அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் (சமைத்த) இறைச்சி கொண்டுவரப்பட்டது. அவர்களுக்கு ஆட்டின் முன்னங்கால் பகுதி எடுத்துக் கொடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் அதை விரும்பிச் சாப்பிடுபவர்களாக இருந்தார்கள். அதிலிருந்து ஒரு கவளம் கடித்தார்கள். பிறகு கூறினார்கள்:

“மறுமை நாளில் மனிதர்களின் தலைவன் நானே. அது ஏன் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா? (அல்லாஹ்) முந்தையவர்களையும் பிந்தையவர்களையும் ஒரே சமவெளியில் ஒன்று திரட்டுவான். அழைப்பவர் (அழைத்தால்) அவர்களுக்குக் கேட்கும்; பார்ப்பவர் (பார்த்தால்) (அனைவரையும்) ஊடுருவிப் பார்க்க முடியும். சூரியன் (அவர்களுக்கு) மிக அருகில் வரும். மக்களுக்குத் தாங்க முடியாத, சுமக்க முடியாத அளவுக்குத் துயரமும் கவலையும் ஏற்படும். அப்போது மக்கள், ‘(துயரத்தில்) நீங்கள் எந்த நிலையை அடைந்துள்ளீர்கள் என்பதைப் பார்க்கவில்லையா? உங்கள் இறைவனிடம் உங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்பவர் ஒருவரை நீங்கள் தேடமாட்டீர்களா?’ என்று பேசிக்கொள்வார்கள்.

சிலர் வேறு சிலரிடம், ‘ஆதம் (அலை) அவர்களிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறுவார்கள். அவர்கள் ஆதம் (அலை) அவர்களிடம் சென்று, ‘நீங்கள் மனிதகுலத்தின் தந்தை. அல்லாஹ் உங்களைத் தன் கரத்தால் படைத்தான். மேலும் அவன் தன் ரூஹிலிருந்து (ஆன்மாவிலிருந்து) உங்களுக்குள் ஊதினான். மேலும் வானவர்களை உங்களுக்கு ஸஜ்தா செய்யும்படி கட்டளையிட்டான். உங்கள் இறைவனிடம் எங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். நாங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா? நாங்கள் எத்தகைய (துயரத்தை) அடைந்துவிட்டோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?’ என்று கூறுவார்கள். அதற்கு ஆதம் (அலை) அவர்கள், ‘இன்று என் இறைவன் முன்னெப்போதும் கோபப்படாத அளவுக்குக் கடும் கோபமாக இருக்கிறான். இனிமேலும் அவன் இதுபோன்று கோபப்பட மாட்டான். அவன் என்னை (அந்த) மரத்தை விட்டும் தடுத்தான். ஆனால் நான் அவனுக்கு மாறுசெய்துவிட்டேன். எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! வேறொருவரிடம் செல்லுங்கள்; நூஹ் (அலை) அவர்களிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறுவார்கள்.

எனவே அவர்கள் நூஹ் (அலை) அவர்களிடம் சென்று, ‘நூஹ் அவர்களே! நீங்கள் பூமியிலுள்ள மக்களுக்கு (அனுப்பப்பட்ட) தூதர்களில் முதலாவதாக இருக்கிறீர்கள். அல்லாஹ் உங்களை நன்றியுள்ள அடியார் என்று பெயரிட்டான். உங்கள் இறைவனிடம் எங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். நாங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?’ என்று கூறுவார்கள். அதற்கு அவர்கள், ‘இன்று என் இறைவன் (அல்லாஹ்) முன்னெப்போதும் கோபப்படாத அளவுக்குக் கடும் கோபமாக இருக்கிறான். இனிமேலும் அவன் இதுபோன்று கோபப்பட மாட்டான். எனக்கு (உலகில்) நிச்சயமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் ஒரு பிரார்த்தனையைச் செய்யும் உரிமை இருந்தது. அதை நான் என் சமூகத்திற்கு எதிராகச் செய்துவிட்டேன். எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! வேறொருவரிடம் செல்லுங்கள்; இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறுவார்கள்.

அவர்கள் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்களிடம் சென்று, ‘இப்ராஹீம் அவர்களே! நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதராகவும் பூமியிலுள்ள மக்களில் அவனுடைய கலீல் (நெருங்கிய நண்பர்) ஆகவும் இருக்கிறீர்கள். உங்கள் இறைவனிடம் எங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். நாங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?’ என்று கூறுவார்கள். அவர்களிடம் இப்ராஹீம் (அலை) அவர்கள், ‘என் இறைவன் இன்று முன்னெப்போதும் கோபப்படாத அளவுக்குக் கடும் கோபமாக இருக்கிறான். இனிமேலும் அவன் இதுபோன்று கோபப்பட மாட்டான். நான் மூன்று பொய்களைச் சொல்லியிருந்தேன்’ என்று கூறிவிட்டு – (அறிவிப்பாளர் அபூ ஹையான் அவற்றை ஹதீஸில் குறிப்பிட்டுள்ளார்கள்) – ‘எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! வேறொருவரிடம் செல்லுங்கள்; மூஸா (அலை) அவர்களிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறுவார்கள்.

அவர்கள் மூஸா (அலை) அவர்களிடம் சென்று, ‘மூஸா அவர்களே! நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஆவீர்கள். அல்லாஹ் தனது தூதுத்துவத்தாலும், (உங்களுடன்) பேசியதாலும் மற்ற மனிதர்களைவிட உங்களுக்கு மேன்மையை வழங்கினான். உங்கள் இறைவனிடம் எங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். நாங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?’ என்று கூறுவார்கள். அதற்கு மூஸா (அலை) அவர்கள், ‘என் இறைவன் இன்று முன்னெப்போதும் கோபப்படாத அளவுக்குக் கடும் கோபமாக இருக்கிறான். இனிமேலும் அவன் இதுபோன்று கோபப்பட மாட்டான். நான் கொல்லும்படி கட்டளையிடப்படாத ஓர் உயிரைக் கொன்றுவிட்டேன். எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! வேறொருவரிடம் செல்லுங்கள்; ஈஸா (அலை) அவர்களிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறுவார்கள்.

எனவே அவர்கள் ஈஸா (அலை) அவர்களிடம் சென்று, ‘ஈஸா அவர்களே! நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஆவீர்கள். மேலும் மர்யமிடம் அவன் போட்ட அவனுடைய வார்த்தையாகவும், அவனிடமிருந்து உருவான ஓர் ஆன்மாவாகவும் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் குழந்தையாகத் தொட்டிலில் இருந்தபோதே மக்களிடம் பேசினீர்கள். எங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். நாங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?’ என்று கூறுவார்கள். அதற்கு ஈஸா (அலை) அவர்கள், ‘என் இறைவன் இன்று முன்னெப்போதும் கோபப்படாத அளவுக்குக் கடும் கோபமாக இருக்கிறான். இனிமேலும் அவன் இதுபோன்று கோபப்பட மாட்டான்’ என்று கூறுவார்கள் – ஈஸா (அலை) அவர்கள் எந்தப் பாவத்தையும் குறிப்பிடமாட்டார்கள் – ‘எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! எனக்கு என் கவலையே பெரிது! வேறொருவரிடம் செல்லுங்கள்; முஹம்மது (ஸல்) அவர்களிடம் செல்லுங்கள்’ என்று கூறுவார்கள்.

எனவே அவர்கள் முஹம்மது (ஸல்) ஆகிய என்னிடம் வருவார்கள். அவர்கள், ‘முஹம்மது அவர்களே! நீங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஆவீர்கள். மேலும் நபிமார்களில் இறுதியானவர் ஆவீர்கள். அல்லாஹ் உங்கள் முன் பின் பாவங்களை மன்னித்துவிட்டான். உங்கள் இறைவனிடம் எங்களுக்காகப் பரிந்துரை செய்யுங்கள். நாங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவில்லையா?’ என்று கூறுவார்கள்.

அப்போது நான் புறப்பட்டுச் சென்று அர்ஷுக்குக் கீழே என் இறைவனுக்கு முன்னால் ஸஜ்தாவில் விழுவேன். பின்னர் அல்லாஹ் எனக்கு முன் வேறு யாருக்கும் வெளிப்படுத்தாத அவனது புகழாங்களையும், அவனைப் போற்றும் அழகிய வார்த்தைகளையும் எனக்கு வெளிப்படுத்துவான். பின்னர், ‘முஹம்மதே! உங்கள் தலையை உயர்த்துங்கள். கேளுங்கள், உங்களுக்குத் தரப்படும். பரிந்துரை செய்யுங்கள், (உங்கள் பரிந்துரை) ஏற்கப்படும்’ என்று கூறப்படும். எனவே நான் என் தலையை உயர்த்தி, ‘என் உம்மத்தினரே! என் இறைவனே! என் உம்மத்தினரே! என் இறைவனே!’ என்று கூறுவேன். அப்போது, ‘முஹம்மதே! உங்கள் உம்மத்தினரில் கேள்வி கணக்கு இல்லாதவர்களைச் சொர்க்கத்தின் வாசல்களில் வலதுபுறத்தில் அமைந்துள்ள வாசல் வழியாக நுழையச் செய்யுங்கள். மேலும் அவர்கள் மற்ற வாசல்களிலும் மக்களுடன் கூட்டாக நுழைவார்கள்’ என்று கூறப்படும்.”

பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: “என் உயிர் எவன் கைவசம் இருக்கிறதோ அவன் மீது சத்தியமாக, சொர்க்கத்தின் வாசல்களின் இரு கதவுகளுக்குப் இடைப்பட்ட தூரமானது, மக்காவிற்கும் ஹிம்யருக்கும் இடைப்பட்ட தூரத்தைப் போன்றது; அல்லது மக்காவிற்கும் புஸ்ராவிற்கும் இடைப்பட்ட தூரத்தைப் போன்றது.”

அனஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் ஸைனப் பின்த் ஜஹ்ஷ் (ரழி) அவர்களை மணமுடித்தபோது, ரொட்டி மற்றும் இறைச்சி விருந்து ஒன்று நடைபெற்றது.
நான் உணவுக்கு (மக்களை) அழைக்க அனுப்பப்பட்டேன். மக்கள் (குழுக்களாக) வருவார்கள்; அவர்கள் சாப்பிட்டுவிட்டுச் செல்வார்கள். பிறகு (மற்றொரு) குழுவினர் வருவார்கள்; சாப்பிட்டுவிட்டுச் செல்வார்கள். நான் அழைக்க யாரையும் காணாத நிலை வரும் வரை நான் அழைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.
பிறகு நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நான் அழைக்க வேறு யாரையும் காணவில்லை" என்று கூறினேன். அவர்கள், "உங்கள் உணவை எடுத்துவிடுங்கள்" என்று கூறினார்கள். (அப்போது) மூன்று நபர்கள் கொண்ட ஒரு குழுவினர் வீட்டில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்டு ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின் அறையை நோக்கிச் சென்றார்கள். (அங்கு) "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் அஹ்லல் பைத் வரஹ்மத்துல்லாஹ்" (வீட்டிலுள்ளோரே! உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாவதாக!) என்று கூறினார்கள்.
அதற்கு ஆயிஷா (ரழி), "வஅலைக்கஸ் ஸலாம் வரஹ்மத்துல்லாஹ்! கைஃப வஜத்த அஹ்லக்க? பாரக்கல்லாஹு லக்க" (உங்கள் மீதும் சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாவதாக! உங்கள் துணைவியாரை எப்படிக் கண்டீர்கள்? அல்லாஹ் உங்களுக்கு அருள் புரிவானாக!) என்று பதிலளித்தார்கள்.
பிறகு அவர்கள் தங்களுடைய மற்ற எல்லா மனைவியரின் அறைகளுக்கும் சென்று, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களிடம் கூறியது போலவே அவர்களிடமும் கூறினார்கள்; அவர்களும் ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறியதைப் போலவே (பதில்) கூறினார்கள்.
பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் திரும்பி வந்தார்கள்; (அப்போதும்) அந்த மூன்று நபர்கள் கொண்ட குழுவினர் வீட்டில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் மிகவும் வெட்க சுபாவம் உள்ளவர்களாக இருந்தார்கள். ஆகவே, அவர்கள் வெளியேறி ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின் அறையை நோக்கிச் சென்றார்கள்.
அந்த மக்கள் சென்றுவிட்டார்கள் என்று நான் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தேனா அல்லது (வேறு வகையில்) அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டதா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஆகவே அவர்கள் திரும்பி வந்தார்கள். அவர்கள் தமது ஒரு காலை வாசற்படிக்கு உள்ளேயும் மறு காலை வெளியேயும் வைத்திருந்தபோது, எனக்கும் தமக்கும் இடையே திரையைத் தொங்கவிட்டார்கள். பிறகு 'ஹிஜாப்' (திரை மறைவு) தொடர்பான வசனம் அருளப்பட்டது.

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

மேன்மையும் மகிமையும் மிக்க அல்லாஹ், ஆதம் (அலை) அவர்களைத் தனது உருவத்தில் அறுபது முழம் உயரத்தில் படைத்தான். அவரைப் படைத்தபோது அவரிடம், "நீர் சென்று அங்கு அமர்ந்திருக்கும் வானவர்களின் அந்தக் குழுவிற்கு முகமன் (சலாம்) கூறும்; அவர்கள் உமக்கு அளிக்கும் பதிலுரையைச் செவிமடுப்பீராக. ஏனெனில், அதுவே உமது முகமனும், உமது சந்ததியினரின் முகமனும் ஆகும்" என்று கூறினான். பிறகு அவர் சென்று, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்" என்று கூறினார். அதற்கு அவர்கள், "அஸ்ஸலாமு அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்" என்று பதிலளித்தார்கள். (ஆதம் (அலை) அவர்களின் முகமனுடன்) 'வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்பதை அவர்கள் அதிகப்படுத்தினார்கள். எனவே, சொர்க்கத்தில் நுழைபவர் ஒவ்வொருவரும் ஆதம் (அலை) அவர்களின் உருவத்தில், அறுபது முழம் உயரத்தில் நுழைவார்கள். அவருக்குப் பின் வந்த படைப்புகள் இந்நாள் வரை (உயரத்தில்) குறைந்து கொண்டே வருகின்றன.

அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:
"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தொழுகையில்) ஒவ்வொரு முறை குனியும்போதும், எழும்போதும், நிற்கும்போதும், அமரும்போதும் தக்பீர் கூறுவதை நான் கண்டேன்; அவர்கள் தமது கன்னத்தின் வெண்மை தெரியும் வரை, தமது வலது புறமும் இடது புறமும் 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' (உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாவதாக) என்று ஸலாம் கூறுவார்கள்."

அவர் (மேலும்) கூறினார்கள்: "(அதேபோல்) அபூபக்கர் (ரழி) அவர்களும் உமர் (ரழி) அவர்களும் அவ்வாறே செய்வதையும் நான் கண்டேன்."

ஜாபிர் பின் சமுரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்குப் பின்னால் தொழுதுவிட்டு, எங்கள் கைகளால் ஸலாம் கூறுவோம். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: 'அடங்காத குதிரைகளின் வால்களைப் போலத் தங்கள் கைகளால் ஸலாம் கூறுகின்றார்களே, இவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது? உங்களில் ஒருவர் தமது கையைத் தமது தொடையில் வைத்து, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்" என்று கூறுவதே போதுமானதாகும்.'"

அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒவ்வொரு முறை (தொழுகையின்) குனியும் போதும், நிமிரும் போதும், நிற்கும் போதும், அமரும் போதும் (அல்லாஹு அக்பர் என்று) தக்பீர் கூறுவதையும், அவர்களுடைய கன்னத்தின் வெண்மை தெரியும் வரை தங்கள் வலது புறமும் இடது புறமும்: அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ், அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ் (உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாவதாக, உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாவதாக) என்று (தொழுகையை முடிக்கும் விதமாக) ஸலாம் கூறுவதையும் கண்டேன். மேலும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களையும், உமர் (ரழி) அவர்களையும் அவ்வாறே செய்வதை நான் கண்டேன்.

வாஸிஃ பின் ஹப்பான் அவர்களிடமிருந்து அறிவிக்கப்பட்டது:
அவர் அப்துல்லாஹ் பின் உமர் (ரழி) அவர்களிடம் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் தொழுகையைப் பற்றி கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: "ஒவ்வொரு முறை (தொழுகையின் அசைவுகளில்) கீழே இறங்கும்போதும் 'அல்லாஹு அக்பர்' என்றும், ஒவ்வொரு முறை (அசைவுகளில்) மேலே எழும்போதும் 'அல்லாஹு அக்பர்' என்றும் கூறுவார்கள். பிறகு தமது வலதுபுறம் 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ் (உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாவதாக)' என்றும், தமது இடதுபுறம் 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ் (உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாவதாக)' என்றும் கூறுவார்கள்."

அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்ததாவது:
நபி (ஸல்) அவர்கள் தங்களின் வலதுபுறமும் இடதுபுறமும், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ், அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று ஸலாம் கூறுவார்கள். (அவர்கள் வலதுபுறம் திரும்பும்போது) வலது கன்னத்தின் வெண்மையும், (இடதுபுறம் திரும்பும்போது) இடது கன்னத்தின் வெண்மையும் (பக்கவாட்டில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு) தெரியும் வரை (அவர்கள் தலையைத் திருப்புவார்கள்).

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தங்கும் முறை வரும் ஒவ்வொரு இரவும், இரவின் கடைசிப் பகுதியில் அவர்கள் ‘அல்-பகீஃ’ (மயானத்)திற்குச் சென்று கூறுவார்கள்: "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் தார கவ்மின் முஃமினீன், வ இன்னா வ இய்யாகும் முதவாஇதூன ஃகதன் அவ் முவாகிலூன், வ இன்னா இன்ஷா அல்லாஹ் பிக்கும் லாஹிகூன். அல்லாஹும்மஃக்ஃபிர் லி அஹ்லி பகீஃ அல் ஃகர்கத். (இறைநம்பிக்கை கொண்ட மக்களின் உறைவிடமே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாவதாக. நிச்சயமாக நாங்களும் நீங்களும் நாளைய (மறுமை) நாளைப் பற்றி வாக்களிக்கப்பட்டுள்ளோம்; அல்லது (அதன் பொறுப்பு எங்களிடம்) ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளோம் (அல்லது அதற்காக நாம் தவணையளிக்கப்பட்டுள்ளோம்). அல்லாஹ் நாடினால், நிச்சயமாக நாங்கள் உங்களுடன் வந்து சேருவோம். யா அல்லாஹ்! பகீஃ அல்-கர்கத் வாசிகளை மன்னிப்பாயாக!)"

சுலைமான் பின் புரைதா அவர்கள், தனது தந்தை (புரைதா) (ரழி) அவர்களிடமிருந்து அறிவிக்கின்றார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கப்றுத்தானத்திற்கு சென்றபோது கூறுவார்கள்:

“விசுவாசிகளிலும் முஸ்லிம்களிலும் உள்ள இந்த இல்லங்களின் (கப்றுகளின்) வாசிகளே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். அல்லாஹ் நாடினால், நிச்சயமாக நாங்களும் உங்களை வந்து சேர்வோம். நீங்கள் எங்களுக்கு முன்னோடிகள்; நாங்கள் உங்களைப் பின்தொடர்பவர்கள். எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் அல்லாஹ்விடம் நான் பாதுகாப்பை (ஆஃபியத்தை)க் கேட்கிறேன்.”

அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத்) (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது கன்னத்தின் வெண்மை தெரியும் வரை, தமது வலது மற்றும் இடது புறங்களில் “அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ், அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ்” என்று (கூறி தொழுகைக்குப் பிறகு) ஸலாம் கொடுப்பார்கள்.

அபூதாவூத் கூறுகிறார்: இது சுஃப்யான் அறிவித்த ஹதீஸின் வாசகமாகும். இஸ்ராயீலின் அறிவிப்பு இதனை (ஸலாம் கூறும் வாசகத்தை) விவரிக்கவில்லை.
மேலும் அபூதாவூத் கூறுகிறார்: இந்த ஹதீஸை ஸுஹைர் அவர்கள் அபூஇஸ்ஹாக் வழியாகவும், யஹ்யா பின் ஆதம் அவர்கள் இஸ்ராயீல் வழியாகவும், அவர் அபூஇஸ்ஹாக் வழியாகவும், அவர் அப்துர்ரஹ்மான் பின் அல்அஸ்வத் வழியாகவும், அவர் தமது தந்தை மற்றும் அல்கமா வழியாகவும், அவர் அப்துல்லாஹ் (ரலி) வழியாகவும் அறிவித்துள்ளனர்.
மேலும் அபூதாவூத் கூறுகிறார்: ஷுஅபா அவர்கள் இந்த ஹதீஸ் - அதாவது அபூஇஸ்ஹாக் அறிவித்த ஹதீஸ் - 'மர்ஃபூஃ' ஆக (நபி (ஸல்) அவர்களின் சொல்லாக) இருப்பதை மறுப்பவராக இருந்தார்கள்.

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கப்ரிடத்திற்குச் சென்று கூறினார்கள்:
'உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும், ஈமான் கொண்ட சமூகத்தின் இல்லமே (அதாவது, ஈமான் கொண்டோரின் இல்லவாசிகளே)! அல்லாஹ் நாடினால், நிச்சயமாக நாங்களும் உங்களைச் சேர்வோம் (அதாவது, மரணித்து உங்களை வந்தடைவோம்).'

கலதா இப்னு ஹன்பல் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:
ஸஃப்வான் இப்னு உமய்யா (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மக்காவின் மேல்பகுதியில் இருந்தபோது, பால், ஒரு மான் குட்டி மற்றும் சில சிறிய வெள்ளரிக்காய்களுடன் அவரை (கலதாவை) அவர்களிடம் அனுப்பினார்கள். நான் உள்ளே நுழைந்தேன், ஆனால் நான் ஸலாம் (முகமன்) கூறவில்லை. அவர்கள் (நபி ஸல்) கூறினார்கள்: "திரும்பிச் சென்று, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறுவீராக!" இது ஸஃப்வான் இப்னு உமய்யா (ரழி) அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு நடந்தது.

