அன்று; மாறாக, இந்த ஆட்சி அதிகாரத்தில் எங்களுக்கும் பங்கு உண்டு என்று நாங்கள் கருதினோம்; ஆனால், எங்களை விட்டும் தன்னிச்சையாகச் செயல்படப்பட்டதால் எங்கள் மனங்களில் வருத்தம் ஏற்பட்டது" என்று கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள். "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் (பிணக்கைத் துறந்து) நன்மையான காரியத்தின் பால் திரும்பியபோது, முஸ்லிம்கள் அவருடன் மிகவும் நெருக்கமானார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ்
صحيح
2968சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَوْهَبٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ عُقَيْلِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رضى الله عنه تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ ‏ ‏ ‏.‏ وَإِنِّي وَاللَّهِ لاَ أُغَيِّرُ شَيئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ مِنْهَا شَيْئًا ‏.‏
நபியின் மனைவியான ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மகளான ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக்கில் அல்லாஹ் அவருக்கு வழங்கியிருந்த (போரின்றி கிடைத்த செல்வத்திலிருந்தும்), கைபரின் ஐந்தில் ஒரு பங்கில் மீதியிருந்ததிலிருந்தும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுரிமையைக் கோரி அபூபக்ர் அஸ்சித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஒரு தூதரை அனுப்பினார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமையாக விடப்படுவதில்லை. நாங்கள் விட்டுச் செல்வது அனைத்தும் ஸதகா (தர்மம்) ஆகும். முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் சொத்திலிருந்து உண்பார்கள்” என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அது ஸதகாவாக இருந்த அதன் முந்தைய நிலையிலிருந்து நான் அதை மாற்ற மாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதைக் கையாண்டது போலவே நானும் அதைக் கையாள்வேன். எனவே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அதிலிருந்து ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்கு எதையும் கொடுக்க மறுத்துவிட்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்பானி)
صحيح (الألباني)
2969சுனன் அபூதாவூத்
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعَيْبُ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ وَفَاطِمَةُ عَلَيْهَا السَّلاَمُ حِينَئِذٍ تَطْلُبُ صَدَقَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ رضى الله عنها فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ ‏ لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ وَإِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ ‏ ‏ ‏.‏ يَعْنِي مَالَ اللَّهِ لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ ‏.‏
உம்முல் முஃமினீன் ஆயிஷா (ரழி) அறிவித்தார்கள்:
அப்போது ஃபாத்திமா (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள், மதீனாவிலும் ஃபதக்கிலும் இருந்த அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் ஸதகா (தர்மச் சொத்து) மற்றும் கைபரின் ஐந்திலொரு பங்கில் மீதமிருந்தவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாக அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசாக விடப்பட மாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்வது தர்மமாகும் (ஸதகா). முஹம்மதின் குடும்பத்தினர் இந்தச் சொத்திலிருந்து (அதாவது, அல்லாஹ்வின் சொத்திலிருந்து) உண்பார்கள். அவர்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்குத் தேவையானதை விட அதிகமாக எடுத்துக்கொள்ள அவர்களுக்கு அனுமதி இல்லை.'
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (புഖாரி, முஸ்லிம்), 'யஃனீ மாலல்லாஹ்' என்ற அவரின் கூற்றைத் தவிர (அல்பானி)
صحيح ق دون قوله يعني مال الله (الألباني)
58முஸ்னது அஹ்மத்
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ فَاطِمَةَ وَالْعَبَّاسَ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَهُ مِنْ فَدَكَ وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ فَقَالَ لَهُمَا أَبُو بَكْرٍ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَقُولُ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ وَإِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ ﷺ فِي هَذَا الْمَالِ وَإِنِّي وَاللهِ لَا أَدَعُ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَصْنَعُهُ فِيهِ إِلَّا صَنَعْتُهُ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களும் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்களும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து தங்களுக்குச் சேர வேண்டிய வாரிசுரிமைச் சொத்தைக் கேட்பதற்காக (அப்போது கலீஃபாவாக இருந்த) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் வந்தார்கள். அப்போது, (மதீனாவிற்கு அருகிலுள்ள) ஃபதக் நிலத்தையும் கைபரில் (வெற்றி கொள்ளப்பட்ட நிலங்களில்) அல்லாஹ்வின் தூதருக்குரிய (ஸல்) பங்கையும் அவர்கள் இருவரும் கோரினார்கள்.

அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவ்வவ்விருவரிடமும் கூறினார்கள்: "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூற செவியுற்றுள்ளேன்: '(நபிமார்களாகிய) எங்களுக்கு எவரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமேயாகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான) உணவை (மட்டுமே) உண்ணலாம்.' அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதை எவ்விதம் கையாண்டதை நான் பார்த்தேனோ, அவ்வாறே நானும் செயல்படுவேனே தவிர (அவரது வழிமுறையில்) எதையும் நான் கைவிட மாட்டேன்."
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
أَخْبَرَنَا أَبُو عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ , أَخْبَرَنِي أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ قُرْقُوبٍ التَّمَّارُ بِهَمَذَانَ، ثنا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحُسَيْنِ , ثنا أَبُو الْيَمَانِ , أنا شُعَيْبٌ , عَنِ الزُّهْرِيِّ , أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ النَّصْرِيُّ , أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ دَعَاهُ بَعْدَمَا ارْتَفَعَ النَّهَارُ قَالَ: فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رُمَالِ سَرِيرٍ لَيْسَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الرُّمَالِ فِرَاشٌ، مُتَّكِئًا عَلَى وِسَادَةٍ مِنْ أَدَمٍ، فَقَالَ: يَا مَالِكُ، إِنَّهُ قَدْ قَدِمَ مِنْ قَوْمِكَ أَهْلُ أَبْيَاتٍ حَضَرُوا الْمَدِينَةَ قَدْ أَمَرْتُ لَهُمْ بِرَضْخٍ، فَاقْبِضْهُ فَاقْسِمْهُ بَيْنَهُمْ , فَقُلْتُ لَهُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، لَوْ أَمَرْتَ بِذَلِكَ غَيْرِي، فَقَالَ: اقْبِضْهُ أَيُّهَا الْمَرْءُ. فَبَيْنَا أَنَا عِنْدَهُ إِذْ جَاءَ حَاجِبُهُ يَرْفَأُ فَقَالَ: هَلْ لَكَ فِي عُثْمَانَ وَعَبْدِ الرَّحْمَنِ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ يَسْتَأْذِنُونَ؟ قَالَ: نَعَمْ فَأَدْخِلْهُمْ، فَلَبِثَ قَلِيلًا ثُمَّ جَاءَهُ فَقَالَ: هَلْ لَكَ فِي عَلِيٍّ وَالْعَبَّاسِ يَسْتَأْذِنَانِ؟ قَالَ: نَعَمْ، فَأَذِنَ لَهُمَا , فَلَمَّا دَخَلَا قَالَ عَبَّاسٌ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا , لِعَلِيٍّ , وَهُمَا يَخْتَصِمَانِ فِي انْصِرَافِ الَّذِي أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَمْوَالِ بَنِي النَّضِيرِ، فَقَالَ الرَّهْطُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، اقْضِ بَيْنَهُمَا وَأَرِحْ أَحَدَهُمَا مِنَ الْآخَرِ , فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: اتَّئِدُوا، أُنَاشِدُكُمْ بِاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ، هَلْ تَعْلَمُونَ أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ "، يُرِيدُ نَفْسَهُ؟ قَالُوا: قَدْ قَالَ ذَلِكَ , فَأَقْبَلَ عُمَرُ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ ؓ فَقَالَ: أَنْشُدُكُمَا بِاللهِ، أَتَعْلَمَانِ أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ قَالَ ذَلِكَ؟ قَالَا: نَعَمْ، قَالَ: فَإِنِّي أُحَدِّثُكُمْ عَنْ هَذَا الْأَمْرِ، إِنَّ اللهَ كَانَ خَصَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ مِنْ هَذَا الْفَيْءِ بِشَيْءٍ لَمْ يُعْطِهِ أَحَدًا غَيْرَهُ، فَقَالَ اللهُ {مَا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ وَلَكِنَّ اللهَ يُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلَى مَنْ يَشَاءُ وَاللهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ} [الحشر: 6]، وَكَانَتْ هَذِهِ خَالِصَةً لِرَسُولِ اللهِ ﷺ، فَوَاللهِ مَا احْتَازَهَا دُونَكُمْ، وَلَا اسْتَأْثَرَهَا عَلَيْكُمْ، لَقَدْ أَعْطَاكُمُوهَا وَبَثَّهَا فِيكُمْ، حَتَّى بَقِيَ مِنْهَا هَذَا الْمَالُ , فَكَانَ رَسُولُ اللهِ ﷺ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ نَفَقَةَ سَنَتِهِمْ مِنْ هَذَا الْمَالِ , ثُمَّ يَأْخُذُ مَا بَقِيَ فَيَجْعَلُهُ مَجْعَلِ مَالِ اللهِ , فَعَمِلَ بِذَلِكَ رَسُولُ اللهِ ﷺ حَيَاتَهُ , ثُمَّ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: فَأَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ، فَقَبَضَهُ أَبُو بَكْرٍ فَعَمِلَ فِيهِ بِمَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ وَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ ؓ تَذْكُرَانِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فِيهِ كَمَا تَقُولَانِ , وَاللهُ يَعْلَمُ إِنَّهُ فِيهِ لَصَادِقٌ بَارٌّ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ , ثُمَّ تَوَفَّى اللهُ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ فَقُلْتُ: أَنَا وَلِيُّ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَأَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، فَقَبَضْتُهُ سَنَتَيْنِ مِنْ إِمَارَتِي، أَعْمَلُ فِيهِ بِمِثْلِ مَا عَمِلَ فِيهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ , وَبِمَا عَمِلَ فِيهِ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ وَأَقْبَلَ عَلَى عَلِيٍّ وَالْعَبَّاسِ ؓ تَذْكُرَانِ أَنِّي فِيهِ كَمَا تَقُولَانِ , وَاللهُ يَعْلَمُ أَنِّي فِيهِ لَصَادِقٌ رَاشِدٌ تَابِعٌ لِلْحَقِّ، ثُمَّ جِئْتُمَانِي كِلَاكُمَا وَكَلِمَتُكُمَا وَاحِدَةٌ، وَأَمْرُكُمَا جَمِيعٌ , فَجِئْتَنِي , يَعْنِي عَبَّاسًا , فَقُلْتُ لَكُمَا: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ "، فَلَمَّا بَدَا لِي أَنْ أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قُلْتُ: إِنْ شِئْتُمَا دَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا عَلَى أَنَّ عَلَيْكُمَا عَهْدًا لِلَّهِ وَمِيثَاقَهُ لَتَعْمَلَانِ فِيهِ بِمَا عَمِلَ بِهِ فِيهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ، وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، وَبِمَا عَمِلْتُ بِهِ فِيهِ مُنْذُ وَلِيتُهُ، وَإِلَّا فَلَا تُكَلِّمَانِ , فَقُلْتُمَا: ادْفَعْهُ إِلَيْنَا بِذَلِكَ، فَدَفَعْتُهُ إِلَيْكُمَا بِذَلِكَ، أَفَتَلْتَمِسَانِ مِنِّي قَضَاءً غَيْرَ ذَلِكَ؟ فَوَاللهِ الَّذِي بِإِذْنِهِ تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ، لَا أَقْضِي فِيهِ بِقَضَاءٍ غَيْرِ ذَلِكَ حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ , فَإِنْ عَجَزْتُمَا عَنْهُ فَادْفَعَاهُ إِلِيَّ؛ فَأَنَا أَكْفِيكُمَا. قَالَ: فَحَدَّثْتُ هَذَا الْحَدِيثَ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ، فَقَالَ: صَدَقَ مَالِكُ بْنُ أَوْسٍ، أَنَا سَمِعْتُ عَائِشَةَ زَوْجَ النَّبِيِّ ﷺ تَقُولُ: أَرْسَلَ أَزْوَاجُ رَسُولِ اللهِ ﷺ عُثْمَانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ يَسْأَلْنَهُ ثُمُنَهُنَّ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ ﷺ، فَقُلْتُ: أَنَا أَرُدُّهُنَّ عَنْ ذَلِكَ، فَقُلْتُ لَهُنَّ: أَلَا تَتَّقِينَ اللهَ، أَلَمْ تَعْلَمْنَ أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ كَانَ يَقُولُ: " لَا نُورَثُ " يُرِيدُ بِذَلِكَ نَفْسَهُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، " إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ "؟ فَانْتَهَتْ أَزْوَاجُ رَسُولِ اللهِ ﷺ إِلَى مَا اخْتَرْتُهُنَّ وَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يَقُولُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَقُولُ: " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَا يَقْتَسِمُ وَرَثَتِي شَيْئًا، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ " فَكَانَتْ هَذِهِ الصَّدَقَةُ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، وَطَالَتْ فِيهِ خُصُومَتُهُمَا، فَأَبَى عُمَرُ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ أَنْ يَقْسِمَهَا بَيْنَهُمَا حَتَّى أَعْرَضَ عَنْهَا عَبَّاسٌ، ثُمَّ كَانَتْ بَعْدَ عَلِيٍّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ بِيَدِ حَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ حُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ، ثُمَّ بِيَدِ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ وَحَسَنِ بْنِ حَسَنٍ، كِلَاهُمَا كَانَا يَتَدَاوَلَانِهَا، ثُمَّ بِيَدِ زَيْدِ بْنِ حَسَنٍ، وَهِيَ صَدَقَةُ رَسُولِ اللهِ ﷺ حَقًّا رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ أَبِي الْيَمَانِ
மாலிக் பின் அவ்ஸ் பின் அல்-ஹதஸான் (ரஹ்) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

பகல் நேரம் (உச்சிக்கு) உயர்ந்த பின்னர் உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் என்னை அழைத்தார்கள். நான் அவர்களிடம் சென்றேன். அவர்கள் பேரீச்ச ஓலையால் பின்னப்பட்ட ஒரு கட்டிலின் மீது, (அதற்கும் அவர்களுக்கும் இடையே) எந்த விரிப்பும் இன்றி அமர்ந்திருந்தார்கள். ஒரு தோலினாலான தலையணையில் சாய்ந்தவாறு இருந்தார்கள்.

