حَدَّثَنَا مَحْمُودٌ، أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ إِسْرَائِيلَ، عَنْ أَبِي حَصِينٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ، فَمَنْ مَاتَ وَتَرَكَ مَالاً فَمَالُهُ لِمَوَالِي الْعَصَبَةِ، وَمَنْ تَرَكَ كَلاًّ أَوْ ضَيَاعًا، فَأَنَا وَلِيُّهُ فَلأُدْعَى لَهُ . لكل: العيال
நான் முஃமின்களுக்கு அவர்களுடைய உயிர்களை விடவும் நெருக்கமானவன் ஆவேன். எனவே, அவர்களில் எவரேனும் (மரணமடைந்து) சொத்தை விட்டுச் சென்றால், அவரது சொத்து அவரது ‘அஸபா’வுக்கு உரியதாகும். மேலும், எவரேனும் (தன்னைப் பராமரிக்க முடியாத) சுமையையோ அல்லது ஆதரவற்றவர்களையோ விட்டுச் சென்றால், நானே அவர்களின் பொறுப்பாளன் ஆவேன் (எனவே, அவர்களின் பொறுப்பை ஏற்க நான் அழைக்கப்படட்டும்).
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ الأُمَوِيُّ، قال حَدَّثَنَا أَبِي، قال حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو، قال حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَنْ تَرَكَ مَالاً فَلأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ ضَيَاعًا فَإِلَىَّ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَفِي الْبَابِ عَنْ جَابِرٍ وَأَنَسٍ . وَقَدْ رَوَاهُ الزُّهْرِيُّ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَطْوَلَ مِنْ هَذَا وَأَتَمَّ . مَعْنَى ضَيَاعًا ضَائِعًا لَيْسَ لَهُ شَيْءٌ فَأَنَا أَعُولُهُ وَأُنْفِقُ عَلَيْهِ .
அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"யார் செல்வத்தை விட்டுச் செல்கிறாரோ, அது அவருடைய குடும்பத்தாருக்குரியது. மேலும் யார் பராமரிப்பாரற்றவர்களை (அதாவது, ஆதரவற்ற குழந்தைகளை, மனைவிகளை அல்லது வேறு எந்தத் துணையும் இல்லாதவர்களை) விட்டுச் செல்கிறாரோ, (அவர்களைப் பேணும்) பொறுப்பு என்னைச் சாரும்."