அம்ர் (இப்னு அபீ ஸுஃப்யான்) அவர்கள் கூறினார்கள்: இப்னு ஸஃப்வான் (அம்ர் இப்னு அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸஃப்வான்) அவர்கள், கலதா இப்னு ஹன்பல் (ரழி) அவர்களின் வாயிலாக இவை அனைத்தையும் எனக்குக் கூறினார்கள், ஆனால் 'நான் இதை அவரிடமிருந்து கேட்டேன்' என்று அவர் கூறவில்லை.

அபூதாவூத் அவர்கள் கூறினார்கள்: யஹ்யா இப்னு ஹபீப் அவர்கள் (ஸஃப்வான் இப்னு உமய்யா என்ற பெயருக்குப் பதிலாக) 'உமய்யா இப்னு ஸஃப்வான்' என்று கூறினார்கள். மேலும், அவர் 'நான் கலதா இப்னு ஹன்பல் (ரழி) அவர்களிடமிருந்து கேட்டேன்' என்று கூறவில்லை. யஹ்யா அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: அம்ர் இப்னு அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸஃப்வான் அவர்களுக்கு, கலதா இப்னு அல்-ஹன்பல் (ரழி) அவர்கள் தன்னிடம் கூறியதாக அறிவித்தார்கள்.

ரிப்ஈ (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: பனூ ஆமிர் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் (தன்னிடம்) அறிவித்ததாவது: (ஒருமுறை) நபி (ஸல்) அவர்கள் வீட்டில் இருந்தபோது, அவர் (அந்த பனூ ஆமிர் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவர்), "நான் உள்ளே வரலாமா?" என்று கூறி (உள்ளே வர) அனுமதி கேட்டார்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் தம்முடைய பணியாளரிடம், "இந்த மனிதரிடம் வெளியே சென்று, வீட்டிற்குள் நுழைய அனுமதி கேட்பது எப்படி என்று அவருக்குக் கற்றுக் கொடு. அவரிடம், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், நான் உள்ளே வரலாமா?' என்று கூறு' எனச் சொல்" என்று கூறினார்கள்.

அந்த மனிதர் அதைக் கேட்டு, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்! நான் உள்ளே வரலாமா?" என்று கேட்டார்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அவருக்கு அனுமதி அளித்தார்கள், அவர் உள்ளே நுழைந்தார்.

அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
"நபி (ஸல்) அவர்கள் தமது வலது புறத்திலும் இடது புறத்திலும் (முகத்தைத் திருப்பி), 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ், அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ்' (உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாவதாக; உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாவதாக) என்று ஸலாம் கூறுபவர்களாக இருந்தார்கள்."

(இமாம் திர்மிதி கூறுகிறார்கள்:) இந்த அத்தியாயத்தில் ஸஅத் பின் அபீ வக்காஸ், இப்னு உமர், ஜாபிர் பின் ஸமுரா, அல்பராஃ, அபூ ஸயீத், அம்மார், வாயில் பின் ஹுஜ்ர், அதீ பின் அமீரா மற்றும் ஜாபிர் பின் அப்தில்லாஹ் (ரழியல்லாஹு அன்ஹும்) ஆகியோரிடமிருந்தும் அறிவிப்புகள் வந்துள்ளன.

அபூ ஈஸா (திர்மிதி) கூறுகிறார்கள்: இப்னு மஸ்வூத் (ரழி) அவர்களின் இந்த ஹதீஸ் 'ஹஸன் ஸஹீஹ்' எனும் தரத்தைச் சார்ந்ததாகும். நபி (ஸல்) அவர்களின் தோழர்கள் மற்றும் அவர்களுக்குப் பின் வந்த அறிஞர்களில் பெரும்பாலோர் இதன்படியே செயல்படுகின்றனர். இதுவே சுஃப்யான் அஸ்-ஸவ்ரீ, இப்னுல் முபாரக், அஹ்மத் மற்றும் இஸ்ஹாக் ஆகியோரின் கருத்தாகும்.

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவின் கப்ருகளைக் கடந்து சென்றபோது, தமது முகத்தை அவர்களை நோக்கித் திருப்பி கூறினார்கள்: (அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் யா அஹ்லல் குபூர்! யஃக்ஃபிருல்லாஹு லனா வ லக்கும், அன்தும் ஸலஃபூனா வ நஹ்னு பில்அதர்.) 'கப்றுகளில் வசிப்பவர்களே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாவதாக! அல்லாஹ் எங்களையும் உங்களையும் மன்னிப்பானாக; நீங்கள் எங்களுக்கு முன் சென்றவர்கள், நாங்கள் (உங்களைப்) பின்தொடரக்கூடியவர்கள்.'

அப்துல்லாஹ் (பின் மஸ்ஊத்) (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

"அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தொழுகைக்கான தஷஹ்ஹுதையும், (தேவை ஏற்படும்போது ஓதவேண்டிய) அல்-ஹாஜாவிற்கான தஷஹ்ஹுதையும் எங்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்."

அவர்கள் கூறினார்கள்: "தொழுகைக்கான தஷஹ்ஹுத்:
'சொல்லால், உடலால், பொருளால் செய்யும் வணக்கங்கள் அனைத்தும் அல்லாஹ்வுக்கே உரியன. நபியே! உங்கள் மீது சாந்தியும், அல்லாஹ்வின் அருளும், அவனுடைய பரக்கத்தும் உண்டாவதாக! எங்கள் மீதும், அல்லாஹ்வின் நல்லடியார்கள் அனைவர் மீதும் சாந்தி உண்டாவதாக! வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன். மேலும், முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அவனுடைய அடியாரும் தூதரும் ஆவார் என்றும் சாட்சி கூறுகிறேன்.'"

"அல்-ஹாஜாவிற்கான தஷஹ்ஹுத்:
'நிச்சயமாக எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே உரியது. நாங்கள் அவனிடமே உதவி தேடுகிறோம்; அவனிடமே மன்னிப்புக் கோருகிறோம். எங்கள் ஆன்மாக்களின் தீமைகளிலிருந்தும், எங்கள் செயல்களின் கெடுதிகளிலிருந்தும் அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புத் தேடுகிறோம். அல்லாஹ் யாருக்கு நேர்வழி காட்டுகிறானோ, அவரை வழிகெடுப்பவர் எவருமில்லை. மேலும் அவன் யாரை வழிகேட்டில் விடுகிறானோ, அவருக்கு நேர்வழி காட்டுபவர் எவருமில்லை. வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன். மேலும் முஹம்மது (ஸல்) அவர்கள் அவனுடைய அடியாரும் தூதரும் ஆவார் என்றும் சாட்சி கூறுகிறேன்.'"

"மேலும் அவர்கள் மூன்று ஆயத்துக்களை ஓதுவார்கள்." அப்தர் (அறிவிப்பாளர்) கூறினார்: சுஃப்யான் அஸ்-ஸவ்ரீ (ரஹ்) அவர்கள் எங்களுக்கு அவற்றை விளக்கிப் பின்வருமாறு கூறினார்கள்:

1. "(இறைநம்பிக்கையாளர்களே!) நீங்கள் அல்லாஹ்வை அஞ்ச வேண்டிய முறைப்படி அஞ்சுங்கள். மேலும், (அல்லாஹ்வுக்குக் கீழ்ப்படிந்த) முஸ்லிம்களாகவே தவிர நீங்கள் இறக்க வேண்டாம்." (3:102)

2. "(மனிதர்களே!) நீங்கள் உங்கள் இறைவனை அஞ்சிக் கொள்ளுங்கள். அவனைக் கொண்டே நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் (உரிமைகளைக்) கேட்டுக்கொள்கிறீர்கள். மேலும் இரத்த உறவுகளைத் துண்டிப்பதையும் அஞ்சுங்கள். நிச்சயமாக அல்லாஹ் உங்களைக் கண்காணிப்பவனாக இருக்கிறான்." (4:1)

3. "(நம்பிக்கையாளர்களே!) அல்லாஹ்வை அஞ்சுங்கள்; இன்னும் நேர்மையான சொல்லையே சொல்லுங்கள்." (33:70)

அந்-நவ்வாஸ் பின் ஸம்ஆன் அல்-கிலாபி (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு நாள் காலையில் தஜ்ஜாலைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்கள். அவன் பேரீச்ச மரங்களின் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் (மறைந்திருக்கலாம்) என்று நாங்கள் எண்ணும் அளவிற்கு, அவனைத் தாழ்த்தியும் உயர்த்தியும் (அவனது சோதனையின் தீவிரத்தைக் குறித்தும்) பேசினார்கள்.

நாங்கள் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடமிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றோம், பின்னர் நாங்கள் அவர்களிடம் திரும்பி வந்தோம். எங்களிடம் இருந்த (கவலையை) அவர்கள் அறிந்துகொண்டார்கள். எனவே, அவர்கள், "உங்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது?" என்று கேட்டார்கள். நாங்கள் கூறினோம்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! நீங்கள் இன்று காலை தஜ்ஜாலைப் பற்றிப் பேசினீர்கள்; அவன் பேரீச்ச மரங்களின் கூட்டத்திற்கு மத்தியில் இருக்கலாம் என்று நாங்கள் எண்ணும் அளவிற்கு அவனைத் தாழ்த்தியும் உயர்த்தியும் குறிப்பிட்டீர்கள்."

அதற்கு அவர்கள் கூறினார்கள்: "உங்களுக்காக நான் அஞ்சுவது தஜ்ஜாலைப் பற்றி அல்ல. நான் உங்களுக்கு மத்தியில் இருக்கும்போது அவன் வெளிப்பட்டால், உங்களுக்குப் பகரமாக நான் அவனிடம் வாதாடுவேன் (உங்களைக் காப்பேன்). அவன் வெளிப்படும்போது நான் உங்களுக்கு மத்தியில் இல்லையென்றால், ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்காகத் தானே வாதாடிக் (தற்காத்துக்) கொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு முஸ்லிமுக்கும் அல்லாஹ்வே எனக்குப் பகரமாகப் பொறுப்பேற்றுக் கொள்வான். நிச்சயமாக அவன் (தஜ்ஜால்) சுருள் முடியுடைய ஒரு இளைஞன்; அவனது கண்கள் (சற்று) துருத்திக் கொண்டிருக்கும்; அவன் (தோற்றத்தில்) 'அப்துல் உஸ்ஸா பின் கத்தன்' என்பவனைப் போலிருப்பான். உங்களில் எவரேனும் அவனை அடைந்தால், அவர் 'அஸ்ஹாபுல் கஹ்ஃப்' அத்தியாயத்தின் ஆரம்ப வசனங்களை ஓதட்டும்."

