இம்ரான் பின் ஹுஸைன் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது: நாங்கள் நபி (ஸல்) அவர்களுடன் ஒரு பயணத்தில் இருந்தோம். நாங்கள் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து, இரவின் கடைசிப் பகுதி வந்தபோது (ஓய்வெடுக்கத்) தங்கினோம். ஒரு பயணிக்கு அதை விட இனிமையான ஓய்வு வேறேதும் இருக்காது (எனும் அளவுக்கு அயர்ந்து உறங்கினோம்). சூரியனின் வெப்பத்தைத் தவிர வேறெதுவும் எங்களை எழுப்பவில்லை. முதலில் விழித்தவர் இன்னார், பிறகு இன்னார், பிறகு இன்னார் - (அறிவிப்பாளர் அவ்ஃப் (ரஹ்) கூறுகிறார்: ‘அபூ ரஜா (ரஹ்) அந்தப் பெயர்களை எனக்குச் சொன்னார்; ஆனால் நான் மறந்துவிட்டேன்’) - நான்காவதாக உமர் பின் அல்கத்தாப் (ரலி) எழுந்தார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் உறங்கும்போது, அவர்கள் தாமாக எழும் வரை நாங்கள் அவர்களை எழுப்ப மாட்டோம். ஏனெனில் அவர்களின் உறக்கத்தில் அவர்களுக்கு என்ன நிகழ்கிறது (வஹீ அருளப்படுகிறதா) என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது. உமர் (ரலி) விழித்தெழுந்து, மக்கள் (சூரியன் உதிக்கும் வரை உறங்கிவிட்ட) நிலையைக் கண்டபோது - அவர் உறுதியான மனிதராக இருந்தார் - “அல்லாஹு அக்பர்” (அல்லாஹ் மிகப் பெரியவன்) என்று தக்பீர் முழங்கித் தம் குரலை உயர்த்தினார். நபி (ஸல்) அவர்கள் அவரின் சப்தத்தைக் கேட்டு விழிக்கின்ற வரை அவர் தொடர்ந்து சப்தமிட்டு தக்பீர் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தார். அவர்கள் விழித்ததும், மக்கள் தங்களுக்கு நேர்ந்ததை (தொழுகை நேரம் தவறியதை) அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “தீங்கு ஏதுமில்லை (அல்லது ஒன்றும் ஆகாது); பயணத்தைத் தொடருங்கள்” என்று கூறினார்கள். அவ்வாறே அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு, நபி (ஸல்) அவர்கள் இறங்கி, உளூச் செய்யத் தண்ணீர் கேட்டார்கள். (தண்ணீர் வந்ததும்) உளூச் செய்தார்கள். தொழுகைக்கு இகாமத் சொல்லப்பட்டது. அவர்கள் மக்களுக்குத் தொழுகை நடத்தினார்கள். அவர்கள் தொழுகையை முடித்த பிறகு, மக்களுடன் தொழாமல் ஒரு மனிதர் தனியாக ஒதுங்கி இருப்பதைக் கண்டார்கள். “இன்னாரே! மக்களுடன் சேர்ந்து தொழுவதிலிருந்து உங்களைத் தடுத்தது எது?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர், “எனக்குக் குளிப்பு கடமையாகியுள்ளது (ஜுனூப்); ஆனால் தண்ணீர் இல்லை” என்றார். அதற்கு நபி (ஸல்) அவர்கள், “(சுத்தமான) மண்ணைப் பயன்படுத்திக் கொள்வீராக (தயம்மும் செய்வீராக); அதுவே உமக்குப் போதுமானது” என்றார்கள். பின்னர் நபி (ஸல்) அவர்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். மக்கள் தங்களுடைய தாகத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் முறையிட்டார்கள். உடனே அவர்கள் இறங்கி, ஒருவரையும் (அறிவிப்பாளர் அபூ ரஜா (ரஹ்) பெயரைச் சொன்னார்; அவ்ஃப் (ரஹ்) மறந்துவிட்டார்) அலி (ரலி) அவர்களையும் அழைத்து, “நீங்கள் இருவரும் சென்று தண்ணீர் தேடுங்கள்” என்று அனுப்பினார்கள். அவர்கள் இருவரும் சென்றபோது, இரண்டு தண்ணீர்ப் பைகளுக்கு (மஸாதா அல்லது ஸதீஹா) இடையில் ஒட்டகத்தில் அமர்ந்து சென்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைச் சந்தித்தார்கள். அவளிடம், “தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “நேற்று இந்நேரம் தான் நான் தண்ணீர் எடுத்தேன் (தண்ணீர் வெகு தொலைவில் உள்ளது); எங்கள் கூட்டத்தினர் (ஆண்கள்) பின்தங்கியுள்ளனர்” என்று கூறினாள். அவர்கள் இருவரும் அவளிடம், “சரி, நீ புறப்படு” என்றார்கள். அவள், “எங்கே?