அபூ ஸயீத் அல்-குத்ரீ (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்களில் சிலர் ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டார்கள். அவர்கள் அரபுக் கோத்திரங்களில் ஒன்றில் தங்கினார்கள். (அப்போது அக்கூட்டத்தினர்), "எங்கள் தலைவரை (விஷ ஜந்து) தீண்டிவிட்டது. எங்கள் தோழருக்குப் பயனளிக்கக்கூடிய ஏதேனும் உங்களில் யாரிடமாவது இருக்கிறதா?" என்று கேட்டார்கள்.

அக்கூட்டத்திலிருந்த (நபித்தோழர்) ஒருவர், "ஆம், அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! நான் ஓதிப் பார்ப்பேன். ஆனால் நாங்கள் உங்களிடம் விருந்தோம்பல் கேட்டோம்; நீங்களோ எங்களுக்கு விருந்தளிக்க மறுத்துவிட்டீர்கள். நீங்கள் எனக்குக் கூலியாக ஏதேனும் தரும் வரை நான் ஓதிப் பார்க்க மாட்டேன்" என்று கூறினார்.

எனவே அவர்கள் அவருக்கு ஒரு மந்தை ஆடுகளைக் கொடுப்பதாக ஒப்புக்கொண்டார்கள். அவர் அத்தலைவரிடம் வந்து, அவர் மீது 'உம்முல் கிதாப்' (அல்-ஃபாத்திஹா) ஓதி (லேசாக) உமிழ்ந்தார். அவர் குணமடைந்து, கட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டவர் போல ஆனார்.

ஆகவே, அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒப்புக்கொண்டிருந்த கூலியை அவர்களுக்கு முழுமையாகக் கொடுத்தார்கள். (நபித்தோழர்கள்), "அவற்றை பங்கிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள். ஓதிப் பார்த்த அந்த மனிதர், "நாம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் செல்லும் வரை இதைச் செய்யாதீர்கள்; அவர்களிடம் (இது குறித்து) ஆலோசிப்போம்" என்று கூறினார்.

அவர்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, நடந்ததை அவர்களிடம் கூறினார்கள். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அது ஒரு ருக்யா (ஓதிப்பார்த்தல்) என்று உமக்கு எப்படித் தெரியும்? நீங்கள் செய்தது சரிதான். அவற்றை பங்கிடுங்கள்; உங்களுடன் எனக்கும் ஒரு பங்கைத் தாருங்கள்" என்று கூறினார்கள்.