உமர் (ரழி) அவர்கள், "மாலிக்கே! உமது சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த சில குடும்பத்தினர் மதீனாவிற்கு வந்துள்ளனர். அவர்களுக்குச் சிறிது (உதவித் தொகையாக) அன்பளிப்பு வழங்க நான் கட்டளையிட்டுள்ளேன். அதை நீர் பெற்று, அவர்களுக்கு இடையே பங்கிட்டுத் தருவீராக!" என்றார்கள். அதற்கு நான், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இந்தப் பொறுப்பை என்னைவிட வேறு யாருக்கேனும் நீங்கள் கட்டளையிட்டால் (நன்றாக இருக்குமே)!" என்றேன். அதற்கு உமர் (ரழி), "மனிதரே! அதை நீரே பெற்றுக்கொள்ளும்" என்றார்கள்.

நான் அவர்களிடம் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களுடைய காவலாளி யர்ஃபா வந்து, "உஸ்மான், அப்துர் ரஹ்மான், ஸுபைர், ஸஅத் (ரழியல்லாஹு அன்ஹும்) ஆகியோர் உங்களைச் சந்திக்க அனுமதி கேட்கின்றனர். (அனுமதிக்கலாமா?)" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி), "ஆம், அவர்களை உள்ளே அனுப்பு" என்றார்கள். சிறிது நேரத்திற்குப் பின் யர்ஃபா மீண்டும் வந்து, "அலீ மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை அனுமதிக்கலாமா?" என்று கேட்டார். உமர் (ரழி), "ஆம்" என்று கூறி அவர்களுக்கும் அனுமதி அளித்தார்கள்.

இருவரும் உள்ளே நுழைந்ததும் அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள், "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! எனக்கும் இவருக்கும் (அலிக்கும்) இடையே தீர்ப்பு வழங்குங்கள்" என்று கூறினார்கள். பனூ நளீர் குலத்தாரின் செல்வங்களிலிருந்து அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு (போரின்றி) அளித்த 'ஃபய்' (Fai) செல்வத்தின் (வருவாயைக் கையாள்வது) குறித்து அவர்கள் இருவரும் தர்க்கித்துக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது அங்கிருந்த குழுவினர் (உஸ்மான் உள்ளிட்டோர்), "அமீருல் முஃமினீன் அவர்களே! இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே தீர்ப்பளித்து, ஒருவரை மற்றவரிடமிருந்து (இந்த விவாதத்திலிருந்து) விடுவியுங்கள்" என்றார்கள்.

அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள், "பொறுங்கள்! எந்த அல்லாஹ்வின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ, அந்த அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களைக் கேட்கிறேன். 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) எவரையும் வாரிசாகக் கொள்ளமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்' என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்மைக் குறித்துக் கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அக்குழுவினர், "ஆம், (நபி அவர்கள்) அவ்வாறு கூறியுள்ளார்கள்" என்றனர். பின்னர் உமர் (ரழி) அவர்கள், அலீ (ரழி) மற்றும் அப்பாஸ் (ரழி) ஆகியோரை நோக்கி, "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையிட்டு உங்களை இருவரையும் கேட்கிறேன். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவ்வாறு கூறியதை நீங்கள் அறிவீர்களா?" என்று கேட்டார்கள். அவர்களும் "ஆம்" என்றனர்.

உமர் (ரழி) தொடர்ந்தார்கள்: "எனவே, நான் இந்த விவகாரம் குறித்து உங்களிடம் பேசுகிறேன். அல்லாஹ் இந்த 'ஃபய்' செல்வத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கை வேறு எவருக்கும் வழங்காமல், தனது தூதருக்கு (ஸல்) மட்டும் பிரத்தியேகமாக வழங்கியிருந்தான். அல்லாஹ் (குர்ஆனில்) கூறினான்:

{அவர்களிடமிருந்து அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு மீட்டுக்கொடுத்த செல்வத்திற்காக நீங்கள் குதிரைகளையோ, ஒட்டகங்களையோ ஓட்டிச் செல்லவில்லை. மாறாக, அல்லாஹ் தான் நாடியவர்கள் மீது தன் தூதர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறான். அல்லாஹ் அனைத்துப் பொருட்களின் மீதும் பேராற்றல் உடையவன் - அல்குர்ஆன் 59:6}.

இந்தச் செல்வம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு மட்டுமே (நிர்வகிக்க) உரித்தானதாக இருந்தது. அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! உங்களை விட்டுவிட்டு அவர்கள் மட்டும் அதைத் தமக்காகச் சேமித்து வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அதை உங்களுக்கே (தேவைக்காக) வழங்கினார்கள்; உங்களுக்கிடையிலேயே அதைப் பங்கிட்டார்கள். அதிலிருந்து இந்தச் செல்வம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தமது குடும்பத்தினரின் ஓராண்டுச் செலவை இந்தச் செல்வத்திலிருந்து எடுத்து வழங்கிவிட்டு, எஞ்சியதை அல்லாஹ்வின் பாதையில் (பொது நலனுக்காகச்) செலவிடும் செல்வமாக ஆக்கி வந்தார்கள். தங்களது வாழ்நாள் முழுவதும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இவ்வாறே செயல்பட்டார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வஃபாத் ஆனார்கள். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'நானே அல்லாஹ்வின் தூதருடைய (நிர்வாகப்) பொறுப்பாளர்' என்று கூறி, அந்தச் செல்வத்தைத் தமது பொறுப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டார்கள். -பிறகு உமர் (ரழி) அவர்கள் அலி மற்றும் அப்பாஸ் ஆகியோரை முன்னோக்கி- அந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் இருவரும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களைப் பற்றி (அவர் அநீதி இழைப்பதாக) நீங்கள் நினைப்பது போன்று நினைத்தீர்கள். ஆனால், அல்லாஹ் அறிவான், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அதில் உண்மையாளராகவும், நன்மையாளராகவும், நேர்வழி நடப்பவராகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருந்தார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களைத் தன்பால் அழைத்துக்கொண்டான். அப்போது நான், 'நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கும் (நிர்வாகப்) பொறுப்பாளர்' என்று கூறி, எனது ஆட்சியின் முதல் இரண்டு ஆண்டுகள் அதை என் பொறுப்பில் வைத்துக்கொண்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் செயல்பட்டவாறே நானும் செயல்பட்டேன். -மீண்டும் அலி மற்றும் அப்பாஸை முன்னோக்கி- அந்தச் சமயத்தில் நீங்கள் இருவரும் என்னைப் பற்றி (நான் அநீதி இழைப்பதாக) நீங்கள் நினைப்பது போன்று நினைத்தீர்கள். ஆனால் அல்லாஹ் அறிவான், நான் அதில் உண்மையாளனாகவும், நேர்வழி நடப்பவனாகவும், சத்தியத்தைப் பின்பற்றுபவராகவும் இருக்கிறேன்.