மேலும் அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவன் ஷாமிற்கும் இராக்கிற்கும் இடைப்பட்ட பாதையில் வெளிப்படுவான். அவன் வலப்புறமும் இடப்புறமும் நாசத்தை ஏற்படுத்துவான். அல்லாஹ்வின் அடியார்களே! (ஈமானில்) உறுதியாகப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்!"

நாங்கள் கேட்டோம்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவன் பூமியில் எவ்வளவு காலம் தங்கியிருப்பான்?" அவர்கள் கூறினார்கள்: "நாற்பது நாட்கள். (அதில்) ஒரு நாள் ஒரு வருடம் போலவும், ஒரு நாள் ஒரு மாதம் போலவும், ஒரு நாள் ஒரு வாரம் போலவும் இருக்கும். அவனது மீதமுள்ள நாட்கள் உங்களின் (சாதாரண) நாட்களைப் போல இருக்கும்."

நாங்கள் கேட்டோம்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! ஒரு வருடம் போன்று இருக்கும் அந்த நாளில், ஒரு நாளின் தொழுகை எங்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்குமா?" அவர்கள் கூறினார்கள்: "இல்லை. நீங்கள் அதற்கேற்ப (நேரத்தை) மதிப்பிட்டுத் தொழுது கொள்ளுங்கள்."

நாங்கள் கேட்டோம்: "அல்லாஹ்வின் தூதரே! அவன் பூமியில் எவ்வளவு வேகத்தில் செல்வான்?" அவர்கள் கூறினார்கள்: "பின்னாலிருந்து காற்று விரட்டும் மழைமேகத்தைப் போல (வேகமாகச் செல்வான்). அவன் ஒரு கூட்டத்தினரிடம் வந்து அவர்களை (தன் வழியில்) அழைப்பான்; அவர்கள் அவனைப் பொய்யெனக் கருதி, அவனது சொல்லை நிராகரிப்பார்கள். பின்னர் அவன் அவர்களை விட்டுச் செல்வான்; (அவன் சென்றவுடன்) அவர்களுடைய செல்வங்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுவிடும். அவர்கள் காலையில் எழுந்திருக்கும்போது அவர்களிடம் (செல்வம்) எதுவும் இருக்காது. பின்னர் அவன் வேறொரு கூட்டத்தினரிடம் வந்து அவர்களை அழைப்பான்; அவர்கள் அவனுக்குப் பதிலளித்து, அவனை உண்மைப்படுத்துவார்கள். எனவே அவன் வானத்திற்கு (மழை பொழியும்படி) கட்டளையிடுவான்; அது மழை பொழியும். பூமிக்கு (முளைக்கும்படி) கட்டளையிடுவான்; அது முளைக்கும். (மேயச் சென்ற) அவர்களுடைய கால்நடைகள் மிக உயர்ந்த திமில்களுடனும், நிறைந்த மடிகளுடனும், மிகவும் பருத்த வயிறுகளுடனும் மாலையில் அவர்களிடம் திரும்பி வரும்."

அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: "பின்னர் அவன் பாழடைந்த இடத்திற்கு வந்து, அதனிடம்: 'உன் புதையல்களை வெளிப்படுத்து!' என்று கூறுவான். அவன் அங்கிருந்து திரும்பும்போது, ஆண் தேனீக்கள் (ராணியைப் பின்தொடர்வதைப்) போல அப்புதையல்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும். பின்னர் அவன் இளமைத் துடிப்புள்ள ஓர் இளைஞனை அழைத்து, வாளால் வெட்டி அவனை இரண்டு துண்டுகளாக்குவான். பிறகு அவன் அந்த இளைஞனை அழைப்பான்; அவன் ஒளிவீசும் முகத்துடன் சிரித்துக் கொண்டே முன்னே வருவான்.

அவன் இவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கும் போதே, அல்லாஹ் 'ஈஸா பின் மர்யம்' (அலை) அவர்களை அனுப்புவான். அவர்கள் திமிஷ்கின் (டமாஸ்கஸ்) கிழக்கே உள்ள வெள்ளைக் கோபுரத்திற்கு அருகில், சாயம் தோய்க்கப்பட்ட இரண்டு ஆடைகளை அணிந்தவர்களாக, இரண்டு வானவர்களின் இறக்கைகளின் மீது (தம்) கைகளை வைத்தவாறு இறங்குவார்கள். அவர்கள் தம் தலையைக் குனிந்தால் (வியர்வைத்) துளிகள் விழும்; அவர்கள் அதை உயர்த்தும்போது, முத்துக்களைப் போன்ற மணிகள் அவர்களிடமிருந்து சிதறும். இறைமறுப்பாளர் எவர் மீது அவர்களின் மூச்சுக்காற்று பட்டாலும் அவர் சாகாமல் இருக்கமாட்டார்; அவர்களின் மூச்சுக்காற்று அவர்களின் பார்வை எட்டும் தூரம் வரை செல்லும்."

அவர்கள் கூறினார்கள்: "எனவே அவர்கள் அவனை (தஜ்ஜாலை) தேடிச் சென்று, 'லுத்' என்னுமிடத்தின் வாசலில் வைத்து அவனைப் பிடித்துக் கொன்றுவிடுவார்கள். பின்னர், அல்லாஹ் நாடிய காலம் வரை அவர் (ஈஸா அலை) அவ்வாறே (பூமியில்) தங்கியிருப்பார்.

அவர்கள் அவ்வாறு இருக்கும்போது, அல்லாஹ் ஈஸா (அலை) அவர்களுக்கு, 'யாராலும் போரிட்டு வெல்ல முடியாத என்னுடைய சில அடியார்களை நான் வெளியேற்றுவேன். எனவே என் அடியார்களை 'தூர்' மலைக்கு அழைத்துச் சென்று பாதுகாப்பீராக' என்று வஹி அறிவிப்பான். அல்லாஹ் 'யஃஜூஜ் மற்றும் மஃஜூஜ்' கூட்டத்தாரை அனுப்புவான். (திருக்குர்ஆனில்) அல்லாஹ் கூறியது போல், 'அவர்கள் ஒவ்வொரு மேட்டிலிருந்தும் விரைந்து இறங்குவார்கள்.'

அவர்களில் முதலானவர்கள் 'தபரிய்யா' ஏரியைக் கடந்து, அதிலுள்ள நீரைக் குடிப்பார்கள். பின்னர் அவர்களில் கடைசியானவர்கள் அதைக் கடக்கும்போது, 'ஒரு காலத்தில் இங்கு தண்ணீர் இருந்தது' என்று கூறுவார்கள். பின்னர் அவர்கள் நடந்து சென்று பைத்துல் முகத்தஸில் உள்ள மலையை அடைவார்கள். அவர்கள், 'பூமியில் இருந்தவர்களை நாங்கள் கொன்றுவிட்டோம். வாருங்கள்! வானத்தில் இருப்பவர்களையும் கொல்வோம்' என்று கூறுவார்கள். அவர்கள் தங்கள் அம்புகளை வானத்தை நோக்கி எய்வார்கள்; அல்லாஹ் அவர்களுடைய அம்புகளை இரத்தம் தோய்ந்ததாக அவர்களிடம் திருப்புவான்.

ஈஸா (அலை) அவர்களும் அவர்களுடைய தோழர்களும் (தூர் மலையில்) முற்றுகையிடப்படுவார்கள். எந்த அளவிற்கென்றால், அன்றைய தினம் உங்களில் ஒருவருக்கு நூறு தீனார் இருப்பதை விட, அவர்களுக்கு ஒரு காளையின் தலை இருப்பது சிறந்ததாகத் தெரியும். ஈஸா (அலை) அவர்களும், அவருடைய தோழர்களும் அல்லாஹ்விடம் (உதவி தேடிப்) பிரார்த்திப்பார்கள். எனவே அல்லாஹ், அந்த யஃஜூஜ் மஃஜூஜ் கூட்டத்தாரின் கழுத்துக்களில் 'அந்-நகஃப்' (எனும் புழுக்களை) அனுப்புவான். காலையில் அவர்கள் அனைவரும் ஒரே ஆன்மா இறப்பதைப் போன்று செத்து மடிவார்கள்.

பிறகு ஈஸா (அலை) அவர்களும் அவருடைய தோழர்களும் (மலையிலிருந்து) கீழே இறங்கி வருவார்கள். (பூமியில்) அவர்களின் பிண நாற்றம், துர்நாற்றம் மற்றும் இரத்தம் நிரப்பாத ஒரு சாண் இடத்தைக் கூட அவர்கள் காணமாட்டார்கள். எனவே ஈஸா (அலை) அவர்களும், அவருடைய தோழர்களும் அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்திப்பார்கள். அல்லாஹ் அவர்கள் மீது 'புக்த்' ஒட்டகங்களின் கழுத்துக்களைப் போன்ற பறவைகளை அனுப்புவான். அவை அவர்களைச் சுமந்து சென்று, ஒரு பள்ளத்தாக்கில் வீசிவிடும். முஸ்லிம்கள் தங்கள் வில்லுகள், அம்புகள் மற்றும் அம்புக்கூடுகளிலிருந்து ஏழு வருடங்களுக்கு (எரிபொருளுக்காக) நெருப்பு மூட்டுவார்கள்.

பின்னர் அல்லாஹ் ஒரு மழையை அனுப்புவான்; அதை எந்த மண் வீடோ, கூடாரமோ தடுக்காது. அம்மழை பூமியைக் கழுவி கண்ணாடி போன்று ஆக்கிவிடும்.

பின்னர் பூமிக்கு, 'உன் கனிகளை வெளிப்படுத்து, உன் பரக்கத்தை (அருள்வளத்தைத்) திரும்பக் கொடு' என்று கூறப்படும். அன்றைய தினம், ஒரு கூட்டமே ஒரேயொரு மாதுளம் பழத்தை உண்ணும்; அதன் ஓட்டின் நிழலில் அவர்கள் இளைப்பாறுவார்கள். பாலில் பரக்கத் செய்யப்படும்; எந்த அளவிற்கென்றால், கறக்கக் கூடிய ஓர் ஒட்டகத்தின் பால் ஒரு பெரும் கூட்டத்திற்குப் போதுமானதாக இருக்கும். கறக்கக் கூடிய ஒரு பசுவின் பால் ஒரு குலத்திற்குப் போதுமானதாக இருக்கும். கறக்கக் கூடிய ஒரு ஆட்டின் பால் ஒரு குடும்பத்திற்குப் போதுமானதாக இருக்கும்.

அவர்கள் இவ்வாறு இருக்கும்போது, அல்லாஹ் ஒரு (நறுமணக்) காற்றை அனுப்புவான். அது அவர்களின் அக்குள்களுக்குக் கீழே நுழைந்து, ஒவ்வொரு முஃமினான, முஸ்லிமான ஆன்மாவையும் கைப்பற்றும். (தீயவர்களான) மக்கள் மட்டும் எஞ்சியிருப்பார்கள்; அவர்கள் கழுதைகள் (பகிரங்கமாகப்) புணர்ச்சி கொள்வதைப் போன்று ஒருவருக்கொருவர் உறவு கொள்வார்கள். அவர்கள் மீதுதான் மறுமை நாள் ஏற்படும்."