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம்” என்றார்கள். அதற்கு அவள், “அந்த ‘ஸாபி’ என்று அழைக்கப்படுபவரிடமா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள், “நீ யாரைக் கருதுகிறாயோ அவரேதான்; நீ வா” என்று கூறி, அவளை நபி (ஸல்) அவர்களிடம் அழைத்து வந்து நடந்ததைத் தெரிவித்தார்கள். (நபி (ஸல்) அவர்கள் அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கச் சொன்னார்கள்). அவளை ஒட்டகத்திலிருந்து இறக்கினார்கள். நபி (ஸல்) அவர்கள் ஒரு பாத்திரத்தைக் கேட்டு வரவழைத்தார்கள். அப்பெண்ணின் இரண்டு பைகளின் வாய்களிலிருந்தும் அந்தப் பாத்திரத்தில் நீரை ஊற்றினார்கள். பிறகு பைகளின் மேல் வாய்களைக் கட்டிவிட்டு, கீழ்ப்புறத் துவாரங்களைத் திறந்துவிட்டார்கள். “மக்களே! நீர் புகட்டுங்கள்; நீங்களும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது. விருப்பமானவர்கள் (தங்கள் கால்நடைகளுக்கு) நீர் புகட்டினார்கள்; விருப்பமானவர்கள் (தாமும்) நீர் எடுத்துக் கொண்டார்கள். இறுதியாக, குளிப்பு கடமையான அந்த மனிதருக்கும் ஒரு பாத்திரம் நீர் வழங்கி, “சென்று உம்மீது ஊற்றிக் குளித்துக்கொள்வீராக” என்றார்கள். அப்பெண் எழுந்து நின்று, தன் தண்ணீருக்கு என்ன செய்யப்படுகிறது என்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! அந்தப் பைகளிலிருந்து தண்ணீர் எடுப்பதை நிறுத்தியபோது, அவை முன்பு இருந்ததை விட அதிகமாக நிறைந்திருப்பதைப் போன்றே எங்களுக்குத் தோன்றியது. பிறகு நபி (ஸல்) அவர்கள், “இவளுக்காக உணவுப் பொருட்களைச் சேகரியுங்கள்” என்று கூறினார்கள். பேரீச்சம்பழம், மாவு, சத்துமாவு ஆகியவற்றைச் சேகரித்து, ஒரு துணியில் கட்டி உணவுத் தொகுப்பாக்கி அவளிடம் கொடுத்து, அவளை ஒட்டகத்தில் ஏற்றினார்கள். அந்தத் துணிமூட்டையை அவளுக்கு முன்னே வைத்தார்கள். நabi (ஸல்) அவர்கள் அவளிடம், “உன்னுடைய தண்ணீரிலிருந்து நாம் எதையும் குறைத்துவிடவில்லை என்பதை நீ அறிவாய்; ஆயினும் அல்லாஹ்வே எங்களுக்குத் தண்ணீர் புகட்டினான்” என்று கூறினார்கள். அவள் தன் வீட்டாரிடம் தாமதமாகச் சென்றாள். அவர்கள், “இன்னாரே! ஏன் தாமதம்?” என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவள், “ஒரு விசித்திரமான செயல்! இரண்டு பேர் என்னை வழிமறித்து, ‘ஸாபி’ என்று சொல்லப்படும் அந்த மனிதரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். அவர் இன்னின்னவாறு செய்தார். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக! வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையே உள்ளவர்களிலேயே மிகப் பெரும் சூனியக்காரராக அவர் இருக்க வேண்டும்; அல்லது அவர் உண்மையாகவே அல்லாஹ்வின் தூதராக இருக்க வேண்டும்” என்று (வானத்தையும் பூமியையும் தன் நடுவிரலாலும் ஆள்காட்டி விரலாலும் சுட்டிக்காட்டிக்) கூறினாள். அதன் பிறகு முஸ்லிம்கள் அந்தப் பெண்ணின் ஊரைச் சுற்றியுள்ள இணைவைப்பாளர்கள் மீது போர்தொடுப்பார்கள்; ஆனால், அவளுடைய குலத்தார் வசிக்கும் பகுதியை மட்டும் விட்டுவிடுவார்கள். ஒரு நாள் அவள் தன் மக்களிடம், “இந்த மக்கள் வேண்டுமென்றே உங்களை விட்டுவிடுகிறார்கள் என்று நான் கருதுகிறேன். உங்களுக்கு இஸ்லாத்தில் நாட்டம் உண்டா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள் அவளுக்குக் கட்டுப்பட்டு இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அறிவிப்பாளர் அபூ அப்துல்லாஹ் (புகாரி இமாம்) அவர்கள் கூறுகிறார்கள்: ‘ஸபாஅ’ என்றால் ஒரு மார்க்கத்தை விட்டுவிட்டு வேறொரு மார்க்கத்திற்குச் செல்வதாகும். அபுல் ஆலியா (ரஹ்) அவர்கள், “ஸாபியீன்கள் என்பவர்கள் வேதக்காரர்களில் ஒரு பிரிவினர்; அவர்கள் ‘ஸபூர்’ வேதத்தை ஓதுபவர்கள்” என்று கூறினார்கள்.