பின்னர் நீங்கள் இருவரும் என்னிடம் வந்தீர்கள். உங்கள் இருவரின் கோரிக்கையும், விவகாரமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. நீங்கள் என்னிடம் வந்தீர்கள், (அப்பாஸை நோக்கி) அதாவது அப்பாஸே! நீர் வந்தீர். நான் உங்களிடம் கூறினேன்: 'நாங்கள் எவரையும் வாரிசாகக் கொள்ளமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்' என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். எனவே, அதை உங்களிடம் ஒப்படைப்பது (நிர்வகிக்கத் தருவது) சரியென எனக்குத் தோன்றியபோது, 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும், அதை நிர்வகித்த நான் முதல் இன்று வரை எவ்வாறு செயல்பட்டோமோ, அதேபோன்று நீங்களும் செயல்பட வேண்டும் என்ற அல்லாஹ்வின் ஒப்பந்தமும் வாக்குறுதியும் உங்கள் மீது உள்ளது என்ற நிபந்தனையின் அடிப்படையில், நீங்கள் விரும்பினால் அதை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன். இல்லையெனில், இது குறித்து என்னிடம் பேசாதீர்கள்' என்று கூறினேன். அதற்கு நீங்கள் இருவரும், 'அதே நிபந்தனையுடன் அதை எங்களிடம் ஒப்படையுங்கள்' என்று கேட்டீர்கள். அவ்வாறே உங்களிடம் நான் ஒப்படைத்தேன்.

அப்படியிருக்க, என்னிடமிருந்து இதைத் தவிர வேறு ஒரு தீர்ப்பையா (அதாவது அந்தச் சொத்தை உங்களுக்கிடையே பங்கிடுவதையா) நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? எந்த அல்லாஹ்வின் அனுமதியால் வானமும் பூமியும் நிலைபெற்று நிற்கின்றனவோ, அந்த அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! மறுமை நாள் வரும் வரை இதில் இதைத் தவிர வேறு எந்தத் தீர்ப்பையும் நான் வழங்கமாட்டேன். உங்களால் அதை அவ்வாறு (நிபந்தனைப்படி) நிர்வகிக்க முடியவில்லை என்றால், அதை என்னிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிடுங்கள்; உங்கள் சார்பாக நானே அதைப் பொறுப்பேற்றுக்கொள்கிறேன்."

(இதனை அறிவித்த இப்னு ஷிஹாப் அஸ்-ஸுஹ்ரீ கூறுகிறார்:) நான் இந்த ஹதீஸை உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் அவர்களிடம் கூறியபோது அவர்கள், "மாலிக் பின் அவ்ஸ் உண்மையே கூறியுள்ளார். நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியாரான ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூற நான் கேட்டிருக்கிறேன்: 'அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (ஸல்) அளித்த ஃபய் செல்வத்திலிருந்து தங்களுக்குரிய (வாரிசுப்) பங்கை அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் கேட்டுப் பெற்று வரும்படி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் உஸ்மான் (ரழி) அவர்களை அனுப்பினார்கள். அப்போது நான் அந்த முயற்சியிலிருந்து அவர்களைத் தடுத்து, 'நீங்கள் அல்லாஹ்வை அஞ்சிக்கொள்ள மாட்டீர்களா? நாங்கள் எவரையும் வாரிசாகக் கொள்ளமாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையானதை மட்டுமே) உண்ணலாம் என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தம்மைக் குறித்துக் கூறியதை நீங்கள் அறியவில்லையா?' என்று கேட்டேன். இதைக் கேட்டதும், நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவியர் நான் கூறியதை ஏற்று அக்கோரிக்கையைக் கைவிட்டனர்."

அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக! எனது வாரிசுகள் எந்தச் செல்வத்தையும் பங்கிட மாட்டார்கள்; நான் விட்டுச் செல்வது தர்மம் (ஸதகா) ஆகும்" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூற நான் கேட்டிருக்கிறேன்.

இந்த தர்மச் செல்வம் (பின்னர்) அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களின் வசம் இருந்தது. இதில் அவர்கள் இருவருக்கும் (அப்பாஸுக்கும் அலிக்கும்) இடையே தர்க்கம் நீடித்தது. அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அதிலிருந்து விலகிக்கொள்ளும் வரை, அதை அவர்கள் இருவருக்குமிடையே பங்கிட்டுத் தர உமர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். பின்னர் அலீ (ரழி) அவர்களுக்குப் பிறகு அது ஹஸன் பின் அலீ (ரழி) அவர்கள் வசமும், பின்னர் ஹுஸைன் பின் அலீ (ரழி) அவர்கள் வசமும், பின்னர் அலி பின் ஹுஸைன் மற்றும் ஹஸன் பின் ஹஸன் ஆகியோர் வசமும் இருந்தது; அவர்கள் இருவரும் அதை முறை வைத்து நிர்வகித்து வந்தனர். பின்னர் ஸைத் பின் ஹஸன் வசம் அது இருந்தது. நிச்சயமாக இது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்ம (ஸதகா) செல்வமேயாகும்.
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْحَافِظُ , أَخْبَرَنِي أَبُو النَّضْرِ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْفَقِيهُ، ثنا عُثْمَانُ بْنُ سَعِيدٍ الدَّارِمِيُّ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي الْيَمَانِ: أَخْبَرَكَ شُعَيْبُ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ , عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ: حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ , أَنَّ عَائِشَةَ ؓ أَخْبَرَتْهُ، أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ عَلَى رَسُولِهِ ﷺ , وَفَاطِمَةُ حِينَئِذٍ تَطْلُبُ صَدَقَةَ النَّبِيِّ ﷺ الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ , قَالَتْ عَائِشَةُ ؓ : فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ؛ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ , يَعْنِي مَالَ اللهِ , لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ "، وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ صَدَقَاتِ النَّبِيِّ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ ﷺ، وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ رَسُولُ اللهِ ﷺ فِيهَا فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا، فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ ؓ مِنْ ذَلِكَ , فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لِعَلِيٍّ ؓ : وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَحَبُّ إِلِيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، فَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الصَّدَقَاتِ فَإِنِّي لَا آلُو فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ , وَإِنِّي لَمْ أَكُنْ لِأَتْرُكَ فِيهَا أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللهِ ﷺ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنْ أَبِي الْيَمَانِ
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு ஆளனுப்பி, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் (போரின்றி) அளித்த 'ஃபய்உ' செல்வங்களிலிருந்து தமக்குச் சேரவேண்டிய வாரிசுரிமைச் சொத்தைக் கேட்டார்கள். அச்சமயம் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகியவற்றிலிருந்த நபி (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்துகளையும், கைபரின் (போர்ப்பொருளில்) ஐந்தில் ஒரு பங்கில் (கும்ஸ்) எஞ்சியிருந்ததையும் கோரினார்கள்.