இமாம் அபூ ஈஸா (திர்மிதி) கூறுகிறார்கள்: இந்த ஹதீஸ் 'ஹஸன் ஸஹீஹ் கரீப்' எனும் தரத்திலானது. அப்துர் ரஹ்மான் பின் யஸீத் பின் ஜாபிர் அவர்களின் வழியாகவே தவிர இதை நாங்கள் அறியவில்லை.

கலதா பின் ஹன்பல் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்: 'நபி (ஸல்) அவர்கள் பள்ளத்தாக்கின் மேல்பகுதியில் இருந்தபோது, ஸஃப்வான் பின் உமைய்யா (ரழி) அவர்கள் என்னிடம் பால், சீம்பால் மற்றும் 'ளகாபீஸ்' (உண்ணக்கூடிய ஒரு வகை மூலிகை) ஆகியவற்றை (அவர்களுக்குக் காணிக்கையாக) கொடுத்து அனுப்பினார்கள். நான் (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்) சலாம் கூறாமலும், அனுமதி கேட்காமலும் நுழைந்தேன். அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், 'திரும்பிச் சென்று, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், அஅத்ஃகுல்?" (அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், நான் உள்ளே வரலாமா?) என்று கேள்' என்று கூறினார்கள்.' இது ஸஃப்வான் (ரழி) அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு நடந்தது.

அபூ தமீமா அல்-ஹுஜைமீ அவர்கள், தம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதரிடமிருந்து (அபூ ஜுரை, ஜாபிர் பின் சுலைம் அல்-ஹுஜைமீ) அறிவிக்கிறார்கள்:

அவர் கூறினார்: "நான் நபி (ஸல்) அவர்களைத் தேடிச் சென்றேன். ஆனால் என்னால் அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. எனவே நான் அமர்ந்தேன். அப்போது அங்கே ஒரு கூட்டத்தினர் இருந்தனர்; அவர்களுக்கிடையே நபியவர்களும் இருந்தார்கள். ஆனால் எனக்கு அவர்களை அடையாளம் தெரியவில்லை. அவர்கள் அந்த மக்களுக்கிடையே சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அப்பணி முடிந்ததும், அவர்களில் சிலர் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் எழுந்து நின்று, 'யா ரஸூலல்லாஹ்!' என்று கூறினார்கள். அதைக் கண்ட நான், 'அலைக்கஸ் ஸலாமு யா ரஸூலல்லாஹ்! அலைக்கஸ் ஸலாமு யா ரஸூலல்லாஹ்! அலைக்கஸ் ஸலாமு யா ரஸூலல்லாஹ்!' என்று கூறினேன்.

அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், 'நிச்சயமாக "அலைக்கஸ் ஸலாம்" என்பது இறந்தவர்களுக்கான முகமன் ஆகும்; நிச்சயமாக "அலைக்கஸ் ஸலாம்" என்பது இறந்தவர்களுக்கான முகமன் ஆகும்' என்று மூன்று முறை கூறினார்கள். பிறகு அவர்கள் என் பக்கம் திரும்பி, 'ஒரு மனிதர் தன் முஸ்லிம் சகோதரரைச் சந்தித்தால், அவர் "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்" என்று சொல்லட்டும்' என்று கூறினார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் என்னிடம் (பதிலளிக்கும் விதமாக), 'வ அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ், வ அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ், வ அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று கூறினார்கள்."

அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:

“அல்லாஹ் ஆதமைப் படைத்து, அவருக்குள் ஆன்மாவை ஊதியபோது அவர் தும்மினார். உடனே, 'அல்ஹம்துலில்லாஹ்' (எல்லாப் புகழும் அல்லாஹ்வுக்கே) என்று கூறினார். அவ்வாறே அவர் தனது இறைவனின் அனுமதியோடு அவனைப் புகழ்ந்தார். பிறகு அவனது இறைவன் அவரிடம், 'ஆதமே! யர்ஹமுகல்லாஹ் (அல்லாஹ் உம்மீது கருணை புரிவானாக)! அந்த வானவர்களிடம் - அங்கே அமர்ந்திருக்கும் அந்தக் கூட்டத்தினரிடம் - சென்று, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறுவீராக!' என்று சொன்னான். அவர்கள் 'வ அலைக்குமுஸ்ஸலாம் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று பதில் கூறினார்கள். பிறகு அவர் தனது இறைவனிடம் திரும்பினார். அவன், 'இதுதான் உமது முகமன் (வாழ்த்து); மேலும் உமது சந்ததியினர் தங்களுக்குள் கூறிக்கொள்ளும் முகமனும் ஆகும்' என்று சொன்னான்.

பிறகு அல்லாஹ் அவரிடம் - அவனது இரு கைகளும் மூடியிருந்த நிலையில் - 'இவ்விரண்டில் நீர் விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்' என்று கூறினான். அதற்கு அவர், 'நான் என் இறைவனின் வலது கரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்; என் இறைவனின் இரு கரங்களுமே வலதுதான்; பாக்கியம் மிக்கவை' என்று கூறினார். பிறகு அவன் அதை விரித்தான். அதில் ஆதமும் அவரது சந்ததியினரும் இருந்தனர்.

அவர், 'என் இறைவனே! இவர்கள் யார்?' என்று கேட்டார். அவன், 'இவர்கள் உமது சந்ததியினர்' என்று கூறினான். (அங்கே) ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அவரது ஆயுட்காலம் அவரது கண்களுக்கு மத்தியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அவர்களில் ஒரு மனிதர் இருந்தார்; அவர் அவர்களிலேயே மிகவும் பிரகாசமானவராக - அல்லது மிகவும் பிரகாசமானவர்களில் ஒருவராக - இருந்தார்.

ஆதம், 'என் இறைவனே! இவர் யார்?' என்று கேட்டார். அவன், 'இவர் உமது மகன் தாவூத். நான் அவருக்காக நாற்பது ஆண்டுகளை (வயதாக) எழுதியுள்ளேன்' என்று கூறினான். அவர், 'என் இறைவனே! அவரது வயதை அதிகப்படுத்துவாயாக' என்று கேட்டார். அவன், 'அதுதான் நான் அவருக்காக எழுதியது' என்று கூறினான். அவர், 'என் இறைவனே! அப்படியாயின், என் ஆயுளிலிருந்து அறுபது ஆண்டுகளை அவருக்குக் கொடுத்து விடுகிறேன்' என்று கூறினார். அவன், 'நீரும் அந்த முடிவும் (அப்படியே ஆகட்டும்)' என்று கூறினான்.

பிறகு (ஆதம்) அல்லாஹ் நாடிய காலம் வரை சொர்க்கத்தில் வசித்தார்; பிறகு அங்கிருந்து இறக்கப்பட்டார். ஆதம் (அலை) தமக்காக (நாட்களை) எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்.

(ஒருநாள்) அவரிடம் மரணத்தின் வானவர் வந்தபோது, ஆதம் (அலை) அவரிடம், 'நீர் அவசரப்படுகிறீர்; எனக்காக ஆயிரம் ஆண்டுகள் எழுதப்பட்டிருந்தனவே!' என்று கூறினார். அவர் (வானவர்), 'ஆம்! ஆனால் நீர் உமது மகன் தாவூதுக்கு அறுபது ஆண்டுகளைக் கொடுத்துவிட்டீரே!' என்றார். ஆனால் அவர் (ஆதம்) மறுத்தார்; எனவே அவரது சந்ததியினரும் மறுத்தனர். அவர் மறந்தார்; எனவே அவரது சந்ததியினரும் மறந்தனர்.

அன்றிலிருந்துதான், எழுதப்படுவதும் சாட்சியம் வைக்கப்படுவதும் கட்டளையிடப்பட்டது.”

அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், (தொழுகைக்குப் பின்) தமது வலது புறத்திலும் இடது புறத்திலும், அவர்களுடைய கன்னத்தின் வெண்மை தெரியும் அளவிற்கு, “அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ் (உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாவதாக)” என்று ஸலாம் கூறுவார்கள்.

அம்மார் இப்னு யாசிர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (தொழுகையின் இறுதியில்) தமது வலதுபுறமும் இடதுபுறமும், அவர்களுடைய கன்னத்தின் வெண்மை தெரியும் அளவுக்கு, ‘அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ், அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்’ என்று ஸலாம் கூறுவார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: “நான் நபி (ஸல்) அவர்களைக் காணவில்லை (தேடினேன்). அப்போது அவர்கள் அல்-பகீஃயில் இருந்தார்கள். அவர்கள் கூறினார்கள்: 'இறைநம்பிக்கையாளர்களான சமுதாயத்தின் உறைவிடமே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். நீங்கள் எங்களுக்கு முன் சென்றுவிட்டீர்கள்; நாங்களும் உங்களை வந்து சேர்வோம். யா அல்லாஹ், இவர்களின் நற்கூலியை எங்களுக்குத் தடுத்துவிடாதே; இவர்களுக்குப் பிறகு எங்களைச் சோதனைக்கு உள்ளாக்கிவிடாதே.'”

கப்பாப் (ரழி) அவர்கள், {தங்கள் இறைவனின் திருமுகத்தை நாடி, காலையிலும் மாலையிலும் அவனைப் பிரார்த்திப்பவர்களை நீர் விரட்டிவிடாதீர்...} என்பது முதல் {இவ்வாறு நீர் அநியாயக்காரர்களில் ஒருவராகி விடுவீர்} (அல்குர்ஆன் 6:52) என்ற இறைவசனம் வரை (உள்ளவை அருளப்பட்டது) குறித்து அறிவித்ததாவது:

அக்ராஃ பின் ஹாபிஸ் அத்தமீமி மற்றும் உயைனா பின் ஹிஸ்ன் அல்-ஃபஸாரி ஆகியோர் வந்தனர். அப்போது அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஸுஹைப், பிலால், அம்மார் மற்றும் கப்பாப் (ரழி) ஆகியோருடன், (அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்த) பலவீனமான முஃமின்களில் சிலருடன் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டனர். நபி (ஸல்) அவர்களைச் சுற்றி இவர்களைக் கண்டபோது, அவர்களை அற்பமாக கருதினர். எனவே அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று, "நாங்கள் உங்களிடமிருந்து எங்களுக்கு ஒரு சபையை (அல்லது தனியான அமர்வை) ஏற்படுத்தித் தர விரும்புகிறோம். இதன் மூலம் அரபிகள் எங்கள் சிறப்பை அறிந்துகொள்வார்கள். அரபுக் குழுக்கள் உங்களிடம் வரும்போது, இந்த அடிமைகளுடன் எங்களை அரபிகள் பார்ப்பதை நாங்கள் வெட்கமாகக் கருதுகிறோம். ஆகவே, நாங்கள் உங்களிடம் வரும்போது, அவர்களை உங்கள் சபையிலிருந்து எழுப்பிவிடுங்கள். நாங்கள் (பேசி) முடித்துச் சென்ற பிறகு, நீங்கள் விரும்பினால் அவர்களுடன் அமருங்கள்" என்று கூறினர். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், "ஆம்" என்றார்கள்.

அவர்கள், "எங்களுக்கு (இது குறித்து) ஒரு பத்திரத்தை எழுதித் தாருங்கள்" என்று கேட்டனர். எனவே நபி (ஸல்) அவர்கள் (எழுதுவதற்கு) ஒரு ஏட்டைக் கொண்டுவரச் சொன்னார்கள். மேலும் எழுதுவதற்காக அலி (ரழி) அவர்களை அழைத்தார்கள். நாங்களோ ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தோம். அப்போது ஜிப்ரீல் (அலை) அவர்கள் இறங்கி வந்து (பின்வரும் வசனத்தை ஓதிக்) கூறினார்கள்:

"{தங்கள் இறைவனின் திருமுகத்தை நாடி, காலையிலும் மாலையிலும் அவனைப் பிரார்த்திப்பவர்களை நீர் விரட்டிவிடாதீர். அவர்களுடைய கேள்விக் கணக்கில் எதுவும் உம் மீது இல்லை; உம்முடைய கேள்விக் கணக்கில் எதுவும் அவர்கள் மீது இல்லை; நீர் அவர்களை விரட்டிவிட்டால், அநியாயக்காரர்களில் ஒருவராகிவிடுவீர்.}" (6:52).

பிறகு அக்ராஃ பின் ஹாபிஸ் மற்றும் உயைனா பின் ஹிஸ்ன் ஆகியோரைக் குறிப்பிட்டு (அடுத்த வசனத்தை) ஓதிக் காட்டினார்கள்:
"{இவ்வாறே நாம் அவர்களில் சிலரை மற்றவர்களைக் கொண்டு சோதித்தோம்; 'நம்மில் இவர்களுக்குத்தானா அல்லாஹ் அருள்புரிந்தான்?' என்று அவர்கள் கூறுவதற்காக. நன்றி செலுத்துபவர்களை அல்லாஹ் நன்கறிந்தவன் அல்லவா?}" (6:53).

பிறகு அல்லாஹ் கூறினான்:
"{நம்முடைய வசனங்களை நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் உம்மிடம் வந்தால், 'ஸலாமுன் அலைக்கும்' (உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாவதாக) என்று கூறுவீராக. உங்கள் இறைவன் தன் மீது அருளைக் கடமையாக்கிக் கொண்டான்.}" (6:54).

கப்பாப் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(இதனைக் கேட்ட) நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுக்கு மிக அருகில் சென்றோம். எங்கள் முழங்கால்கள் அவர்களின் முழங்கால்களைத் தொடும் அளவிற்கு (நெருங்கி அமர்ந்தோம்). அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் எங்களுடன் அமர்ந்திருப்பார்கள். அவர்கள் எழுந்திருக்க விரும்பியபோது, எழுந்து எங்களை விட்டுச் செல்வார்கள். பிறகு அல்லாஹ் (பின்வரும் வசனத்தை) அருளினான்:

"{தங்கள் இறைவனின் திருமுகத்தை நாடி, காலையிலும் மாலையிலும் அவனை அழைப்பவர்களுடன் உம்மையும் பொறுமையுடன் வைத்துக் கொள்வீராக; உம்முடைய கண்கள் அவர்களைப் புறக்கணிக்க வேண்டாம்}" – (அதாவது, உலக வாழ்க்கையின் அலங்காரத்தை நாடிப்) பிரமுகர்களுடன் அமர வேண்டாம் – "{உலக வாழ்க்கையின் அலங்காரத்தை நாடி; மேலும் எவனுடைய இதயத்தை நம்முடைய நினைவிலிருந்து நாம் மறக்கச் செய்துவிட்டோமோ அவனுக்குக் கீழ்ப்படியாதீர்}" – அதாவது உயைனா மற்றும் அக்ராஃ – "{அவன் தன் மன இச்சைகளைப் பின்பற்றுகிறான்; அவனுடைய காரியம் 'ஃபுறுத்' ஆகிவிட்டது}" (18:28).

(ஃபுறுத் என்றால்) "அழிவு" என்று (கப்பாப் ரழி) கூறினார்கள். மேலும் "இது உயைனா மற்றும் அக்ராஃபின் விஷயமாகும்" என்று கூறினார்கள். பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களுக்கு இரண்டு மனிதர்களின் உவமையையும், இவ்வுலகின் உவமையையும் கூறினார்கள்.

கப்பாப் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "(இதற்குப் பிறகு) நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் அமர்ந்திருப்போம். அவர்கள் புறப்படும் நேரம் வந்தால், அவர்கள் எழுந்து செல்வதற்காக நாங்கள் (முன்னதாகவே) எழுந்து அவர்களை விட்டுச் சென்று விடுவோம்."

அம்ர் இப்னு அபீ குர்ரா அல்-கின்தி அவர்கள் கூறினார்கள்:

"என் தந்தை தனது சகோதரியை சல்மான் (ரலி) அவர்களுக்கு மணமுடித்துக் கொடுக்க முன்வந்தார்கள். அவர் (சல்மான்) அதை மறுத்துவிட்டு, 'புகைரா' என்றழைக்கப்பட்ட தங்களின் மவ்லாவை (விடுதலை செய்யப்பட்ட அடிமைப் பெண்ணை) மணமுடித்துக் கொண்டார்கள். ஹுதைஃபா (ரலி) அவர்களுக்கும் சல்மான் (ரலி) அவர்களுக்கும் இடையில் மனக்கசப்பு இருந்ததாக அபூ குர்ரா அவர்களுக்குச் செய்தி எட்டியது. எனவே அவர் சல்மான் (ரலி) அவர்களைத் தேடிச் சென்றார்கள். அவர் (சல்மான்) தமக்குச் சொந்தமான ஒரு காய்கறித் தோட்டத்தில் இருப்பதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது. எனவே அபூ குர்ரா அவரை நோக்கிச் சென்றார். அங்கே காய்கறிகள் அடங்கிய ஒரு கூடையுடன் சல்மானைச் சந்தித்தார். அந்தக் கூடையின் கைப்பிடிக்குள் தனது கைத்தடியை நுழைத்து, அதைத் தன் தோளில் சுமந்து கொண்டிருந்தார்.

அபூ குர்ரா, 'அபூ அப்துல்லாஹ்வே! உங்களுக்கும் ஹுதைஃபாவுக்கும் இடையில் என்ன பிரச்சனை?' என்று கேட்டார். அதற்கு சல்மான் (ரலி), **'வ கானல் இன்ஸானு அஜூலா'** (மனிதன் அவசரக்காரனாகவே இருக்கிறான்) (திருக்குர்ஆன் 17:11) என்று பதிலளித்தார்கள்.

பிறகு இருவரும் சல்மான் (ரலி) அவர்களின் வீட்டை அடையும் வரை நடந்தார்கள். சல்மான் வீட்டினுள் நுழைந்து, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறினார்கள். பிறகு அபூ குர்ரா நுழைவதற்கு அனுமதியளித்தார்கள். அவர் உள்ளே நுழைந்தபோது, வாசலில் ஒரு விரிப்பும், தலைமாட்டில் செங்கற்களும், ஒரு தோல் விரிப்பும் இருந்தன. சல்மான், 'தமக்காகப் படுக்கையை விரித்துக்கொள்ளும் உங்கள் தலைவியின் (சல்மானின் மனைவி) விரிப்பில் அமருங்கள்' என்று கூறினார்கள்.

பிறகு அவரிடம் பேசத் தொடங்கினார்கள்: 'இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கோபத்தில் சில கூட்டத்தாரைப் பற்றிக் கூறிய விஷயங்களை ஹுதைஃபா அறிவிக்கிறார். மக்கள் என்னிடம் வந்து அதைப்பற்றிக் கேட்கிறார்கள். நான், 'ஹுதைஃபா தாம் கூறுவதை நன்கறிவார்' என்று (மட்டும்) கூறுகிறேன். மக்களுக்கிடையில் குரோதங்கள் (பகை உணர்வுகள்) ஏற்படுவதை நான் வெறுக்கிறேன். பிறகு ஹுதைஃபாவிடம் (மக்கள் சென்று), 'சல்மான் நீங்கள் கூறுவதை உண்மையென்றும் சொல்லவில்லை, பொய்யென்றும் சொல்லவில்லை' என்று கூறினர்.

எனவே ஹுதைஃபா என்னிடம் வந்து, 'சல்மானே! உம்மு சல்மானின் மகனே!' என்றார். அதற்கு நான், 'ஹுதைஃபாவே! உம்மு ஹுதைஃபாவின் மகனே! நீர் இதை நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில் உம்மைப் பற்றி உமரிடம் (கடிதம்) எழுதுவேன்' என்று கூறினேன். நான் உமரைக் காட்டி அவரை அச்சுறுத்தியதும் அவர் என்னை விட்டுச் சென்றுவிட்டார்.

மேலும், இறைத்தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: **'நான் ஆதமுடைய மக்களில் ஒருவன். என் சமுதாயத்தைச் சார்ந்த எவரையேனும், (சாபமிடத்) தகுதியற்ற நிலையில் நான் சபித்திருந்தாலோ அல்லது ஏசியிருந்தாலோ, அதை அவருக்கு அருளாக (ஸலாத்) ஆக்கிவிடுவாயாக!'**"

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அல்லாஹ், ஆதம் (அலை) அவர்களைத் தன் உருவத்தில் படைத்தான். அவர்களின் உயரம் அறுபது முழங்களாக இருந்தது. பின்னர் அவன் (அல்லாஹ்) கூறினான், 'சென்று, (அங்கே அமர்ந்திருந்த) வானவர்களின் ஒரு குழுவினருக்கு ஸலாம் கூறுங்கள்; அவர்கள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பதிலளிக்கிறார்கள் என்பதைக் கேளுங்கள். ஏனெனில், அது உங்களுடைய முகமனும், உங்களுடைய சந்ததியினரின் முகமனும் ஆகும்.' அவர் (ஆதம்) 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவர்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று பதிலளித்தார்கள். அவர்கள் 'வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்பதைச் சேர்த்தார்கள். சொர்க்கத்தில் நுழைபவர்கள் அனைவரும் அவருடைய (ஆதமின்) தோற்றத்தில் இருப்பார்கள். படைப்பினங்கள் இப்போது வரை (உயரத்தில்) குறைந்து கொண்டே வருகின்றன."

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: ஒரு மனிதர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் ஒரு சபையில் இருந்தபோது, அவர்களைக் கடந்து சென்று, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்" என்று கூறினார். (அதற்கு) நபியவர்கள், "பத்து நன்மைகள்" என்று கூறினார்கள். மற்றொரு மனிதர் கடந்து சென்று, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்" என்று கூறினார். (அதற்கு) நபியவர்கள், "இருபது நன்மைகள்" என்று கூறினார்கள். பிறகு, இன்னும் ஒரு மனிதர் கடந்து சென்று, "அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹி வ பரகாத்துஹு" என்று கூறினார், அதற்கு நபியவர்கள், "முப்பது நன்மைகள்" என்று கூறினார்கள்.