(அதற்கு) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமை வழங்கப்படுவதில்லை; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவை அனைத்தும் தர்மமேயாகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையான உணவை) மட்டுமே உண்ணலாம்' - அதாவது அல்லாஹ்வின் செல்வத்திலிருந்து - 'உண்பதற்குத் தேவையானதைத் தவிர (அதிகமாகப் பெறுவதற்கு) அவர்களுக்கு உரிமையில்லை' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் அந்தத் தர்மச் சொத்துகள் எந்நிலையில் இருந்தனவோ, அந்த நிலையிலிருந்து எதையும் நான் மாற்றமாட்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் நிச்சயமாகச் செயல்படுவேன்.”

எனவே, அச்சொத்துகளிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்கு வழங்க அபூபக்ர் (ரழி) மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) மீது (மன) வருத்தமடைந்தார்கள்.

(பின்னர்) அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம் கூறினார்கள்: "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீதாணையாக! எனது சொந்த உறவினர்களுடன் (உறவைப்) பேணி நடப்பதை விட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணி நடப்பதையே நான் அதிகம் நேசிக்கிறேன். எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே இந்தத் தர்மச் சொத்துகள் விஷயத்தில் ஏற்பட்ட இந்தப் பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, அதில் நன்மையை (சரியான முறையைப்) பின்பற்றுவதில் நான் குறை வைக்கமாட்டேன். மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எதைச் செய்வதை நான் கண்டேனோ, அதைத் தவிர வேறெதையும் நான் செய்யமாட்டேன்."

(இதனை இமாம் புகாரி (ரஹ்) அவர்கள் தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் அபுல் யமான் வழியாகப் பதிவு செய்துள்ளார்கள்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدَانَ، أنبأ أَحْمَدُ بْنُ عُبَيْدٍ الصَّفَّارُ، ثنا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنُ مِلْحَانَ، ثنا ابْنُ بُكَيْرٍ، ثنا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ ﷺ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ بِالْمَدِينَةِ، وَفَدَكَ وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَّثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ " إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ، وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللهِ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللهِ ﷺ وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ " وَذَكَرَ الْحَدِيثَ، رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ، وَأَخْرَجَهُ مُسْلِمٌ مِنْ وَجْهٍ آخَرَ عَنِ اللَّيْثِ
நபி (ஸல்) அவர்களின் மனைவி ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகிய இடங்களில் அல்லாஹ் தனது தூதருக்கு (போரின்றி) வழங்கியவற்றிலிருந்தும் (ஃபைஉ), கைபரில் கிடைத்த ஐந்தில் ஒரு பங்கில் (குமுஸ்) மீதமிருந்தவற்றிலிருந்தும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து தமக்குக் கிடைக்க வேண்டிய வாரிசுரிமைச் சொத்தைக் கேட்டு அபூபக்ர் சித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
“நாங்கள் (நபிமார்கள்) வாரிசுரிமை வழங்கப்பட மாட்டோம்; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்களுக்குத் தேவையானதை) உணவாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள்” என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள். மேலும், “அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மப் பொருட்கள், அவர்களின் காலத்தில் எந்த நிலையில் இருந்ததோ அதிலிருந்து சிறிதளவும் நான் மாற்ற மாட்டேன். அ(ந்தச் சொத்)தில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே உறுதியாக நானும் செயல்படுவேன்” என்று கூறினார்கள்.

(இவ்வாறு கூறி முழு ஹதீஸையும் குறிப்பிட்டார்கள். இதனை புகாரி அவர்கள் தமது ஸஹீஹில் இப்னு புகைர் வழியாகவும், முஸ்லிம் அவர்கள் மற்றொரு அறிவிப்பாளர் தொடர் வழியாக லைஸ் மூலமாகவும் பதிவு செய்துள்ளனர்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
أَخْبَرَنَا أَبُو الْحَسَنِ عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ عَبْدَانَ , أنبأ أَحْمَدُ بْنُ عُبَيْدٍ , ثنا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مِلْحَانَ , ثنا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ , ثنا اللَّيْثُ , عَنْ عُقَيْلٍ , عَنِ ابْنِ شِهَابٍ , عَنْ عُرْوَةَ , عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ ﷺ , أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللهِ ﷺ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ ؓ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللهِ ﷺ مِمَّا أَفَاءَ اللهُ بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكٍ , وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ , قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: إِنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: " لَا نُورَثُ , مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ , إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ " , وَإِنِّي وَاللهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللهِ ﷺ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللهِ ﷺ , وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللهِ ﷺ , وَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ ؓ مِنْهَا شَيْئًا , وَذَكَرَ الْحَدِيثَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ فِي الصَّحِيحِ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ , وَرَوَاهُ مُسْلِمٌ مِنْ وَجْهٍ آخَرَ عَنِ اللَّيْثِ
நபி (ஸல்) அவர்களின் துணைவியார் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மகள் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகியவற்றில் அல்லாஹ் தன் தூதருக்கு (ஸல்) (போரின்றி கிடைத்த செல்வமாக - ஃபைஉ) வழங்கியவற்றிலிருந்தும், கைபர் (போர்ப் பொருள்களின்) ஐந்தில் ஒரு பங்கில் (குமுஸ்) மீதமிருந்தவற்றிலிருந்தும் தமக்குச் சேர வேண்டிய அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் வாரிசுரிமைச் சொத்துகளைக் கேட்டு அபூபக்ர் சித்தீக் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) எவரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மம் (ஸதகா) ஆகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் சொத்திலிருந்து (மட்டும் தங்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக) உணவருந்திக் கொள்வார்கள்" என்று அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள். மேலும், அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தர்மச் சொத்தை, அவர்களின் காலத்தில் அது எந்த நிலையில் இருந்ததோ அதிலிருந்து நான் சிறிதும் மாற்றமாட்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ அவ்வாறே கட்டாயம் நானும் செயல்படுவேன்.