பிறகு, சபையில் இருந்த ஒரு மனிதர் எழுந்து சென்றார், ஆனால் ஸலாம் கூறவில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "உங்கள் தோழர் எவ்வளவு விரைவாக மறந்துவிட்டார்! உங்களில் ஒருவர் ஒரு சபைக்கு வந்தால், அவர் ஸலாம் கூற வேண்டும். அவர் அமர விரும்பினால், அமர்ந்து கொள்ளட்டும். அவர் எழும்போது, அவர் ஸலாம் கூற வேண்டும். முதலாவது (ஸலாம்) கடைசியை விட அதிக உரிமையுடையதல்ல (அதாவது, இரண்டும் சமமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை)."

உமர் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "நான் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்குப் பின்னால் (ஒரே) வாகனத்தில் அமர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தேன். அவர் சில மக்களைக் கடந்து சென்றபோது, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று ஸலாம் கூறினார். அதற்கு அம்மக்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று பதிலளித்தார்கள். (மீண்டும்) அவர், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று ஸலாம் கூறினார். அதற்கு அம்மக்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வ ரஹ்மத்துல்லாஹ் வ பரக்காத்துஹு' என்று பதிலளித்தார்கள். அப்போது அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள், 'இன்று மக்கள் (ஸலாமின் பதிலில் வார்த்தைகளை) அதிகப்படுத்தியதன் மூலம் நம்மை (நன்மையில்) முந்திவிட்டார்கள்' என்று கூறினார்கள்."

அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் (ரழி) அவர்களின் மவ்லாவான ஸாலிம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'இப்னு அம்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு ஸலாம் கூறப்பட்டால், அவர்கள் (பதிலளிக்கும்போது) அதை அதிகப்படுத்துவார்கள். நான் அவர்கள் அமர்ந்திருந்தபோது அவர்களிடம் வந்து, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று கூறினார்கள். பிறகு நான் மற்றொரு முறை அவரிடம் வந்து, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ்' என்று கூறினேன்; அதற்கு அவர்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ் வபரக்காத்துஹு' என்று கூறினார்கள். பிறகு நான் இன்னொரு முறை அவர்களிடம் வந்து, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ் வபரக்காத்துஹு' என்று கூறினேன்; அதற்கு அவர்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் வரஹ்மத்துல்லாஹ் வபரக்காத்துஹு மற்றும் அவனது நல்ல அருள்கள் (அல்லது பிரார்த்தனைகள்)' என்று கூறினார்கள்.

தமீம் இப்னு ஹத்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்:

"கூஃபாவில் 'அமீர்' (ஆட்சியாளர்) என்ற முறையில் முதன்முதலில் சலாம் உரைக்கப்பட்டவர் பற்றி நான் நிச்சயமாகக் குறிப்பிடுகிறேன். முஃகீரா இப்னு ஷுஃபா அவர்கள் 'பாப் அர்-ரஹ்பா' (ரஹ்பா வாயில்) வழியாக வெளியே வந்தார்கள். அப்போது கிந்தா குலத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் திடீரென அவர்களைச் சந்தித்தார். அவர் அபூ குர்ரா அல்-கிந்தீ என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.

அவர் முஃகீராவுக்கு சலாம் உரைத்து, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்க அய்யுஹல் அமீரு வ ரஹ்மத்துல்லாஹி, அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' (அமீரே! உங்கள் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் அருளும் உண்டாகட்டும்; உங்கள் அனைவர் மீதும் சாந்தி உண்டாகட்டும்) என்று கூறினார்.

அதை முஃகீரா வெறுத்தார். அவர் (அந்த மனிதரிடம்), "'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் அய்யுஹல் அமீரு வ ரஹ்மத்துல்லாஹி, அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' (என்று கூறுகிறீரே), நான் அவர்களில் (பொதுமக்களில்) ஒருவன் இல்லையா? (அல்லது இல்லையா?)" என்று கேட்டார்கள்.

ஸிமாக் அவர்கள் கூறினார்கள்: "பிறகு அவர் (முஃகீரா, அமீர் என்று அழைக்கப்படுவதை) ஏற்றுக்கொண்டார்."

அப்துல்லாஹ் இப்னு அம்ர் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “நாங்கள் மக்காவிற்கும் மதீனாவிற்கும் இடையில் (உள்ள ஒரு இடத்தில்) நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்திருந்தோம். அப்போது, மக்களிலேயே மிகவும் முரட்டுத்தனமான மற்றும் மூர்க்கமான குணம் கொண்ட ஒரு அரபு நாடோடி (அஃராபி) வந்து, ‘அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்’ என்று கூறினார். அதற்கு அவர்கள் (நபித்தோழர்கள்), ‘வ அலைக்கும்’ என்று கூறினார்கள்.”

முஆவியா இப்னு குர்ரா (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள், அவர்களுடைய தந்தை (குர்ரா இப்னு இயாஸ் அல்-முஸனி (ரழி) அவர்கள்) அவரிடம் கூறினார்கள்: "என் மகனே! ஒரு மனிதர் உன்னைக் கடந்து செல்லும்போது, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறினால், 'வ அலைக்க' என்று கூறாதே. (ஏனெனில் அவ்வாறு கூறுவது) நீ அவரை மட்டும் அந்த வாழ்த்தில் தனிமைப்படுத்துவது போலாகும்; நிச்சயமாக அவர் தனியாக இல்லை (மாறாக, 'அலைக்கும்' என்பது பன்மைச் சொல்லாகும், ஒருவரை மரியாதையுடன் அழைக்கும்போதும் பயன்படுத்தப்படுகிறது). மாறாக, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்றே கூறு (அதாவது, பன்மைச் சொல்லைப் பயன்படுத்தி பதிலளி)."

தாரிக் கூறினார்: "நாங்கள் அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத்) (ரழி) அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்தோம். அப்போது அவருடைய அழைப்பாளர் (அல்லது வாயிற்காப்பாளர்) வந்து, 'தொழுகை (நிற்க) ஆரம்பித்துவிட்டது (இகாமா சொல்லப்பட்டுவிட்டது)' என்று கூறினார். உடனே அவர்கள் எழுந்தார்கள்; நாங்களும் அவர்களுடன் எழுந்தோம். நாங்கள் பள்ளிவாசலினுள் நுழைந்தோம். பள்ளிவாசலின் முன்பகுதியில் மக்கள் ருகூஃ நிலையில் இருப்பதை (தொழுகையில் இணைந்திருப்பதை) அவர்கள் கண்டார்கள். உடனே அவர்கள் தக்பீர் கூறி ருகூஃ செய்தார்கள். நாங்களும் (அவரைப் பின்பற்றி) நடந்து சென்று, அவர் செய்ததைப் போலவே (தக்பீர் கூறி) செய்தோம்.

அப்போது ஒரு மனிதர் வேகமாக எங்களைக் கடந்து சென்று, 'அபூ அப்துர் ரஹ்மானே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாவதாக (சலாம்)' என்று கூறினார். அதற்கு அவர்கள், 'அல்லாஹ் உண்மையையே உரைத்தான்; அவனது தூதரும் (செய்தியை) எத்திவைத்தார்கள்' என்று கூறினார்கள்.

நாங்கள் தொழுது முடித்ததும், அவர்கள் திரும்பித் தம் குடும்பத்தாரிடம் (வீட்டிற்குள்) சென்றார்கள். அவர்கள் வெளியே வரும் வரை நாங்கள் எங்கள் இடங்களிலேயே அமர்ந்து அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தோம். அப்போது நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர், 'நம்மில் யார் அவரிடம் கேட்பது?' என்று பேசிக்கொண்டோம். தாரிக், 'நான் அவரிடம் கேட்கிறேன்' என்று கூறி, அவ்வாறே கேட்டார்.

அதற்கு அப்துல்லாஹ் (இப்னு மஸ்ஊத்) (ரழி) அவர்கள், நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதாகத் தெரிவித்தார்கள்: 'இறுதி நேரம் (கியாமத் நாள்) நெருங்குவதற்கு முன், குறிப்பிட்ட சிலருக்கு (அறிமுகமானவர்களுக்கு) மட்டுமே சலாம் கூறுதல்; வியாபாரம் பெருகுதல் - எந்த அளவிற்கென்றால் ஒரு பெண் தன் கணவனுக்கு வியாபாரத்தில் உதவும் நிலை ஏற்படும்; உறவுகளைத் துண்டித்தல்; எழுதுகோல் (பயன்பாடு) பரவுதல் (கல்வி மற்றும் எழுத்து பெருகிவிடுதல்); பொய்ச்சாட்சியம் வெளியாதல்; மேலும் உண்மைச் சாட்சியம் மறைக்கப்படுதல்.'"

அபூ ஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: 'யாராவது ஒருவர் (உள்ளே வர) வந்து, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கூறாவிட்டால், முகமன் (ஸலாம்) ஆகிய சாவியை அவர் கொண்டு வரும் வரை, 'இல்லை' (அவருக்கு அனுமதி மறுத்து) என்று கூறுங்கள்.'

அபுல் அலானிய்யா கூறியதாவது:

"நான் அபூ ஸயீத் அல்குத்ரீ (ரலி) அவர்களிடம் வந்து ஸலாம் கூறினேன். எனக்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. பிறகு (மீண்டும்) ஸலாம் கூறினேன்; எனக்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. பிறகு மூன்றாவது முறையாக (ஸலாம் கூறி), என் குரலை உயர்த்தி, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் யா அஹ்லத் தார்!' (வீட்டார்களே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்!) என்று கூறினேன். அப்போதும் எனக்கு அனுமதி வழங்கப்படவில்லை. எனவே நான் ஒரு ஓரமாக ஒதுங்கி அமர்ந்து கொண்டேன்.

அப்போது ஓர் இளைஞர் (அல்லது பணியாளர்) என்னிடம் வெளியே வந்து, 'உள்ளே வாருங்கள்' என்றார். நான் உள்ளே சென்றேன். அபூ ஸயீத் (ரலி) என்னிடம், 'நீங்கள் (மூன்று முறைக்கு மேல்) அதிகப்படுத்தியிருந்தால், உங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டிருக்காது' என்று கூறினார்கள்.

நான் அவரிடம் (நபீத் எனும் பானம் தயாரிக்கப் பயன்படும்) பாத்திரங்களைப் பற்றிக் கேட்டேன். நான் எதைப் பற்றிக் கேட்டாலும் அவர் 'ஹராம்' (அனுமதியற்றது) என்றே பதிலளித்தார். எதுவரையெனில், நான் அவரிடம் 'அல்-ஜஃப்' (எனும் குறிப்பிட்ட பாத்திரம்) பற்றிக் கேட்க, அதற்கும் அவர் 'ஹராம்' என்றே கூறினார்."

(அறிவிப்பாளர்) முஹம்மத் கூறியதாவது: "(அல்-ஜஃப் என்பது) அதன் வாய்ப்பகுதியில் தோல் சுற்றப்பட்டு, அது கட்டப்பட்டிருக்கும் (ஒரு பாத்திரம்)."