எனவே, அச்சொத்திலிருந்து ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களுக்கு எதையும் (வாரிசுரிமைப் பங்காக) கொடுக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். (இதனை புகாரி தமது 'ஸஹீஹ்' நூலில் இப்னு புகைர் வழியாகவும், முஸ்லிம் வேறொரு அறிவிப்பாளர் தொடர் மூலம் அல்-லைஸ் வழியாகவும் பதிவு செய்துள்ளனர்).
ஹதீஸ் தரம் : ஹதீஸ் தரம் கிடைக்கவில்லை
لا نعرف حكم له
4823ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ الْكَلَاعِيُّ، بِحِمْصَ قَالَ: حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ شُعَيْبِ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ وَفَاطِمَةُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهَا حِينَئِذٍ تَطْلُبُ صَدَقَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّتِي بِالْمَدِينَةِ وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمْسِ خَيْبَرَ، قَالَتْ عَائِشَةُ: فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: § «لَا نُوَرَّثُ مَا تَرَكْنَاهُ صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ مِنْ هَذَا الْمَالِ، لَيْسَ لَهُمْ أَنْ يَزِيدُوا عَلَى الْمَأْكَلِ»، وَإِنِّي وَاللَّهِ، لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَاتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا، الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ فِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ، أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا، فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ، عَلَى أَبِي بَكْرٍ مِنْ ذَلِكَ، فَهَجَرَتْهُ فَلَمْ تُكَلِّمْهُ، حَتَّى تُوُفِّيَتْ، وَعَاشَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهِ لَيْلًا، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ، فَصَلَّى عَلَيْهَا عَلِيٌّ، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وَجْهٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ فَاطِمَةُ رِضْوَانُ اللَّهِ عَلَيْهَا، انْصَرَفَتْ وجُوهُ النَّاسِ عَنْ عَلِيٍّ، حَتَّى أَنْكَرَهُمْ، فَضَرَعَ عَلِيٌّ عِنْدَ ذَلِكَ إِلَى مُصَالَحَةِ أَبِي بَكْرٍ، وَمُبَايَعَتِهِ وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الْأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ، أَنِ ائْتِنَا وَلَا يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ، وَكَرِهَ عَلِيٌّ أَنْ يَشْهَدَهُمَ عُمَرُ، لِمَا يَعْلَمُ مِنْ شِدَّةِ عُمَرَ عَلَيْهِمْ، فَقَالَ عُمَرُ لِأَبِي بَكْرٍ: وَاللَّهِ لَا تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: وَمَا عَسَى أَنْ يَفْعَلُوا بِي، وَاللَّهِ لَآتِيَنَّهُمْ، فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ، فَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرٍ فَضِيلَتَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ، وَإِنَّا لَمْ نَنْفَسْ عَلَيْكَ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالْأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى لَنَا حَقًّا، وَذَكَرَ قَرَابَتَهُمْ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَحَقَّهُمْ، فَلَمْ يَزَلْ يَتَكَلَّمُ، حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ أَنْ أَصِلَ مِنْ قَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الصَّدَقَاتِ، فَإِنِّي لَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَإِنِّي لَمْ أَكُنْ لِأَتْرُكَ فِيهَا أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ، قَالَ عَلِيٌّ: مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةَ لِلْبَيْعَةِ، فَلَمَّا أَنْ صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلَاةَ الظُّهْرِ ارْتَقَى عَلَى الْمِنْبَرِ فَتَشَهَّدَ، وَذَكَرَ شَأْنَ عَلِيٍّ وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ وَتَشَهَّدَ عَلِيٌّ، فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَذَكَرَ أَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةٌ عَلَى أَبِي بَكْرٍ وَلَا إِنْكَارُ فَضِيلَتِهِ الَّتِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهَا وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي الْأَمْرِ نَصِيبًا وَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ، وَقَالُوا لِعَلِيٍّ: أَصَبْتَ، وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ، قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ عَلَى الْأَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ
ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கு அல்லாஹ் (போரின்றி) அளித்த (ஃபய் எனப்படும்) செல்வங்களிலிருந்து தமக்குரிய வாரிசுரிமைப் பங்கைக் கேட்டுப் பெறுவதற்காக, நபி (ஸல்) அவர்களின் மகளார் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள். அப்போது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனா மற்றும் ஃபதக் ஆகிய இடங்களில் இருந்த அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குரிய தர்மச் சொத்துகளையும், கைபரின் ஐந்தில் ஒரு பங்கிலிருந்த (குமுஸ்) மீதச் சொத்துகளையுமே (வாரிசுரிமையாகக்) கேட்டு வந்தார்கள்.

அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு (நபிமார்களுக்கு) யாரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமேயாகும். முஹம்மதின் குடும்பத்தார் இந்தச் செல்வத்திலிருந்து (தங்கள் அடிப்படைத் தேவைக்காக மட்டும்) உண்டு கொள்ளலாம்; அதற்கும் அதிகமாக அவர்கள் அதிலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமை அவர்களுக்கு இல்லை' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்தத் தர்மச் சொத்துகளை, அது நபி (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் எந்நிலையில் இருந்ததோ அதே நிலையிலிருந்து நான் சிறிதும் மாற்றமாட்டேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அதேபோன்று நானும் நிச்சயமாகச் செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

எனவே, அந்தச் சொத்துகளிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் ஒப்படைக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) வருத்தமடைந்தார்கள். (அதன் காரணமாக) அவர்களைப் புறக்கணித்து, தாம் மரணிக்கும் வரை அவர்களிடம் பேசவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பின்னர் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்தார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மரணித்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்காமல் இரவிலேயே அவர்களை நல்லடக்கம் செய்துவிட்டார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களே அவர்களுக்கு (ஜனாஸாத்) தொழுகை நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தவரை மக்களின் மத்தியில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு (சிறப்பான) கண்ணியம் இருந்து வந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மரணித்தவுடன் மக்களின் முகங்கள் அலீ (ரழி) அவர்களை விட்டும் (மாறியதை) உணர்ந்தார்கள். இதனை அலீ (ரழி) அவர்கள் கண்டபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமரசம் செய்துகொள்ளவும், அவர்களுக்குப் பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் நாடினார்கள். அந்த (ஆறு) மாதங்களில் அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை. எனவே, அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "தாங்கள் எங்களிடம் வாருங்கள். வேறு யாரையும் தங்களுடன் அழைத்து வர வேண்டாம்" என்று செய்தி அனுப்பினார்கள். உமர் (ரழி) அவர்களின் கண்டிப்பான (சுபாவத்தை) அலீ (ரழி) அவர்கள் அறிந்திருந்ததால், அவர் வருவதை அலீ (ரழி) விரும்பவில்லை.

அப்போது உமர் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீங்கள் மட்டும் தனியாக அவர்களிடம் செல்ல வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்கள் எனக்கு என்ன செய்துவிடப் போகிறார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நிச்சயமாக நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள். அதன்படியே, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் (அலி ரழி அவர்களின் இல்லத்திற்குச்) சென்றார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள் ‘தஷஹ்ஹுத்’ (இறைப்புகழ் மற்றும் சாட்சியம்) மொழிந்தார்கள். பின்னர், "அபூபக்கர் அவர்களே! உங்களின் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கும் (அந்தஸ்தையும்) நாங்கள் அறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கிய எந்தவொரு நன்மையின் மீதும் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், (ஆட்சித் தலைமைப்) பொறுப்பில் எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் நீங்களாகவே தன்னிச்சையாக முடிவெடுத்துவிட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் எங்களுக்கு இருந்த நெருங்கிய உறவின் காரணமாக (ஆலோசனை பெறுவதில்) எங்களுக்கும் உரிமை இருப்பதை நாங்கள் கருதியிருந்தோம்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே இருக்க, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசும்போது, "என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீதாணையாக! எனது சொந்த உறவினர்களைவிட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் (நல்லுறவைப்) பேணுவதையே நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன். எனக்கும் உங்களுக்குமிடையே இந்தத் தர்மச் சொத்துகள் விஷயத்தில் ஏற்பட்ட பிணக்கைப் பொறுத்தவரை, நான் அதிலும் நன்மையை நாடுவதிலிருந்து சிறிதும் குறையவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்தச் சொத்துகள் விஷயத்தில் என்ன செய்ததை நான் பார்த்தேனோ, அதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் செய்யவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது அலீ (ரழி) அவர்கள், "இன்று மாலை (பொதுமக்கள் முன்னிலையில்) உங்களுக்குப் பைஅத் செய்வதாக வாக்களிக்கிறேன்" என்று கூறினார்கள்.

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் லுஹர் தொழுகையை முடித்ததும், மிம்பரின் மீது ஏறி தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அலீ (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் இதுவரை பைஅத் செய்யாமல் பின்தங்கியிருந்ததையும், அவர்கள் அதற்காகக் கூறிய காரணத்தையும் விளக்கினார்கள். பின்னர், (அலி ரழி அவர்களுக்காக) பாவமன்னிப்புத் தேடினார்கள்.

அதனைத் தொடர்ந்து அலீ (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து) தஷஹ்ஹுத் மொழிந்தார்கள். அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையைக் கண்ணியப்படுத்தினார்கள். "தாம் இதுவரை பைஅத் செய்யாமல் இருந்ததற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீதிருந்த பொறாமையோ அல்லது அல்லாஹ் அவர்களுக்கு வழங்கிய சிறப்பை மறுத்ததோ காரணமல்ல; மாறாக, இந்தப் பொறுப்பில் (ஆலோசனையில்) எங்களுக்கும் ஒரு பங்கு இருப்பதாக நாங்கள் கருதினோம். ஆனால், எங்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்கப்பட்டதால் எங்கள் மனதில் சற்று வருத்தம் ஏற்பட்டது" என்பதைக் கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தனர். அவர்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம், "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். அலீ (ரழி) அவர்கள் இவ்வாறு நன்முறையில் (ஜமாஅத்துடன்) இணங்கி வந்தபோது, முஸ்லிம்கள் அலீ (ரழி) அவர்களிடம் மீண்டும் நெருக்கமானார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح
6607ஸஹீஹ் இப்னு ஹிப்பான்
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ قُتَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ مَوْهِبٍ، حَدَّثَنِي اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ عَقِيلِ بْنِ خَالِدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ: أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ إِلَى أَبِي بَكْرٍ تَسْأَلُهُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ، وَفَدَكَ، وَمَا بَقِيَ مِنْ خُمُسِ خَيْبَرَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: § «إِنَّا لَا نُورَثُ، مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ، إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَا الْمَالِ»، وَإِنِّي وَاللَّهِ لَا أُغَيِّرُ شَيْئًا مِنْ صَدَقَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ حَالِهَا الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهَا فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَلَأَعْمَلَنَّ فِيهَا بِمَا عَمِلَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ أَنْ يَدْفَعَ إِلَى فَاطِمَةَ مِنْهَا شَيْئًا، فَوَجَدَتْ فَاطِمَةُ عَلَى أَبِي بَكْرٍ فِي ذَلِكَ، وَهَجَرَتْهُ، فَلَمْ تُكَلِّمْهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ بَعْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِسِتَّةِ أَشْهُرٍ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ دَفَنَهَا زَوْجُهَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لَيْلًا، وَلَمْ يُؤْذِنْ بِهَا أَبَا بَكْرٍ، وَصَلَّى عَلَيْهَا، وَكَانَ لِعَلِيٍّ مِنَ النَّاسِ وِجْهَةٌ حَيَاةَ فَاطِمَةَ، فَلَمَّا تُوُفِّيَتْ فَاطِمَةُ اسْتَنْكَرَ وُجُوهَ النَّاسِ، فَالْتَمَسَ مُصَالَحَةَ أَبِي بَكْرٍ، وَمُبَايَعَتَهُ، وَلَمْ يَكُنْ بَايَعَ تِلْكَ الْأَشْهُرَ، فَأَرْسَلَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ، أَنِ ائْتِنَا وَلَا يَأْتِنَا مَعَكَ أَحَدٌ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَحْضُرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لِأَبِي بَكْرٍ: وَاللَّهِ، لَا تَدْخُلُ عَلَيْهِمْ وَحْدَكَ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: مَا عَسَى أَنْ يَفْعَلُوا بِي وَاللَّهِ لَآتِيَنَّهُمْ، فَدَخَلَ أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهِمْ، فَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، وَقَالَ: إِنَّا قَدْ عَرَفْنَا يَا أَبَا بَكْرِ فَضِيلَتَكَ، وَمَا أَعْطَاكَ اللَّهُ، وَلَمْ أَنْفَسْ خَيْرًا سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْكَ، وَلَكِنَّكَ اسْتَبْدَدْتَ عَلَيْنَا بِالْأَمْرِ، وَكُنَّا نَرَى أَنَّ لَنَا حَقًّا لِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمْ يَزَلْ يُكَلِّمُ أَبَا بَكْرِ حَتَّى فَاضَتْ عَيْنَا أَبِي بَكْرٍ، فَلَمَّا تَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ: وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَرَابَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَصِلَ أَهْلِي وَقَرَابَتِي، وَأَمَّا الَّذِي شَجَرَ بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ مِنْ هَذِهِ الْأَمْوَالِ، فَلَمْ آلُ فِيهَا عَنِ الْخَيْرِ، وَلَمْ أَتْرُكْ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُهُ فِيهَا إِلَّا صَنَعْتُهُ، فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ لِأَبِي بَكْرٍ: مَوْعِدُكَ الْعَشِيَّةُ لِلْبَيْعَةِ، فَلَمَّا صَلَّى أَبُو بَكْرٍ صَلَاةَ الظُّهْرِ رَقِيَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَتَشَهَّدَ، ثُمَّ ذَكَرَ شَأْنَ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، وَتَخَلُّفَهُ عَنِ الْبَيْعَةِ، وَعُذْرَهُ بِالَّذِي اعْتَذَرَ إِلَيْهِ، ثُمَّ اسْتَغْفَرَ، وَتَشَهَّدَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، فَعَظَّمَ حَقَّ أَبِي بَكْرٍ، وَحُرْمَتَهُ، وَأَنَّهُ لَمْ يَحْمِلْهُ عَلَى الَّذِي صَنَعَ نَفَاسَةً عَلَى أَبِي بَكْرٍ، وَلَا إِنْكَارًا لِلَّذِي فَضَّلَهُ اللَّهُ بِهِ، وَلَكِنَّا كُنَّا نَرَى لَنَا فِي هَذَا الْأَمْرِ نَصِيبًا فَاسْتَبَدَّ عَلَيْنَا بِهِ، فَوَجَدْنَا فِي أَنْفُسِنَا، فَسُرَّ بِذَلِكَ الْمُسْلِمُونَ، وَقَالُوا: أَصَبْتَ، وَكَانَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى عَلِيٍّ قَرِيبًا حِينَ رَاجَعَ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ «
அன்னை ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் புதல்வி ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள், மதீனாவில் அல்லாஹ் தனது தூதருக்குப் போரின்றி அளித்த (ஃபைஉ) சொத்துக்கள், ஃததக் (எனும் ஊரின் சொத்துக்கள்), மற்றும் கைபர் போரில் கிடைத்தவற்றில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு (குமுஸ்) ஆகியவற்றிலிருந்து தமக்குரிய வாரிசுரிமையைக் கேட்டு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பினார்கள்.

அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எங்களுக்கு எவரும் வாரிசாக முடியாது; நாங்கள் விட்டுச் செல்பவையெல்லாம் தர்மமேயாகும். முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் குடும்பத்தார் இந்தச் சொத்திலிருந்து (தங்கள் அடிப்படைத் தேவைக்கு மட்டும்) உண்ணலாம்' என்று கூறியுள்ளார்கள். அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் அந்தத் தர்மச் சொத்துக்களை, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காலத்தில் இருந்த நிலையை விட்டும் நான் சிறிதளவும் மாற்ற மாட்டேன். அதில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு செயல்பட்டார்களோ, அவ்வாறே நானும் நிச்சயமாக செயல்படுவேன்" என்று கூறினார்கள்.

எனவே, அவற்றிலிருந்து எதையும் ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்களிடம் கொடுக்க அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மறுத்துவிட்டார்கள். இதனால் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீது ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் வருத்தமடைந்து (மனத்தாங்கல் கொண்டு) அவர்களை விட்டு விலகியிருந்தார்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மறைவிற்குப் பிறகு ஆறு மாதங்கள் வாழ்ந்த அவர்கள், தாங்கள் மரணிக்கும் வரை அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் (இது குறித்துப்) பேசவில்லை. ஃபாத்திமா (ரழி) மரணித்தபோது, அவர்களின் கணவர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குத் தெரிவிக்காமலேயே இரவோடு இரவாக அவர்களை அடக்கம் செய்து, அவர்களே ஜனாஸா தொழுகையும் நடத்தினார்கள்.

ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் உயிரோடு இருந்தவரை மக்கள் மத்தியில் அலீ (ரழி) அவர்களுக்கு மிகுந்த மதிப்பிருந்தது. ஃபாத்திமா (ரழி) அவர்கள் மரணித்த பிறகு, மக்களின் முகங்களில் (தமக்கு இருந்த ஆதரவில்) மாற்றத்தை அலீ (ரழி) அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். எனவே, அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுடன் சமாதானம் செய்துகொள்ளவும் அவர்களுக்கு பைஅத் (தலைமையை ஏற்கும் விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்யவும் விரும்பினார்கள். அந்த (ஆறு) மாதங்களில் அலீ (ரழி) அவர்கள் பைஅத் செய்திருக்கவில்லை.

அலீ (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம் ஆளனுப்பி, "நீங்கள் மட்டும் எங்களிடம் வாருங்கள்; உங்களுடன் வேறு யாரும் வர வேண்டாம்" என்று கூறினார்கள். உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் அங்கு வருவதை அலீ (ரழி) அவர்கள் விரும்பாததே இதற்குக் காரணமாகும் (ஏனெனில் உமர் (ரழி) அவர்களின் கண்டிப்பான சுபாவம் பேச்சை கடினமாக்கிவிடலாம் என அஞ்சினார்கள்). அப்போது உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நீங்கள் தனியாக அவர்களிடம் செல்லக் கூடாது" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், "அவர்கள் எனக்கு என்ன (தீங்கு) செய்துவிடப் போகிறார்கள்? அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் அவர்களிடம் செல்வேன்" என்று கூறினார்கள்.

அவ்வாறே அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அவர்களிடம் சென்றார்கள். அப்போது அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் தஷஹ்ஹுத் (இறைப்புகழ் மற்றும் சாட்சியம்) ஓதிய பின்னர், "அபூபக்கரே! உங்கள் சிறப்பையும், அல்லாஹ் உங்களுக்கு வழங்கியிருப்பதையும் நாங்கள் நன்கறிவோம். அல்லாஹ் உங்களுக்கு அளித்த எந்தவொரு நன்மையின் (ஆட்சியதிகாரத்தின்) மீதும் நாங்கள் பொறாமை கொள்ளவில்லை. ஆயினும், இந்த (ஆட்சித் தலைமை) விஷயத்தில் நீங்கள் எங்களிடம் கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டீர்கள். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுடன் எங்களுக்குள்ள நெருங்கிய உறவின் காரணமாக, இவ்விஷயத்தில் எங்களுக்கும் (கலந்தாலோசனை செய்யப்பட வேண்டிய) உரிமை இருப்பதாக நாங்கள் கருதினோம்" என்று கூறினார்கள். இவ்வாறு அலீ (ரழி) அவர்கள் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் கண்களில் கண்ணீர் வடிந்தது.

பின்னர் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் பேசுகையில், "என் உயிர் எவன் கைவசம் உள்ளதோ அவன் மீதாணையாக! எனது சொந்த உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதைவிட, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் உறவினர்களுடன் உறவைப் பேணுவதே எனக்கு மிகவும் பிரியமானதாகும். எனக்கும் உங்களுக்கும் இடையே இந்தச் சொத்துக்கள் விஷயத்தில் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாட்டைப் பொறுத்தவரை, அதிலும் நான் நன்மையை நாடுவதில் எவ்விதக் குறையும் வைக்கவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எவ்விதம் செயல்பட்டதை நான் கண்டேனோ, அவ்வாறேதான் நானும் செயல்பட்டேன்" என்று கூறினார்கள்.

அப்போது அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களிடம், "நான் இன்று மாலை உங்களுக்கு பைஅத் (விசுவாசப் பிரமாணம்) செய்கிறேன்" என்று கூறினார்கள். லுஹர் தொழுகையை முடித்ததும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மிம்பரின் மீது ஏறி, தஷஹ்ஹுத் ஓதிய பின்னர், அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்களின் நிலையையும், அவர்கள் பைஅத் செய்யாமல் பின்தங்கியிருந்ததையும், அவர்கள் கூறிய காரணத்தையும் குறிப்பிட்டு, அதற்கான அவர்களின் மன்னிப்பைக் கோரினார்கள்.

பின்னர் அலீ பின் அபீதாலிப் (ரழி) அவர்கள் (எழுந்து), தஷஹ்ஹுத் ஓதிய பின்னர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களின் உரிமையையும் அவர்களின் கண்ணியத்தையும் பெருமைப்படுத்திப் பேசினார்கள். மேலும், "நான் இதுவரை நடந்துகொண்ட விதம், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் மீதான பொறாமையாலோ அல்லது அல்லாஹ் அவருக்கு அளித்த சிறப்பை மறுப்பதற்காகவோ அல்ல. மாறாக, ஆட்சியதிகாரத்தில் எங்களுக்கும் (ஆலோசனை பெறப்படும்) பங்கு இருப்பதாக நாங்கள் கருதினோம். ஆனால் அவர் எங்களிடம் கலந்தாலோசிக்காமல் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டார். இதுவே எங்கள் மனதில் வருத்தத்தை ஏற்படுத்தியது" என்று கூறினார்கள்.

இதைக் கேட்டு முஸ்லிம்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்து, "நீங்கள் சரியானதையே செய்தீர்கள்" என்று கூறினார்கள். நன்மையான ஒரு காரியத்தை (ஒற்றுமையை) நோக்கி அலீ (ரழி) அவர்கள் திரும்பி வந்தபோது, மக்கள் மீண்டும் அவர்களுடன் மிகுந்த நெருக்கம் கொண்டார்கள்.
ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (ஆதாரப்பூர்வமானது)
صحيح