கல்தா இப்னு ஹன்பல் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
ஸஃப்வான் இப்னு உமய்யா (ரழி) அவர்கள், மக்கா வெற்றியின் போது, பால், மான் குட்டி மற்றும் பச்சைக்காய்கறிகளுடன் (அபூ ஆஸிம் கூறினார்: இதன் பொருள் காய்கறிகள்) என்னை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அனுப்பினார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் பள்ளத்தாக்கின் உச்சியில் இருந்தார்கள். நான் ஸலாம் கூறவுமில்லை, அனுமதியும் கேட்கவுமில்லை.
அவர்கள், "திரும்பிச் சென்று, 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும். நான் உள்ளே வரலாமா?' என்று கேள்" எனக் கூறினார்கள். இது, ஸஃப்வான் (ரழி) அவர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு நடந்தது.

ரிப்ஈ இப்னு ஹிராஷ் அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

பனூ ஆமிர் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் வந்து, "நான் நுழையலாமா?" என்று கேட்டார். நபி (ஸல்) அவர்கள் (தம்மிடம் இருந்த) அடிமைப் பெண்ணிடம், "நீ வெளியே சென்று அவரிடம், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், நான் உள்ளே வரலாமா?' என்று கூறும்படி சொல். ஏனெனில், அவர் அனுமதி கேட்பதைச் சரியாகச் செய்யவில்லை" என்று கூறினார்கள்.

அந்த மனிதர் கூறினார்: "அந்த அடிமைப் பெண் என்னிடம் வருவதற்கு முன்பே நான் (நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறியதை) செவியுற்றேன். உடனே நான், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், நான் உள்ளே வரலாமா?' என்று கேட்டேன்." அப்போது நபி (ஸல்) அவர்கள், "வ அலைக்கும் (உங்கள் மீதும் சாந்தி உண்டாகட்டும்), உள்ளே வாருங்கள்!" என்று கூறினார்கள்.

அந்த மனிதர் கூறினார்: "நான் உள்ளே நுழைந்தேன். பிறகு (நபி (ஸல்) அவர்களிடம்), 'நீர் எதைக் கொண்டு வந்துள்ளீர்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'நான் நன்மையைத் தவிர வேறெதையும் உங்களிடம் கொண்டுவரவில்லை. (நான் வந்துள்ளதன் நோக்கம் என்னவென்றால்,) வணக்கத்திற்குரியவன் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாருமில்லை; அவனுக்கு யாதொரு இணையுமில்லை என்று நீங்கள் அல்லாஹ்வை வணங்க வேண்டும்; லாத் மற்றும் உஸ்ஸா (போன்ற சிலைகளை) வணங்குவதை நீங்கள் கைவிட வேண்டும்; இரவும் பகலும் ஐந்து வேளை தொழுகைகளைத் தொழ வேண்டும்; வருடத்தில் ஒரு மாதம் நோன்பு நோற்க வேண்டும்; இந்த ஆலயத்தை (கஅபாவை) ஹஜ் செய்ய வேண்டும்; உங்கள் செல்வந்தர்களிடமிருந்து (ஸகாத் எனும் செல்வத்தை) எடுத்து உங்கள் ஏழைகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் (ஆகியவற்றைக் கொண்டு வந்துள்ளேன்)' என்று கூறினார்கள்.

நான் அவரிடம், 'உமக்குத் தெரியாத அறிவு என்று ஏதேனும் உள்ளதா?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள், 'அல்லாஹ் (எனக்கு) நன்மையைக் கற்றுத்தந்துள்ளான். ஆயினும் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரும் அறியாத அறிவும் உள்ளது. அந்த ஐந்தும் அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு யாரும் அறியார்' என்று கூறிவிட்டு (பின்வரும் இறைவசனத்தை) ஓதினார்கள்:

'{இன்னல்லாஹ இந்தஹு இல்முஸ் ஸாஆ, வ யுனஸ்ஸிலுல் கைஸ, வ யஃலமு மா ஃபில் அர்ஹாம், வமா தத்ரீ நஃப்சும்-மாதா தக்ஸிபு ஃகதா, வமா தத்ரீ நஃப்சுன் பி-அய்யி அர்ளின் தமூத்}'

(பொருள்: நிச்சயமாக மறுமை பற்றிய அறிவு அல்லாஹ்விடமே உள்ளது; அவனே மழையை இறக்குகிறான்; இன்னும், கர்ப்பங்களில் உள்ளவற்றையும் அவன் அறிகிறான். நாளை தான் சம்பாதிக்கப் போவது என்ன என்பதை எந்த ஓர் ஆத்மாவும் அறியாது; தான் எந்த பூமியில் இறக்கப் போகிறோம் என்பதையும் எந்த ஓர் ஆத்மாவும் அறியாது.)"

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: “உமர் (ரழி) அவர்கள் நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அனுமதி கேட்டு, ‘அஸ்ஸலாமு அலா ரசூலில்லாஹ்! அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்! உமர் உள்ளே வரலாமா?’ என்று கூறினார்கள்.”

அனஸ் (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: ஒரு யூதர் நபி (ஸல்) அவர்களைக் கடந்து சென்றபோது, 'அஸ்ஸாமு அலைக்கும்' (உங்கள் மீது மரணம்/விஷம் உண்டாகட்டும்) என்றார். அவருடைய தோழர்கள் (அது 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்று கருதி) ஸலாமுக்குப் பதிலளித்தார்கள். (அப்போது) நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அவர் 'அஸ்ஸாமு அலைக்கும்' என்றுதான் கூறினார்' என்று சொன்னார்கள். (பின்னர்) அந்த யூதர் பிடிக்கப்பட்டு, அவர் (அவ்வாறு கூறியதை) ஒப்புக்கொண்டார். (அதற்கு) நபி (ஸல்) அவர்கள், 'அவர் சொன்னதையே அவருக்குப் பதிலாகச் சொல்லுங்கள்' என்று கூறினார்கள்.

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் தன்னிடம் தங்கும் முறை வரும்போதெல்லாம் (அதாவது, ஆயிஷா (ரழி) அவர்களின் வீட்டில் தங்கியிருக்கும் இரவுகளில்), இரவின் கடைசிப் பகுதியில் ‘பகீஃ’ பகுதிக்குச் சென்று (பின்வருமாறு) கூறுவார்கள்:
“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் தார கவ்மின் முஃமினீன், வஅதாகும் மா தூஅதூன், கதன் முஅஜ்ஜலூன், வஇன்னா இன்ஷாஅல்லாஹு பிக்கும் லாஹிகூன். அல்லாஹும்மக்ஃபிர் லிஅஹ்லி பகீஇல் கர்கத்.”
(இதன் பொருள்: “விசுவாசிகளின் இல்லத்தாரே! உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும். உங்களுக்கு வாக்களிக்கப்பட்டவை (மரணமும், மறுமை வாழ்வும்) உங்களிடம் வந்துவிட்டன. நாளை (மறுமை நாள்) வரை உங்களுக்குத் தவணை அளிக்கப்பட்டுள்ளது (அதாவது, மறுமை நாள் வரை நீங்கள் உங்கள் கப்ருகளில் இருக்கிறீர்கள், அல்லது நாங்களும் (உயிருடன் இருப்பவர்கள்) நாளை (மரணத்தின் மூலம்) தவணை அளிக்கப்பட்டவர்கள்). நிச்சயமாக நாங்களும், அல்லாஹ் நாடினால், உங்களைப் பின்தொடர்ந்து வருவோம். யா அல்லாஹ்! பகீஃ அல்-கர்கதில் உள்ளவர்களை மன்னிப்பாயாக!”)

புரைதா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:
நபி (ஸல்) அவர்கள், கப்ருஸ்தானங்களுக்குச் (மரணமடைந்தவர்களைச் சந்திக்க) செல்லும் போதெல்லாம், அவர்களில் ஒருவர் பின்வருமாறு கூறுமாறு அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுப்பார்கள்:
“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் அஹ்லத் தியாரி மினல் முஃமினீன வல் முஸ்லிமீன, வ இன்னா இன்ஷா அல்லாஹ் பிக்கும் லலாஹிகூன். அஸ்அலுல்லாஹ லனா வ லகுமுல் ஆஃபிய்யஹ்.”
(பொருள்: உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும், (இங்குள்ள) முஃமின்களிலும் முஸ்லிம்களிலும் உள்ள இவ்வீட்டாரே! அல்லாஹ் நாடினால், நிச்சயமாக நாங்களும் உங்களை வந்து சேருவோம். எங்களுக்கும் உங்களுக்கும் அல்லாஹ்விடம் நாங்கள் நலனையும் (ஆரோக்கியம், பாதுகாப்பு மற்றும் அனைத்து விதமான சோதனைகளிலிருந்தும் விடுதலையையும்) கேட்கிறோம்.)
(இமாம் முஸ்லிம் அறிவித்தார்கள்.)

இப்னு அப்பாஸ் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மதீனாவில் உள்ள கப்ருகளைக் (சவக்கல்லறைகளைக்) கடந்து சென்றார்கள். அப்போது அவர்கள் அவற்றின் பக்கம் தங்கள் முகத்தைத் திருப்பி, இவ்வாறு கூறினார்கள்: “கப்ருவாசிகளே! உங்களுக்கு சாந்தி உண்டாகட்டும். அல்லாஹ் எங்களையும் உங்களையும் மன்னிப்பானாக. நீங்கள் எங்களுக்கு முன் சென்றுவிட்டீர்கள், நாங்கள் (உங்களைப்) பின்தொடர இருக்கிறோம்.”

அபூஹுரைரா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "உயர்ந்தோனாகிய அல்லாஹ் ஆதம் (அலை) அவர்களைப் படைத்தபோது, அவரிடம் கூறினான்: 'நீர் சென்று, அமர்ந்திருக்கும் அந்த வானவர்கள் கூட்டத்திற்கு (அதாவது, ஒரு சில வானவர்களுக்கு) சலாம் (முகமன்) கூறும்; பின்னர் அவர்கள் உமக்கு அளிக்கும் பதிலைக் கவனமாகக் கேளும் (அதை நீர் கற்றுக்கொள்ளும் பொருட்டு). ஏனெனில் அதுதான் உமக்கும் உமது சந்ததியினருக்கும் உரிய முகமன் ஆகும்.' ஆதம் (அலை) அவர்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' (உங்கள் மீது சாந்தி உண்டாகட்டும்) என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவர்கள், 'அஸ்ஸலாமு அலைக்க வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' (உம் மீது சாந்தியும் அல்லாஹ்வின் கருணையும் உண்டாகட்டும்) என்று பதிலளித்தனர். (இவ்வாறு பதிலளித்தபோது) அவர்கள் 'வ ரஹ்மத்துல்லாஹ்' (மற்றும் அல்லாஹ்வின் கருணை) என்பதை (ஆதமின் முகமனுடன் சேர்த்து) அதிகப்படுத்தினர்."